Anna Kamieńska

[zorka7]

"Bezradny anioł"

Aniele boży
ty który prowadziłeś mnie
przez kładkę ciała
przez wodę ogień krew
przez ból i śmierć
przez upał i przez śnieg
nagle bezradny stoisz
przed jednym pustym domem

Inne przepaście znasz
nie te co pod stopami
matek opuszczonych

[zorka7]

"Ciężko"

Ciężko
jakbym niosła na plecach morze
i jeszcze jedną rybę bezsensu
niosę tylko śmierć i miłość
a i to się uginam
jak baba z płachta pokrzyw pod ulewą

Boże czemu wspinać się trzeba ku tej dolinie
czemu na tę górę schodzić
w ciemności widzieć
a w jasności ślepnąć
rodzić się by nie umrzeć
umrzeć by się rodzić

Słowa nie mają granic
tak w sobie wymienne
jak śnieg i woda
góra i dolina
jak ja i ty
jak żywy i umarły

Świat się obrócił we mnie
ukazał dno swoje

I niosę morze
i niesie mnie morze

[zorka7]

[Być ziemią]

Być ziemią
mocno trzymać cię w swoich objęciach
przynosić ci gorzkie zapachy ziół
głody korzeni
być ziemią
szeptać ci w ucho
to ja
matka i żona
wyzbądź się lęku
być ziemią
przyczołgać się we śnie
poprzez kredowe doły
trzymać twą głowę
w dłoniach glinianych
wargi i oczy
miłe stopy i ręce
szczęśliwie stawajcie się prochem
to prawo wszystkiego co żyło
nagroda za trud i cierpienie
mówię ja
twoja ziemia

[zorka7]

"Inne miejsca"


Znam te miejsca z innego snu
chciałam powiedzieć z innego życia
pod stopami mam wrysowany plan ulic
lubię się przyglądać katedrze z tej strony
jestem tu w domu
mam w nerwach dłoni poręcz mostu
w oczach rozgwiazdę placu z konnym pomnikiem
nie mogę od niego odejść
jak od przyjaciela nad skowronkowym ranem
a on wyciągniętym palcem z kamienia
przekazuje mi tajemną wiadomość
co innego miasto północy zbudowane
z chmur głazów wody
jestem w nim obcym przechodniem
nic nie budzi żółwia pamięci
lecz obce dziecko nagle zawoła
ja oglądam się z macieżyńską gotowością
we wszystkich żywotach moich byłam troską

[ewamonika1]

[Rozstanie]


Rozstanie to tylko tyle
nie tak straszne jak się wydaje
potem jest wielkie zmęczenie
jakby serce dźwigało samotność
nie na swoją miarę

[ewamonika1]

Zorko,
wybacz, że mieszam tu dwie poetki, ale znalazłam taki oto wiersz
H. Poświatowskiej.


*** (oślepłam odkąd jej nie ma)


oślepłam odkąd jej nie ma
nie widzę światła
ona była moim wszystkim
córka - słońce
córka - gwiazda
śpiew ptaków
jest trenem żałobnym
grabarzami - korzenie kwiatu
zasadziłam jeden
który zapachem
przypomina
o jej nieobecności
jestem biedną kobietą
matką - garści piachu

(Dzień dzisiejszy, 1963)

[zorka7]

Piękny wiersz Poświatowskiej, Ewo! Nie znałam.

I boli...(wiersz).


Myślę, że te nasze "szperania" i przepisywania przydadzą się Natce - i wbogaci
się zbiór wierszy na naszej stronie. :)

[natkaszczerbatka]

Wiersz p. Poświatowskiej już dawno jest na stronie ... hahaha!
www.choredziecko-stratadziecka.org/literatura/literatura20.htm
A teksty Kamieńskiej zaraz dołącze. Dziekuje Zorko. Jak coś jeszcze będziesz
miała to pisz.

[zorka7]

Natko, tylko proszę, nie śmiej się z "niedoczytactwa" zorki. ;)))

I wejdź na czata.

[aniao3]

dziek idziewczyny, gdyby nei wy ty bym czytelniczo byla dalej ciemna jako ta
tabaka - nie nadazam tyle sie dzieje!
caluje
anka

[agafa30]

no, no!Aniu! może moje przyszłe nazwisko będzie brzmiało"Tabaka" :-))
moja Iga tak ma na nazwisko..