tawnyroberts
07.04.11, 09:17
Pierwsza wzmianka o Chołowicach pochodzi z 1436 roku. Wieś była wtedy własnością Michała z, a jakże, Chołowic. Jeszcze w tym samym wieku, jako królewszczyzna, stała się częścią starostwa przemyskiego. W XVI w. weszła w skład niedużego trzywioskowego starostwa niegrodowego w Krzeczkowej, do którego należały jeszcze Olszany. Podczas zaborów austriackich Chołowice zostały włączone do rządowych dóbr kameralnych, a następnie sprzedane na licytacji prywatnym osobom. Ostatnim właścicielem tutejszego majątku był Czech Jan Chwapil, do którego należały także Krzeczkowa i Mielnów.
Chołowice były wsią niemalże czysto ukraińską. W 1921 r. było tutaj 61 domów i 390 mieszkańców (365 grek., 9 rzym., 16 mojż.).
W latach siedemdziesiątych XX w. pomiędzy Mielnowem i Chołowicami planowano budowę niewielkiej zapory na Sanie. Pod wodą, oprócz Chołowic, miały się znaleźć także Kupna, Chyrzynka i Chyrzyna. Na szczęście z pomysłu ostatecznie zrezygnowano, ale aż do początku lat dziewięćdziesiątych w wymienionych wsiach nie wolno było niczego budować, co niemalże całkowicie zahamowało ich rozwój. Obecnie w Chołowicach powstaje sporo domków letniskowych, czemu niewątpliwie sprzyja urokliwe położenie osady w dolinie Sanu i bliskie sąsiedztwo gór i lasów.
Skoro Chołowice zamieszkiwała prawie wyłącznie ludność ukraińska, to znaczy, że powinna być tutaj cerkiew. I owszem jest, chociaż jeszcze do niedawna jej stan był opłakany. Ale to już temat na oddzielny wpis...