psycholog po stracie

[okruszek100]

znacie kogoś takiego? poszukuję pomocy psychologiucznej dla bliskiej mi
osoby, która sama o tę pomoc prosi...Urodziła martwe dziewcko w 9 miesiącu:
(...Nie ma dostępu do internetu, żeby tu z Wami porozmawiać.
Ale może macie namiary na jakiegoś psychologa, grupę wsparcia czy kogoś
takiego kto zajmuje się tym problemem?...
proszę o informacje na mail gazetowy

[volta2]

Ale co to znaczy, że nie ma dostępu do netu? Bo mogę zrozumieć, że nie ma w
domu/pracy. Ale może mieszka w miejscowości w której jednak jakaś netcafe się
znajduje?
Warto wygospodarować godzninę czasu dziennie i nawet zapłacić w kafejce za tę
godzinę i jednak tu wchodzić.
Dziewczyny dają tu ogromne wsparcie, dużą wiedzę i jest to miejsce w którym
można jednak się wygadać. I co najważneiejsze być zrozumianym.

I druga sprawa, moi rodzice mieszkają w niedużym miasteczku, nie ma kafejki, bo
splajtowała, ale jak przyjechaliśmy tam kiedyś z laptopem i mąż tak dla zabawy
wpiął kabelek telefoniczny do laptopa, to internet się znalazł. Ani ja ani
rodzice nie mieliśmy o tym pojęcia, że tak można.
A jeśli dziewczyna nie ma dostępu do netu, to gdzie znajdzie psychologa?

[mmmmmm2]

"Ale co to znaczy, że nie ma dostępu do netu?"

To znaczy że nie ma dostępu do netu.

"jak przyjechaliśmy tam kiedyś z laptopem i mąż tak dla zabawy
wpiął kabelek telefoniczny do laptopa, to internet się znalazł. Ani ja ani
rodzice nie mieliśmy o tym pojęcia, że tak można."

Łot?????

"A jeśli dziewczyna nie ma dostępu do netu, to gdzie znajdzie psychologa?"

A gdzie ludzie znajdowali psychologa 20 lat temu????


Okruszek szuka pomocy dla znajomej, a Ty piszesz posta nt. dostępności netu na
wsiach.....

[okruszek100]

dzięki mmmmmmm..wyręczyłaś mnie w odpowiedzi:) Jest właśnie tak jak
piszesz.Poza tym jak ktoś siedzi na necie to wszystko jest dla niego proste.Ale
uwierzcie- są jeszcze na świecie ludzie dla których net to całkiem obcy zwierz:)
Od szukania w necie jestem w tym układzie ja,.A poza tym- nawet pod Warszawą ,
w odległosci 50 km na północ, w przepięknych rejonach Puszczy Kampinoskiej są
ci takie miejscowości, gdzie nikt nie słyszał o kafejkach internetowych.I długo
nie usłyszy, tak przynajmniej to wygląda na teraz.

[volta2]

No, miejscowość moich rodziców to właśnie 50 km na północ od warszawy:)
I dostęp do netu okazuje sie jest w gniazdku telefonicznym, czy koleżanka też
nie ma telefonu?
Może sprawdźcie, czy jest taka możliwość.
Ja naprawdę z dobrego serca radzę, ja uważam, że fora jeśli mają bardzo
konkretny profil i gromadzą ludzi z określonym bagażem doświadczeń to naprawdę
potrafią dać ogromne wsparcie - zresztą same tu jesteście to wiecie. I w co
drugim poście osoby świeżo tu trafiające dziękują za to i bardzo to podkreślają.

Dlatego sądzę, że warto wypróbować taką możliwość, jeśli mają w domu komputer i
telefon, to czy nie można jakoś tego podłączyć?

Jeśli ktoś szuka psychologa(i oczywiście, że to nic złego), którego jak
zakładam w rejonach Puszczy też nie ma, bo gdyby był, zapewne koleżanka sama by
go znalazła, to może warto poszukać rozwiązań alternatywnych.

[mamadawida2]

Witam
Ja równiez straciłam synka w ostatnich dniach ciązy. Napisałam o tym ksiązkę.
Wiem, ze wielu ludziom pomogła. Jest dostepna zarówno w wersji elektronicznej(
ale to odpada w tym przypadku), jak i w wersji drukowanej
strata-dziecka.zlotemysli.pl/studzina.php
Bądź przy swej koleżance, okazuj jej wsparcie . Czas nie leczy w tym przypadku
ran, ale jesli obok jest osoba, przy której mozemy się wypłakać lub nawet
pomilczeć jest zdecydowanie łatwiej przechodzić ten ból.
Zwłaszcza jesli nie ma ona dostępu do netu , co się przecież zdarza i uwazam to
za cos normalnego. Wtedy bardzo ważna jest obecność drugiej osoby. Jesli
miałabys jakieś pytania pisz na emaila gazetowego.
Pozdrawiam

mamadawida2

[mama.mimi]

"Bądź przy swej koleżance, okazuj jej wsparcie . Czas nie leczy w tym przypadku
ran, ale jesli obok jest osoba, przy której mozemy się wypłakać lub nawet
pomilczeć jest zdecydowanie łatwiej przechodzić ten ból. "

jak to czas nie leczy ran? no coś Ty, no to co je wyleczy jak nie czas? wydaje
mi się że czas działa na naszą korzyść, jestem dwa lata po stracie dziecka i
jestem z tym pogodzona, chociaż czasem jest mi żal, że nie poznałam Szymona,
nie wierzę, że za 10-15 lat ból kobiet jest taki sam jak rok po stracie.
niestety, nie jest krzepiące to co Ty piszesz, a do książki zaraz zajrzę, nic o
Tobie nie wiem, także to tylko taka drobna uwaga. Także bez urazy.
Ludzie stojący z boku i pocieszający nas trochę nam w tym pomagają ale
największy kawał roboty musimy odrobić same, my kiedy zostajemy same z myślami
musimy to sobie poukładac w głowach tę stratę. Samo otoczenie to za mało.
Pozdrawiam
Monika

[mamadawida2]

[mama.mimi]

oj, chyba mnie źle oceniasz, ja wcale nie umniejszam niczyjego bólu, broń Boże,
mam wrażenie że ostatnio sporo osób tutaj czepia się pojedynczych słówek, może
ja też. Ja uważam, że skoro dotknęło nas coś takiego to należy coś w życiu
zrozumieć, zmienić, ja po stracie odnajduję Boga, wcześniej Go nie
dostrzegałam, rodzice mi trochę wypaczyli spojrzenie na Boga, może dzięki temu
teraz Go widzę wyraźniej. Gdyby nie strata, nie zmieniłabym swojego życia na
lepsze, chowałabym sie dalej za plecami innych, żeby sie pzreślizgnąć przez
życie niezauważoną. Zmieniłam życie, zajęłam się czymś innym, staram się, bo
najpierw musze poukładać swoje wnętrze, w którym naśmieciło się "odrobinę: :(
Ja wiem że popełniłam błąd nie pozwalając Szymonowi odejść, kiedy był czas na
Jego odejście, teraz to wiem. To jest tak jak z każdym umierającym czLowiekiem,
trzeba mu pozwolić odejść, bo potem nie będzie wiedział jak i dokąd odejść i
zostaje między nami, sam nie wie po co.
Każde doświadczenie ma nas czegoś nauczyć, należy wyciągnąć wniosek i pójść
dalej, albo zrozumiemy sens cierpienia albo utkniemy w nim i staniemy w
miejscu. Ja mam w sercu Szymona, ale jes tto dla mnie czas przeszły, wiem, że
byłoby Mu ciężko gdyby mnie widział, że za Nim cierpię, tęsknię, płaczę. Wiem,
że kiedyś Go spotkam.
Dwa lata minęły i nadal źle reaguję na maleńkie dzieci, ale staram się nie
zwariować, żeby jakoś przeżyć to życie. Choroba tez jest dana człowiekowi po,
aby coś zrozumiał, żeby zrozumiał i poszedł dalej, mi to stracie padł organizm,
przysadka, tarczyca, candidoza ogólnoustrojowa, stawy chore, kamienie. Teraz
wiem, czemu nmnie to wszystko spotkało i zdrowieję i życzę tego wszystkim. Moze
spotakało mnie to po to żebym potem ja mogła pomóc kilku osobom?
Wiem, że każdy przeżywa stratę na swój sposób, nie wierzę, że osoby które coś
takiego przeszły, są zadowolone z traktowania wtedy siebie pzrez innych, mnie
też zraniono, ksiądz mnie wyrzucił, nie chciał rozmawiać na temat pogrzebu,
dopiero tutaj znalazłam wsparcie, otoczenie reagowało, jakby nic się nie stało,
poza drobnymi wyjątkami, u większości z nas jest tak samo, ludzie nie umieją
się donaleźć w takich sytuacjach, moze ja też nie umiałabym, nie wiem.
Także nie gniewaj się, jeśli napisałam coś nie tak, bo nie miałam nic złego na
myśli, ok?

pozdrawiam gorąco
Monika

[mamadawida2]

Moniko
Mysle, ze obie źle sie zrozumiałysmy. Ja również cie przepraszam. każda z nas
na swój sposób przezywa stratę oczekiwanego nowego członka rodziny. Jednym
pomaga forum , innym otoczenie, jeszcze innym np moja ksiązka. Niektóre matki
chca rozmawiać o stracie, inne wręcz przeciwnie.
Mysle równiez ze kazda z nas pomaga innym matkom na tym forum na swoj sposób,
który akurat jej osobiscie przyniósł ukojenie. A osierocona kobieta która to
przeczyta wybierze dla siebie najodpowedniejsza forme ukojenia bólu,
Myśle wiec ze nie powinnismy ganic sposobu wyrazania swojego bólu tylko
wzajemnie sie szanowac.
Mam nadzieje ze miedzy nami jest ok. Wszystko sobie wyjaśniłysmy i mozemy sie
tylko modlić zeby nasze Aniołki czuwały nad nami.
Pozdrawiam Cie
Karolina
A ksiązke polecam

[mama.mimi]

No coś Ty , pewnie że wszystko ok, ostatnie co mogłabym teraz zrobić to się
obrazić na Ciebie nie wiadomo o co.
Kobiety takie jak my nieraz zbyt łatwo wyprowadzić z równowagi, jedno słowo i
bach, nalezy wszystko odbijać od siebie jak tylko potrafimy najlepiej,
zamieniać na dobro, miłość.
Nic gorszego jak noszenie w sobie nienawiści, żalu, to destrukcyjne uczucia.
Poprzez śmierć Szymona uzmysłowiłam sobie, jak wiele mi zostało na tym swiecie,
wiem, że przyszłam tu po to, żeby pomagać innym i to powoli wprowadzam w życie
i to mnie satysfakcjonuje, musiałam przejść całą tę drogę żeby odnaleźć sens
życia, mam nadzieję że nie zejdę z tej drogi, chociaż nie jest czasem łatwo.
Oj, my mamy tam na Górze takie wsparcie, pomimo że dzieje się to czy tamto to
opiekę mamy wszyscy, chociaż to trudno docenić, skoro spotyka nas jakieś
nieszczęście, takie czy inne.
Pozdrawiam :)))))))))))))
Monika

[mamadawida2]

[volta2]

"jak przyjechaliśmy tam kiedyś z laptopem i mąż tak dla zabawy
> wpiął kabelek telefoniczny do laptopa, to internet się znalazł. Ani ja ani
> rodzice nie mieliśmy o tym pojęcia, że tak można."
>
> Łot?????


wot:)

[hania731]

Ja na samym początku, nie potrafiłabym pójść do kafejki, żeby szukać wsparcia na
forum.
Przy każdej wizycie tu wyłam w głos, potem płakałam, nie wyobrażam sobie tego
robić w kafejce, w otoczeniu ludzi, którzy się śmieją, jest gwar, huk.
Pomysł z kafejką uważam za niezbyt.

[ghost701]

okruszku100!
nie podałaś gdzie mieszka Twoja koleżanka a ma to zasadnicze znaczenie
mogę podać kilka adresów pomocy psychologicznej na terenie Katowic
jednak z własnego doświadczenia wiem, że psychoterapeuta posiadający nawet
najlepsze przygotowanie pozostaje zawsze tylko teoretykiem i może zrobić więcej
krzywdy niż pożytku. Podam przykłady z autopsji:
Pani profesor wykładająca na jednej z uczelni, bardzo wysokie kwalifikacje ze
studiam w USA włącznie. Siedzimy w poczekalni. Zza ściany słyszę rozmowę Pani
profesor z sekretarką o nadchodzącym weekendzie, pieczonych kiełbaskach i
szykującej się zabawie. Śmiech i dowcipy o piwku. Jestem świeżo po stracie, nie
mam ochoty słuchać o udkach na grilla w Tesco. W takim miejscu oczekuje pewnego
taktu w zachowaniu, płaczę, wychodzę.
Pani magister, młoda, ambitna, studia we Francji, certyfikat Unii Europejskiej.
Na spotkania zawsze odprowadza ją mąż z malutkim bobaskiem na ręku - ale to
cholernie boli. Czy zazdroszę? sam nie wiem - wiem że mnie to boli. Pani
magister sugeruje żeby pogodzić się ze startą, zapomnieć i zacząć od nowa.
Reaguje bardzo gwałtownie bo wiedzę że dziewczyna nie wie co gada. Mam
zapomnieć o moim synku - chyba oszalała. Pani próbuje zmienić metodę ale u mnie
już jest skreślona.
mogę podać jeszcze kilka przykładów tylko po co ?
na psychoterapeutów wydałem kilka tysięcy złotych, trzeba przyjść minimum kilka
razy żeby się przekonać czy właśnie ta Pani mi pomoże (najdroższa była Pani
profesor 200zł/godzina) to trochę jak w przybytku dla panów - bardzo Ci
współczują ale na koniec i tak musisz zapłacić
psychicznie też jest to bardzo wyczerpujące, masz retrospekcje, płaczesz ...

do czego zmierzam - ano do tego żeby dobrze przemyśleć sprawę wizyty u
psychoterapeuty
ja z własnego doświadczenia szczerze polecam grupy wsparcia na których
spotykają się rodzice po stracie, wszyscy to przeżyli i wiedzą co czujesz,
wszyscy są w takiej samej sytuacji, wszyscy są doświadczeni tym samym
cierpieniem i bólem no i otrzymasz pomoc za darmo
jest jeden minus, niestety grupy wsparcia są tylko w bardzo dużych miastach
dużą pomocą jest też nadal dla mnie ta internetowa społeczność, jesteśmy
anonimowi ale rozumiemy się bez słów, w wielu przypadkach wystarczy sama pamięć
i świadomość, że jeszcze jest ktoś kto pamięta
dziękuję wam że jesteście
Bartek tata Grzesia (+15.04.2006)

[hania731]

masz w zupełności rację.Nie każdy z dyplomem psychologa lub psychoterapeuty
potrafi pomóc.
Dyplom i kursy to nie wszystko.
Po śmierci Hani mieliśmy duży problem z zachowanie starszej córki w przedszkolu,
mąż ma koleżankę psychologa, zadzwonił do niej po radę, po to,żeby się umówić,
albo, żeby kogoś nam poleciła.
Owszem dała kilka rad, ale jej głównym problemem w czasie tej rozmowy ( to mąż
zadzwonił do niej) była ropna krostka na głowie jej synka i tylko o tym mówiła i
wypytywała się co ma z tym robić, a spotkać się mogła dopiero jak się skończą
problemy z krostką.
Dla mnie była skreślona jako psycholog.
ja też myślę,że grupy wsparcia to jedna z lepszych form terapii.
Ja nie miałam z takimi ludźmi do czynienia, bo u mnie w mieście nie ma czegoś
takiego, ale wizyty tutaj bardzo mi pomogły i pomagają dalej.
Mam nadzieję,że uda Ci się znaleźć pomoc dla koleżanki.