nic odkrywczego

[szczoteczka]

To będzie pewnie kolejny wątek z serii...
Czuję się samotna. Po studiach wróciłam w rodzinne strony bo tu czekała na
mnie fantastyczna praca (a zmęczona byłam długimi i dosyć marnymi rezultatami
poszukiwania pracy w Krakowie). Jest tylko jeden problem.... nie znam tu
właściwie nikogo. W pracy mam styczność głownie ze starszymi osobami- to też
frajda ale jednak nie to samo co towarzystwo rówieśników.
Internet mnie zniechęcił, przykre to troszkę, że najpierw z kimś gadamy i
całkiem fajnie jest a potem ni z tego, ni z owego maile przestają przychodzić
i wszystko się rozmywa....
Mam swoje pasje, trochę znajomych w różnych miejscach Polski i swiata ale
tutaj jestem właściwie sama i nie umiem się z tego wydobyć...
Nie jestem na tyle odważna by samotnie wyruszać do knajp... których z resztą
jest tu niezbyt wiele....

[garsc_piachu]

coz nie wiem co napisac
chyba tylko taki banal ze powinnas sie przemoc i wyruszyc od czasu do czasu do
tych nielicznych knajp albo odwiedzic znajomych ze studiow w krakowie

[arianphrod]

Kurcze, kochana, witaj w klubie! Wszystko, oprócz miejsca studiów, się
zgadza Ano, ciężka sprawa...tyle mogę powiedzieć. Też o tych knajpach
myślałam, he. Najgorsze, to zamknąć się w sobie. Najlepiej chyba-nie oczekiwać
zbyt wiele. Zwłaszcza od internetu. Może zajmij się tymi swoimi pasjami właśnie?

[szczoteczka]

Pasje rozwijam ale czasem, najczęściej gdy mam więcej niż jeden dzień wolny
dostaję szału bo wszystko właściwie robię sama a jednak zdecydowanie przyjemniej
jest we dwoje.
Po za tym praca, praca, praca- moja wielka pasja zabiera mi dużo czasu i
normalne w tygodniu nie mam czasu na użalanie się nad swoim marnym losem a w
niedzielę to jak zespół odstawienia u alkoholika nie bardzo wiem co z sobą
zrobić- Cholerka to już chyba pracoholizm sie nazywa