czuwajcie, bo nie znacie dnia ani godziny...

[nati1011]

wczoraj była msza w intencji małej. I czytania - jakże trafne - o
gotowości. Takiej ciągłej, nie od świeta. A równocześnie pozbawionej
strachu. Nie mamy bać się śmierci, ale wręcz oczekiwać na spotkanie
z Bogiem.

Jak żyć miedzy niebem a ziemią, bez lekceważenia ziemskich
obowiazków, z tęsknotą za niebem i ciagłą gotowościa w sercu?

Wielu idzie na przeciw Panu, mogąc sie zawczasu przygotować. Ale
czasem Pan puka niespodzianie. Jak trudno wtedy powiedzieć fiat.

[mamalgosia]

Powiem szczerze, że nie boję się własnej śmierci. Boję się tego, co
może ją poprzedzić, boję się - bo wiem, czym jest cierpienie. Ale
nie boję się spotkania z Bogiem.
Nie wiem, czy jestem gotowa. Ale czy kiedykolwiek będę? Staram się
jak mogę, nie wiem czy w ogóle jestem w stanie osiągnąć coś
lepszego.
Czuwam jak potrafię.

[nati1011]

ja myślę, że nie dotyczy to tylko śmierci. Ale wszelkich tzw zwrotów
w zyciu. Ja np nie znoszę zmian. Nawet tych pozornie pozytywnych.
Zawsze sie czegoś boję. Choćby tego, ze jest za dobrze, wiec pewnie
zaraz coś trzaśnie. I jak dopada mnie coś nieprzewidzianego to od
razu tracę grunt. Teraz już łątwiej mi wierzyć, ze moze z tego wyjść
coś dobrego - bo już parę razy przerabiałam sytuację, gdy pozorna
katastrofa zmieniała sie w błogosławieńśtwo, ale w pierwszej chwili
zawsze jest jakiś bunt i strach, no i chęć ucieczki...

[mamalgosia]

nati1011 napisała:

> ja myślę, że nie dotyczy to tylko śmierci. Ale wszelkich tzw
zwrotów
> w zyciu. Ja np nie znoszę zmian. Nawet tych pozornie pozytywnych.
Ojej, ja też. Zmiana nie jest dla mnie obietnicą dobrego, przygodą,
wyzwaniem. Tzn wyzwaniem tak - ale do kolejnej walki z samą sobą.
Ale w testach na poziom stresu zmiany pozytywne też mają swoją
punktację, tak więc nie jesteśmy chyba jedyna na świecie



> Zawsze sie czegoś boję.
Ha...

Gaudium et Spes

[mamalgosia]

Ponieważ bardzo lubię, a chyba poniższy fragment nie jest tak bardzo
od czapy w Twoim wątku, pozwolę sobie zacytować:
"Nie znamy czasu, kiedy ma zakończyć się ziemia i ludzkość, ani nie
wiemy, w jaki sposób wszechświat ma zostać zmieniony. Przemija
wprawdzie postać tego świata zniekształcona grzechem, ale pouczeni
jesteśmy, że Bóg gotuje nowe mieszkanie i nową ziemię, gdzie mieszka
sprawiedliwość, a szczęśliwość zaspokoi i przewyższy wszelkie
pragnienia pokoju, jakie żywią serca ludzkie. Wtedy to po dokonaniu
śmierci zmartwychwstaną synowie Boży w Chrystusie i to, co było
wsiane w słabości i zepsuciu, odzieje się nieskażonością, a wobec
trwania miłości i jej dzieła, całe to stworzenie, które Bóg uczynił
dla człowieka, będzie uwolnione od niewoli znikomości.
Słyszymy wprawdzie, że na nic człowiekowi się nie przyda, jeśli cały
świat zyska, a siebie samego zatraci. Oczekiwanie jednak nowej ziemi
nie powinno osłabiać, lecz ma raczej pobudzać zapobiegliwość, aby
uprawiać tę ziemię, na której wzrasta owe ciało nowej rodziny
ludzkiej, mogące dać pewne wyobrażenie nowego świata. Przeto, choć
należy starannie odróżniać postęp ziemski od wzrostu Królestwa
Chrystusowego, to przecież dla Królestwa Bożego nie jest obojętne,
jak dalece postęp ten może przyczynić się do lepszego urządzenia
społeczności ludzkiej.
Jeżeli krzewić będziemy na ziemi w duchu Pana i wedle Jego zlecenia
godność ludzką, wspólnotę braterską i wolność, to znaczy wszystkie
dobra natury oraz owoce naszej zapobiegliwości, to odnajdziemy je
potem na nowo, ale oczyszczone ze wszystkiego brudu, rozświetlone i
przemienione, gdy Chrystus odda Ojcu "wieczne i powszechne
królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski,
królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju". Na tej ziemi Królestwo
obecne już jest w tajemnicy; dokonanie zaś jego nastąpi z przyjściem
Pana."

[ekan13]

Tak, zwłaszcza że "Bóg gotuje nowe mieszkanie i nową ziemię" a jak mówi Apokalipsa tam nie bedzie juz smutk i cierpienia , jeno sama radość. Przypomina mi się jednak ostatnia rozmowa z moją 90-cio letnią babcią.
Kupiliśmy do domu nową kuchenkę, babcia wchodzi do kuchni i mówi;
- tak ładnie się tu robi,aż żal będzie umierać...
Ja;
-babciu nie martw się tam bedzie ładniej przecież
Babcia;
-eee, tu to wszystko pewnie widzę, a tam...takie obiecanki, cacanki..
Dodam tylko, że babcia baaaaaardzo wierzaca jest

Ja śmierci się nie boję, zwłaszcza po śmierci mojej mamy.
Staram się być w ciągłym stanie łaski uświęcającej.
Tak sobie myslę, że w razie smierci do piekła nie pójdę, pójdę do czyśca, a to już tylko happy end
Boję się bardziej, zeby śmierć nie przyszła nim zdążą usamodzielnić się moje dzieci.

[mamalgosia]

Wczoraj ksiądz zacytował: "W domu Mego Ojca jest mieszkań wiele", na
co mój Młodszy: "To tam będzie pięknie jak w Hotelu Gołębiewski"
Przekaż Babci, może to ją jakoś podniesie na duchu