Nie potrafię sobie poradzić!!!!!

[zaneta570]

28 listopada na świat przyszedł mój ukochany synek. Urodził się
taki śliczny. W 26 tygodniu ciąży usłyszałam wyrok krytyczna wada
serca płodu HLHS mój świat się załamał. Tóż po porodzie Alanek
został przewieziony do CZD w Warszawie.
To był najwspanialszy okres w moim życiu mogłam go karmić piersią
całować w jego cudne usteczka. Przez ten okres czekaliśmy na
operację ratującą życie. Przyszła pielęgniarka i razem z nią
odprowadziłam moje słoneczko na sale operacyjną. Trwało to 12 godzin
mój synuś nie przeżył umarł 11 grudnia. Zostałam sama z cieknącym
mlekiem pustym sercem i wielkimi pretensjami do Pana Boga. Nie
potrafię sobie z tym wszystkim poradzić. A teraz te głupie święta po
co!!!Dlaczego!!!! Dosyć mam już wszystkiego aż nie chce się żyć..

[aamns]

tak bardzo mi przykro, sama mam syna alana i tez mogłam go stracic
dlatego postanowilam napisac chociaz czytam to forum bardzo dlugo nigdy
nie odwazylam sie czegokolwiek napisac no bo jakie slowa moga pocieszyc
matke w tak ogromnym cierpieniu, chyba ktos kto tego nie przezyl nie ma
pojecia co teraz czujesz... tak bardzo mi przykro
tak bardzo chcialabym cie jakos pocieszyc...

[vera82]

moja corka za dwa miesiace skonczylaby rok... przyszla na swiat w
40 tyg ciazy, zmarla po 3 godzinach walki o zycie...tak samo jak
tobie teraz, mnie rowniez swiat sie zawalil, zycie stracilo
sens...dzis z perspektywy tych 10 miesiecy moge ci powiedziec tylko
tyle ze dasz rade!! dasz rade przyjac to do wiadomosci, ze twojego
skarba nie ma z toba...zawsze bedziesz o nim pamietac (w takie dni
jak swieta bozego narodzenia jeszcze bardziej), ale nie boj sie
wspominac, nie boj sie myslec...tylko staraj sie z calych sil zyc
dalej, szukac nowego sensu zycia...ciesz sie tymi chwilami ktore
spedzilas ze swoim skarbem (ja mojej coreczki Hani nawet nie
zobaczylaam)..daj sobie czas na placz, na zalobe, ale pamietaj i
uwierz w to ze ta zaloba musi kiedys minac..chcij dallej zyc..to
wszystko wydarzylo sie po cos...moze kiedys bedzie ci dane
dowiedziec sie po co...a kiedy bedzie ci ciezko poprostu zatrzymaj
sie i powiedz "aniele boze strozu moj, ty zawsze przy mnie
stoj..."spokojnych swiat bozego narodzenia...duzo sily i wiary w
lepsze jutro :*

[evvka75]

Droga Żanetko wiem dokładnie co czujesz mój synek też maił HLHS tylko u mnie nikt tego nie wykrył dowiedziałam się po 12godzinach jak Jasiulek zaczął sinieć To bieganie do szpitala w oczekiwaniu na operację te koszmarne godziny pod blokiem operacyjnym tego nie zapomnimy nigdy U mnie minęło 7mc ból jest o tyle mniejszy że panuję nad łzami (czasami) Nie wierzę w to że czas leczy rany możemy tylko nauczyć się żyć z tym okropnym bólem Życzę ci dużo siły w tym ciężkim czasie...
światełko dla twojego synka(*)

[kronia29]

Dobrze że tu zajrzałaś ja tu znalazłam dwie bratnie dusze, codziennie piszemy
sobie meile. Czasami myślisz że nikt nie potrafi zrozumieć Twojego bólu a jednak
my tu wszystkie tak bardzo cierpimy że zwyczajny oddech boli. Jedna opiszę to
inaczej ja czuje się tak jakbym dzwigała wór z kamieniami. Ja mam dwa Aniołki w
niebie Haneczkę i Kruszynkę. Nie minęło u mnie 2 miesięce pokarm dopiero mi
zanika. Możliwe że mój organizm nie chce się z Hanią pożegnać. Słyszałam od
dziewczyn że pomimo tych leków co pewnie dostałaś Bromergon powinnaś sobie
zawinąć piersi bandażem elastycznym. Wiem że o tym wogóle teraz nie myślisz ale
dbaj o siebie bardzo. Jest mi bardzo przykro że znowu ktoś się pojawił na forum,
przecież już wystarczy niebu Aniołów. Napiszę Ci jak ja sobie tłumaczę mówię
sobie że Hania jest u Bozi i patrzy na mnie, pewnie przyśni mi się niedługo
uśmiechnięta że jest jej tam dobrze i trzyma kciuki żebym miała siłę i udało mi
się wstać. Kiedys odliczałam dni żeby Hanie przytulić, teraz też odliczam dni
ale żeby się z nia spotkać ale juz nie Tu. Aniołki sa naszą kotwicą w niebie i
jak po nitce trafimy do nich. Później nie będziesz winiła Boga bo poczujesz że
teraz on się Alankiem opiekuje z czasem zobaczysz że Bóg pomoże nam przez to
przejść. Niestety dla nas życie się zatrzymało wszyscy biegają szykuja święta a
ja siedzę przed kompem i nie robię nic. Ale widze juz u siebie poprawę. Biorę
tabletki witaminy jem z przymusu bo chcę byc jeszcze mamą Hania i kruszynka będą
czuwać nade mną. Nie powiem Ci nie płacz pamiętaj my jesteśmy TU na chwilkę. Nam
się Tu dłuży, musimy się zebrać w garść żeby ich życie nie poszło na marne.
Cały czas szukam sensu, tłumaczę sobie że Hania była stworzona do większych
celów a nie bycie sekretarka na ziemi. Ona pewnie przeprowadza ludzi na druga
stronę bierze ich za rączkę , zasiewa w nich uśmiech i mówi im to jeszcze nie
koniec...
Napisałam wiersz to jest długi wiersz nie będę go wklejać, bo jest bardzo
intymny, napisze Ci jedno zdanie z niego
Kochana Mamo nie płacz już proszę
Bo każdą Twoją łzę do Bozi zanoszę

[*] dla gwiazdeczek naszych

[evvka75]

kronia29 słońce to jedno zdanie jest piękne bardzo chciałabym przeczytać cały
wiersz jeśli będziesz w stanie podzielić się nim to napiszę Ci moje gg a tam
podam Ci maila

[kronia29]

pewnie że Ci wyślę podaj numer gg albo napisz mi na meila gazetowego
nie chcę umieszczać tego wiersza na forum bo tak jak mówiłam jest bardzo
osobisty płakałam jak go pisałam i płakałam jak go czytałam to jest taka rozmowa
moja z moimi Aniołkami

[evvka75]

gg9029314

[juljanmar]

Ten wiersz jest piękny,taki prawdziwy :)
Dzięki Agnieszko!

[zana1977]

Droga Żanetko, bardzo mi przykro że musiałaś doświadczyć takiego bólu. Wiem jak
to bardzo boli, ja straciłam moją córcię w 18-tyg ciąży (miała trisomię 13). To
okropna choroba. Bardzo trudno mi się z tym pogodzić i myślę, że chyba nigdy się
tak nie stanie. Święta były dla mnie i mojego ukochanego męża koszmarem tak
orgomnym, że jedyne co potrafiłam zrobić był płacz. Już myślałam, że zaczynam
sobie radzić z bólem, ale niestety ten czas uświadomił mi jak bardzo tęsknię za
moim maleństwem. To maleństwo powstało dzięki in vitro i jeszcze trudniej mi
przez to. Codziennie myślę jak mogło się tak stać! Lekarze mówią, że to
przypadek. Jednak przed kolejną ewentualną ciążą planujemy z mężem wykonanie
kariotypów. Ja mam pco i kilka lat staraliśmy się z mężem o dzieciaczka, ale nie
wychodziło. Potem miałam 2 nieudane inseminacje i w końcu in vitro. Udało się za
pierwszym razem, ale nie dane mi było długo cieszyć się moją córcią. W 14 tyg po
otrzymaniu wyników testu pappa dowiedziałam się, że jest coś nie tak, ale nie
przyjmowałam tego do świadomości i chciałam walczyć o moje dziecko. Niestety
amniopunkcja wykazała trisomię 13. Wiem, że często przy tym schorzeniu matki
umierają wraz z dziećmi. Czasami żałuję, że tak się nie stało... Tylko mój
ukochany mąż daje mi siłę do dalszej walki o życie i szczęście. Bez Niego pewnie
już bym nie istniała...
P.S. jestem Twoją imienniczką