Rzucić wszystko i wyprowadzić się

[tracja4]

Miałyście tak kiedyś, kobiety?
Mam 25 lat i czuję ogromną potrzebę zmiany życia. Już od kilku m-cy. Coraz częściej biorę pod uwagę rzucenie całego mojego dotychczasowego życia - wyprowadzkę na drugi koniec Polski, gdzieś w Bieszczady, gdzie spokój i cisza.

Wiem, że rodzina tego nie zrozumie i będa mieli pretensje i żale. Znajomi też spojrzą na mnie jak na dziwaka. Ale mnie ciągnie w góry, lasy... Nie na wakacje, na całe życie:]

Zrobiłyście kiedyś coś takiego? Rzuciłyście wszystko i wyjechałyście gdzieś daleko zacząć wszystko od nowa?

[pienodisperanza]

Nie zrobiłam tak, ale mam czasem na to wielką ochotę. Już kiedyś o tym myślałam.
Jednak wiem że z dala od rodziny bym cierpiała. Ale jeśli Ty nie masz takiego
problemu - spróbuj, zrób coś szalonego . Przecież jak się nie uda, możesz
wrócić! A jakie wspomnienia :-)

[zosia_sa_mosia]

Ja również miewam takie ciągoty - zawsze chciałam mieszkać w takiej głuszy, ale
względy praktyczne przeważają. Poza tym trudno uciec dotychczasowego życia i ot
tak, i rozpocząć nowe.
Obiecałam sobie, że na emeryturę tak zrobię:)Na razie muszę zarobić na taki luksus.
Najważniejsze, aby taka przeprowadzka nie była ucieczką od życia, ale
zaplanowaną kontynuacją. Zmiana życia jest jak najbardziej możliwa, ale z głową,
aby po kilku miesiącach w Bieszczadach nie pojawiło się pytanie - co dalej?

[mahadeva]

mozna np zamieszkac w lesie pod warszawa, jesli chce sie miec blisko
nature

[zosia_sa_mosia]

Ja mam o tyle szczęście, że do końca roku przeprowadzam się do jednej z
najbardziej ekologicznych wsi w Polsce, a praca mi na to pozwala, więc powoli
wcielam swój plan w życie. Z połową chcemy kupić sobie działeczkę w podgórskich
terenach i spokojnie chatę wybudować. Do emerytury mamy czas:)

[mahadeva]

u mnie bywa tak, ze rzucam wszystko dla milosci :) to jedyna rzecz,
dla ktorej moge rzucic wszystko
bo jednak jestem racjonalna
osobiscie nie radze Ci tego - no chyba, ze masz zrodlo utrzymania na
cale zycie :) ale zwykle tak nie jest...
poza tym - tam jest malo ludzi, kultury - zdziczejesz...
zmiana zycia - ok - nawet psycholodzy to polecaja, ale zmiana
racjonalna :) spokoj i cisze mozna miec tez w centrum wawy - tylko
trzeba wszystko odpowiednio ulozyc :) a do natury jezdzic w
weekendy, albo wieczorami - np ja biegam po lesie, jezdze konno...

[jan_hus_na_stosie]

mahadeva napisała:

> u mnie bywa tak, ze rzucam wszystko dla milosci :)

A potem miłość rzuca Ciebie i zostajesz na lodzie, cool ;D

[mahadeva]

jeszcze mi sie to nie zdarzylo - ale nie mam tez glugiej historii, moja obecna
milosc jest drugą dopiero

[mahadeva]

ps. ja poczulam chec zmiany gdy mialam 28 lat :) zmienilam prace,
okazalo sie, ze na gorsza, ale szukajac wsparcia w zwiazku z tym,
poznalam milosc - potem pojawily sie jeszcze wieksze zmiany :)

[pienodisperanza]

A może chcesz przed czymś uciec? to wymaga naprawde duuuzej odwagi

[idasierpniowa28]

Ja tak kiedyś zrobiłam :) Dosłownie z dnia na dzień spakowałam manatki i wyjechałam, nie do innego miasta, a do innego kraju. Z... miłości :) Rodzina i znajomi początkowo, po wyjściu z pierwszego szoku patrzyli na mnie jak na osobę niespełna rozumu, traktowali to jak chwilowy kaprys... Na początku nie było mi łatwo, to fakt, ale po miesiącu z kawałkiem przylecieliśmy w odwiedziny i wtedy przekonali się, że to nie chwilowa zachcianka i z czasem pogodzili się z tą decyzją.
Tak więc- można :)

[gomme]

Tracja, miałam tak kilkanaście lat temu, wyjechałam na Zachód z 50 dolcami w
kieszeni, autostopem, zimą. To było grubo przed UE, nie miałam wiz, granice
przechodziłam lasem, poważnie :D Wylądowałam na totalnym lodzie i zostałam tam
rok, bo nie było odwrotu. Bez języka, wykształcenia i kasy powolutku zbudowałam
od zera całkiem sporo, a po roku wróciłam bardzo umocniona w sobie i do dzisiaj
w krytycznych chwilach mówię sobie z pełnym przekonaniem: jakby co, umiem zacząć
od zera, naprawdę od zera. Teraz nigdy już pewnie nie zacznę od zera, ale wiem,
że jakby, to już to umiem, może być tylko lepiej.
Nie wiem, co masz na myśli pisząc o Bieszczadach. Jeśli wyjazd na wariata, to
patrz wyżej. Jeśli racjonalną wyprowadzkę z kasą na kupno gospodarstwa, to nie wiem.

[sumire]

marze o wyprowadzce w gory, bo je uwielbiam. i zamierzam to zrobic w
ciagu najblizszych 2-3 lat. natomiast na spokoj i cisze tam nie
licze. przeciwnie, podejrzewam, ze czekalaby mnie tam ciezsza praca.
czytalam swego czasu dajacy do myslenia reportaz o tym, jak wielu
ludzi wraca do miasta po pierwszej zimie na wsi... ;)

[stinefraexeter]

Myślę, że wiele osób, zwłaszcza w tym wieku, myśli o czymś takim. W sumie, jeśli
masz się kiedykolwiek decydować, to najlepiej chyba teraz - dzieci, jak
rozumiem, brak, nic cię nie trzyma, czemu nie?

Natomiast odpowiedz sobie na pytanie, czego naprawdę chcesz. Czy rzeczywiście
życie w lesie jest twoim celem, a może co innego? Może po prostu przed czymś
uciekasz bądź czegoś szukasz?
Natura wydaje się kusząca, zwłaszcza ludziom z miast, ale rzadko kiedy jest
celem sama w sobie. Musisz pewna, że to jest TO.
Jeśli jednak jesteś po prostu osobą wciąż poszukującą, to może jakieś mniej
drastyczne kroki na początek? Np. wolontariat lub staż gdzieś przez rok - by
zrobić coś nowego, wyrwać się na jakiś czas z kieratu codziennych obowiązków i
nabrać dystansu do pewnych spraw?

[gomme]

> odpowiedz sobie na pytanie, czego naprawdę chcesz. Czy rzeczywiście
życie w lesie jest twoim celem, a może co innego?

NO właśnie po to trzeba wyjechać. Takiej odpowiedzi nie sposób dać sobie "na sucho".

[stinefraexeter]

Ok, czyli jesteś osobą poszukującą.

Pewne rzeczy można wiedzieć już na sucho. Np. wiem po sobie, że nie nadaję się
na żadne wolontariaty, bo nie mam w sobie żyłki społecznika.
To tak na marginesie.

Zastanów się tylko, czy twój wyjazd byłby ucieczką DO (wymarzonego dzikiego
ustronia) czy ucieczką OD (od życia, które cię nie satysfakcjonuje).

Uważam, że warto próbować nowych ścieżek, tylko z głową.

[gomme]

Już nie szukam, znalazło się :)
Wyjazd był OD, oczywiście. To był okropny czas, bo opcja była tylko "od", po
prostu nie znałam żadnych "do", tworzyłam na potrzeby swoje i rodziny doraźne
wizje "do", które sypały się jak domki z kart. Ściemniałam.
Wyjechałam, bo po raz pierwszy uczciwie powiedziałam sobie, że nie wiem, czego
chcę, i że nie będę już udawać.
Takie skoki na głęboką wodę są racjonalne, bo racjonalny jest wybór dowolnej
opcji wyciągającej nas z tego, w czym się dusimy. Nawet piekielnie radykalnej i
ryzykownej. To jest jedyna szansa na życie, nawet jeśli właśnie życiem
ryzykujesz. Nie da się przygotować racjonalnego miękkiego lądowania, bo sensem
takiej ucieczki jest kompletne przewartościowanie punktu wyjścia, a potem
swobodny wreszcie wybór: wracam albo odchodzę. To musi być uczciwy, twardy
wybór, bez opcji "a może tak wrócę do starego ciepełka".
Tego, co dzieje się z człowiekiem podczas takiej jazdy, nie da się zasymulować
"na sucho". To jakiś rodzaj inicjacji, przejścia - pozwolenia sobie na
absolutnie dowolną decyzję, w sterylnych, pozornie zewnetrznych warunkach.
Jasny gwint, nie potrafię tego opisać.
Czułam się wpisana i zmuszana, wyjechałam, po roku stanęłam przed wyborem. Nie
było przymusu, wręcz odwrotnie, wróciłam mimo mnóstwa rzeczy, ale od tej pory
byłam już zawsze tutaj u siebie. Świadomie wybrałam powrót, dziabnęłam cyrklem w
swoje miejsce na globusie. Nie jestem w Polsce z racji urodzenia, wróciłam tutaj
świadomie. To dotyczy nie tylko krajów, ale też miast, wiosek, dowolnych kręgów
kulturowych. Żeby w nich naprawdę być, trzeba uciec i wrócić, nie tylko się urodzić.

[stinefraexeter]

Ach, przepraszam, pomyliłam cię z autorką.

Rozumiem (chyba), o co ci chodzi, a przynajmniej staram się sobie wyobrazić. Ja
też swego czasu wyjeżdżałam, ale była to kombinacja od/do i ryzyko było jednak
minimalne. W takim sensie, że nie paliłam za sobą mostów.
Widzę, że tobie się udało. Może rzeczywiście skoczyłaś na głęboką wodę, ale
zachowałaś głowę na karku i nie biegłaś na oślep? A może po prostu nie miałaś
wyboru?

Chyba za dużo widzę wokół siebie takich miotających się osób, które chcą właśnie
rzucić wszystko i gdzieś pognać, tylko nie wiedzą gdzie. Niektórzy poprzestają
na snuciu planów, inni podejmują jakieś kroki, ale w większości są to działania
na oślep: może tu, może tam. Z obserwacji środowisk emigracyjnych wnioskuję
również, że dla wielu ludzi ucieczka za granicę zakończyła się pod przysłowiową
"rynną".
Nie wiem, może też zależy od czego się ucieka? Jeżeli przed czymś, co tkwi w nas
samych, to wtedy ucieczka jest z gruntu niemożliwa.
Może motywacja też jest różna. Wielu z tych "uciekających" ma w sobie coś z
dziecka: jest kapryśnych, szybko się zapala i szybko nudzi (NUDA - to jest
często ich motywacja. Nie wiem do końca, czy to wystarczy). Jak widać, przypadki
ludzkie są najróżniejsze. W każdym razie, gratuluję tobie ucieczki zakończonej
sukcesem.

najpierw zaplanuj

[jan_hus_na_stosie]

gdzie byś mieszkała i za co byś się utrzymywała. Jak wyglądałby Twój normalny
dzień. A jak już zejdziesz z bujania w chmurkach na ziemię życie znów wyda Ci
się piękniejsze :D

[dzikoozka]

życie na wsi to nie je bajka :))
harówka, i to fizyczna. Dzieci maja daleko do szkoły. Samochód sie
psuje. śnieg zasypuje, piec nawala, zwierzęta czasami chorują,
trzeba być naprawdę twardym. MOj facet marzy o wyprowadzce w
Bieszczady, ale ja wiem, jak to wygląda z bliska i wiem ze fizycznie
nie dam rady...

[princess_yoyo]

tak, zrobilam i nie zaluje, 7 lat temu. mialam 24 lata i zadnego sensownego
pomyslu na zycie i mialam dosc wszystkiego wlacznie z najblizszym otoczeniem
wiec wybylam za granice. do polski juz raczej nie wroce glownie dlatego ze moje
wyksztalcenie i doswiadczenie jest scisle uzaleznione od systemu prawnego ktory
w polsce jest zupelnie inny:)
teraz mam czasem ochote zeby uciec od cywilizacji ale mnie na to nie stac:(
chociaz moze sie zanosic na przeprowadzke do kraju gdzie latwiej jest zyc blizej
natury w ciagu najblizszych 5 lat - najprawdopodobniej RPA albo Stany.

Skojarzyło mi się :)

[julyana]

Egzamin na uczelni:
Profesor odpytuje studentkę:
-Proszę podać imię i nazwisko ministra pracy w rządzie Jana Krzysztofa
Bieleckiego, obecnie doradzającego premierowi Tuskowi bezpartyjnego fachowca.
Dziewczyna milczy.
-No to co Pani wiadomo na temat Jednomandatowych Okręgów Wyborczych,
sztandarowego projektu Platformy Obywatelskiej?
Dziewczyna milczy.
-A wie Pani kto to jest Julia Pitera? A nazwisko Komorowski z jaką funkcją w
Państwie kojarzy się Pani?
Dziewczyna nadal milczy.
Profesor myśli, że może studentka ma kłopoty z wymową.
-A skąd Pani pochodzi?
-Z Bieszczad Panie profesorze.
Profesor podszedł do okna, wygląda na ulice, chwile się zastanawia i drapiąc się
po brodzie mówi do siebie:
-A może by tak pierre-dolnąć wszystko i wyjechać w Bieszczady…?

[mrs.solis]

Bedac w twoim wieku spakowalam swoje dotychczasowe zycie w dwie
walizki i fruuu za ocean.

[iiona]

:)tez o tym myslę :) ciekawy wątek. własnie dzis chcę podjąć
ostateczną decyzję o moim wyjezdzie bądź nie za ocean. mam dość
swojego obecnego życia, wszystko mi się wali, czuję, że za chwilę
się w nim uduszę. z drugiej strony nic mnie tutaj nie trzyma. mam
prawie całą rodzinę tam. miotam się tak juz jakis czas, bez przerwy
myślę CO POWINNAM ZROBIĆ???? tutaj od lat nie mogę znalezc pracy,
dodatkowo chrzani sie moje życie z mężem. może powinnam
odetchnąć..... kurcze, nie wiem.

[skarpetka_szara]

tak. dlatego gram w lotto.

[cafem]

Tak.
Za dwa miesiace rzucam prace w UK, przyjaciol, ktorych powoli sobie uzbieralam, nowego faceta (decyzje o wyjezdzie podjelam, gdy poprzedni facet mnie po dlugim zwiazku zostawil, a tego dopiero poznalam i chyba nie chce sie wiazac na powaznie)... i wyjezdzam w Alpy, do Szwajcarii - nowa swietna praca i nowe zycie.
Mimo wszystko raczej warto:)

[cafem]

Notabene - mieszkalam juz ponad rok w Niemczech, w UK od lat ponad czterech - tak ze wyprowadzka do Szwajcarii jest trzecia tego typu decyzja w moim zyciu. Zadnej nie zaluje, mimo iz wszedzie zaczynalam zycie budowac od nowa:)