Show must go on

[tuuletaria]

Małżeństwo umierało latami, nowa miłość - cóż - nie wyszła - nikt
nie mówił, że będzie łatwo. Miałam odwagę zaryzykować i nie udało
się . Nie wiem co będzie dalej, nie wiem sam o sobie samym.
Załamuję się w jednej chwili i dźwigam w drugiej. Wyjeżdżam, poznaję
ludzi, realizuję w pracy, zaczęłam snuć marzenia. Będzie dobrze
(?)

[petea1]

mogę napisać tylko jedno - zazdroszczę Ci tego że potrafisz
zaryzykować! I tak trzymaj! BĘDZIE DOBRZE!!!!!!!!!!

[sebtrom]

to nie kwestia ryzyka, uważam że łatwo jest rzucic
ale przywiązania, odpowiedzilnosci za siebie i kogoś, otoczenia...
nic nie jest proste
jak się wydaje
a najgorsze są te różne dodatki do decyzji...

[glump]

nic nie jest proste
jak się wydaje

wszystko jest proste jak drut, problem jest tylko z jego wygięciem..

[tuuletaria]

wcale nie jest łatwo rzucić. Mi zajęło to ponad 10 lat. Wydaje mi
się, że zrobiłam wszystko co mogłam, bo odejście uważam za porażkę,
a ja porażek "nie lubię" Były rozmowy (zawsze nie w czas), próby
terapii (bez entuzjazmu), listy (bo w nich łatwiej opisać bez
zbędnych emocji to co boli) itp. itd. Nic nie da się zrobić jak
druga strona nie chce zauważyć problemów. Jak się dużo zaangażowało
to wcale łatwo nie jest się wycofać - to jak hazard, człowiek
wierzy, że wreszcie się "odegra" i inwestuje coraz więcej i więcej.
A trzeba w pewnym momencie zdać sobie sprawę, że już się nic z tego
co się zainwestowało nie "wyjmie". I chyba lepiej stracić dużo niż
jeszcze więcej.
Nic nie jest proste. Boję się jak to będzie, choć wiem, że ja zawsze
we wsystkim daję sobie radę. Poradzę sobie i tym razem tylko jakim
kosztem?

[claire.ampres]

wow... 10 lat i tyle energii poświęcone ratowaniu czegoś, co wadliwie
działało... no kurcze nie potrafiłabym. podziwiam cierpliwość, chociaż nie
jestem pewna, czy dziesięcioletnia szarpanina jest godna podziwu czy bardziej
współczucia...

poradzisz sobie na pewno. skoro tyle przeszłaś, to zahartowałaś się porządnie.
"wyglądasz" na silną kobietę. i tak jak napisałaś - będzie dobrze. bo tego
chcesz i do tego dążysz

[tuuletaria]

Dzięki claire.ampres, ale to jest być może właśnie problem: jestem
może za silna? Staram się z dwoje? Nie potrafię odpuścić? Zależy mi
za bardzo? Już nie raz zauważyłam, że jak olewam sytuację to
wszystko jest ok., a jak tylko zaczynam sie angażować (w sytauację,
w ludzi) to wszystko "bierze w łeb".

[claire.ampres]

bo coś w tym jest, że z niektórymi ludźmi trzeba postępować jak z... kotami.
mrg79 Ci to lepiej wytłumaczy.

(moooorg! mógłbyś wyjaśnić damie o co mi chodzi? )

poza tym w każdej relacji musi być zachowana równowaga, obustronność. gdy to
zaczyna się zbyt mocno chwiać, to zaczynają się dziać smutne rzeczy, o których
piszesz.

[tuuletaria]

No i co z tego, że wiem, że nie było równowagi. Tyle to ja już sama
stwierdziłam spory czas temu i starałam się zaradzić, bo przecież
nie ma ludzi idealnych, a przecież "najłatwiej odejść" Moment
wycofania się również był - zrobiłam mu "miejsce" - no tak, aby mógł
się wykazać ale to co zaczęło dziać się w finansach, w domu... po
prostu koszmar, chaos: z niczym sobie nie pradził - jak dziecko... I
co z tego, że wiem to wszystko - jak w grę wchodzą dzieci wszystko
zaczyna się komplikować...

[claire.ampres]

dobrze, że to wiesz. może to Twoja polisa na przyszłość?
(ciągle chwytam się do Twojego pierwszego wpisu w tym wątku. napisałaś, że
zaczęłaś snuć marzenia. i tego się też trzymaj.)

pozdrawiam serdecznie

[tuuletaria]

Wiem, wiem, może tylko staram się usprawiedliwić, bo nie jestem do
końca przekonana, czy rodzic ma prawo realizować siebie kosztem
dzieci?

[claire.ampres]

to już jest skomplikowana bardzo sprawa, nie da się tak w dwóch zdaniach, więc
pozwól, że tu ustąpię pola innym

[tuuletaria]

nie ma chętnych bo to nie jest wesołe i inni też podejmowali by
decyzję 10 lat

[sebtrom]

kosztem dzieci....tzn ?
sądzisz ze życie dziecka w "normalnym domu" z rodzicami wrogo milczącymi lub
udającym ze jest OK jest w porządku ?dzieci zazwyczaj bardzo szybko wyłapuja
takie sytuacje i jak walna pytaniem to w pięty idzie....
i nie oszukasz udając szczeescie
albo jest albo go nie ma
ie jest łatwo wyjść z układu w którym żyje się tyle lat - wiec jestes dzielna
ale
nie jest łatwo facetowi żyć z ideałem czyli kobieta która nawet mówi za
niego....psychicznie trudno zdzierżyć
natomiast to są tylko wolne myśli bo każda sytuacja jest indywidualna i nijak do
niej przykładać "dobre rady"
sama czujesz czy dobrze czynisz - i to jest najważniejsze
howgh

[tuuletaria]

Wiem, że jestem perfekcjonistką i wcale mnie to nie dotyka, że
piszesz, no może trochę ironicznie "ideałem" ) ("Lubimy ludzi,
którzy mówią co myślą...), ale ja znacznie odpuściłam, na wiele
rzeczy nie zwracam już dziś uwagi, na wiele patrzę przez palce.
Chodzi ciągle o to, że skoro jesteśmy (byliśmy) tak różni to oboje
powinniśmy się trochę do siebie dopasować, a dobrze było tylko
wtedy, kiedy ja ślepo akceptowałam swojego "wybranka" i nie
dostawałam nic w zamian. Jemu było dobrze tak jak było, bo
miał "wikt i opierunek", a kiedy zaczynałam się buntować, to od razu
zarzucał mi, że atmosferę psuję, że szukam dziury w całym, że
wyszukuję problemy itp. itd.
Czy czuję, że dobrze robię? Dla siebie na pewno. W chwilach, gdy
przebijam się przez warstwę rozczarowania, pojawia się taki
dziecięcy optymizm i euforia: że mogę wyjechać i nie pytać czy mogę,
że wyaję na siebie to co zarobię, bo zapracowałam na to, że mam
super koleżanki i że razem idziemy na kawę i ta kawa nie odbiera mi
już czasu z mężem, że jadę z dziećmi i jestem cała dla nich i nie ma
tego smutku, że niby jesteśmy z mężem razem, a jednak tak jakby go
nie było.
Ale z drugiej strony, jak mój mąż wyciąga ciężkie działa i zarzuca
mi, że jestem egoistką i myślę teraz tylko o sobie, a nie o
dzieciach i podważa moje twierdzenie, że dzieci są dla mnie ważne to
wpadam w panikę. Boję się, że rozwalę rodzinę, zniszczę psychikę
dzieci, wpiszę im rozód w życiorys...

[sebtrom]

tylko Ty wiesz jak to wygląda....oczywiscie tylko ze swojej strony
każdy ocenia to subiektywnie
dziec po rozwodzie...przecież teraz to standardowa sytuacja a nie tylko serial
amerykański..
ważne żeby z klasą bo to jest moim zdaniem dladzieciaków trudne do zniesienia,
kiedy rodzicie zaczynają ustalać winę i karę...
faceci nigdy nie sa nogdy idealni i mają sporo wad...ale rzeczywiście trzeba si
e dopasować
czasem to na tym polega żeby się uśmiechnąć i powiedzieć prez zaciśnięte zęby
"oczywiscie kochanie"

[tuuletaria]

no niby tak, ale jak dziesięć lat zaciskasz, to szczęka boli. Jestem
skołowana. Z jednej strony wierzę, że mam prawo walczyć o swoje
życie i nie chcę godzić się na życie w układzie, popadając w marazm,
a z drugiej, czytając różne wypowiedzi na różnych wątkach
tematycznych nie wiem, czy chcę dołączyć do "szczęśliwych" i
poszukujących "atrakcji" singielek

[sebtrom]

no i własnie w tym problem, poczytać zawsze można, najłatwiej "radzić
teoretycznie" a i tak TY podejmujesz decyzje
i to jest włąsnie przerąbane
przy radzeniu nie ma żadnej odpowiedzialnosci, posłuchac można ale i tak nijak
zwykle ma się to do Twojej konkretnej sytuacji...
to tak jak w kawale jak facio prosił chłopca o pomoc w cofaniu
i dzieciak pomagał..
ciofaj, ciofaj, ciofaj...
już nie ciofaj...zobacz co zrobiłeś
powodzenia

[mrg79]

metoda "na kota"

1. definicja (znaczy się - w skrócie - nie narzucać się

2. dowód - jak wiadomo kota można głaskać tylko wtedy, kiedy on/a tego chce
(zwłaszcza jeśli kot jest właśnie poznawany - stąd prosty wniosek - kota
należy ignorować, rzecz jasna bacznie pilnując, czy przypadkiem nie zechce
łaskawie być już wystarczająco wkurzonym, że ktoś go olewa..
wtedy wspomniany kot przyłazi sam i wtedy.. można go już (a nawet należy
zagłaskać na śmierć.. ;D

..i tak w kółko.. )

3. autor teorii przetestował ją na kilku kotach, kilku kobietach oraz jednym
dziecku autystycznym - w każdym razie - sprawdza się

[claire.ampres]

fenkju

[mrg79]

jor łelkom..

[tuuletaria]

metoda "na kota" jest super, bardzo mi się podoba, potrzebny mi ktoś
by na nim "poćwiczyć" ))

[mrg79]

se kota kup ;PP

to będzie trening "u źródła".. ;D

(autystyków kupić o wiele trudniej, a i poprzeczka sporo wyżej zawieszona.. no, o kupnie treningowej kobiety, to już nie wspominam.. ;PP )

[fallen86]

tuuletaria napisała:

> Będzie dobrze(?)

Hehe, wiele czynników na to wpływa
Ty możesz decydować o "rzeczach materialnych" - sprawach codziennych, ale o
uczuciach już nie... Więc jest 50 / 50

[tuuletaria]

Tak, tak fallen86, ja wiem, że zasłaniasz się maską ironizmu i
takiego lekkiego "co mi tam", ale nie ma - co pocieszyć umiesz jak
nikt inny . 50/50 mówisz? Myślę, że statystyka jest mniej
optymistyczna - bilans: poranienia - tak łatwo już nie pójdę na
kompromis, 2 dzieci i 30 na karku dla kobiety to dosyć duże
obciążenie - nie mam złudzeń. Decydując się na rozstanie zdaję sobie
sprawę, że prawdopodobnie decyzuję się na samotność.

[fallen86]

Oj tam, ja nie pocieszam
Bo ogólnie nie jest to powód do pocieszania