Spotkanie

[mamalgosia]

Czym jest dla Was spotkanie z drugim człowiekiem?
Czym jest spotkanie z Bogiem?
A może spotkanie ze sobą samym?

Czy można kogoś spotkać, ale nie Spotkać? Czy przywitanie się na ulicy i
obgadanie "co słychać" jest już spotkaniem? Czy wspólny spacer nim jest?
Rozmowa?
Czy może trzeba otworzyć duszę? Dać siebie i przyjąć Innego?

Uwielbiam Spotkania. Mam to szczęście, że mi się przydarzają.
Życzę Wam wszystkim pięknych i głębokich Spotkań w tym wakacyjnym czasie.
Przeżyć i przeżycia. I Dotknięcia.

Jutro bladym świtem wyjeżdżamy. Chciałabym, żebyście dużo pisali jak mnie nie
będzie, żebym gdy wrócę mogła się przerazić, kiedy ja to wszystko przeczytam

Tadeusz Gadacz (filozof, uczeń ks. prof Tischnera) o spotkaniu:
"Słowo to /spotkanie/ ma oczywiście pewien sens potoczny. Ale ma także sens
metafizyczny. Prawdziwe spotkanie nie jest zdawkowym rzuceniem pozdrowienia
znajomemu, któego właśnie mijamy na ulicy, ale nie jest także jakimkolwiek
kontaktem z drugim człowiekiem. Właśnie ze względu na źródła, z których to
myślenie pochodzi, sądzę, że znakomitym zobrazowaniem spotkania może być
Biblia. Spotkanie Jezusa z Samarytanką czy spotkanie syna marnotrawnego z
ojcem to spotkania, które można by zinterpretować jako coś wyjątkowego. Takie
spotkanie zdarza się być może raz. Być może nigdy. Cały tragizm na tym
polega, że człowiek może przeżyć życie i tak naprawdę nie spotkać innego"

[mama_kasia]

> Jutro bladym świtem wyjeżdżamy. Chciałabym, żebyście dużo pisali jak
mnie nie
> będzie, żebym gdy wrócę mogła się przerazić, kiedy ja to wszystko przeczytam

Ojej, to już ...Będę czekać. Tak lubię, jak tu jesteś

[mader1]

Jutro bladym świtem wyjeżdżamy. Chciałabym, żebyście dużo pisali jak mnie nie
będzie, żebym gdy wrócę mogła się przerazić, kiedy ja to wszystko przeczytam

I tak to się kończy... a obiecała tyle głupich pytań i co ? ucieka...

[basia313]

JA lubie takie spotkania, o ktorych lis opowiadal Malemu Ksieciu. Jakos tez tak
czuje, ze sa tacy ludzie - przyjaciele- w moim zyciu, ze chyba zawsze sie
poznamy, ze chyba nigdy nas czas nie rozdzieli. I gdy spotykam ich, to jakbym
wczoraj z nimi rozmawiala. Nawet piszac ten post, czuje blogosc, bo wlasnie o
nich pomyslalam.
JEden z moich dobrych znajomych w naszej lokalnej gazecie napisal, ze nic nie
jest warte robienia, zadne slowa, spotkania, jesli nie sa one uczynione w
perspektywie nieba.

[pysio8]

Szkoda, że pojechałaś, teraz to forum zastygnie bez ciebie.

Myślę, że z " byle jakich" spotkań, Pan Bóg jest w stanie wyprowadzić wiele
dobrego. Czasem wystarczy przyjść, przedstawić się, a Pan Bóg musi sobie dalej
poradzić jakoś z naszą ułomnością...

[isma]

SPOTKANIA od spotkan odrozniam za pomoca idealnie czulego probierza:
zapamietywania twarzy. Ja, jak wiecie, jestem ukrywajacym swoja ulomnosc
krotkowidzem, wiec zazwyczaj nie poznaje osob, a zwlaszcza tych przelotnie
spotkanych.

W srode siedzielismy ze slubnym za stolem razem z siedmiorgiem ludzi roznego
wieku i stanu, ktorych widzielismy po raz pierwszy w zyciu na oczy.
Rozmawialismy moze przez godzine, poltorej. Msza sw., rozaniec, adoracja.
Wszystkiego moze piec godzin.

Kazda z tych twarzy pamietam. Kazde imie.

[ea-szarri]

O spotkaniach i Spotkaniach mogłabym długo pisać, bo mam naturę włóczęgi i
przez wiele lat włóczyłam się po różnych miejscach sama. Ta moja samodzielność
sprzyjała spotkaniom, a że były one krótkie, to i przeżywane intensywniej.

Najłatwiej Spotkanie odczytać na poziomie słów, które zostawiają po sobie ślad,
jak pewien dialog z ormiańskim księdzem:
- Czy Ty wierzysz w Boga?
- Nie
- To czyja Ty jesteś?
- Niczyja.
- To straszne...
I to „straszne” było wypowiedziane z autentyczną grozą, w kraju, w którym
doświadczyłam wszystkiego, z wyjątkiem samotności, braku troski i anonimowości,
mimo iż pojechałam „w ciemno” i sama jedna.

Ale bywają też Spotkania na poziomie gestu, jak podarowany chleb własnego
wypieku, w kraju gdzie „sklepowy” chleb ma smak gąbki.

A czasami jest też Spotkanie bez spotkania. Rok temu schodziłam z trzyletnią
córką, w ulewie, z Gąsienicowej do Doliny Jaworzynki. Było wściekle ślisko i
miejscami trudno z dzieciakiem. Tuż przed takim trudniejszym miejscem mijała
nas grupa Czechów. Zeszli kawałek niżej, poczym ostatni z nich zatrzymał się i
patrzył, jak sobie z Zośką poradzimy. Odszedł dopiero wtedy, kiedy już
szczęśliwie to trudniejsze przelazłyśmy.

Dla mnie Spotkanie jest wtedy, kiedy jestem przez innego zauważona.
Ismo, Twoje dioptrie mówią prawdę

[mader1]

Bardzo dużo tych spotkań w moim życiu

Spotkanie, którego nie było
Byłam wtedy nastolatką. Późną nastolatką. Wyjechałam z rodzicami na wczasy nad
jezioro. Codziennie przychodził listonosz, z uśmiechem podawał mi list.
Codziennie wrzucany na trasie pielgrzymki. Listy były króciutkie - wjedny
znajdowałąm wiersz, w innych opis nastroju, w jeszcze innych krótkie pozdrawiam
czy padam z nóg. Z niecierpliwością czekałam na spotkanie po powrocie, nie
mogłam odpowiadać na listy, a tyle miałam do powiedzenia.
Spotkaliśmy się, ale trudno było nam rozmawiać. Trudno się porozumieć. Miałam
poczucie, jakby tego spotkania nie było.

Spotkanie Anioła
Jedna, jedyna rozmowa z pewną starszą panią w Parku Saskim. Byłam zniechęcona,
zmęczona, wszystko szło nie tak. A ona usiadła obok, na ławce i opowiadała.
Ta opowieść była dla mnie.

Spotkania i rozmowy, któe nie mają końca... Spotkania z przyjaciółmi.
A spotkania trudne ? Gdy spodziewasz się najgorszego ?