Tato!- Sveiny Nygus, wyd. Eneduerabe

[alistar1]

Mam nadzieję, że nie dubluję. Znacie tę książkę?
www.instytutksiazki.pl/pl,kd,site,29,0,21001.php

[alistar1]

Zniekształciłam potwornie imię i nazwisko autora. Powinno być SVEIN
NYHUS. Przepraszam.

[i2h2]

Słyszałam o niej :-)
A co do zniekształcenia, to zgadnij, jak to napisali w Merlinie ;-P

[i2h2]

W niedzielę w Gdańsku-Oliwie też będzie zabawa z tą książką, więc
może jakiś szpieg się wybierze ;-)
www.centrumedward.pl/

[abepe]

Na mnie proszę nie wskazywać (z różnych powodów:(

[zawsze_wolna_nilka]

Kupiłam- podoba mi się. Najbardziej dlatego, że przypomina mi, jak dziecko myśli o ojcu.
O tęsknocie i o tym, że tato zawsze jest, mimo że go nie ma...

[deleine]

czy ta książka nadaje się dla dziecka wychowującego się bez ojca czy tylko
niepotrzebnie rozdrapuje rany? mam dylemat czy kupić...

[i2h2]

Nilka właśnie również pod takim kontem rozpatrywała tę książkę.
Możesz zaufać jej zachwytowi.

[zawsze_wolna_nilka]

O ile jesteś w stanie bez przekąsu i wywracania oczyma przeczytać dziecku, ze
jego tata to supergość, to kup:-) Ja dość długo przymierzałam się do lektury,
zanim udało mi się przeczytać ją neutralnym tonem;-)
Dobre wyobrażenie o nieobecnym ojcu raczej wzmocni dziecko, niż zrani.

[abepe]

Właśnie przeczytałam w Tygodniku recenzję P. Kubisińskiej, że to o
ojcu, który umarł. Musze wreszci przeczytać, na razie tylko
oglądałam (z przyjemnością).

[abepe]

Przepraszam Panią Kubisiowską za Kubisińską z poprzdniego posta!

[deleine]

czyli taka książka do samodzielnej lektury ;)

[katrio_na]

A dla mnie to historyjka o chlopcu, ktory nie zna swojego Taty
(czyli np. albo umarl gdy ten byl bardzo maly albo rodzice sie
rozwiedli a ten powyzszy sie dzieckiem nie interesuje).
Z tym, ze w tym drugim przypadku wymaga NAPRAWDE duzego wysilku
Matki w kupnie i czytaniu takiej ksiazki potomkowi.

[zawsze_wolna_nilka]

To prawda, że z naszego punktu widzenia, najbardziej na rolę głównego bohatera
tej książki zasługują ojcowie, którzy nie przebywają z dzieckiem przyczyn
wyższych- ciężko i długo pracują, wyjeżdżają, albo- umarli.
Sęk w tym, ze w sercu każdego dziecka jest miejsce dla ojca- i nawet jeśli ten
od dawna o tym nie pamięta, tym razem DZIECKO zasługuje na wypełnienie tej pustki.

Maluchy tworzą sobie w wyobraźni pozytywny obraz ojca, tylko nie przyznają się
do tego przed mamą, ponieważ czują jej negatywne lub obojętne emocje. Ta książka
sprawia, ze odczuwają ulgę, wiedząc, że mogą głośno wyrazić swoją tęsknotę za
ojcem i marzenia o nim.

To oczywiście tylko moja subiektywna opinia. Na pewno nie stosowałabym takiej
terapii dla dzieci, które ucierpiały na skutek przemocy ze strony ojca.

Na pewno "Tato" nadaje się dla każdej "udanej" rodziny- ot, kiedy ten tata
jeszcze w pracy, a chciałoby się o nim pogadać:-)
Ilustracje są czarujące.

[steffa]

Każdy może sobie dopowiedzieć, co też z tym ojcem się dzieje. Nie ma go na
chwilę lub na całe życie, nie ma znaczenia. Lubię tę ksiażkę, bo za każdym
razem gdy ją czytam, słyszę swojego syna. I choć jego ojciec jest tym dostępnym
- najukochańszą przytulanką, to i tak czasem wyjeżdża, a wtedy syn rozpacza,
jakby ojciec zniknął na zawsze - taki etap. Myślę, że każdemu dziecku na dobre
wyjdzie taki wszechmocny obraz ojca. A ciekawe, bo myślałam, że z dziewczynką
też ją można czytać.

[abepe]

Wysłuchali tej książki obaj moi synowie - starszy zachwycony, że
samodzielnie przeczytał tytuł, młodszy zadowolony powtarzał "tato,
tato" (to jedno z niewielu słów, które mówi:) i wpatrywał się
zauroczony w ilustracje.
Starszy stwierdził, że ten tata jest w niebie, ale nie wiem, czy to
nie pod wpływem "Esbena", które przeczytaliśmy chwilę wcześniej. A
może dlatego, że on nie zna sytuacji, gdy taty przez dłuższy czas
nie ma - częściej już ja wychodzę do pracy, mąż pracuje w domu.
A potem starszy zaczął analizować wygląd i opisy zachowań taty i
stwierdził, że przecież tata nie może być duży jak olbrzym i
pozwalać dziecku na bawienie się w nocy. Resztę chyba uznał za
prawdopodobną:))

[abepe]

Starszy dziś stwierdził, że nie chce mieć tej książki z biblioteki,
jak teraz, ale z księgarni.

Mąż jest nieco zaniepokojny, od razu wyczuł tam śmierć i nie podoba
mu sie ta wizja (w przeciwieństwie do książki).

A jak tatowie Waszych dzieci?

[i2h2]

A może być nie z księgarni, a ze spotkania autorskiego?
Zajrzyj na brombę ;-P

[abepe]

Dostałam rano wiadomość z prawie pierwszej ręki:))
Myślę, że się G. nie obrazi jak mu tata kupi i o autograf autora
poprosi:))
(mama w pracy:()

[alistar1]

Cieszę się nią od wczoraj. Podoba mi się, że jest to jedna z tych
ksiażek, które każdy czytelnik, także ten dorosły, może przeżyć po
swojemu, w zależności od tego, co wcześniej doświadczył. Stąd dla
jednych będzie to książka o śmierci, dla innych o rozwodzie, a
jeszcze dla innych, tu w swej najprostszej, najmniej skomplikowanej
wersji, o organicznej, głębokiej tęsknocie za rodzicem, za tatą,
którego akurat nie ma w domu (bo na przykład wyjechał). Pomimo
ukrytego między wierszami możliwego kontekstu, książką można się
wspaniale pocieszyć, ukoić siebie i dziecko. Wspaniała książka.