przyjmowanie pomocy

[sulla]

Tak mnie natchnął wątek o tym, czy grubość portfela wpływa na zaangażowanie we
wspólnocie. Była tam mowa o tym, że czasem ktoś ma problem z przyjmowaniem
pomocy. I pomyślałam sobie, ze ja chyba jestem jedną z takich osób. Od czasu
do czasu moja siostra albo mama męża, czasem moja mama, pomagają nam - zostają
na jeden dzień z Małą, kiedy obydwoje akurat musimy iść z mężem do pracy. Ja
mam zawsze problem, że nie mam jak się za tę pomoc odwdzięczyć.

Myślę sobie, że może jest tak z tą pomocą, że odwdzięczać się mamy w ogóle?
Nie temu,kto nam pomaga, tylko pomagając tym,którym możemy?

Kiedyś, na studiach jeszcze, siedziałam w barze mlecznym przy stoliku z panem
typu "prastary mieszkaniec śmietniska na Pradze". I ten pan, widząc,że jem
tylko zupę, zaoferował się, że kupi mi drugie danie. Podziękowałam ładnie, bo
wiedziałam, że na pewno mam więcej pieniędzy przy sobie niż on, a sama zupa mi
wystarczała po prostu. Ale gest wydał mi się oszałamiający. Pan mi wyjaśnił,
że w czasie wojny prawie już umierał z głodu i wtedy jakaś kobieta go
nakarmiła. I dla niego to było tego rodzaju przeżycie,że od tej pory on jak
tylko może stara się, żeby nikt w jego otoczeniu nie był głodny.

I tak sobie myślę, czy nie o to właśnie chodzi - pomagać komu można, nie
oczekując rewanżu, i umieć z wdzięcznością przyjąć pomoc od innych?

[nati1011]

sulla napisała:

Pan mi wyjaśnił,
> że w czasie wojny prawie już umierał z głodu i wtedy jakaś kobieta
go
> nakarmiła. I dla niego to było tego rodzaju przeżycie,że od tej
pory on jak
> tylko może stara się, żeby nikt w jego otoczeniu nie był głodny.
>

jaka piękna historia

Wiesz, myślę, że o wiele trudniej przyjąc coś z prostotą niz dać.

Z dzieci na dzieci, aż się rozleci :)

[minerwamcg]

Miałam ostatnio parę lekcji z tego przedmiotu Dano mi mnóstwo
rzeczy, jeszcze więcej pożyczono z zastrzeżeniem "bo u nas jeszcze
może się przydać" (i to mnie ucieszyło najbardziej! Mamy w swoim
towarzystwie wiele rodzin, które stanowczo powinny nie poprzestać na
jednym dziecku!) - w każdym razie według stanu na dzień dzisiejszy
Marysię byłoby w co ubrać nawet gdyby okazała się sześcioraczkami
I wiecie co? Dobrze mi z tym. Miło, że zostaliśmy włączeni do "grupy
wsparcia", której zasadę można określić słowami mego ojca "z dzieci
na dzieci, aż się rozleci" ))

[felixa05]

A tak, świetna sprawa. Kuzynka męża, zresztą moja przyjaciółka ze
szkolnej ławy i matkta chrzestna naszego dziecka, jak się okazało od
dawna przyjęła rolę kieowania akcją "z dzieci na dzieci". Kiedy
miała się urodzić Ala przywiozła mi całe wielkie pudło ubranek,
powiedziała, że to od siostry jej męża, że mamy to traktować jako
pożyczkę. Na sześcioraczki by tego wystarczyło. Potem jeszcze co
jakiś czas wpadała do nas jak burza, niespodziewanie, albo
przysyłała męża z ubrankami, a potem ze sprzętami typu leżaczek,
łóżeczko, chodzik, huśtawka. Widać było, że niejedno dziecko z tego
korzystało, i to było najfajniejsze. Kiedyś zepsuł nam się wózek i
na kilka dni trzeba go było oddać do naprawy. Zadzwoniłam do mojej
przyjaciółki i prawie od razu zorganizowała nam na tę pare dni wózek
zastępczy. A kiedy Ala już wyrastała z pożyczonych ubranek i
sprzętów, wpadała przyjaciółka lub jej mąż i zabierali sukcesywnie
to co akurat było potrzebne, bo właśnie w rodzinie urodziło się
następne dziecko (chłopiec, więc ja już nie mam dla niego ubranek) .
Przez pierwszy rok praktycznie nic nie musieliśmy kupować dla małej.
A wczoraj przy okazji porządków spakowałam cały wielki worek rzeczy
po Ali dla córeczki innej mojej przyjaciółki. Cieszę się, że teraz
ja mam komu oddawać ubranka.

[mader1]

bardzo trafnie to ujęłaś. Chociaż dawanie przychodzi mi łatwiej niż branie...
uczę się od mądrzejszych

[mamalgosia]

A ja celowo nie chciałam się w tym wątku wypowiadać. Bo branie jakoś
mi łatwo przychodzi. Może za łatwo

[dorotkak]

> Nie temu,kto nam pomaga, tylko pomagając tym,którym możemy?

Dobro powraca

[atama]

I ja mam problemy z braniem, ale zależy kto daje. Są ludzie, którzy
potrafią tak dać, że nawet ja biorę z szerokim uśmiechem.
Kiedyś kolega mojego męża woził go do domu po pracy, trochę przy tym
zbaczając z własnej trasy. Na propozycję dołożenia się do kosztów i
podobne wdzięczności kolega odpowiedział, że jak my już będziemy
mieć samochód, to żeby mój mąż też czasem kogoś podwiózł.
To było niesamowicie uwalniające )
Teraz faktycznie my podwozimy ile możemy. Ot spirala dobroci.

[mmb]

pięknie to napisałaś

[sion2]

Ja sie nie wstydze proscic o cos dla innych, zwlaszcza dla dzieci co
zreszta dobitnie widac na tym forum . Sama takze otrzymuje pomoc
bo wiadomo chyba wszystkim jaka mam sytuacje. NIe wiem czy moge
nazwac moja dzialanosc pomocowa ktora polega li tylko na
organizowaniu, pisaniu, koordynowaniu lub wydawaniu cudzych
pieniedzy rzeczywistym "pomaganiem". oczywiscie kiedys tez uczylam
te biedne dzieci w domu u siebie, kąpałam i karmiłam ale nic bym nie
zrobila gdy mi ich ktos nie przywiozł itd. Wiec sama nie wiem jak to
nazwac pomaganie z pomoca innych?
Sama staje sie coraz bardzoej niedołęzna, nic nie moge juz prawie w
domu zrobic, mama wiąze mi buty a ja po sobie nie moge nawet talerza
brudnego do zmywarki schowac bo sie choroba na kregoslup rzuciala
(wcale nie zapalenie korzonkow). Wiec potrzebuje coraz wiecej pomocy
innych. Otrzymuje ją, tę finansowa wcale nie prosząc - Bóg mi daje
cierpienie a nastepnie podsuwa srodki na leczenie zanim zapytam i
zaczne sie martwic. Dziwne to moje zycie. Nie mam jak sie
odwdzieczyc, modle sie i modle ale poziom mego zycia duchowego nie
gwarantuje skutecznosci modlitwy no chyba że przez Milosierdzie
Boze... Czuje zawsze opor przed proszeniem, czasami szukam
rozeznania na modlitwie, pytam o swiatlo kierownika ale decyzje
musze zawse podjac sama. Bo ja ciagle potrzebuje czegos - pojechac
na rehabilitacje, żeby mi kupic cos, załatwic itd.

[sulla]

Sion, ja właśnie myślę sobie, że ważna jest wszelka pomoc. Nawet jak przekażesz
w świat wieść, o tym, że ktoś pomocy potrzebuje i znajdujesz ludzi,którzy tę
pomoc mogą oferować, jak piszesz, organizujesz i koordynujesz - to jest pomoc.
Która przynosi realne skutki. Więc jesteś częścią tego wspaniałego organizmu
pomocowego - dostajesz pomoc od jednych, pomagasz drugim

[ula27121]

sion2 napisała:

NIe wiem czy moge
> nazwac moja dzialanosc pomocowa ktora polega li tylko na
> organizowaniu, pisaniu, koordynowaniu lub wydawaniu cudzych
> pieniedzy rzeczywistym "pomaganiem".

Można
I to w cale nie jest "tylko" bo pomagasz osobie, która tej pomocy potrzebuje i
osobie,która chce pomóc.

[minerwamcg]

Sion, pomyśl, że w sporej mierze na tym samym opierała się
działalność np. Brata Alberta i Matki Teresy - prosili u jednych,
żeby dać drugim. Jednym dawali okazję do spełnienia dobrego uczynku,
drugim konkretne rzeczy, co per saldo przydawało się wszystkim.

Wszędzie jest potrzebny koordynator

[arwena_11]

Sion, to co robisz jest pomocą.
Jak wiesz, przejęłaś "pałeczkę" prowadzenia akcji na pomocnych ode
mnie i marii rosy. Ja sama miałam ogromne wątpliwości, przyjmując
podziękowania za kolejną akcję. Przecież w sumie nic nie robiłam,
poza koordynacją i poświęceniem czasu.

Ale to też jest ważne. Jak ktoś wtedy napisał, bez tego nie było by
akcji. NIe byłoby radości dzieci, i wielu darczyńców nie miałoby
okazji do okazania serca innym.

Dlatego, to co teraz robicie ( przecież już na dużo większą skalę
niż ja wcześniej ), jest nieocenioną pomocą.

Z własnego doświadczenia wiem, ze dawać jest dużo łatwiej niż brać.
A najciężej jest prosić o pomoc. Dlatego ważne jest, aby tak
pomagać, żeby nikogo nie urazić. Można pomóc materialnie lub
duchowo, ale trzeba pamiętać, że ten któremu pomagamy ma też swoją
godność i nie wolno go z niej obedrzeć.

W ciągu kilku lat na pomocnych mamach, miałam kilka przypadków,
gdzie miałam wrażenie, że pomagający chcą sie pozbyć z domu śmieci.
Znajoma kiedyś przywiozła do mnie samochód wyładowany workami ubrań,
rzeczy kuchennych itd, abym podzieliła i rozdała potrzebującym.

Podziękowałam jej ( bo w sumie chciała dobrze ), a nastepnie mój mąż
wór po worze wynosił na śmietnik. Z 10 worków, takich ogromnych ,
uzbierał się w sumie tylko jeden nadający się do oddania. Rzeczy do
kuchni poszły w całości do śmieci ( zalepione tłuszczem szklanki,
których nie dało sie domyć nawet po całej nocy moczenia w wannie,
przypalone garnki i patelnie.

Inna rzecz, że okoliczne lumpy, po wyniesieniu jednego wora na
śmietnik, na reszte czekały już pod klatką.

Jak widać nawet rzeczy, które ja bym się wstydziła dać
potrzebującym, znalazły amatorów. Tyle że im było wszystko jedno,
czy kurtka ma wypalone dziury po papierosach, a buty są przydeptane
i obdarte. Ich ubrania były w duzo gorszym stanie, więc wymienili na
takie ciut lesze. Sama jednak wstydziłabym się im zaproponować te
rzeczy. Jak wzięli sami, to co innego.

[atrida]

Wiecie, to jest tak, że jeśli człowiek, który dotychczas jakoś sobie radził musi
teraz poprosić o pomoc to ma na prawdę ogromne opory,zwłaszcza o tę materialną
formę. Bo co powie rodzina, sąsiedzi, jak będą patrzeć ci, których o pomoc się
prosi? Poza tym, zawsze w człowieku jest ta obawa, że raz poprosisz i będzie
trzeba prosić stale. A mało kto chce się uzależniać od innych...
Ja wolę pomagać, ale tak po cichaczu. Raz, że trochę krępuje mnie takie
dziękowanie z nadmierną wylewnością i napraszaniem się z odwdzięką. Musiałam się
nauczyć by "pacyfikować" takie zapędy stwierdzeniem: ok, to kup paczkę
herbatników dla mojego Smoczyska . Dwa, że wiem, że to może być krępujące dla
osoby "pomocowaniej" jak mu się jawnie coś daje "bo potrzebuje pomocy". Ja
raczej wolę robić coś "przy okazji", np. koleżanka zaszła w ciążę i miała
nietęgą sytuację (studentka, facet obiecywał ślub, ale się zawinął),a Jasio
wyrastał z wózka. Kiedy kupiliśmy nowy to stary przekazaliśmy jej, kontynuując
działanie sąsiadki, która wózek przekazała nam. Tak po prostu.