Czy jest na tym świecie sprawiedliwość boska..???

[revalidon]

Codziennie zadaję sobie to pytanie widząc moje dziecko, gdy nie mam
sił już na płacz i rozpacz. Dlaczego dzieci są tak okrutnie karane,
dlaczego nie spotyka to ich rodziców jesli miałaby być to kara za
grzechy...??? Kto może być tak okrutny by karać niewinne dziecko za
grzechy rodziców... Choć chyba jest dokładnie na odwrót... Wspaniali
ludzie, wspaniali rodzice są piętnowani, naznaczeni stygmatami,
skazani na życie na marginesie... Tylko dlatego, że zdecydowali się
na macierzyństwo, chcieli być wspaniałymi mamusiami i tatusiami...
Czy to jest ta sprawiedliwość boska..?????

[twoj_aniol_stroz]

Nie, to nie tak. Istnieje jeszcze ktoś, kto nam źle życzy, dla kogo
nasze zwątpienie w miłość Boga jest najpiękniejsze w życiu, kto z
uciechą podpowiada Ci, że to kara za grzechy. On cały czas robi
wszystko, żebyś zwątpliła w Boga, żebyś się na Niego wściekła, żebyś
się obraziła. To nie Bóg daje choroby, cierpienie. Bóg daje Ci siłę
do zmagań, a później piękną nagrodę za wiarę, za Twoją miłość mimo
wszystko. Bóg nie karze, bo on kocha nas takimi jacy jesteśmy z
naszymi słabościami, zwątpieniami. Bardzo często Bóg obraca nasze
cierpienie w jakieś dobro, w coś co pomoże innym ludziom.
Widzisz, nieraz "pokłócilam" się z Panem Bogiem właśnie o cierpienie
Waszych dzieci, o śmierć Misi, Patryka, Bartusia i wielu innych
dzieci, o Waszą tęsknotę, ból i cierpienie. Myślę, że wiele wyjaśni
się jak już się spotkamy w tamtym życiu. Na razie ważne jest abyśmy
pamiętali, że nie tylko jest Bóg, który jest miłością. Istnieje
niestety także szatan, dla którego miłość Boga do nas jest nie do
zniesienia i dlatego stara się zrobić wszystko żebyśmy nie
odwzajemnili tej miłości.

[igga-81]

i boskiej nie ma. Jest tylko boski szyderczy śmiech. Mam go w uszach
codziennie, od trzech lat.

[twoj_aniol_stroz]

Iggo, Bóg się nie cieszy Twoim nieszczęściem, nie naśmiewa się z
Ciebie. Ten, który się cieszy jest zły, to jego szyderczy śmiech
słyszysz. I jest on tym głośniejszy im bardziej nienawidzisz Boga.

[igga-81]

Aniele, w pewnym sensie zazdroszczę Ci tej naiwnej wiary, której wyrazem jest
filozofia wyjęta żywcem z lekcji religii dla przedszkolaczków.
Ale życie to nie mitologia katolicka z dobrym i złym duszkiem za uszami, jak w
filmach disneya.

Piszesz, ze kłóciłas się z bogiem ze względu "Wasze dzieci"... weź pod uwagę
fakt, że to ciągle są "Nasze" dzieci, nie Twoje.... to radykalnie zmienia punkt
widzenia, uwierz.

A sprawiedliwości, czy to boskiej, czy jakiejkolwiek, nie ma po prostu. I to my,
mamy po stracie, musimy się zmagać z tym brakiem codziennie.

[twoj_aniol_stroz]

Widzisz, ta naiwna wiara jest bardzo boleśnie przepracowana. To nie
jest tak, że żyję sobie radośnie na tym świecie, bez większych
problemów. Nie straciłam dziecka tak jak Ty, ale mnie spotkało w
życiu także wiele złego, cierpiałam bardzo i także wydawało mi się,
że słyszę szyderczy śmiech. Nie zamierzam się licytować na wielkość
cierpienia, bo to jest bez sensu. Chciałabym tylko abyś zrozumiała,
że to co tu piszę nie wynika z naiwności, ale z przeżytego
cierpienia, bólu i w końcu zrozumienia w co wierzę i dlaczego.

hmmm

[mama.mimi]

Zgadzam się z aniołem stróżem, ja straciłam dZiecko 2 lata temu, ale
to właśnie po stracie dostrzegłam że Bóg istnieje ale teraz zaczynam
również dostrzegać że zło też istnieje i jest go bardzo wiele i to
ono chce abyśmy wątpili w miłość boską to ono chce abyśmy zeszli z
drogi miłości i zaczęli szerzyć zło, aby ono zatrumfowało, bo
oskarżamy innych o swoje błędy, o tysiące rzeczy, ślemy złe myśli,
złe emocje do innych. wszystko ma swój sens, ktoś traci dziecko żeby
komuś innemu pomóc, np Pani Błaszczyk ma córkę chorą dzięki temu
stworzyła organizację i pomaga również innym, ma ciężki krzyż,
upada, każdy ma swój krzyż, aby mógł wzrastać na ziemi, mi też bywa
cholernie ciężko, ale wiem że jest ktoś tam na Górze kto mnie
wspiera, ale jest również druga strona medalu.
Każdy dostał swoją lekcję do przerobienia i albo wykrzeszemy z
siebie milość, ciepło dobro dla siebie innych, odpuścimy sobie
grzechy albo upadniemy oskarżając siebie i cały świat za swoje
niepowodzenia.
Mi też jest ciężko sobie wybaczać swoje niedociągnięcia,
niedoskonałości, grzechy które popełniam nadal, aczkolwiek staram
się walczyć z nimi oi pójść w spokoju dalej.
pozdraiwam

[twoj_aniol_stroz]

Bardzo dziękuję za te słowa. Cóż, nie jest łatwo podnieść się z
upadku, wszystko boli, sił prawie nie ma, ale dla Boga nieważny jest
upadek, On doskonale wie, że upadamy, bo się uczymy, dla Niego
najważniejszy jest choćby przejaw próby podniesienia się. I On się
wtedy pochyla i pomaga wstać.

[igga-81]

w takim razie, Aniele, mogę Ci tylko pozazdrościć spokoju, zrozumienia i
poczucia że wszystko jest tak jak być powinno..
Pozdrawiam

[twoj_aniol_stroz]

A ja cóż, życzę Ci z całego serca byś wpadła w ramiona Boga (tu na
ziemi też to jest możliwe) i tam poczuła ulgę, ciepło i miłość,
która obroni Cię przed złem tego świata, przed złymi myślami,
obwinianiem siebie i która pomoże Ci spokojnie doczekać radosnego
spotkania z Laurą tam gdzie nie będzie bólu, cierpienia, wypadków i
tych wszystkich złych rzeczy, przez które cierpimy tu na ziemi.

[mama.mimi]

myslę że nie można zazdoscić komuś spokoju, zrozumienia i poczucia
że wszystko jest ok, to nie jest do zazdroszczenia, to jest do
wypracowania, ja zrozumiałam swój ból, swoją stratę, to nie jest dar
od Boga, że mam jakis tam spokój ja Czy twój anioł stróż, to jest
praca, bynajmniej dla mnie to wciąż trudna praca nad sobą, nad tym,
żeby zrozumieć, dlaczego coś takiego mi się przydażyło, co mi ktoś
chciał przez to powiedziec, dlaczego ja, staram znaleźć sobie
odpowiedzi na te pytania, niekiedy nie jest to wygodne, bo
wygrzebuję ze swojego wnętrza wszelkie brudy, stare urazy, jakieś
chore dzieciństwo, z którym byłam na bakier, wywalam, myślę o tym
staram się zrozumieć dlaczego ja miałam takie a nie inne dzieciństwo
które mi rozwaliło kawał życia, ale teraz dzięki temu wiem, że tak
miało być żebym stanęła w tym miejscu. też mogłam się nie podnieść
po stracie.Najprościej było mi wściekać się na tych którzy mają
zdrowe dzieci,zazdrościłam im, na szczęście przestałam, od niedawna
zaczęłam kochac cudze maluszki, cudne maluszki, ale doszłam do tego
ciężką pracą nad sobą, i uważam że warto.
Zło tym się karmi, że nas podpuszcza na innych, zbiera tym laury.
Ja przez te dwa lata musiałam zmienić dużo w swoim życiu, żeby jakoś
trafić w końcu na swoje miejsce, jeszcze to nie jest to co powinno
być, ale zaczynam myslec że to ja jestem najważniejsza, a reszta
musi poczekac bo jeśli ja będę w rozsypce to wszystko wokół również.
Każdy z nas ma cząstkę Boga w sobie,albo ta cząstka rozrośnie się i
będziemy rozświetlac wszystko pomimo bólu, albo ogarnie nas
ciemność, każdy ból trzeba wypłakać, nie ma innej na to rady, może
Ty iggo jeszcze potrzebujesz dużo czasu ale i Tobie zaświeci słońce,
ale inne słońce.
Mnie pociesza fakt, że to moje dziecko nie umarło tak naprawde tylko
przeszło w inny wymiar, bo człowiek to nie tylko to co my widzimy
tylko jeszcze coś więcej, co nie umiera i ta cząstka na nas tam
czeka i nas kocha i napewno nie chce żebyśmy się wściekały i
pogrążały w ciemnościach.
Pozdrawiam
Monika

[ruda110]

Moje Słoneczko też odeszło, a ja dopiero po 9 miesiącach od Jej
śmierci jestem w stanie przyznać się przed samą sobą i Bogiem, że
jestem na Niego wściekła. jestem wściekła, ale głeboko wierzę, że On
miał w tym swój Boski plan. Zła jestem cholernie, bo jestem
czlowiekiem i mam do tego prawo, ale wiem, że Bóg kocha mnie
ogromnie i chcociaz ja tego teraz nie rozumiem to wierzę, że
cierpienie mojej Maryni nie było pozbawione sensu. Życzę wszystkim,
aby spotkali Pana na swej drodze i nie przeszli obok obojętnie.
Monika

[iorek]

Podobno Boska sprawiedliwość różni się od tej, która mieści się w naszym ludzkim
pojęciu...
Ja sama nie wiem... Upadam, podnoszę się, potem znów upadam... Od 1,5 roku toczę
walkę sama ze sobą, ze swoimi zwątpieniami... Tak nagle zawalił się mój cały
świat. Są takie dni, że czuję się spokojnie, że czuję Jego obecność, a potem
znowu przychodzi bunt, bo przecież "nie tak miało być". Najbardziej boli to, co
nigdy się nie wydarzyło. Bo nie zdążyłam...
Serce mnie tak bardzo boli. Modlę się każdego dnia, nawet gdy przychodzi
zwątpienie... Moja modlitwa nie polega na odklepywaniu pacierzy, ja po prostu
płaczę w poduszkę i mówię Mu o tym, co mnie boli. Proszę, dziękuję...
Dawniej miałam wrażenie, że mnie słucha... Teraz...
Pogubiłam się.
Nie mam pojęcia, co będzie dalej.

[twoj_aniol_stroz]

Ojciec Pio kiedyś w chwili zwątpienia jednej ze swoich córek
duchowych powiedział jej: "Dziecko, Bóg jest najbliżej Ciebie
właśnie w chwili smutku, wtedy pochyla się nad Tobą i jest obok
Ciebie."
Być może pociszy Cię choć odrobinkę, że te zwątpienia, ta rozpacz (z
różnych powodów) były także udziałem wielkich świętych. Oni też
upadali, też wątpili, też wkurzali się na Boga o coś. Jest taka
piękna książka "Byłam tylko pionkiem na szachownicy Boga" Pisała ją
Św. Urszula Ledóchowska, coś w rodzaju pamiętnika. Piękna jest, bo
pokazuje zwątpienia, zwyczajne życie świętej. Święci wcale nie byli
doskonali i my tez tacy nie jesteśmy, oni upadali nie raz a potem z
bólem i cierpieniem dźwigali się na nowo i właśnie to poniesienie
się jest dla Boga najważniejsze.

[bernadka.1]

Ja po śmierci mego synka nie mogłam zrozumieć dlaczego Bóg nam to zrobił.
Dlaczego ukarał małego chłopczyka. Potem z czasem zagłębiałam się w różne mądre
książki, dużo rozmawialiśmy z mężem. Staraliśmy się zrozumieć. I wydawało się,
że wiele rzeczy z czasem pojęłam. Przynajmniej tak mi się wydawało. A teraz
sama już nie wiem co czuję. Raz nienawiść, raz złość do wszystkiego i
wszystkich, żal. Bunt, i znowu jestem zła, zła też na Boga Dlaczego nam nie
pomógł. Wzloty i upadki i tak bez końca.

[mama.mimi]

Ojciec Pio był niesamowitym człowiekiem, był tak ciężko doświadczony
a nie stracił wiary, miał jej dużo, natomiast my, doświadczamy
śmierci dziecka i zastanawiamy się czy aby ten Bóg jest czy aby On
ma rację?? Jakiś taki okrutny i wogóle...
Dlaczego winimy Boga o nasze nieszczęścia, tego nie rozumiem,
dlaczego nie winimy tego, co jest negatywne złe na tej ziemi. Myślę
że po śmierci dokładniej zrozumiemy sens cierpienia.
Przyszliśmy na ziemię, żeby doświadczać, każdy z nas ma inną lekcję
do przerobienia, chorobę, śmierć, inny człek będzie poddawany próbom
innego kalibru i to od nas zależy czy poddamy się negatywowi czy
dobru, miłości.
Dziś usłyszałam fajny tekst, jeśli Stwórca nie wysłuchał Twoich
próśb, to widac ma co do Ciebie inne plany.
Dlaczego ja po stracie doszłam do wniosku że Bóg istnieje, wcześniej
Go odrzuciłam, uciekłam od Niego, widac była mi potrzebna ta strata
żeby to pojąć i żeby nie spaść na dno.
Dziś również usłyszałam, że jeśli zesłano na nas problemy, to i
dostaliśmy zapewne siłę, żeby z nich cało wyjść. Tylko pytanie czy
my w to wierzymy, w tę pomoc.
Podam przykład, kiedyś miała mnie odwiedzić koleżanka, miałyśmy
podobne terminy porodów, ona urodziła zdrowe dziecko, ja nie, miała
przyjechac z tym swoim dzieckiem, rocznym chyba wtedy, i tak sobie
chodziłam i mówiłam, Boże jak ja przeżyję tę wizytę, jak ja mam na
to dziecko spojrzec i nie mieć zalu do Niej do Jej Dziecka i
przyśniło mi się że chodzę po polach z małym rudym dzieckiem, ale
było przyjemnie, mmm cudnie, tak sobie z tym dzieckiem łazić,
myślałam, ze to jakiś aniołek. Nastepnego dnia przyjechała z rudym
aniołkiem moja koleżanka i możecie mi wierzyć albo nie ale bylo mi
łatwiej to znieść. Bóg nam zsyła wiele znaków, tylko my ich często
nie chcemy dostrzec, wolimy narzekac że nas opuszczono, Bóg nas nie
kocha, napewno o nas zapomniał i wogole dolina na całego

[twoj_aniol_stroz]

> chodziłam i mówiłam, Boże jak ja przeżyję tę wizytę, jak ja mam na
> to dziecko spojrzec i nie mieć zalu do Niej do Jej Dziecka

Ja w takich trudnych sytuacjach proszę o pomoc Ducha Św. Ileż on
razy dawał mi mądrość ile razy pomógł znaleźć właściwe słowa. Bez
Niego niejednokrotnie walnęłabym gafę, pokłóciła się, źle
zrozumiała. Tak bardzo Mu dziękuję za tę pomoc, bez Jego mądrości
byłabym kompletnie ślepym i głuchym stworzeniem.

[mama.mimi]

Proście a będzie wam dane

[iorek]

Dziękuję Wam za te słowa, bardzo mi to pomogło.
Ja dzisiaj analizowałam parę tekstów literackich przez pryzmat Księgi Koheleta i
przyznam, że doszłam do paru wniosków. Może opiszę Wam je jutro, teraz już
bardzo późno.
Tylko teoria to jedno, a w praktyce...

iorek

[mama.mimi]

masz rację że teoria to jedno a z praktyką bywa różnie, to fakt, ja
tez nie jestem święta, ja też wciąż upadam, ale staram się upadać
coraz mniej, staram się nie upadać na wierze i staram sie być dobrym
człowiekeim, staram się również aby moje cierpienie, mój przeżyty
ból czy rany nie spowodowały, że stanę się jak ten automat, robot w
ktorym nie ma uczuć szczególnie pozytywnych uczuć w stosunku do
siebie i innych ludzi.
Warto czasem stanąć i zastanowić się na spokojnie nad tym wszystkim.

pozdrawiam

[iorek]

Teoria jest bardzo prosta: wszystko ma swój czas. Jest czas płaczu i czas
śmiechu. Bez rozpaczy, bez cierpień nie bylibyśmy ludźmi... Takie po prostu już
jest nasze życie. Udziałem każdego człowieka jest cierpienie... Nie wiem,
dlaczego jedni muszą zmagać się z ciężką chorobą, inni ze śmiercią bliskiej
osoby, a życie innych pozbawione jest znowu tak wielkich tragedii- jednak oni
także mają swoje cierpienia.
Nie mamy na to wpływu.
Dlatego tak często słyszę, że powinnam się z tym pogodzić, że widocznie "tak
miało być"...
Ale ja się pytam dlaczego... Chociaż dobrze wiem, że na to pytanie nie ma
odpowiedzi.
Bardzo bym chciała wierzyć w to, że Bóg miał w tym jakiś cel. Widzę, jak wiele w
moim życiu zmieniła przyjaźń z Linką oraz Jej śmierć. Wiem, że to Ona
zadecydowała o całym moim przyszłym życiu. Nie żałuję, że Ją tak bardzo
pokochałam, mimo że kosztowało mnie to tak wiele.
A jednak zastanawiam się, czy Bóg nie mógł wykorzystać do osiągnięcia swego celu
mniej drastycznych środków... Widać nie, On przecież dobrze wie, co robi...
I to wszystko takie proste, kiedy się to pisze. A za chwilę położę się do łóżka
i znów zacznę wspominać, myśleć, jakby mogło być teraz pięknie i pytać dlaczego,
dlaczego...
Trudno mi to wszystko jakoś poukładać.
I tak strasznie mi ciężko na sercu.

Poznałam Linkę 3 lata temu, a Ona już nie żyje od 1,5 roku. Czyli połowa tego
całego czasu. Będą mijały kolejne miesiące i lata, a ja... To wszystko zostawiło
we mnie ślad nie do zatarcia. Nie potrafię sobie wyobrazić siebie 3 lata temu.
To jakiś kosmos. Cóż, w tym wieku to chyba normalne... Ale swojego życia bez
Linusi- widzialnej, czy niewidzialnej- nie potrafiłabym znieść.
Dziękuję Bogu, że było mi dane Ją poznać...
Ale i tak pytam dlaczego...

[mama.mimi]

o ile dobrze pamiętam to Linka to nie było Twoje dziecko tylko
sąsiadki, jeśli coś pomieszałam to przepraszam, ale bywam tu rzadko
i nie wszystkich kojarzę.

Ile masz lat?

Pozdrawiam

[iorek]

Zgadza się, Linusia to moja mała sąsiadka, ale pokochałam Ją tak bardzo i
traktowałam jak siostrę.
Mam 16 lat.

[mama.mimi]

Dlaczego tak długo nie pogodziłaś się jeszcze ze stratą maleńkiej
sąsiadki?
Jak na to reagują Twoi rodzice, nie martwią się Twoim stanem, nie
widzą że masz "doły"?

pozdrawiam
Monika

mama.mimi

[iorek]

odpisałam Ci na priva