Dom czy podwórko ?

[mader1]

wiecie, jest takie określenie "podwórkowe dzieci"... Co ono za sobą
niesie ?
Ja nie byłam "podwórkowa" , moja mama bała się o mnie, bo mialam
chore serce. Spotykałam się więc z koleżankami, oczywiśie z
sąsiedzwtwa( bo niby jakimi ?) , ale w domach.
Nie byłysmy nadmiernie kontrolowane, jak w co sie bawimy i "z jakich
jesteśmy domów". Wspominam je bardzo miło, z niektórymi mam kontakt.
Na mojego brata mama już nie miała siły ... myślę, ze też pomysłu
jak Go zagospodarować w małym dwupokojowym mieszkanku))) Zajecia
dodatkowe, które mu proponowała, nie podobały mu się. Wychodził więc
na piłkę na całe dnie...
Miałam wrażenie, że w związku z tym, to on powinien być bardziej
zaradny, społecznie rozwinięty, przebojowy... Okazało się, że nie !
Jak to jest z tym "podwórkiem "?

[mama_kasia]

A właśnie! Spór na tle podówrka jest u nas codziennością.
Mój mąż jest dzieckiem podwórkowy, ale wcale nie jest
przebojowy. Nie przepada również za odwiedzaniem znajomych,
utrzymywaniem kontaktów z kolegami z pracy. Raczej nie jest
towarzyski, a właściwie to się zmienia. Wyrobił się
przy mnie ))
Natomiast wiecznie ma pretensje do naszych dzieci, że na
podwórko nie wychodzą. Bo... na podwórku to są dopiero
zabawy, na podwórku są i bójki, i kłótnie, życie społeczne
kwitnie, na podwórku gra się w piłkę...

[mader1]

no właśnie... zastanowiło mnie, że ja miałam więcej znajomych niż
brat ... choć na podwórku był lubiany.

[alex05012000]

hmmm sprawa podwórka ważną jest... ja nie byłam tzw podwórkowym
dzieckiem, po pierwsze z powodu określonego stylu wychowania, a po
drugie... z braku podwórka! podstawa jest gdzie sie mieszka,
podwórka czy tereny przed blokiem do zabawy są często na
blokowiskach, ja i moja córka wychowujemy sie w tzw kamienicy,
podwórko jeśli jest słuzy do dojścia do klatki schodowej i
śmietników, u nas w kamienicy jest zamkniety wewnętrzny podwórzec,
oprócz śmietnika są alejki, zieleń, drzewka i kwiaty, Ola w lecie
jeżdzi tam wieczorami na hulajnodze albo gra w piłkę, ale
najczęściej sama, i żadne życie towarzyskie tam nie kwitnie, w mojej
rodzinnej kamienicy podwórza nie było...
myślę poza tym, ze teraz ze względow bezpieczeństwa inaczej sie
patrzy na wychodzenie samodzielnie dzieci na podwórko, do
pobliskiego parku czy kolegi...
w kwestii zaradności i przebojowości dużą rolę gra charakter, choć
wpływ wychowania jest niezaprzeczalny, i wpływ otoczenia, kolegów,
środowiska, podwórka... ja byłam wychowana pod kloszem, nie
chodziłam do przedszkola, świetlicy, na obiady... miałam kilka
dobranych koleżanek i niełatwo nawiązywałam kontakty, szczególnie z
chłopcami... było to wiele lat ciężarem... moją córkę starm się
socjalizowac - chodziła do przedszkola, teraz chodzi do świetlicy,
ma różnopłciowe i różnorodne towarzystwo, zapraszać może kogo chce,
jest lubiana, dobrze sobie radzi... a ja sie cieszę,
a propos podwóka jeszcze, taką rolę w naszej mini-dzielnicy odgrywał
i odgrywa pobliski park, a druga uwaga: kiedy te dzieci mają
być na tym podwórku skoro jest: szkoła, zajęcia dodatkowe,
świetlica, czasem następne zajęcia poza szkołą i powrót do domu ok
17.00-18.00 ... po odrobieniu lekcji i zjedzeniu kolacji to nie
zostaje wiele czasu na podwórkowe sprawy???

[samboraga]

a w mojej kamienicy (jak jeszcze mieszkałam w kamienicy) było podwórko i życie
podwórkowe kwitło, na 6 podórkach na całej ulicy, były bandy, sojusze, zakazy
wchodzenia na cudze tereytorium - bardzo miło wspominam, zostałam dopuszczona
przez starsze koleżeństwo jak nauczyłam sie wchodzić na podwórkowe drzewo-byłam
z siebie bardzo dumna, miałąm 6 lat...
mój brat tez był podwórkowy, ale krócej, i-oboje sobie radziliśmy, każde na swój
sposób, podobnie jest teraz, każde ma swój styl relacji
ale - ja nie widzę jakichś korelacji dziecko podwórkowe/dziecko domowe, to
zależy od tylu rzeczy, od samego dziecka, od tego czy dom otwarty czy nie itd. itp.

[mader1]

a druga uwaga: kiedy te dzieci mają
> być na tym podwórku skoro jest: szkoła, zajęcia dodatkowe,
> świetlica, czasem następne zajęcia poza szkołą i powrót do domu ok
> 17.00-18.00 ... po odrobieniu lekcji i zjedzeniu kolacji to nie
> zostaje wiele czasu na podwórkowe sprawy???

No nie wiem, ale widuję dzieci na podwórku i latem i zimą - podwórko
mamy duże teraz i świetnie nadaje się do jeżdżenia na rowerku,
rolkach, natomiast ma kiepski, maleńki placyk dla maluchów.
Może te dzieci nie chodzą na świetlicę i zajęcia dodatkowe, tylko
prosto po lekcjach pędzą do domu ? Jeżeli jest to k. 13-14.00 to
mają jeszcze mnóstwo czasu.

[dominikjandomin]

Większość dzieci nie chodzi na zajęcia dodatkowe czy na świetlice,
więc im zostaje... podwórko właśnie, albo siedzenie w domu przed
TV / kompem.

A kwestia tego - co... To ja bym to ujął inaczej. Po pierwsze,
zainteresowanie rodziców. Po drugie, jak najwięcej na dworze (na
polu, jak mawia mój kolega z Krakowa). Siedzenie w domu przed TV /
kompem jest mało dobre dla dziecka. Niech biega, skacze, brudzi się.
Jest dzieckiem.

[alex05012000]

Większość dzieci nie chodzi na zajęcia dodatkowe czy na świetlice,
więc im zostaje... podwórko właśnie, albo siedzenie w domu przed
TV / kompem.
?????? może w starszych klasach, nie wiem, w każdym razie u córki w
klasie tylko kilkoro dzieci nie chodzi do świetlicy, zajęcia
dodatkowe też raczej kwitną (z angielskiego dodatkowego musieli
utworzyć drugą grupę bo było tylu chętnych...], rodzice pracują
conajmniej do 15-16..., a taki 7-8 latek nie wraca sam do domu czy
na owe podwórko sam nie idzie ...
no, ale ja mieszkam w nietypowej dzielnicy, w centrum wielkiego
miasta...

[dominikjandomin]

Ja pochodze z blokowiska. Słupsk, niedaleko komendy (obecnie
miejskiej, wówczas wojewódzkiej) policji.

Było dla nas NORMALNE samodzielne chodzenie i powroty ze szkoły. W
wieku lat 7-8.

I w tych okolicach nadal jest to NORMALNE. Ale co dzielnica, to
obyczaj.

Oczywiście, niektóre dzieci musiały siedzieć w świetlicy. Bardzo im
współczulismy.

[alex05012000]

nie będę się wdawać w niepotrzebne dyskusje, może w małym mieście
jest spokojnie,wszyscy sie znają itd, ale ja mieszkam w wwie i ani
ja ani moi znajomi, ani rodzice kolegów dziecka ze szkoły z tego co
wiem i widze nie wyobrażają sobie ani posyłania samych dzieci lat 7-
8 do i ze szkoły, ani samotnego/bez opieki ich przebywania na
podwórkach, w parkach czy innych tego typu miejscach...powiem więcej
widzac samotnego 7-latka w miejskim parku zaalarmowałabym Policję...

[samboraga]

wiem i widze nie wyobrażają sobie ani posyłania samych dzieci lat 7-
> 8 do i ze szkoły, ani samotnego/bez opieki ich przebywania na
> podwórkach, w parkach czy innych tego typu miejscach...

Alex, w W-wie są i takie miejsca, i takie dzieci i nie mówię wcale o moim dziecku.

[alex05012000]

ale chyba nie rozmawiamy o patologii czy z przeproszeniem okolicach
Ząbkowskiej...

[samboraga]

oj, wiele blokowisk to mieszanina jeśli chodzi o warstwę społeczną
natomiast faktem jest że dzieci z ciut zamożniejszych domów chodzą na tak wiele
zajęć dodatkowych, że czasu na podwórko prawie nie ma, no i dochodzą komputery)
Alex, ja nie jestem jakąś fanką podwórka, po prostu moje było mniej więcej fajne
i miło wspominam

[dominikjandomin]

Wypraszam sobie patologię.

Większosć rodziców nie stać na prywatną willę czy mieszkanie w
grodzonym bloku. Mieskzają na blokowisku. Nie sa "patologiczni".

Owszem, coraz więcej czasu dzieciaki spędzają prze dkompem -
niestety, ale nawet teraz chłopacy idą pograc w nogę czy pobiegać ze
spluwami.

[alex05012000]

pisałam do samboragi, pisałam o warszawie i nikomu z tu obecnych nie
wmawiam żadnej patologii!!!
ja też nigdy nie mieszkałam i nie mieszkam ani w prywatnej willi ani
ogrodzonym bloku, natomiast fakt nie wychowałam się też na tzw
blokowisku, a kupując jako dorosła osoba własne M kupiłam je w
podobnym otoczeniu w którym wzrosłam... napisałam, że nie jestem
reprezentatywna... na betonowy 10-piętrowy blok miałam alergię
(nadmieniam cena za mieszkanie w bloku i w starej wtedy
nieodnowionej kamienicy, do remontu, była bardzo podobna....
mnie nie chodzi o to czy dzieci biegają po dworze/polu czy nie, bo
oczywiście, ze biegają tylko o to, ze zostawianie 7latki czy 7latka
samopas, w centrum stolicy jest - według mnie - wysoce
nieodpowiedzialne...

[dominikjandomin]

No, jesli piszesz o mieszkaniu w tzw. city, to rzeczywiście,
puszczenie dziecka samopas w okolicach dworca centralnego to
kuszenie "dobrego wujka".

[dominikjandomin]

1. Zalezy jak "samotny".

U nas się wychodzi bawić z kolegami, więc tych dzieci jast cała
banda.

Owszem, opuszczony, co widać (sam na ławce w deszcz) - na Policję.
Ale inaczej? Wszak mama moze być na sąsiedniej ławce. Nie każdy musi
prowadzić dziecko na smyczy.

2. U nas się nie wychodzi "do parku" tylko "na dwór", w przestrzeń
między blokami. Pojedź na typowe blokowisko i zobacz, jak to
wygląda.

[alex05012000]

U nas się wychodzi bawić z kolegami, więc tych dzieci jast cała
> banda.
- nie znam tego typu "wychodzenia", bawiliśmy sie jak pisałam w
pobliskim parku, dorosli siedzieli na ławkach, zawsze ktoś był jako
opieka... moja córka też lata z kolegami po parkowych alejkach,
kopie piłkę i strzela z patyków, ale też zawsze ktoś z nią jest, jej
koledzy też sami nie przychodzą...nie trzymamy dzieci na smyczy, ale
nie wyobrażam sobie jak mogłaby sama wyjść z domu, dotzreć do parku
(2 ruchliwe arterie, światła, kilka ulic) i tam sie sama bawić z
innymi dziećmi...
- juz pisałam, ze z blokowiskami nie mam wielkiego kontaktu, ale
nawet tam chyba taki 7latek bez opieki może wywędrować poza te
bloki, zgubić sie, ...
wczoraj jechałam samochodem, w śródmieściu, na przejściu dla
pieszych, 2 stopniowe, ze światłami, grupka kilku chłopców, może 9-
10 lat, nie nwiem, niby przechodzą, jedza, piją, krzyczą coś do
jednego co został na chodniku... jeden sie obraca, jeden cofa...,
światło sie zmienia na czerwone, dwóch przebiega drugą część pasów,
reszta zostaje, auta ruszają, trąbią bo nie wiadomo co oni robia,
ida, nie idą, ... nic im sie nie stało, ale o wypadek nietrudno...

[maadzik3]

Sama ostatnio o tym myślałam. Ja nie lubiłam się za bardzo bawić na podwórku,
ale trochę się bawiłam - wisiałam na trzepaku, grałam w gumę, wyprawiałam się
gzdieś na rowerze. Dziś już dzieci 7-10 letnich puszczonych na podwórko nie
widuję. Wszyscy się boją - rozumiem, ja też. Ale czasem się zastanawiam czy
Młodemu będzie tego brakowała. Taki trening samodzielnego trafiania do domu,
organizowania sobie zabawy, zadbania o siebie bez pomocy dorosłych to był
trening samodzielności. Jak to dziś wygląda? Sama myślę. Odpowiedzi zacznę
znajdować za kilka lat))

[luccio1]

Nigdy nie byłem "dzieckiem podwórka".
Jako grzeczne dziecko w wielkim mieście (Krakowie) chodziłem z
Babcią do Parku Jordana, na wały nad Rudawę, z czasem dalej: aż na
łąkę przed Kopcem Kościuszki;
z Mamą biwakowałem godzinami na Plantach - w kółku pod pomnikiem
Grażyny (w tamtych zamierzchłych czasach przed pomnikiem była
ogromna piaskownica).
A mimo tego w końcowych klasach szkoły podstawowej nauczyłem się
samodzielnie poruszać po całym mieście - a już w liceum przez 4 lata
Harcerstwa nadrobiłem z nawiązką to, czego się swego czasu nie
nauczyłem na podwórku.

[katriel]

Nie byłam podwórkowa, tylko ogródkowa: wychowana w domku z ogródkiem, spędzałam
mnóstwo czasu na świeżym powietrzu, ale sama. Biegałam po trawie (od wiosny do
jesieni boso); przyrządzałam wykwintne uczty dla lalek z wiśni, agrestu i
kwiatów mlecza; przeżywałam w wyobraźni przygody bohaterów Verne'a albo
"Tajemniczego ogrodu"; piłam wodę z betonowego zbiornika na deszczówkę (bardzo
mi smakowała, nie mam pojęcia dlaczego, zbiornik był zamulony i topiły się w nim
ślimaki). Ale wszystko to sama. Nie było po sąsiedzku dzieci w moim wieku.

Czyli samodzielność tak, socjalizacja nie. Potrafiłam sama sobie zorganizować
czas, ale nie potrafiłam skakać w gumę (co mnie z kolei potem alienowało ze
szkolnej grupy koleżeńskiej - na przerwach dalej bawiłam się sama). W ramach
nadrabiania braków wychowawczych posłano mnie trzy razy na kolonie. Z
dzisiejszej perspektywy myślę, że na jednej z tych kolonii wychowawcy regularnie
się nad nami znęcali, druga była OK, trzecia znośna (tylko warunki fatalne) -
ale wtedy wszystko przyjmowałam ze stoickim spokojem (myślałam, że "tak ma
być"). Na każdej z nich mi dokuczano, ale to też przyjmowałam jako normalne:
byłam gruba, interesowałam się matematyką i nie umiałam wymienić członków
zespołu Modern Talking. Jednak główny problem z koloniami był taki, że uczyłam
się na nich kląć. Rodzice tego nie zauważali, bo blokadę przed używaniem
brzydkich wyrazów przy dorosłych miałam nienaruszoną, ale język, jakim
posługiwałam się w gronie rówieśniczym, po trzytygodniowym turnusie kolonijnym
wyraźnie się psuł. W mojej klasie się nie klęło, więc trochę się tego wstydziłam
- na szczęście do października samo przechodziło.

Moja mama, zainspirowana zwierzeniami polityków, powiedziała mi niedawno, że
uważa, że w wyniku takiego wychowania jestem aspołeczna i że ona poczytuje to
sobie za porażkę. Zdziwiłam się (ja się nie czuję aspołeczna); w trakcie dalszej
dyskusji (z udziałem również mojego męża) ustaliliśmy, że chodzi o to, że mam
niską tolerancję na ludzką głupotę. Potrafię dobrze funkcjonować jedynie w
gronie ludzi na zbliżonym do mojego poziomie intektualnym. Moja mama uważa, że
gdybym wychowała się na podwórku, wśród dzieci z różnych rodzin i środowisk, to
teraz byłabym elastyczniejsza. Nie wiem, czy to prawda.

[mader1]

chyba nie byłabyś. Własnie mnie to zastanowiło, że mój brat nie
jest.

[luccio1]

katriel napisała:
> ...posłano mnie trzy razy na kolonie.

Tyle samo razy byłem na koloniach i ja:
- pomiędzy III a IV klasą Szkoły Podstawowej,
- pomiędzy kl. V a VI,
- pomiędzy kl. VI a VII.

Niby wszystko było w porządku - a jednak we wspomnieniach wszystkie
te kolonie były koszmarem (może z wyjątkiem pierwszego razu - tam
była jako atrakcja noc spędzona pod namiotem - NB rzecz dzisiaj
niemożliwa na kolonii!).
Pozbyłem się tego koszmaru, odwiedziwszy po latach w 2005 r.
budynek, w którym niegdyś trzykrotnie spędzałem po trzy tygodnie
lipca. Przeszło jak ręką odjął, żadne obrazy nie wracają.

Natomiast bardzo dobrze wspominam obozy harcerskie w liceum - ale bo
też byłem w drużynie kultywującej tyle, ile się tylko dało z
tradycji przedwojennego ZHP.

[jogo2]

Bardzo ciekawy wątek. Właśnie dziś pomyślałam, że pokroiłabym się w paski, żeby
mieszkać tam, gdzie moje dziecko miałoby z kim się bawić na podwórku. Ja miałam
z kim się bawić. Na szczęście, jak widać brak podwórka w życiu niczego nie
przesądza.

[rycerzowa]

Hm, a mnie się wydaje,że podwórko to bardziej pojęcie socjologiczne, niż
geograficzne.
To jest miejsce spotkań i zabaw dzieciaków bez wpływu dorosłych.
Ja też nie miałam podwórka z rówieśnikami - ale miałam harcerstwo.
Zastępową była koleżanka z klasy, naturalny lider.

Współczesne dzieci mają specyficzne "podwórka" - kluby sportowe, muzyczne,
kółka zainteresowań.
Na "prawdziwym" podwórku też przecież tworzą się podgrupy: ci kopią piłkę, ci
budują szałas.
W każdym przypadku chodzi o to, by dziecko umiało znaleźć swoje miejsce wśród
innych dzieci.
Jeśli to miejsce jest poślednie - można na podwórku spędzić życie
i nie być ani zaradnym, ani przebojowym.

Zatem trzeba pomóc dziecku znaleźć odpowiednie podwórko.

[samboraga]

> Współczesne dzieci mają specyficzne "podwórka" - kluby sportowe, muzyczne,
> kółka zainteresowań.
> Na "prawdziwym" podwórku też przecież tworzą się podgrupy: ci kopią piłkę, ci
> budują szałas.

kluby, harcerstwo były i dawniej, choć inne niż teraz
i podwórkowe grupy tworzą się oddolnie, bez ingerencji dorosłych - w klubach,
kółkach jest inaczej

[alex05012000]

może i były (kluby, kółka i inne zajęcia) ale zdecydowanie mniej,
nie było takiego wyboru jak teraz, i dzisiejsze dzieci (mam na myśli
miasta i klasę średnią) mają zdecydowanie bardziej zameblowany czas
niż 30 lat temu... poza tym inna kwestia jak sie tworzy grupa,
oddolnie czy odgórnie i t d , z ingerencją dorosłych czy bez ale
wątek był chyba nie o tym...

[samboraga]

poza tym inna kwestia jak sie tworzy grupa,
> oddolnie czy odgórnie i t d , z ingerencją dorosłych czy bez ale
> wątek był chyba nie o tym...

no tak, ale na zajęcia dodatkowe, nawet dawniej, jest się zapisywanym, więc
grupa (harcerska, sportowa itp) jest mniej więcej sprofilowana, na podwórku te
zderzenia są mniej przewdywalne (ale to nie znaczy że lepsze!)
i jeszcze jedno - teraz dziecka bym nie puściła samego (gdybym miałą
'podwórko'), oprócz innych dzieci jest tyle zagrożeń, pedofilia itp.

[dominikjandomin]

alex05012000 napisała:

> może i były (kluby, kółka i inne zajęcia) ale zdecydowanie mniej,
> nie było takiego wyboru jak teraz, i dzisiejsze dzieci (mam na
myśli
> miasta i klasę średnią) mają zdecydowanie bardziej zameblowany
czas
> niż 30 lat temu...

Owszme, w klasie średniej śrendiej lub średniej wyższej, gdzie
rodziców stać na opłacanie zajęć dodatkowych, to dzieci mają więcej
propozycji.

Z tym, ze kiedyś były darmowe lub bardzo tanie zajęcia dla
wszystkich CHĘTNYCH dostepne, nawet dla klasy robotniczej. Liczyła
się chęć, a nie kasa rodziców.

No cóż, nie dziwi mnie, skąd te "patologie". Wszak każd edziecko
klasy robotniczej to patologia, bo za pensje polskie nie stać
rodziców na angielskie i nauki gry...

[alex05012000]

No cóż, nie dziwi mnie, skąd te "patologie". Wszak każde dziecko
> klasy robotniczej to patologia, bo za pensje polskie nie stać
> rodziców na angielskie i nauki gry...
nie wiem co dokładnie autor chciał rzec, ale dyskusja zbacza na
jakieś śliskie tereny, więc ja sie wycofuję,
tytułem informacji, nie należę do "klasy robotniczej", nie jestem
tez bogata, utrzymuję rodzinę i posyłam dziecko na zajęcia dodatkowe
oszczedzając gdzie indziej, bo uważam, że angielski i pianino jest
ważniejsze niż np ubrania, drogie kosmetyki, plazmowy telewizor
(chyba istniej coś takiego, w jakiejś reklamie słyszałam) itd.

[dominikjandomin]

Sek w tym, ze wiele rodzin, nie chcąc wyjeżdżać, musi pracować na
polskich warunkach. I nie chodzi tu o wybór "plazma" czy dziecko (ja
też nie wiem, jak wygląda plazmowy telewizor, osobiście TV nie
oglądam), tylko o decyzje - co po kupieniu jedzenia (jedzenia, nie
kawioru), zrobieniu opłat - zrobić dalej z tymi pozostałymi zł -
kupic dziecku ciepłą kurtkę czy opłacić 2 lekcje angielskiego?

Swoją drogą szczyt, ze trzeba dziecku kupować lekcje angielskiego,
gdy on się tego jezyka w szkole podobno uczy. Inny, dodatkowy, to
rozumiem...

[alex05012000]

nie wnikam w polskie warunki pracy... rozmawiamy wśród tzw klasy
średniej, pisali wszyscy o sobie, a nie o ludziach, którzy... znam
i takich, ale nie w tym rzecz... natomaist odniose sie do ostatniego
zdania:
Swoją drogą szczyt, ze trzeba dziecku kupować lekcje angielskiego,
> gdy on się tego jezyka w szkole podobno uczy. Inny, dodatkowy, to
> rozumiem...
otórz, owszem szczyt szczytów, ale tak jest np. w naszej szkole, 1
klasa, miał być angielski 2 x 45 minut, jest tylko jedna godzina, od
października bo nie ma nauczycieli!!!! nota bene niewiele sie na
niej dzieje... I gdybym nie zapłaciła za kurs w szkole
angielskiego, dodatkowy, w murach szkoły, ale płątny, to moje
dziecko guzik by sie "naumiało"...tak jest rzeczywistość, nawet
w "city"

[dominikjandomin]

alex05012000 napisała:

> rozmawiamy wśród tzw klasy
> średniej,

Z tym, że ja nie wiem, co to jest obecnie w Polsce "klasa średnia" i
piszę to poważnie.

[otryt]

Na podwórku bywałem dużo głównie w wieku przedszkolnym. Była tam
wtedy gromadka dzieci, z którymi dobrze się czułem. Potem za
podwórku pojawili się liderzy, którzy skupiali wokół siebie inne
dzieci. Oni nadawali ton, podporządkowywali sobie inne dzieci. Byli
ciut starsi. Mnie się oni nie podobali, byli wulgarni, chodzili na
wagary, palili papierosy po kryjomu, w moim odczuciu byli
prymitywni. Jednak innym dzieciakom to nie przeszkadzało, nawet im w
jakiś sposób imponowało. Szli na nimi jak w ogień. Ja jednak nie
chciałem się im podporządkować, co natychmiast zauważyli i nabrali
do mnie złego stosunku. Późniejsze ich losy są smutne i tragiczne,
wielu popadło w konflikt z prawem , trafili do więzienia. Nie było
we mnie nigdy chęci podporządkowywania sobie innych. Jeśli
dochodziło do kontaktu, spotkania, przyjaźni to zawsze na zasadzie
równy z równym. Zawsze dostrzegałem jakieś zalety u tych ludzi. To
był okres szkolny, miałem kolegów z klasy, potem koleżanki. Szkołą
podstawowa to był dobry okres dla socjalizacji. Jednak nie odbywała
się ona na podwórku. W szkole poznałem przyjaciela, z którym
przyjaźnie się do dzisiaj. Z nim albo samotnie poznawałem na rowerze
okolicę. Miasto, las, wybrzeże morskie. Później było harcerstwo i
rajdy.


W czasach mojego dzieciństwa w wielu filmach aktorem dziecięcym był
Henryk Gołebiewski, który np. w filmie „Podróż za jeden uśmiech”
grał postać Poldka. Gołębiewski był takim właśnie liderem
podwórkowym. Reżyser Janusz Nasfeter znalazł go gdzieś po długich
poszukiwaniach na jakimś obskurnym podwórku na warszawskiej Pradze.
Był osobą zadziorną, niesamowicie wyszczekaną, starającą się grać
zawsze pierwsze skrzypce. Przyznam, że był moją wyjątkową antypatią.
Znacznie bardziej lubiłem – odwrotnie niż inni – lalusiowatego
Dudusia – Filipa Łobodzińskiego. Kilka lat temu byłem na filmie Edi,
głównie po to, aby skonfrontować po latach moją niezrozumiałą
niechęć do tego chłopaka, zresztą mojego rówieśnika. Film Edi bardzo
mi się podobał, także gra Gołębiewskiego. Widzę, że lata pozbawiły
go zadziorności, czas zmienił go bardzo. Liderzy podwórkowi w moim
dawnym mieście też jakoś spokornieli. Najwyżej grzecznie poproszą,
aby im dać na piwo.


www.filmpolski.pl/fp/index.php/111829
www.filmpolski.pl/fp/index.php/151382

[rycerzowa]

samboraga napisała:


> i podwórkowe grupy tworzą się oddolnie, bez ingerencji dorosłych - w klubach,
> kółkach jest inaczej

No niby racja, ale przecież na konkretne podwórko też to my rodzice "zapisujemy"
dziecko - to rodzice decydują o miejscu zamieszkania.
Zapewne szukanie "lepszych" dzielnic jest szukaniem lepszego podwórka dla dziecka.

[luccio1]

rycerzowa napisała:
> ...to rodzice decydują o miejscu zamieszkania.

Jak dalece można było o tym decydować w czasach PRL, gdy
obowiązywały przydziały kwaterunkowe?

Jak dalece można decydować dziś, kiedy niejednokrotnie trzeba
uciekać z prywatnej kamienicy przed czynszem rosnącym do
niebotycznej wysokości?

[samboraga]

> Zapewne szukanie "lepszych" dzielnic jest szukaniem lepszego podwórka dla dziec
> ka.

tak, są podwórka luksusowe, za strzeżonymi ogrodzeniami, ale nawet w Warszawie,
gdzie pewnie statystycznie, tych 'luksusowych' jest najwięcej, istnieją
blokowiska mieszane, wyprowadzają się mieszkańcy zasiedziali dłużej, a
wprowadzają kolejni napływający - od wielu lat trwa wielka rotacja, tak to
widzę, więc i podwórka bywają nadal rózne, i niekoniecznie 'wybrane' przez rodziców

[mader1]

po za tym luksus nie oznacza koniecznie, że dzieci zachowują się
inaczej... Sam luksus nie czyni nikogo lepszym.

[dominikjandomin]

I jest różnica między bieda-blokowiskiem a blokowiskiem luksusowym.

Na bieda blokowisku nauczy się dziecko chlac tanie wino, a mega-
luskusowych - wąchać kreskę i żreć na śniadanie LSD.

[mamalgosia]

Słyszałam, jak coś o tym podwórkowstwie zarzucał Tuskowi lepszy,
bo "domowy" Kaczyński.
Ja jestem podwórkowa, ale (lub: dlatego?) wolałabym, żeby moje
dzieci raczej przydomowe i ogródkowe były.
Ale chyba podwórka teraz inne są niż te sprzed 30 lat?

Jagódka Karwowska

[mamalgosia]

I ja potrafiłam godzinami wisieć na trzepaku.
Czy w jakimś przydomowym ogródku jest trzepak???

[alex05012000]

na każdym podwórzu w kamienicach w mojej okolicy są trzepaki ...

[mamalgosia]

alex, własnie o tym mówię: trzepak to atrybut podwórkowy. A przy
domach jednorodzinnych, w ogródkach nie ma trzepaków. O tyle więc
dzieci "przydomowe" są uboższe?

[samboraga]

> domach jednorodzinnych, w ogródkach nie ma trzepaków. O tyle więc
> dzieci "przydomowe" są uboższe?

bywają i przy domkach trzepaki, zwłaszcza na głębokich przedmieściach, pomiedzy
willowymi domkami stoją małe chatki, przed chatkami malwy obowiązkowo, a po
ogródku biegają nawet kury - i właśnie często tam stoją trzepaki - jako atrybut
dobrej gospodyni, co to dywany trzepie co tydzień)
ale samemu na trzepaku...bo ja wiem...nudno...
swoją drogą pamiętam, jak ja się bałam wisieć na tym wyższym drążku, a moje
dziecko nie potrafi zrozumieć co w wiszeniu na trzepaku fajnego

[mamalgosia]

samboraga napisała:

>
> bywają i przy domkach trzepaki, zwłaszcza na głębokich
przedmieściach, pomiedzy
> willowymi domkami stoją małe chatki, przed chatkami malwy
obowiązkowo,
uwielbiam malwy. Wysokie, opierające się na drewnianym płocie

a po
> ogródku biegają nawet kury
Dlaczego "nawet"? Mój najbliższy sąsiad ma kury. To znaczy: jego
żona, on się bardzo denerwuje, gdy ktoś mówi, że to jego kury


- i właśnie często tam stoją trzepaki - jako atrybut
> dobrej gospodyni, co to dywany trzepie co tydzień)
A u nas i malwy, i kury, a trzepaków nie ma.
Inna rzecz, że ja to nawet dywanu nie mam, więc trzepak byłby tylko
w celach rekrecyjnych.


> ale samemu na trzepaku...bo ja wiem...nudno...
Ależ oczywiście! Nas zawsze wisiało co najmniej trzy. Wszystkie
najważniejsze rozmowy tam się prowadziło


> swoją drogą pamiętam, jak ja się bałam wisieć na tym wyższym
drążku, a moje
> dziecko nie potrafi zrozumieć co w wiszeniu na trzepaku fajnego
Może to kwestia płci?

[dominikjandomin]

Trzepak. Moi znajomi mają przy domku. Ja w nowym bloku (opłoconym,
ale bez strazników) trzepaka nie mam.

[mamalgosia]

patrz: nie ma na tym świecie żadnej pewnej rzeczy...

[mader1]

w moim nowym osiedlu też trzepaka nie ma. Widocznie
administratorzy doszli do wniosku, że w tym nowym, lepszym
współczesnym świecie będziemy zamawiali firmy ze skłądanymi
trzepakami wprost do domu )))))))
a i placyk dla maluchów zrobili w wymiarze symbolicznym, bo podobno
dzieci w tym nowym, lepszym, współczenym świecie miały się nie
rodzić ))) I teraz matki mają motywację, żeby wsiąść do autobusu
czy wręcz samochodu i pojecahć do parku Ujazdowskiego... )))) z
sąsiadką i Jej dziećmi.

[dominikjandomin]

U nas to miasto stwierdziło, ze nas interesuje bardziej duży parking
w samym srodku podwórka i małe miejsce dla dzieci na zewnątrz niż na
odwrót. I nie dali sobie wytłumaczyć, ze uważamy inaczej.

No i dzieci bawią się na parkingu. Choć to miejsce na zewnątrz, od
kiedy się opłociliśmy, jest już bezpieczniejsze (ani dziecko nie
wbiegnie pod samochód, i pedofil ma problem z wejściem, bo musi
przez płot albo dookoła). Ale małe i nieatrakcyjne

[mader1]

mamy już Stowarzyszenie, które stara sie zainteresować
administrację tym, ze dzieci u nas jest dużo. Starają się tego nie
rozumieć.
U nas pedofil miałby dobrze, bo osiedle z płotkiem, ale otwarte a i
placyk mały, więc możnaby kogoś upatrzyć dość szybko (((

pedofil

[mamalgosia]

Gdy bawiłam się z kolezanką na kocu (przebieranie lalek i takie
tam), przychodził do nas, pokazywał wiadomo co i zapraszał "w
krzaczki na boisko", to się ładnie pobawimy.
Płotków nie było

[dominikjandomin]

mamalgosia napisała:

> Gdy bawiłam się z kolezanką na kocu (przebieranie lalek i takie
> tam), przychodził do nas, pokazywał wiadomo co i zapraszał "w
> krzaczki na boisko", to się ładnie pobawimy.
> Płotków nie było

Mój dawny "kolega z klasy" (czytaj: idiota, który nie zdał i którego
zawsze się bałem, na szczęście znowu nie zdał i przestał chodzić do
mojej klasy) uwielbiał uczyć młodszych chłopaków, jak zbudowany jest
dorosły mężczyzna, na swoim przykładzie. Koło baraku giełdy
samochodowej (tuż obok ówczesnej KW Policji), jakieś 100 - 200 m od
bloków.

Płot był, od kiedy zniszczyli nam plac zabaw (czytaj: zlikwidowane
ogródki działkowe) tworząc giełdę samochodową (w teorii: miasteczko
ruchu drogowego dla dzieci w miejsce tego paskudnego nieużytku).

[mamalgosia]

na osiedlu, gdzie mieszkałam przez 14 lat zycia teraz też na miejscu
dawnego placu zabaw jest parking, a jakies marne huśtawki na
obrzeżu. A dzieci jakoś mniej

[mamalgosia]

Kompletnie nie znam Warszawy, ale czyzby w Parku Ujazdowskim były
trzepaki?

[otryt]

mamalgosia napisała:

>Słyszałam, jak coś o tym podwórkowstwie zarzucał Tuskowi lepszy,
>bo "domowy" Kaczyński.

To było odwrotnie: Tusk zarzucał Kaczyńskiemu, że zawsze żył z dala
od problemów zwykłych ludzi. On się wychował na podwórku koło
stoczni, a Kaczyński nie. Jego matka była pielęgniarką, więc dobrze
rozumie, jak żyją takie rodziny. Chce nam powiedzieć w ten sposób,
że jest jednym z nas. Na dodatek nie jeździ w limuzynach jak
premier, lecz z ludźmi kontaktuje się blisko i bezpośrednio
(argument użyty w debacie telewizyjnej). Był taki premier, co
chodził na piechotę: Olof Palme.

>Ja jestem podwórkowa, ale (lub: dlatego?) wolałabym, żeby moje
>dzieci raczej przydomowe i ogródkowe były.

Ja nie jestem podwórkowy, choć w czasach mojego dzieciństwa
większość dzieciarni bywała na podwórkach. Moja mama często
zachęcała mnie do wyjścia na podwórko, lecz ja zawsze wolałem w inny
sposób i z kim innym spędzać wolny czas.

[mamalgosia]

naprawdę to było odwrotnie?

Początek dyskusji o podwórku - debata tv

[otryt]

Mamalgosiu, sięgnąłem do źródeł, czyli do telewizyjnej debaty Tusk -
Kaczyński. Zamieszczam fragment, do którego się odnosiłem w
poprzedniej wypowiedzi. Zamieszczam link ze strony internetowej PO,
skąd wziąłem ten tekst. To był początek dyskusji o podwórku. Potem
pojawiły się różne komentarze, tak głównych bohaterów, jak i innych
osób.

www.platforma.org/aktualnosci/newsy/art80,-tusk-kaczynski-zapis-debaty.html


"J.K.: Urodziłem się Polakiem i jestem z tego dumny. I ja kocham
Polskę także w taki praktyczny sposób. Ja niezmiernie lubię jeździć
po Polsce i rozmawiać ze zwykłymi ludźmi. Także z tymi w moherowych
beretach, jak to pan przewodniczący był łaskaw powiedzieć. Polska
jest bardzo zróżnicowana i terytorialnie i społecznie. Są bardzo
różni ludzie, bardzo różne obyczaje. Ale ja ani na szczęście nie
byłem wychowywany pod kloszem, chociaż niby pochodzę z eleganckiej
dzielnicy Warszawy, ale tam też byli bardzo różni ludzie i
poznawałem ich od dzieciństwa. Później miałem to wielkie
doświadczenie "Solidarności", naprawdę niezwykłe doświadczenie
rozmowy dialogu przyjaźni z ludźmi bardzo, bardzo...


K.S.: Między innymi z Donaldem Tuskiem.



J.K.: No nie. Myśmy się poznali w '89 roku. Otóż wtedy poznałem
ludzi różnych grup społecznych i to byli naprawdę ludzie wspaniali.
Różni ode mnie, bardzo często bardzo się od siebie różniący. Ale
zostałem tym ogromnie wzbogacony. A później, od '89 roku
nieustannie, można powiedzieć, zwiedzam Polskę. I spotykam się.
Spotykam się na większych spotkaniach, spotykam się na jakichś
obiadach, kolacjach z najróżniejszymi Polakami. I jestem głęboko
przekonany, że to jest naród, któremu można zaufać i który ma
olbrzymie możliwości. Jest tylko jeden warunek: nie można go
oszukiwać, nie można zrobić czegoś takiego, co zrobiono
w '90, '91, '92 roku. Nie można stworzyć nowego systemu w oparciu o
wielką niesprawiedliwość.




D.T.: Tak. Kocham bardzo Polskę i dlatego uważam, że nie można
Polaków oszukiwać. Dokładnie tak. Kocham Polskę dlatego, bo kocham
swoje dzieci. Kocham Polskę dlatego, bo wychowałem się na podwórku w
Gdańsku, w trudnym miejscu tuż przy stoczni. Kocham swoją ojczyznę
dlatego, bo mimo biedy, a żyłem w bardzo biednej rodzinie, dała mi
szczęście w życiu. Też szczęście osobiste. Kocham Polskę, bo
przeżyłem w Gdańsku Sierpień roku '80. Poznałem wielkich ludzi:
Lecha Wałęsę, Bogdana Borusewicza, jeszcze przed sierpniem, przed
rokiem '80. Przeżyłem najpiękniejsze dni w swoim życiu właśnie wtedy
w sierpniu. W roku '80. I dramatyczne, ale też piękne dni, np. 13
grudnia, panie Jarosławie w Stoczni Gdańskiej. W Stoczni Gdańskiej,
kiedy ogłoszono Stan Wojenny. Kocham Polskę, bo ja naprawdę ten kraj
znam. Bo gram z chłopakami, do dzisiaj, w piłkę nożną. Bo jeżdżę i
rzeczywiście nie mam kogutów na dachu. Jak byłem ostatnio w
Kielcach, skąd pochodzi cała rodzina mojej żony, to tam ludzie
powiedzieli: przyjechał pan jak zwykły człowiek. A kilka dni temu
był pan prezes Kaczyński ze swoją świta i całe Kielce zablokowane.
Ja naprawdę rozmawiam ze zwykłymi ludźmi. Może dlatego, że moje
życie jest zwykłe. Ja jeżdżę po drogach polskich, ale jako kierowca
panie prezesie. Jako kierowca. Ja znam smak gorzkiego chleba, na
który się zarabia na emigracji, bo pracowałem fizycznie i w Polsce i
za granicą. Ja naprawdę znam, wiem na czym polega życie w Polsce i
dlatego kocham mój kraj."

[mamalgosia]

Dziękuję

[luccio1]

Jeśli jest to willa kilkumieszkaniowa z ostatnich lat przed II wojną
światową - to może i być.

Zakaz gry w piłkę...

[mader1]

co chwilę widzę takie tabliczki - u siebie na osiedlu również.
Stowarzyszenie stara się jakoś wyznaczyć małe boisko na wcale sporym
niezagospodarowanym terenie, ale... mieszkańcy się nie zgadzają.
Nikt nie chce dzieci koło siebie.
Niech idą na oddalone boisko szkolne.Całkiem blisko, tylko dwie
ruchliwe ulice, jedna bez świateł. A ja myślę o rodzicach, którzy
nie mają takiego szcześcia jak ja, by moc sporo czasu być z
dzieckiem. Zawsze jakoś łatwiej i bezpieczniej dla wszystkich jakby
taki chłopiec czy dziewczynka byli na dole, blisko i możnaby
zerknąć,zwrócić uwagę nie zaniedbując domu...
A te dzieci i tak są. Nie mogą grać, nie mogą głośno rozmawiać, nie
mogą się ganiać. Za to jak stoją poźniej- jako nastolatki - pod
filarami , obok smietników z jakims rozweselającym napojem i jak
przypuszczam innymi ośmielającymi używkami, nikt już nawet nie śmie
zwrócić im uwagi...

[luccio1]

Na "starych" blokowiskach jest więcej samochodów niż garaży - część
musi stać "pod chmurką"; są więc narażone i na to, że co i rusz w
jeden czy drugi przyładuje piłka z całej siły...

[mamalgosia]

widziałam taka tabliczkę w Bielsku Białej. Ale to było na głównej
scianie budynku, przy parkingu. Chodzi pewnie o to, by nie pobrudzić
ściany i nie stłuc lusterek samochodów. Niedaleko jest trawnik i tam
wolno grać