art. ANIOŁ NA LEWYM RAMIENIU

[lenka70]

w dzisiejszym Dużym Formacie Gazety art. "Anioł na lewym ramieniu "- o
Naszych Mamach i Naszych Dzieciach.
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,2378156.html
Kochane Dziewczyny, bardzo dziękuję Wam za ten artykuł.

[natkaszczerbatka]

lenka! Ty też jeszcze nie śpisz?

[lenka70]

natkaszczerbatka napisała:

> lenka! Ty też jeszcze nie śpisz?

nie śpię... oglądam zdjęcia mojej Ani, wspominam i tęsknię...
czytam i płaczę...
zalałam się łzami

Jeszcze raz dzięki

[annall]

Artykuł- ech co tu pisać, popłakałam się
Dzięki dziewczyny
Ania

[calineczka71]

Cóż tu pisać...
Dzięki że jesteście.
Calineczka

[zorka7]

Zorka zryczana.

[aniao3]

Jeszcze nie czytalam, ale ciesze sie ze ten tekst jest.
I jeszcze jedno - dlugo myslalam by to napisac, ale chyba jednak...

w innym watku Zorka napisala:

I taki mały PS. Błagam, nie mówcie tak do mnie ("gwiazda" - to bylo po
publikacji w ogolnopolskiej GW), bo to bardzo boli. Strata Martynki nie jest
dla mnie patentem na pozyskiwanie "sławy", tysiąckroć bardziej wolałabym
być "nagradzana" za swoją pracę niż za życiowe doświadczenia.

dziewczyny i chlopaki!
Ja mam nadzieje ze sobie to juz wszyscy jasno powiedzielismy, ale na wszelki
wypadek powtorze: spotkalismy sie wszyscy na skutek smierci badz problemow
naszych dzieci. Efektem tego spotkania sa pewne dzialania - czasem widac je
bardziej medialnie.
Ale mysle ze WSZYSCY mamy taka swiadomosc, ze cokolwiek dobrego uczynimy - nic
nie bylo i nie jest warte smierci i cierpienia naszych dzieci. I ze wolalybysmy
1000 razy bardziej byc dumne z pierwszego slowa naszych dzieci niz z
jakiegokolwiek artykulu, filmu czy cokolwiek udaje nam sie zrobic.
Pesteczka napisala kiedys post, który nazwałam „Modlitwą zwykłej mamy”.

Czemu tak jest, że ból otwiera, uświadamia,
uwrażliwia, wypala jak najlepszą cegłę?
Z dobrej gliny. Mocną. Prawdziwą cegłę.

Ilekroć drżę o życie i zdrowie moich dzieci
(a parę takich okazji było,
po ostatnich miesiącach chudsza jestem trochę:-)
myślę, wiem, do czego to potrzebne.
W każdej chwili strachu, bólu bardziej wiem,
czuję blisko moje dzieci,
wisząc nad ich szpitalnymi łóżeczkami
i proszę
- Boże, pozwól zostać cegłą niedoskonałą.

cholera - wszyscy chcielismy byc ceglami niedoskonalymi. Wybrano za nas. I
jesli cos teraz robimy, to dlatego, ze chcemy pomoc innym przejsc przez to
strasznie trudne doswiadczenie jaki sa narodziny chorego dziecka badz jego
strata.
ALE W KAZDEJ CHWILI CHCIELIBYSMY TO WSZYSTKO ZAMIENIC NA NASZE DZIECKO.
Zwykle, zdrowe dziecko.
sciskam was mocno
anka

Co nie zmienia faktu - ze ciesze ssie ze jest ten artykul :) Czy w wersji
papierowej sa namairy na forum?
a

[natkaszczerbatka]

Jest adres froum i strony.

[aagnieszek]

Bardzo potrzebny artykuł. Ja czytałam becząc... Nie wiele mi ostatnio potrzeba -
autyzm mojego dziecka potrafi zamienić czasami codzienność
w piekło:( Ale po przeczytaniu tego tekstu zrobiło mi się wstyd swoich dołów.
Bo przecież mam Ją! Ze wszystkimi kłopotami i trudnościami jakie niesie jej
choroba ale - jest, żyje.
Dziękuję za ten tekst...

[inezis]

Kochane Dziewczyny
Przeczytałam dziś rano jednym tchem..
Cóż mogę powiedzieć...

Może tylko to, że bardzo się cieszę z tego arytykułu.
Pozwoli on znaleźć drogę do forum szerszej grupie osieroconych czy zmagających
się z chorobą dziecka rodziców.
Przytulam ...Agata

Pomarudzę :(

[agablues]

Miały być zdjęcia dzieci :(
I wypowiedzi z forum - różne...

[zorka7]

Aguś - wywiad ze mną w GW też miał wygladac inaczej (pełniej, lepiej...), ale
najważniejsze przecież, że dziś, ten o was (o nas...), w ogóle się ukazał (mam
nadzieję, że są tam napiary na forum itp)

Wiesz - to naprawdę działa! Ostatnio w wątku "Poznanianki" dopisała się
dziewczyna, która nas znalazła po art. w "Wysokich obcasach"! :)))

"Albercik, to działa" - jak pięknie powiedział Stur w "Sexmisji" ;))))

[aniao3]

:)))
bo to dziala naprawde. I to jest to o czym tyle razy gadalysmy: po to sa rozne
dzialania, by docierac do rodzicow, lekarzy, ksiezy, bliskich - slowem do
wszystkich. I media sa tutaj niezastapione.
I jedna refleksja (przy czytaniu polecialy mi lzeki, bo to wszystko takie
bliskie) - w tego typu artykulach NIE DA sie laczyc straty z chorym dzieckiem.
Chore dziecko zawsze przegra, jako medialnie mniej tragiczne. To dlatego
rozdzielilysmy z Melka nasz tekst o poronieniach i stracie dziecka, bo
poronienie zawsze przy martwym porodzie wyjdzie na malo wazne (bez wzgledu na
to ze dla matki jest to tragedia etc).
Slowem - przy mediach trzeba miec jeden przekaz: albo o chorym albo o stracie.
boje sie ze laczenie zawsze skonczy sie tak jak tutaj (Ewula - sciskam cie
mocno i strasznie mi przykro - wiesz...)
anka
i przy okazji - czy nie daloby sie do menu forum dac watku "skad jestemsy" bo
tez wazny i ciagle ucieka :) to tak a propos poznania i nie tylko :)))

[karpatka1]

Witam serdecznie i słonecznie!
Długo się zastanawiałam, czy powinnam, a przede wszystkim: czy mam prawo się
odezwać... Ostatecznie jednak, jak widać, postanowiłam wtrącić swoje trzy
grosze. Macie rację. To działa. Info o Forum znalazłam w "Wysokich obcasach".
Od tego czasu jestem z Wami codziennie. Moje doświadczenia? Patrząc na Wasz
bagaż: niewielkie. Dwójka dzieci. Jedno urodzone 7 lat temu w zamartwicy i z
poważnym niedotlenieniem. Dziś zdrowe jak ryba. Jej siostra (2 latka) również.
Do tego bardzo wczesne poronienie. Tak wczesne, że wydawało się, że nie powinno
pozostawić śladu. A jednak od trzech lat nie potrafiłam się uporać z własnym
cierpieniem. Do teraz. I za ten dystans, który dzięki Wam w końcu znalazłam,
dziękuję.
Dzisiejszy artykuł przeczytałam w pracy, zasłaniając się okularami słonecznymi
("żaluzje nie działają, a słońce tak razi!":))). Ryczałam jak bóbr. Dziękuję za
świadectwo Waszego bólu. Odnośnie zdjęć zaś: tak się składa, że jestem
dziennikarzem i wiem, że często w ostatniej niemal chwili trzeba z czegoś
zrezygnować na korzyść tekstu. Czasem odwrotnie: brak odpowiedniej treści
rekompensować ilustracją. W tym przypadku sądzę, że ta rezygnacja była w pełni
uzasadniona. A brak zdjęć może nawet symboliczny?... Maleństwa i tak żyją w
nas.
Ściskam gorąco!
karpatka1

[angieblue26]

Agus... Artykul jest pieknie napisany, wzruszylam sie czytajac.
Pozdrawiam serdecznie,
Ola

[yen74]

Dziękuję dziewczyny
Zaraz jadę do Hani-opowiem jej o artykule i zostawię Anioła...

bład

[malomi]

OCZYWIŚCIE jest bład w adresie naszej strony, zamiast www.choredziecko-
stratadziecka.org jest www.choredziecko-stratadziecka.org.pl

[natkaszczerbatka]

co oni oszaleli z tym "pl"?
Teraz już na pewno będa musieli napisać sporostowanie za oba artykuły w którym
pomylili adresy!

[koruba]

Myśle że dzięki temu artykułowi wielu ludzi będzie mogło choc troszkę zrozumieć
wasz ból i uczucia. Czytam was i jestem z wami, płacze i śmieje się czytając o
waszych aniołkach tych na ziemi i tych na ramieniu. Pozdrawiam bardzo gorąco i
sciskam z całego serca.
Monika

[aniao3]

natka!
primo - a jaki adres im poslalyscie?
bo do WO poszlo zdaje sie od nas z bledem.
secundo - org.pl jest odruchowo podawany.
i mysle ze chyba trzeba by wykupic tez domene org.pl i przekierowanie (50 zl
rocznie) na nasza strone, bo inaczej ciagle beda bledy...
(poza tym boje sie zeby org.pl nie wykupili jacys nawiedzeni pro-life lub inni,
tak sie robi jak jest popularna strona i latwo myli sie z inna)
anka

[piotrs]

> i mysle ze chyba trzeba by wykupic tez domene org.pl i przekierowanie (50 zl
> rocznie) na nasza strone, bo inaczej ciagle beda bledy...
> (poza tym boje sie zeby org.pl nie wykupili jacys nawiedzeni pro-life lub
inni,
> tak sie robi jak jest popularna strona i latwo myli sie z inna)

Dobrze myślisz. Na wszelki wypadek stronę przed chwilą zarejestrowałem i
opłaciłem. Osobę, która zajmuje się stroną proszę o kontakt na adres gazetowy w
celu przekazania praw do domeny. To będzie taki mój mały wkład w Wasze
działania :)
Pozdrawiam serdecznie,
Piotr

[zorka7]

Brawa dla tego pana!!! Dzięki Piotrze.

Natko, czytałaś?

[mharrison]

Dołączam się do braw:-)
Dziękujemy!

magda

[piotrs]

Strona www.choredziecko-stratadziecka.org.pl już działa i kieruje
odwiedzająchych na poprawny adres. Tak czy inaczej w dalszym ciągu proszę o
kontakt osobę odpowiedzialną za stronę.

[natkaszczerbatka]

już napisałam. Przyłaczam się do podziękowań.

[agablues]

Wielkie dzięki, Piotrze :))
Aga

[bilboa]

Kupiłam gazetę ale boję się teraz przeczytać art. bo jestem w pracy i boję się
że się nie powstrzymam i poryczę.Niecierpliwie czekam do wieczora.

...

[ada16]

Chore ? dziecko.
A właściwie dziecko z wadą.
Nieuleczalną, bez nadziei, że lekarze pomogą.
Poza "tym" właściwie zdrowe.
Czekające na cud uzdrowienia.
Niemedialne ( nie ma o czym...).
Bez szans na "normalne" życie.

Moje dziecko jest niewidome.

[malomi]

Aduś, ściskam mocno. Jest wiele osób których historie są niemedialne. Moja
historia też nie jest medialna, mimo że straciłam dziecko. Od
strony "medialnej"może to i rozumiem, ale od strony serca matki nie. Nie
rozumiem dlaczego moej dziecko nie jest ważne, nie rozumiem dlaczego chore
dzieci są mniej ważne. Nie rozumiem...Trudno.
Taki jest świat mediów, ale albo chcemy w nim być albo nie.

[natkaszczerbatka]

Nie przejmujcie się dziewczyny, będą inne artykuły. A to co w nich będzie tak
naprawdę zależy od nas. Kwestia czasu.

do Ady

[aniao3]

Adus - wiem i rozumiem.
Ale z punktu widzenia mediow i ludzkiej psychologii to jest tak ze wieksze
cierpienie wypiera mniejsze. Wieksza tragedia (nie wartosciuje, ale wiecie oco
chodzi) - mniejsza.
Zabito 5 osob - to jest news, ale jak zabito 100, 10000 to sila rzeczy przy
1000 te 5 nie budzi spolecznie emocji.
A to przeciez nie znaczy ze tamta smierc byla mniej wazna.
Chodzilo mi w poprzednim poscie o to, ze piszac jednoczesnie i o stracie i o
chorym/innym dziecku - ono zawsze przegra i bedzie w cieniu. Dlatego o nich
powinny byc osobne teksty - bo tez sa to inne problemy.
I one sa "medialne" (wrrr, nie lubie tego slowa, ale wybaczcie) tylko nie mozna
za wielu rzeczy laczyc w jednym materiale.
sciskam
anka

[ada16]

Nie chcę mierzyć niczyjego nieszczęścia, ani mojego ani innych dziewczyn.
Przeraża mnie samotność w walce, moja( nasza) , innych rodziców.
Codzienna walka, której nikt nie widzi i nie rozumie.
Przyszłość mojego dziecka, być może wegetacja.
I nasz
( nie ciskajcie na mnie gromów mamy dzieci, które odeszły na zawsze)
dożywotni ciężar patrzenia na inność dziecka, bez szans na wyleczenie.
Brak kolejnych kroków do pokonania ( brak nadziei - TEGO się nie operuje, nie
leczy, z TYM się po prostu żyje).
I strach o jego byt, gdy nas zabraknie...

[czaroffnica24]

nie wiem czy to ja jestem taka przewrażliwiona czy na wszystkich to tak działa,
ale ryczałam jak głupia...

[lenka70]

czaroffnica24, na mnie też tak działa...

[czaroffnica24]

i znowu straciłam poczucie wyjątkowości :)

to forum wiecznie sprowadza mnie na ziemię

[lenka70]

oj, czaroffnica, sorry... :-)
na pewno Twoje odczucie było wyjątkowe, bo nie mogą być takie same.
Pozdrawiam.

[l.e.a]

Dzięki temu artykołowi i innym po cichutku i dyskretnie Was poznaję ... nie
należę do Waszego grona ale stoję ZAWSZE obok i ciepło o Was myślę ...

[1megan]

Przeczytałam, bardzo się wzruszyłam, cieszę się że artykuł ukazał się i był
taki bardzo osobisty, dziewczyny mówiły o swoich przeżyciach pod własnym
imieniem, czy nikiem z forum, to ważne bo nie jest to tylko ogólne spojrzeenie
na problem , ale wręcz namacalne odczucie, dotknięcie. Dziewczyny "marudzą" że
nie wszystko ukazało się tak jak chciały, myślę że dopiero wydawanie własnej
gazety pozwoliłoby w pełni przedstawic to cobyśmy chciały, aczkolwiek moim
zdaniem to co ukazało się i tak w dużej mierze pozwoli wielu osobom otworzyć
oczy

[yezyk]

czytałam, wspaniałe, dziękuję.
za uświadomienie, że ten Anioł jest an lewym ramieniu. ja naprawdę wiedziałam,
że on gdzieś tak bliziutko mnie ale, że aż tak blisko. bardzo dziękuję.
aga

...

[lunatica]

kiedy zobaczyłam tytuł
od razu wiedziałam,
że to o Was
dla mnie jesteście
naprawdę DUŻEGO FORMATU

[mamaniki77]

a łzy wciąż płyną...

[oko_jeza]

Siadłam przy porannej kawie i jak zawsze zaczęłam dzień od wyborczej. I
trafiłam na reportaż o Was, i mimo, że powinnam dawno iść do szkoły to
siedziałam, dopóki nie przeczytałam. Chciało mi się płakać, bardzo mnie
poruszyła wasza postawa...Na razie nie myśle o dzieciach, mam 17 lat...Nie
wiem, jak to jest być matką, matką chorego dziecka, matką dziecka, które
odeszło...ale dziękuję jeszcze raz :)

[mamaadama4]

Mnie też ścisnęło i łża się zakręciła. (Dziękuję wam, że mówiąc o mojej córce
mówicie Hanka a nie Hania - to niby drobiazg, ale dla mnie to bardzo ważne.)

[annall]

Dałam do przeczytania mężowi- miał wilgotne oczy, powiedział, że teraz dopiero
rozumie, moje odczucia po stracie, strach o synka(gdy już 4 razy omal nie
odszedł do rodzeństwa...) dziekuję w swoim i jego imieniu...
Ania

[blanqua]

Przeczytałam.
Cóż mogę powiedzieć.... wspieram Was ciepłą myślą i modlitwą.
I mam pytanie do Mamy niewidomego dziecka - może chciałaby się Pani do mnie
odezwać?
Co prawda ja widzę ale mam dużą, masywną wadę wzroku. Może miałaby chęć Pani do
mnie napisać?
Mam trochę wiedzy co do życia z ubytkiem wzroku a nawet jego brakiem
(rodzinne...), chętnie pogadam
Pozdrawiam
Blanka

[wustyle]

czesto ludzie pytaja mnie:
- warto tak na cmentarz czesto latac?
- warto rany rozdrapywac?
- wezcie sie za robienie dzieci - pozwoli zapomniec

nie dyskutuje z nimi, nie mam na to czasu, nie ma odpowiedniego miejsca
literki czytane w ciszy i skupieniu, pozwalaja przekazac to, co czujemy, o czym myslimy budzac sie
kazdego dnia ze swiadomoscia "ze nie tak mialo byc"

zlapalem sie ze kazdego dnia ta pustka po odejsciu corki boli coraz bardziej
powiadaja ze czas leczy, lub zabliznia rany
zabliznia, lecz bardzo plytko
skaleczyc sie jest bardzo latwo
a boli mocno, bo rana wtedy znow swieza

dziekujemy z calego serca za artykul, ktory choc po czesci pozwoli ludziom "zrozumiec"

sebastiani beatka - rodzice Laury

[marta_i3]

Dziękuję.
Za artykuł.
I za czwarkowe (chyba) wspomnienie naszych dzieci w warszawskiej Wyborczej.
A przede wszystkim za ciepło które dajecie.
Marta

[isma]

Wiecie, Kochane Dziewczyny, co.

[monablue]

Przeczytałam artykuł, poryczałam się. A kto nie? Juz wcześniej nieśmiało do Was zaglądałam. Sama straciłam dwie ciąże. Dwoje dzieci, dla mnie - dwoje dzieci. Kiedy miałam trzy lata zmarła moja, starsza o 10 lat siostra. Chorowała połtora roku, miała szanse na uratowanie, nie udało się. Moi rodzice nie umieli do końca się z tym pogodzić i rozumiem ich. Niewiele przez to wiem o siostrze, ale kiedyś, kiedyś to sobię odbiję!
Całuję Was mocno, jestem z Wami
Monablue

[margaretek]

Też dziękuję za artykuł....wzruszyłam się

[dvoicka]

a ja Wam po prostu gratuluje tego artykulu i tego, ze udało Wam sie przedrzeć do
mediów.
Każda taka informacja pomaga wielu innym kobietom
mi tez

Kasia z forum poronienie

[asiekc]

Dziękuję za ten artykuł! Jestem matką opłakującą stratę syna. Dużo czasu
potrzebowałam na otworzenie się i napisanie. Ten artykuł pomaga przeżyć kolejny
dzień, bo nie jestem już taka osamotniona w cierpieniu. Ostatnio udało mi się
zapalić światełko, nie tylko na jego grobie.

[tokitg]

hmm właśnie dzięki temu artykułowi trafiłem do Was. Nie żałuję tego, człowiek
staje się przy Was inny, choć jest może kilka godzin...