Kaleka towarzyska

[kwiaaatek1]

Czuję smutek, przygnębienie, wyrzuty sumienia, ponieważ w pracy mam kontakt z
ludźmi, a nie bardzo sobie radzę w sytuacjach towarzyskich. Dzisiaj miałam
spotkanie opłatkowe, na którą było zaproszonych wiele osób, taki tłum mnie
przeraża, niestety nie mogłam uciec, bo... byłam tam gospodynią.
Jedna osoba usiadła koło mnie i dużo ze mną rozmawiała, dużo opowiadała, więc
nie miałam czasu poświęcić się innym gościom, nie śmiałam też przerwać gadule.
Najpierw goście podzielili się ze mną opłatkiem, sami do mnie podchodzili,
potem usiedli do stołu, a ja podawałam krzesła, komu brakowało, rozdawałam
ciasto, potem usiadłam i zagadała mnie ta kobieta, o której mówiłam wcześniej,
nadawała chyba pół godziny, w tym czasie goście wychodzili. Martwię się, że
nie wywiązałam się z roli gospodyni, jak trzeba, nie pomyślałam, aby wstać,
gdy goście się żegnali, nie porozmawiałam z każdym.
Nie bardzo umiem zagadywać innych, moje kontakty towarzyskie w pracy są
średnie. Chciałabym to zmienić, ale jak to zrobić, nie mam pojęcia.
Moje umiejętności towarzyskie są niewyrobione, zachowuję się przy ludziach,
jak nieśmiała 16-latka, przez co dużo tracę, a lat mam o 20 więcej. Ale
zamiast ćwiczyć konwersacje, siedzę w domu, więc jestem kaleką towarzyską.
Czy Wy też macie ten problem?

[tomchm]

Też mam ten sam problem. Rada jest tylko jedna: trzeba wyjść do
ludzi.
Łatwo powiedzieć, trudno zrobić. W moim przypadku wyglądało to tak,
że znalazłem sobie na początku grono kilku znajomych. W tej chwili
rozmawiamy ze sobą coraz więcej - i to nie tylko na tematy zawodowe.
W przyszłym roku mam zamiar wybrać się razem z nimi do pubu. Potem
może pójdzie się do klubu...
Tak to (bardzo powoli) trzeba zacząć. Nie skakać od razu na głęboką
wodę. Znaleźć sobie jedną osobe, potem drugą - i rozmawiać z nimi.
Innego lekarstwa nie ma. Najgorsze to przełamać się. Ja w tej chwili
jestem na etapie ,,łamania się". Wierzę w to, że z czasem i z
praktyką uda mi się stać bardziej towarzyskim

Pozdrawiam

[error1990]

szczerze to mam to samo. chodze jeszcze do szkoły. mam chyba najlepszą klase w
całej szkole. jestem juz z nimi 2,5 roku i... jest tylko kilku kumpli z którymi
sie czasem wymieni pare zdań o szkole i innych mało ważnych rzeczach ale na tym
sie kończy. czasami sie z nimi powłóczę ale własciwie tylko słucham co mówią,
śmieje się z nimi, ale puki mnie nikt o coś nie zapyta to sie nie odzywam.
najgorzej jest kiedy się idzie na autobus we dwóch. ciężko jest ze mną rozwinąć
jakiś temat (najlepiej jest kiedy się idzie z jakąś gadułą, wtedy to tylko "no"
"aha" "tak" )

[marianinho]

sami sobie problemy robicie. Nie powiesz nic to oczywistym jest ze raczej nie
beda z Toba rozmawiali wiecej. Bedziesz sie bac to tez raczej nie beda chcieli.
Albo sie przelamiesz i pojmiesz ze zycie jest jedno i raczej nie probujac tego
zmienic wszystko ..... albo zyc w takim marazmie.
Ja to mam troche inny problem.... mi sie juz czasem nie chce ciagle gadac...

[rumunska_ksiezniczka]

ludzie nie gryzą, wręcz przeciwnie. uśmiech jest najlepszym początkiem rozmowy.
lepiej mieć kilku dobrych znajomych czy nawet kolegów/koleżanek, niż całe
mnóstwo powierzchownych kontaktów. nic na siłę. to jednak wymaga czasu i pracy.
ale prawda jest tez taka, że nie wszyscy wszystkich muszą lubić. więc nie
przejmuj się jak masz zły dzień i nie win siebie za wszystko. powolutku
poszerzaj grono znajomych. możesz zacząć od tego forum. napisz skąd jesteś. może
jakieś spotkanko forumowe się zorganizuje )))
pozdrawiam

[error1990]

łatwo Ci mówić ze sami sobie problemy robimy. a o czym gadać z kimś z kim łączy
nas tylko przynależność do pewnej grupy? o pogodzie? to niema sensu. czasem
nawet chciało by sie odezwać, powiedzieć cos niepotrzebnego ale po co jeżeli to
nic nie wniesie do rozmowy.

[worm115]

Nie martw się nie ty jedna. Ja mam 30 na karku i całe moje życie mam
problemy z zawieraniem znajomości. Podobno nic mi nie brakuje -
normalny facet tak niektórzy twierdzą. Ja się jednak czuje jak
kaleka towarzyska. Bez ściemy, mógłbym gdzieś pójść, poznać kogoś
ale kilka razy się zawiodłem i mam teraz dystans do ludzi. Ja
mieszkam w Żarach, jeśli chcesz mnie poznać napisz: [e-mail].
Mam na imię Robert.

[pan_nihilizm]

Ja zasadniczo najlepiej czuję się w towarzystwie maksymalnie dwóch osób.Powyżej
dwóch to juz dla mnie tłum.Co ciekawe rozmawiając z kims sam na sam potrafię w
pełni okazac wszystkie swoje ciekawe strony,ale w większym towarzystwie niestety
jestem czyms mniej niz tłem.Wyjatkiem są sytuacje kiedy spożywam alkohol,ale to
nie jest dobra rada.Pozdrawiam.

[mariaeva]

nie jestes kaleka towarzyska
taka jestes
pewnei ze lepiej jest byc bardziej zorganziowana towarzysko i
postrzegana wten sposob
ale kazdy jest inny
powinnismy sie starac byc milymi
i szanowac innych to podstawa
troche oglady i savoir-vivre i jest ok

ja jestme towarzyska podobno
nei ma klopotw z nawiazaniem znajomosci chociaz w gruncie rzeczy tez
nei staram sie i niejestem gwiazda a jako gospodyni tez nie
zadowole pewnie wszystkich
ale coz przyjaciele sa wyprzumiali
bo i ja wobec nich tez jestem
mysle ze warto szanwoac siebie i nie mowic o sobie zle
oraz starac sie zmieniac w sobie to co nam samym sie nie podoba