Plastuś- Za zywopłotem

[anndelumester]

Zupełnie nie rozumiem mojego małego synka, co on w tej ksiązce widzi...
strasznei nudny ten tom Plastusia, musze delikatnie przeredagowywać w trakcie
czytania...
Jest to jakaś perwersja, ja czytając prawie usypiam z nudów, a ten przezywa
niesamowitą fascynacje...każe sobie niektóre sceny (z ropuchą i sroką po
kilka razy odczytywac)
Emil poszedł w kąt, inni też ..katuje mnie dziecko moimi starymi ksiązkami,
bo na zmaine z Zywopłotem mam Elemelka..
Czy dzieci kogoś z Was lubią takie starocie?

[spacey1]

Ja uwielbiałam Za żywopłotem, nie znałam prawdę mówiąc Plastusiowego pamiętnika,
tylko to. Więć trochę się nie dziwię fascynacji synka.
Natomiast moje dzieci (6 lat i 4 lata) niespecjalnie garną się do moich starych
książek. Ileż to razy proponowałam "O kuchciku, o nadziei i o drzwiach
zamkniętych" albo "Klechdy sezamowe"... Jakoś ich nie rusza. Może ich nędzna
szata graficzna odstrasza. Dla mnie były to ukochane książki, a że wtedy
bajecznie kolorowych książek nie było, więc te były wystarczająco atrakcyjne.
Na przykład Baśnie Andersena, o których marzyłam i w końcu dostałam, są małe,
grube i bez obrazków.
W ogóle to mam refleksję - chociaż czytamy sporo, moje dzieci lubią słuchać jak
czytam, nie marzą o książkach... To znaczy nie są to takie marzenia, jak o nowym
robocie albo innej zabawce. Jak przynoszę książkę, to nie widzę, aby skakały z
radości. Smuci mnie to, bo ja byłam w dzieciństwie maniaczka ksiązek i naprawdę
były to najbardziej upragnione prezenty. Albo czasy się zmieniły, albo ja coś
skrewiłam jako matka. No, nie załamuje się, może jeszcze się to zmieni.