Wątyk typowu przymyski

[jobrave]

Marzy mi si , uczywiści, typowu przemyski forum, na którym ludzi wyppuwiadajum
si typowu pu przymysku, kultywujunc w tyn sposób naszy tradycji. Zwracam si
równiż du posła naszego Marka Kuchcińskiegu, żeby si ni wstydził mówić pu
przymysku w uficjalnych wypuwiedziach, żądam tyż wpruwadzenia jynzyka
przymyskiegu jaku przydmiotu ubuwiunzkuwegu, w szkułach pudstawowych,
gimnazjach, szkułach śrydnich uraz na wyższych uczelniach. I pamintajci, żeby
sztempu ni byłu.

[wook1]

raczej watyk typowo lwowski :) pamietacie Szczepcia i Toncia,polskich lwowiakow
z krwi i kosc?:))

[jobrave]

Tak mówiono nie tylko we Lwowie ale i w Stanisławowie, Tarnopolu, Drohobyczu,
Przemyślu i innych miastach i miasteczkach południowo-wschodnich kresów RP, choć
oczywiścia, całe to "bałakanie" przyszło ze Lwowa.

[wook1]

brawo jobrave, tak bylo, teraz ta mowa smieszy,ale... jest ciepla i przjazna dla
ucha :)))

[Gość: Jerry vel Tońku]

Ta ty tu żadny Ameryki ni udkrył bu na tym forum pary razy ludzi jusz pisali pu
naszemy. Inu,naserumatyr,za chulery ni moge sy przypumnieć u czym uni pisali. A
tak woguli moży mi si wszysku pokiełubasiłu i ja Zygmunta Majgiera słyszał. Ta
niech tu nagła krew zaleji, nic a nic jusz ni pamintam. Trza bedzi jakijś
mikstury si napić ta bu faktyczni sztemp na cały kamienicy.

[wook1]

cala kamienica smichym sie zarywa i nich tu jasna kryw zaleji,bez mikstury, bo
sztemp na calu ulicy bedzie a ni kamienicu, ot :)

[jobrave]

Ta czegu ni, ta Zygmunt Majgier je stary batiar, bałaku ni zapumniał ali ni
tylku un, bu jak ja słyszał w radiu, jak si naszy kandydaty na prezydenta
Przymyśla wypuwiadali, to uni tyz batiary, każdyj bałakał pu naszemu, nu Choma
si troszku wyłamał ali jak by mu nakazać, że pryzydynt naszegu miasta ma bałakać
pu naszemu, to moży by pusłuchał a jak mu trudnu, tu niech si hardygały napiji
ta i bedzi. A Szczepciu i Tońciu załugujum na swoje ulicy ni tylku u Lwowi ali i
u Przymyśliu.

[wook1]

A Szczepciu i Tońciu załugujum na swoje ulicy ni tylku u Lwowi ali i
u Przymyśliu.

Teraz to dales popis!!!,
glosujemy: KTO JEST ZA ULICA IMIENIA SZCZEPCIA I TONCIA W PRZEMYSLU?

[Gość: Agnieszka M]

Ta ja!! Naj was jasna krew zalyji. taki szac fajowy pomysł.
Mam jeszcze jeden, dla Przemyśla i jego kultury duże zasługi miał Kazimierz Kiju
Galikowski. Uważam że ulica o takiej nazwie to też niezły pomysł. Oczywiście to
tylko taki pomysł. jeśli ktoś nie wie o kim pisze to odsyłam do strony
www.ta-joj.tawerna.art.pl/ramki.html

[Gość: Jerry]

Ja dzińkuji wam panowi.Wypił ja kiliszeczyk ćmagi i zara mi si ruzjaśniłu na
rozumi.Mi si tysz wydaji za słuszny,zeby mu tu w Przymyślu gwaru naszom
bałakali i tu wszyskie,pryzydyn tysz.Tak samu jak te Byrcyny w Zakupanem abu te
Tuski i inny Kaszuby. A co, my tu jakies gorszy czy parszywy ud nich. Żeby my
mieli ulicy Szczepcia i Tońcia,toby nasi rajcy i ty urzendniki w magistraci
musieli miec duży puczucie humoru. Nu ja nie wim???Moji uszanuwani, ronczki
całuji i du nóżyk padam - uczywiści tu tyczy si inu do Szanownych Pani.

[wook1]

nu tu pacalycha calu geba

[jobrave]

Całuj rączki Pani Agnieszku,
ta ja ja Kija nie znam jak ja z tyj samy parafii co Kiju i jegu rudzina. Ta ja z
Kilińskiegu a Galikowskie z Puszkina. Ta ja si z jegu synym Dunkim (Adaśkim)
bawił, na welucypedzi mi razym jezdzili. A raz jak my si bawili to un mi
szufrygum palic przycisnuł, tak, ży du dzisia mam na nim sznita. Joj, co to si
działu wtenczas! Ta my straszne batiarygi byli...
Naszy radne moży i puczucia humoru ni majum ali majum zajoba na punkci L'wowa,
ta i krysów tyż, to moży by po tym szljaku próbować?

[wook1]

Dworzec Główny był chlubą każdego lwowianina. Doskonale pamiętam, jak się
budował na początku naszego kochanego, dwudziestego stulecia. Pędrakiem
chodziłem w towarzystwie tzw. bony doglądać robót przy wznoszeniu tego cudu
techniki i architektury, który miał zaćmić samą nawet Panoramę Racławicką. I
zaćmił. Bo w całej ówczesnej Galicji i Lodomerii z Wielkim, itd. nie było równie
bogato i rzęsiście oświetlonego gmachu. W późniejszych latach Dworzec Główny
służył mi nieraz za refugium przed matematyką i fizyką. Jesteśmy zaś refugies
przez całe życie: od kołyski do grobu zawsze przed czymś uciekamy. Podówczas
wiałem tylko „poza szkołę" lub, wyrażając się bardziej po lwowsku, chodziłem hinter.

[wook1]

Tramwajem ŁD jeździłem z Łyczakowa na Gródek i zamiast brać dwóje w którejś tam
klasie c.k. VII gimnazjum przy ulicy Sokoła, spędzałem bardzo mile poranne
godziny w wytwornej poczekalni II klasy kolejowej. Nie była to poczekalnia, lecz
istny salon pełen kandelabrów, luster, złoceń oraz miękkich, pachnącą skórą
obitych kanap i kozetek. Pachniała ponadto dalekością świata, czarem obczyzny.
Czekało się tu nie tylko na odejście pociągu, lecz jak gdyby na samo szczęście,
do którego kasy dworcowe biletów w owym czasie nie sprzedawały. Poczekalnia
pierwszej klasy w ogóle nie była dostępna śmiertelnikom poniżej ekscelencji lub
Baczewskiego. A zatem w poczekalni II klasy, pod opiekuńczym, naturalnej
wielkości portretem arcyksięcia Karola Ludwika w paradnym mundurze oficera
ułanów i z blond brodą, czytałem sobie tzw. szerloki, czyli zeszytowe edycje
arcydzieł piśmiennictwa detektywnego. Nabywało się tę, jak mawiali rodzice i
wychowawcy, „niezdrową lekturę" bądź w koleżeńskim handlu wymiennym, bądź u
samych kastalskich źródeł wszelkich we Lwowie lektur, czyli w antykwariatach
ojca Bodeka, syna Bodeka, ojca Menkesa, syna Menkesa, tudzież ojca, syna i wnuka
Iglów. Ach, wy ojcowie, synowie i wnuki lwowskich antykwarzy, godnie rozsiadłych
dynastiami wzdłuż całej parzystej strony ulicy Batorego! Jakąż nieludzką
śmiercią przyszło wam ginąć w haniebnych latach masakry Żydów polskich. (...)

Dziwna rzecz, ile miejsca w folklorze tego miasta zajmuje policja, sąd i
kryminał. Bo też nigdzie chyba morderstwa, kasiarstwa, a nawet drobniejsze,
bardziej kieszonkowe delikty nie były owiane takim romantycznym czarem, jak w
tej śpiewającej stolicy batiarów i nadradców, co żyli, choć nie najlepiej, ze
wsadzania batiarów do kozy. Istota lwowianizmu, którą usiłuję tu z grubsza
naszkicować, to przedziwna mieszanina wzniosłości i łobuzerii, mądrości i
kretynizmu, poezji i pospolitości. Cierpki jest smak lwowszczyzny i przypomina
smak tego niezwykłego owocu, co dojrzewa jakoby jedynie na przedmieściu Kleparów
i zowie się: czerecha. Ni to wiśnia, ni czereśnia. Czerecha. Nostalgia lubi
fałszować także i smak, każąc nam dziś odczuwać samą tylko słodycz Lwowa. Znam
jednak ludzi, którym Lwów był czarą goryczy. (...)

II

[wook1]

Obok batiara zasłynął także lwowski kołtun. Typ to, jak wszystko co lwowskie,
złożony i trudny do zdefiniowania. Bo co to jest kołtun? Dosłownie: choroba
uwłosienia spowodowana brudem. Po łacinie: plica polonica. W przenośni —
człowiek nieoświecony, nieokrzesany, zacofany. Skrzywdzilibyśmy lwowską
kołtunerię tą definicją. Albowiem nasz kołtun — to przede wszystkim członek
Bractwa Kurkowego „Strzelnica". Większość braci stanowili, co prawda, nie bardzo
biegli w humaniorach majstrowie i starsi różnych cechów, nie wyłączając
rzeźnickiego, lecz obok nich należeli do „Strzelnicy" także ludzie wykształceni,
delikatni, a nawet — jak się przekonamy — uczeni. Na ogół lwowski kołtun — to
poczciwy gbur, niewybredny łyk, bohater sztuk Gabrieli Zapolskiej. Przy tym
patriota, przeważnie lokalny, z odcieniem tromtadracji. W patetycznych momentach
bywał kołtun skłonny do wielkich ofiar — z cudzego życia i mienia. Niekiedy
nawet z własnego. Dużą rolę za mojej pamięci odegrała kołtuneria strzelnicowa na
lwowskim Ratuszu, dostarczając miastu kuliku wybitnych burmistrzów, jak: kowal
Michał Michalski, blacharz Stanisław Ciuchciński i drukarz Józef Neumann. (...)

Z wszystkich specymenów klanu kołtunów kurkowych najlepiej utkwił mi w pamięci
radny — Walery Włodzimierski. Z zawodu chemik, miał swoje laboratorium na
piętrze starej kamienicy przy ul. Jagiellońskiej — naprzeciw „pawilonu
szampańskiego". Chodziłem tamtędy do szkoły i nieraz ulegałem pokusie zajrzenia
przez niskie okna — do środka. To, com widział, po dziś dzień kojarzy mi się
raczej z alchemią niż z chemią. Była to bowiem pracownia Fausta. Olbrzymia, nie
pamiętam już czy sklepiona sala, zapchana stołami, szafami, półkami, na których
gęsto połyskuje szkło najfantastyczniejszych kształtów. Dziwacznie poskręcane
rury, leje, naczynia połączone, brzuchate banie, butle, metalowe zbiorniki,
retorty i probówki puste lub napełnione cieczą najrozmaitszych barw. A w
tajemniczej głębi dymią piece, piecyki, sapią miechy, a wszystko — w
nieziemskim, płowym świetle gazu. Czasem buchną jakieś niesamowite ognie i
odbiją się wielokrotnie w bateriach szkła. Kłęby pary na moment wszystko
zakryją, aby następnie odsłonić całe to czarno-księstwo, wśród którego uwija się
jedyna ludzka postać — niskiego wzrostu, w tużurku, o twarzy rumianej,
ozdobionej dużymi, czarnymi, carskimi bokobrodami. (...) Tak, radny Walery
Włodzimirski był niewątpliwie lwowskim Faustem. A to, że często pokazywał się
publicznie w czarnym kołpaku z piórkiem, w kontuszu z karabelą i z dużym,
pozłacanym kogutem na piersi — przydawało mu podobieństwa do polskiego
czarnoksiężnika Twardowskiego. Zwłaszcza ten kogut. Czar prysnął, kiedy pewnego
dnia kazano mi zanieść do Włodzimirskiego zawiniętą w papier butelczynę z nader
osobistym płynem. Bo co tu dłużej ukrywać? Nasz Faust niemal wszystkim pacjentom
tej dzielnicy miasta robił analizy, zanim nie wzięli się do tego aptekarze,
czyli — jak ich w dawnych nazywano wiekach — aromatariusze.

Skoro już mowa o aptekach, wspomnijmy przynajmniej te, co przyczyniły się
zarówno do zdrowotności lwowian, jak i do malowniczości lwowskiego pejzażu.
Prawie każda miała swojego patrona, pięknie uwidocznionego na szyldach i
wywieszkach. Dobór patronatu nad tymi arsenałami zdrowia świadczył niekiedy o
dużej wyobraźni magistrów farmacji, których, nie wiedzieć czemu, pomawiano o
brak wyobraźni. Bo jeśli np. apteka u zbiegu ulic: Zielonej i Wincentego Pola
polecała swe preparaty czy klientów opiece Matki Boskiej — wszystko w porządku.
Nie tylko we Lwowie modlili się do Niej ludzie o uzdrowienie. Tak samo nie
trzeba tłumaczyć nazwy apteki „Pod Duchem Świętym" lub „Pod Opatrznością Boską"
(wywieszka: olbrzymie oko w trójkącie). Dlaczego jednak pan „aromatariusz",
Antoni Ehrbar, wybrał na patrona swej apteki na dolnym Łyczakowie, vis-a-vis
kościoła Klarysek, akurat rzymskiego cesarza Tytusa? Chyba nie na złość Żydom,
którym ten cezar zburzył Jerozolimę? Owal jego widniał z obu stron wejścia do
apteki na kolorowych, na szkle malowanych medalionach, ponadto samo wejście
wieńczyło popiersie imperatora z jakiejś imitacji brązu czy z gipsu po
farbowanego na brąz. Żeby zaś żadnych nie było wątpliwości, czytaliśmy aż w
trzech językach, że to jest apteka „Pod rzymskim cesarzem Tytusem"; Zum
romiischen Kaisej: Titus; Sous (!) l'Empereur Titus (!). (...)

Apteka i kryminał — to na ogół dość odległe pojęcia, lecz nie na placu
Bernardyńskim. Bo od apteki (Piepes) Poratyńskiego do Sądu Karnego, z przyległym
doń więzieniem, jest tylko parę kroków. Wystarczy przejść plac i udać się tam,
gdzie stoi studzienka z nagą i skrzydlatą nimfą. Więc podumajmy sobie chwilkę
nad specjalnością Lwowa, jaką były tzw. sensacje, czyli zabójstwa, „względnie"
morderstwa. Piękne to były czasy, gdy parę razy na rok ktoś kogoś w naszym
mieście przenosił do wieczności. Dla wyznań chrześcijańskich wieczność mieściła
się przeważnie na Cmentarzu Łyczakowskim. Lubiano u nas mordować bądź członków
własnej rodziny, bądź też cudzej. Zdarzały się jednak morderstwa niedoszłych
członków rodziny własnej i to wcale nie z nienawiści do nich, lecz wprost
przeciwnie. Krwią płaciły te ofiary za odmowę czy niemożność połączenia się
węzłami krwi z osobą zabójcy. Taki właśnie wypadek przeszedł do potomności na
skrzydłach pieśni o Lewickim. (Z tych prawdziwych, pacykowskich Lewickich.) Z
miłości zamordował on jedną zamężną aktorkę. Całej pieśni już nie pamiętam, lecz
strzępy jej, chodzące, a raczej tańczące mi po głowie, na nutę „Hajda trojka"
też zasługują na przytoczenie. Np.:

Widzisz Lewicki, co miłość może:
W mogile ciemnej kochanki trup,
Tobie na szyję kat stryczek włoży
I szubienicy wnet ujrzysz słup.

lub:

Nie trza ci było kochać mężatki,
To byś ty teraz wolny był,
Nie widziałbyś tej więziennej kratki
— I cieszyłbyś się zdrowiem w pełni sił1

Kto się krzywi na moje zamiłowanie do lwowskiej pieśni batiarsko-kryminalnej,
niech raczy pamiętać, że w pierwszych latach naszego kochanego wieku — w
gimnazjum przy ulicy Sokoła — miałem zaszczyt być uczniem śp. Adama Zagórskiego,
największego w Polsce znawcy literatury i muzyki tego gatunku. Kto by mi zaś
wyrzucał, że jeno w imponderabiliach się lubuję, błahostki wyolbrzymiam, a lekce
sobie ważę szacowną tradycję, historię, geografię, architekturę, słowem —
kulturę Leopolis semper Fidelis, że nic nie mówię o Lwowie „pomnożycielu
polskości", o Lwowie „troistym" — jak go nazwał prześwietny burmistrz tego grodu
w XVII w., a przy tym niezgorszy, choć od brata Szymona gorszy poeta Józef
Bartłomiej Ozimek, zwany Zimorowiczem — kto by mi brał za złe, że jakoby
milczeniem pokrywam „Śluby Jana Kazimierza", Ossolineum, Colosseum, Muzeum
Dzieduszyckich. Lubomirskich, Stauropigię, Panoramę Racławicką — ten, po
pierwsze: nie ma racji, a po wtóre: zapewniam go, parafrazując Terencjusza, że:
leopoliensis sum et nihil leopoliensis a me alienum puto. Lecz wyznaję, iż dla
dziecięcej mej wrażliwości przyjazd cyrku Buffalo Billa (w roku 1905, jeśli mnie
pamięć nie myli) lub wieszanie mordercy Czabaka — to wydarzenia równie epokowe,
jak przyjazd cesarza Franciszka Józefa, zabójstwo namiestnika, hrabiego Andrzeja
Potockiego, lub obrzucenie jajami jego następcy. Michała Bobrzyńskiego. Stało
się to w czasie promocji Juliusza Kleinera, promocji sub auspiciis Imperatoris.
(...)

1 Ostatni wiersz sam wymyśliłem, bo zapomniałem, jak brzmi w oryginale i nawet
znakomity lwowiak i znakomity malarz. Zygmunt Menkes, nie mógł mi go przypomnieć.

III

Starsi ludzie oraz geografowie utrzymują, co prawda, że Lwów leży nad rzeczką
Pełtwią. Ale kto ją widział? Ja i moje pokolenie już jej nie oglądało, co
najwyżej wąchało. W paru bowiem miejscach północne

[Gość: Agnieszka M]

Ta Kiju szac chłopaka był i batiar ugromny. Ta daj nam Boży takich wielu
jeszczy. Trza by si tym zainteresowac bo pomyślunek dobry a mogliby my po tyj
ulicy hulać i wspominac naszygo Kijunia. dobry Nocy wszystkim batiarom

[wook1]

Nu aj lwowiacy z gwara si odezwali, du boju moi mili,zainteresuje sie tym i
dobry pomyslunek poczynie cu poczac tu dalsze, a batiary ugromne nam wspumnic i
hulac racza :))

[wook1]

Starsi ludzie oraz geografowie utrzymują, co prawda, że Lwów leży nad rzeczką
Pełtwią. Ale kto ją widział? Ja i moje pokolenie już jej nie oglądało, co
najwyżej wąchało. W paru bowiem miejscach północne

ta rzeczka obecnie plynie pod Lwowem, miedzy innymi dokladnie pod NAJBARDZIEJ
ZNANYM TEATREM LWOWSKIM
www.lwow.com.pl/teatrwielki.html

[wook1]

proponuje wejsc na ta stronke i osobiscie sie przekonac kto mieszkal we Lwowie i
kto ten wspanialy teatr budowal:)mam zdjecia z teatru i ze spektakli z 2003r.
ale troche to potrwa jak wam pokaze:(, bo sa w Polsce a ja... troszke
zabladzilem w swiecie:))))

[wook1]

opis ktory przeczytaliscie jest odzwierciedleniem rzeczywistosci,proponuje tam
sie wybrac,naprawde za niewielkie pieniadze i to przezyc na wlasnej
skurze,oplaci sie ,wrazenia niesamowite,polecam !!! :))

[Gość: Agnieszka M]

Taki fajny klimat był na tyj strunce, kużdyn chyba to przyzna. A tu nagli cisza
jak w kosciole. Ta bałakajci cusik bo mi smutyk wielki.