Czasem mam pustkę książkową w głowie...

[pszczolamaja]

I tak jest teraz właśnie. Po okresie intensywnego czytania razem i osobno mamy
przestój. O ile dla Tomka, lat 8, jakoś łatwiej mi zawsze coś znaleźć, bo on
jest w klimacie przygodowo-detektywistyczno-humorystycznym (ostatni zachwyt -
jajeczna seria NK), o tyle wybór lektury dla Mai to prawdziwe wyzwanie. Ona
jakoś nie może sobie znaleźć literackiego świata, z którym by się mogła w
pełni utożsamić. Ma bujną fantazję, podatną na takie wymysły rodem z
koszmarnych, pokemonowych animacji (w ogóle nie ogląda, ale okruchy z
otoczenia zbiera). Jest wrażliwa na krzywdę, ale raczej "diagnozuje" niż
współodczuwa stany bohaterów. Myślę, że jest trochę wyobcowana ze świata. Co
ja jej mogę czytać, żeby to naprawdę "przybiło do brzegu w kraju serca"?
Lindgren przerabiamy na bieżąco, w miarę ukazywania się kolejnych pozycji i
rzeczywiście to Maja lubi (albo raczej docenia - mam takie wrażenie). Ale ja
tęsknię za zachwytem w jej oczach :-) I chciałabym, żeby znalazła książkę, w
której się "zadomowi". I żeby to nie były disnejowskie księżniczki...Czy ja za
dużo chcę?

[abepe]

Oj, Pszczoło, Grześ też jest wyobcowany ze świata. Bardzo go
ruszyły "Opowieści z Narnii" (przeczytaliśmy 4 części), zachwyt był
wielki, oczy rozmarzone, zadomowienie pełne. Konieczne było
przywrócenie do świata realnego.

[alistar1]

To, co pieszesz jest mi bardzo bliskie, sama często zachodzę w
głowę, czym by tu córkę ucieszyć i zachwycić tak "naprawdę". Myślę
jednak, że to jej wybory, jej sympatie, a zatem to ona musi
zdecydować. Moja rola w tym poszukiwaniu skromna- podsuwam ksiażki,
czytamy je sobie, oglądamy ilustarcje, miło spędzamy czas,
komentujemy. A to, co ją zachwyci, hmmm, pewnie i tak odkryje to
sama (i zapewnie bez mojego udziału).

[domil]

A może, idąc w kierunku przeciwnym niż Narnia, coś prostego, kojąco-
znajomego, nawet jeśli miałyby to być te nieszczęsne disneyowskie
księżniczki?

Moje dzieci kochają opowiastki babci, nieskomplikowane, a przy tym
opowiedziane z wielkim zaangażowaniem. Historyjki w rodzaju - o
pomidorku i ogóreczku, co to wypadły babci z koszyka.
I nijak to się ma do oczytania czy możliwości intelektualnych.

Po prostu - najmądrzejszy nawet 5-latek emocjonalnie na ogół jest po
prostu pięciolatkiem i Narnia raczej się dla niego nie nadaje.
Chociaż rozumiem, że zdarzają się wyjątki :)

[abepe]

domil napisała:

> A może, idąc w kierunku przeciwnym niż Narnia, coś prostego,
kojąco-
> znajomego, nawet jeśli miałyby to być te nieszczęsne disneyowskie
> księżniczki?
>
> Moje dzieci kochają opowiastki babci, nieskomplikowane, a przy tym
> opowiedziane z wielkim zaangażowaniem. Historyjki w rodzaju - o
> pomidorku i ogóreczku, co to wypadły babci z koszyka.
> I nijak to się ma do oczytania czy możliwości intelektualnych.
>
> Po prostu - najmądrzejszy nawet 5-latek emocjonalnie na ogół jest
po
> prostu pięciolatkiem i Narnia raczej się dla niego nie nadaje.
> Chociaż rozumiem, że zdarzają się wyjątki :)

Masz rację. Ja nie miałam w planach Narnii już teraz, ale konszachty
grzesiowo-ojcowskie doprowadzły do lektury. Ale zgodnie uznaliśmy,
że 3 części na pewno się nie nadają dla pięciolatka. I G. się też
zgodził, jakby zrozumiał, że przed nim jeszcze coś naprawdę
niezykłego (tak samo, jak powtarza, że psa dostanie, jak już będzie
mógł sam z nim wychodzić na spacery).
Wielu zawiłości i ogólnego przesłania książki G. w pełni nie
zrozumiał (choć zmartwychwstanie Aslana chyba tak), ale klimat
bardzo go zauroczył, z wielkim zaangażowniem wsłuchiwał się też w
długie opisy.

Pszczoła pytała o książki, które mają zachwycić, wydaje mi się, że
powinny to być jakies niezwykłe klimaty. U nas pięciolatek
zachwycony był jeszcze np. "Baśnią o rumaku zaklętym", też właściwie
nie dla przedszkolaków.

Typowałabym jeszcze jakieś inne baśnie - "Gałązkę z drzewa słońca"?

Domil - miałam ochotę młodszego wychowywać czytelniczo pamiętając o
naszej dyskusji sprzed ponad roku, ale tych wszystkich książek,
które wymieniałaś wtedy po prostu nie ma, albo są w kiepskim stanie
a drogo:(( A nowych podobnych brak.

[domil]

Nie wiem czy dobrze zrozumiałam - Pszczoło, chodzi o to, żeby
książka zawładnęła emocjami dziecka? Bo jeśli tak, to według mnie
trzeba zacząć od czegoś, co z tymi emocjami współgra na najbardziej
elementarnym poziomie. Czyli od czegoś prostego i bliskiego dziecku.

Oczywiście emocje może również podgrzać niezwykłość lektury
(kierunek Narnia), ale - raczej podgrzać, a nie rozniecić.

Abepe, podobnym czytelnikiem jak Twój Grześ jest moja córeczka. Jest
w stanie zaciekawić się czymś, co na danym etapie ją przerasta. Jak
to działa - nie wiem. Tak jak piszesz, chyba koncentruje się na
poszczególnych scenach, ogólnym klimacie.

Synek z kolei zdecydowanie odrzuca to, czego nie jest w stanie
ogarnąć w całości. Lektury mamy zatem dość proste, ale za to
wyczytane naprawdę gruntownie ;)

[abepe]

domil napisała:

> Synek z kolei zdecydowanie odrzuca to, czego nie jest w stanie
> ogarnąć w całości. Lektury mamy zatem dość proste, ale za to
> wyczytane naprawdę gruntownie ;)


Wszystkie z misiowej półeczki? Ja mam cały czas tę jedną jedyną z
brakującymi środkowymi stronami, więc do czytania się nie nadaje:((
Chyba znowu zacznę polować na allegro. Mam jeszcze chwilę, bo
młodszy ma dopiero 19 miesięcy.

[domil]

No nie, weszliśmy już na kolejny etap. Ostatnio najukochańsze były
zakamarkowe obrazkowe i "Lotta z ulicy Awanturników", a od dwóch
dni "Pan Tom buduje dom".
W sprawie tych brakujących misiowych stron to chyba musimy Iwonę
pomolestować. Wyślę Ci jutro maila ze strategią ataku :)

[i2h2]

Strategia nic tu nie da - skaner od tego nie urośnie ;-P
Leży ten wyrzut sumienia, bo mnie się wściekło dojście do większego
skanera :-(

[abepe]

Iwona już się, jak widzisz, zgłosiła:)) Czy mogłaby mi przywieźć tę
książkę, ja wykombinuję jak ją wykorzystać do naprawienia mojej a
potem Ci odeślę?

[domil]

No jasne :) Właśnie coś w tym rodzaju miałam na myśli.

[abepe]

O! Dziękuję!

Przepraszam, Pszczoło za zaśmiecanie wątku.
Ale poproszę o Twoją definicję zachwytu, żeby wiedzieć jakiego
wyrazu twarzy u naszego pięciolatka szukać, bo jeśli miałyby to być
rozmarzone oczy to inne książki, niż gdy wtedy, gdy oczy i usta są
uśmiechnięte:)

A jednak księżniczki...

[pszczolamaja]

Musiałam to wszystko przemyśleć...
Tak, u mnie zachwyt ma zdecydowanie mocny rys rozmarzenia.
Wczoraj zapytałam córkę wprost o ulubione książki. "O królewnach i
księżniczkach" - odpowiedziała bez zająknięcia.
Chyba rzeczywiście muszę się pogodzić z disnejowskimi księżniczkami...
Czy oprócz "Dzisiaj Lucy jest księżniczką" oraz klasycznych baśni znacie coś
księżniczkowego, co nie jest kiczem? I co ma interesujące ilustracje?
Maja lubi duże i kolorowe, ale w tym opakowaniu można jej również zaserwować
sztukę współczesną :-)

[zf71]

U nas (4,5-latka) też motyw/postać księżniczki jest niezwykle
lubiany. Nie boleję nad tym - wolę księżniczki (choćby w filmowej
wersji Disneya) niż Barbie i następne szkarady.
A czytaliśmy w tym motywie ostatnio „Błękitnego ptaka” z Naszej
Księgarni.
Niezwykle podobała się też „Firoseta i czary” (zbiór baśni z
południa europy – neapolitańska, prowansalska, katalońska itd.)
Natalii Gałczyńskiej. Długie, skomplikowane ale bardzo dużo w nich
magii.
A poza tym trochę ze zbioru Grimmów z ilustracjami Grabiańskiego.
Oczarowała też swego czasu „Baśń o rumaku zaklętym” Leśmiana z
Wilkoniem ilustratorem (trzeba powrócić do niej), a dalej z nim
również „Baśnie z całego świata” Nowej Ery.
Ale powiedziałabym, że od fascynacji księżniczkami się zaczęło
zgłębianie pełnych wersji baśni a teraz generalnie baśnie cieszą się
największym powodzeniem. Andersen, Grimm, itp. Czeka na
nas „Śpiewająca Lipka” i „Bajarka”.
I chyba jednak bardziej lubiany jest żeński główny bohater (no, może
z wyjątkiem Emila).

[zf71]

I jeszcze o zachwycie.
Kiedy byłam dzieckiem nie znosiłam opowieści o rzeczach
powszednich/przedmiotach które w bajkach miały swoje pragnienia,
żyły swoim życiem. Nie czytałam tych baśni Andersena które były
właśnie takie.
Nie wiem dlaczego. Może wtedy ta nierealność była mi niepotrzebna.
A teraz?
Pierwsza zachwyciła mnie „Sznurkowa historia”. A potem „O wiadukcie
kolejowym, który chciał zostać
mostem nad rzeką”. Kiedy go czytałyśmy obydwie aż pękałyśmy z
ciekawości jak potoczą się te historie, a do tego świetny obraz. To
był nasz zachwyt.
Dzisiaj w takich opowieściach odnajduję magię, i cieszy mnie że
razem ją czujemy, że razem często sięgamy po takie opowieści. I
właśnie takiego Andersena odkrywamy - obydwie po raz pierwszy.

Powrót do baśni...

[pszczolamaja]

które znam z dzieciństwa jest pewnie bardzo wskazany, to rzeczywiście szansa na
sensowne rozwinięcie wątku księżniczkowego.

To ciekawe, co piszesz. Inspiruje mnie to do kolejnych przemyśleń i poszukiwań.
To, co budzi mój sprzeciw, taki psychiczny opór, to pisanie o magii w kontekście
"klasycznych" baśni. Zwłaszcza Andersen nigdy mi się tak nie kojarzył. W czasach
mojego dzieciństwa używało się słowa "czarodziejski" czy "baśniowy" i są mi one
zdecydowanie bliższe, bo magia kojarzy mi się albo z magikiem i kapeluszem
pełnym królików, albo z okultyzmem (przykro mi, takie skrzywienie). Ale to
sprawa słownikowa, rozumiem, że dla Ciebie magia nie ma takich obciążeń.

Ja jako dziecko kochałam Andersena i to, co napisałaś o podobieństwie do jego
baśni tych współczesnych książek jest dla mnie odkrywcze.W ogóle lubiłam baśnie,
wszelkie.

Wiem, że baśnie to wielkie bogactwo i można nimi pięknie zachwycić, tylko, kurka
wodna, jakoś zupełnie nie mam na nie klimatu. Ciekawe. Czyżbym się wysyciła w
dzieciństwie? Bo chyba nie jest tak, że umarło we mnie dziecko. No w każdym
razie Andersen był dla mnie tak do 9 roku życia autorem "kultowym", a teraz
kurzy się na półce u dzieci (piękne, bibliofilskie wydanie) i nie mogę jakoś po
niego sięgnąć.

[zf71]

> To, co budzi mój sprzeciw, taki psychiczny opór, to pisanie o
magii w kontekści
> e
> "klasycznych" baśni. Zwłaszcza Andersen nigdy mi się tak nie
kojarzył. W czasac
> h
> mojego dzieciństwa używało się słowa "czarodziejski"
czy "baśniowy" i są mi one
> zdecydowanie bliższe, bo magia kojarzy mi się albo z magikiem i
kapeluszem
> pełnym królików, albo z okultyzmem (przykro mi, takie
skrzywienie). Ale to
> sprawa słownikowa, rozumiem, że dla Ciebie magia nie ma takich
obciążeń.

Masz rację :), chyba nadużywam słów "magia i czarodziejski" a tak
naprawdę mam wtedy na myśli ten dreszcz zachwutu który towarzyszy
chwili. I zupełnie nie ma to nic wspólnego z ani z kapeluszem ani
okultyzmem :)

> Wiem, że baśnie to wielkie bogactwo i można nimi pięknie
zachwycić, tylko, kurka wodna, jakoś zupełnie nie mam na nie
klimatu. Ciekawe. Czyżbym się wysyciła w
> dzieciństwie? Bo chyba nie jest tak, że umarło we mnie dziecko. No
w każdym razie Andersen był dla mnie tak do 9 roku życia
autorem "kultowym", a teraz
> kurzy się na półce u dzieci (piękne, bibliofilskie wydanie) i nie
mogę jakoś po
> niego sięgnąć.

A ja czuję, że nie doczytałam tego i owego, i może dlatego z wielką
przyjemnością nadrabiam, ale i wracam do tego co znam.

[abepe]

Cieszę się, że jednak baśnie mogą być. Myślę, że najlepiej wywołują
rozmarzenie. Koniecznie "Biała księżna" i "Gałązka z Drzewa Słońca",
choć tam jest mało księżniczek, raczej cygańskie piękne panny, ale
jest i Król Słońca i Król Chmur i cudowna Siostra Ptaków, a do tego
niezwykle pobudzające wyobrażnię ilustracje Srokowskiego.
Grzesia oczarowały też opowieści z "Tajemnic Początku".