NIE WOLNO TRACIĆ NADZIEJI

[iwon-a26]

WIEM COWSZYSTKIE PRZEŻYWACIE JA ROK TEMU TEZ STRACIŁAM SYNKA W 33
TC . NIEWIADOMO DLACZEGO ZMARŁ. TO BYŁ KOSZMAR JAKBY MNIE WOGÓLE NIE
BYŁO , CHCIAŁAM TYLKO UMRZEC , NIE WYCHODZIŁAM Z DOMU, WOLAŁAM NIE
PATRZYC NA SZCZESLIWE MAMY Z WÓZKAMI. TAK BARDZO CIERPIAŁAM PO
ŚMIERCI MOJEGO KOCHANEGO KUBUSIA. PO PÓŁ ROKU ZACZELIŚMY SIE ZNÓW
STARAC O DZIECKO BO WIEDZIAŁAM ZE JA NIE BEDE MOGŁA ŻYC JESLI GIE
BEDE GO MIEC. TYLKO SZANSA NA TO ZE MOŻE SIE UDA TRZYMAŁĄ MNIE JAKOŚ
PRZY ŻYCIU. I UDAŁO MI SIE ZAJSC W CIĄŻE . OCZYWIŚCIE OD POCZĄTKU
LEKI , CODZIENNIE MUSIAŁĄM BRAC ZAZTRZYKI . POTEM OD 4 MIESIĄCA
MOCNE SKURCZE MOCICY. DOŁOŻYLI MI FENOTEROL. DWA RAZY LEŻAŁĄM W
SZPITALU. CAŁĄ CIĄŻE BYŁAM TAK ZESTRESOWANA ŻE DO KOŃCA CIĄŻY
PRZYTYŁAM TYLKO 5 KILO. W 36 TG. CORAZ MOCNIEJSZE SKURCZE, LEKARZ
KAZAŁ JECHAC DO SZPITALA BO ZA DUŻĘ RYZYKO ŻEBY CZEKAC I TAK
URODZIŁAM MACIUSIA W PIERWSZY DZIEŃ 37 TYGODNIA PRZEZ CC. DZIS
JESTEŚMY JUZ W DOMKU. MACIUS DZIŚ SKOŃCZY DWA TYGODNIE. JEST ZDROWY
I SILNY. A JA JESTEM NAJSZCZEŚLIWSZA NA ŚWIECIE.
NIE PODDAWAJCIE SIE I PRUBÓJCIE BO DZIECKO TO NAJPIĘKNIEJSZE CO MOŻE
NAS SPOTKAĆ NA TYM ŚIWIECIE. A O MOIM ANOIŁKU ZAWSZE BEDE MYŚLEĆ I
GO KOCHAC I WIERZE ZE ON NAM NAPRAWDE POMÓGŁ.

[dag6004]

Nie umiejszam Twojej straty,bo każde nieszczęście jest inne,ale
ciężko nie tracić nadziei kiedy starasz się o dziecko tyle lat,a
potem ono umiera,moje urodziło się w terminie i żywe,teraz jak
pomyślę o dziesiątkach testów ciążowy,które już zrobiłam ,o
tysiącach myśli nadziei i tysiącach rozczarowań,o ciągłym mierzeniu
temperatury i innych obserwacjach na nic,o tysiącu rad,że mamy
wyluzować,a wtedy na pewno zajdę,to myślę,że jedyne,co mi wolno to
tracić nadzieję.

[iwon-a26]

Ja do końca ciąży nie wiedziałam jak to sie skończy. lekarz na
początku mi powiedział ze szanse ze to sie powtorzy i strace dziecko
są bardzo duże. I MIAŁAM TO SZCZĘŚCIE ZE SIĘ NAM UDAŁO. BARDZO CI
WSPÓŁCZUJE I NIEWIEM CO NAPISAC BO MI GDYBY DRUGI RAZ SIE NIE UDAŁO
PEWNIE NIE PRÓBOWAŁABYM JUZ ZAJŚĆ W CIĄŻE TYLKO STARAŁABYM SIE O
ADOPCJE, ALE BEZ DZIECKA NIE WYOBRAŻAM SOBIE ŻYCIA. MOJA KOLEŻANKA
WIESZ TAK JĄ PODZIWIAM DZIEWCZYNA PORONIŁA KILKA RAZY MIAŁA CIĄŻE
POZAMACICZNE PRZESZŁA KILKA OPERACJI I ZABIEGÓW, NIE PODDAŁA SIE
PRÓBOWAŁA DALEJ I TRZY TYGODNIE TEMU URODZIŁA CÓRECZKE.
BĘDE MOCNO TRZYMAŁA ZA CIEBIE KCIUKI

[magdalenas79]

Ja niestety zgadzam sie z Darią. To nie jest takie proste.
Przerobiłam to samo:masę testów ciążowych, ciągła obserwacja swojego
ciała nieustanne testy z krwi, badania owulacji i mnóstwo iinych
bolesnych zabiegów. Po 4 latach ciągłej walki udało się... W ciąży
dbałam o siebie bardzo, książkowo wykonywałam wszystkie potrzebne i
niepotrzebne badania (z tzw. nadwrażliwości).Niestety mój Filipek
nie przeżył, bo nie wykształciły mu sie płuca(ur. 30tc, waga
1810g).Miesiąc mojej i lekarzy walki w szpitalu, aby nie urodził sie
za wcześnie nie pomogły. Z moich obserwacji wynika, że gdybym paliła
papierosy, może nawet piła alkohol, to mój synek przyzwyczaił się do
trudnych warunków od samego początku i byc może poradził sobie...
Trudno jest mi miec nadzieję, niestety...

[dag6004]

Magdo ja mam na imię Dagmara,Daria była moją córką,ale nie
szkodzi.Jesteśmy w tym samym wieku.1979.Iwona chce pocieszyć i
dobrze,ma dobre intencje,ale ja jokoś nie mam siły,pisze o
koleżance,która walczyła,tyle,że jak się nie zachodzi ciężko o coś
walczyć.Po prostu dostajesz okres.Ja często kilka dni po
terminie.Łudzę się przez parę dni,robię testy,które wszystkie
wychodzą negatywnie,ale mam nadzieję,więc kupuję następne,potem jest
okres i załamanie i znowu wszystko od nowa,mierzenie temp obserwacja
śuzu,stawanie na rękach,leżenie z nogami do góry i od nowa,od nowa...
Po 5 latach starań i teraz śmierci malutkiej nie mam po prostu
siły,a czas biegnie nieubłaganie.Pzdr Ciebie Iwono i Ciebie Magda

[bushko]

Dziewczyny chyba dlatego, że ciężko jest nie tracić nadziei Iwona napisała swój
post. Myślę, że po stracie to nie dostrzegamy tego co oczywiste... dzieci
rodziły się i zawsze będą się rodzić - to po pierwsze, a po drugie każda
szczęśliwie zakończona ciąża po stracie jest nadzieją także dla nas, że to JEST
MOŻLIWE.... i właśnie dlatego mamy wierzyć i mieć nadzieję choćby wbrew
nadziei.... bo jeśli nie to, to co nam pozostaje....?

Bushko...

[kasiu.l.inka]

I znow rycze :( ale usmiecham sie przez lzy :9 pozdrawiam:)

[iwon-a26]

czesc dziewczyny,czytam to co napisałyście i rycze. To naprawde
ciężkie i wiem żę ciężko miec nadzieje po tylu latach starań, Tak
bardzo chciałabym jakoś pomóc ale nie wiem jak, myślałam ze tym
postem chociaz dodam wam troche nadzieji ale ja aż tyle sie nie
starałąm zajść w ciąże z tym akurat odrazu sie udawało, więc
rzeczywiście to troche inna historia, ale łączy nas strata dziecka i
ja wiem jak to boli bo patrząć na mojego maciusia teraz wiem co
straciłam i serce mi sie kraje na myśl o kubusiu.
Będe mocno trzymała kciuki za was.
pozdrawiam mocno i ściskam

[magdalenas79]

Witajcie. Wiem Iwonko, że chciałaś nas pocieszyc. Cieszę się, że
Tobie się udało i masz zdrowego wspaniałego synka. Ja też codziennie
wyobrażam sobie mojego Filipka i wtedy jest mi tak bardzo źle, że
sama nie wiem, jak ja to wszystko wytrzymuję. Tak bardzo boję się
kolejnej ciąży... Jak Ty to przeżyłaś? Miałaś częstsze wizyty u
lekarza, robiłas dodatkowe badania?
Przepraszam Cię Dagmaro, rzeczywiście pomyliłam Twoje imię z
Córeczką. Zapamiętałam nową niebiańską koleżankę mojego synka. Fakt,
że skończyłam 30 lat i właśnie dziś mija 5 rocznica naszego ślubu
nastrajają mnie tak pesymistycznie, że cały czas chce mi się płakac.
Pozdrawiam, trzymajcie się!

[iwon-a26]

Cześć Madziu. Więc zanim zaszłam drugi raz w ciąże wykonaąłm szereg
badan na toksoplazmoze, cytomrgalie chlamydie i takie tam ale ty
pewnie też te badania miałaś. Od początku do końca ciąży braąłm
zastrzyki clexane. Robił mi je mąż , do tego tabletki acard, mocny
kwas foliowy, od czwartego miesiąća zaczelam mieć skurcze macicy. w
6 miesiącu strasznie sie nasiliły, musiałąm brać fenoterol, ale i on
przestał pomagac, leżałam w szpitalu ale tam tez nie było na to
sposobu. zostawało tylko czekac żeby wyttrzymać jak najdłużej. do
lekarza chodziłam dwa razy w tygodniu usg przynajmniej raz w
tygodniu. no i w 36 tyg. lekarz powiedział ze skurcze sa tak mocne
ze macica moze nie wytrzymac i moze mi sie cos stac in dziecku i
trzeba ciąć. noi sie udało. Wierze ze mój synek nad nami czuwał..
Jakbys madziu chciała o coś pytac to pytaj.
pozdrawiam mocno

[agablues]

Rodzicom po stracie dziecka wolno prawie wszystko. Wolno im także tracić
nadzieję. Nadziei nie wolno tracić rodzicom dzieci, które walczą o życie, o
zdrowie. Tym, którzy tę walkę przegrali wolno tracić nadzieję.

To nam nie wolno mówić rodzicom po stracie dziecka, że im czegoś nie wolno.
Możemy im mówić, że warto mieć nadzieję, że warto próbować, walczyć o swoje,
próbowac stawiać czoło strachom, niepowodzeniom. Możemy im swoim przykładem
dawać nadzieję.

Dzisiaj mija 5 lat, jak umarła moja córeczka. Dokładnie 5 lat temu wieźliśmy ją
do zakładu pogrzebowego. Jutro minie 5 lat, jak ostatni raz ją pocałowałam,
ułożyłam do trumienki, nakrzyczałam na panów z zakładu, żeby nie nieśli jej
główką w dół. Tyle mogłam zrobić.

Dzisiaj wieczorem ułożyłam dwójkę swoich zdrowych dzieci do snu. To młodsze
rodzeństwo Igi. Wcale nie było prosto i łatwo, kolejne dzieci nie są całym
lekiem na stratę dziecka. Kolejne dzieci boleśnie uświadamiają stratę. Patrzysz
na zdrowe dziecko i zadajesz sobie pytanie - dlaczego tamto nie mogło byc
zdrowe? Patrzysz na pierwszy usmiech i troche cię on boli, bo myslisz o tamtym
usmiechu. Patrzysz na pierwsze kroki i czujesz, ze zabrano ci możliwość
patrzenia na tamte pierwsze kroki.

Czy warto? Dla mnie było warto. Igusia spogląda na mnie ze zdjęcia, jest z nami
cały czas. Już tak nie boli. Tylko strach pozostał. Ale z nim też trzeba się
uporać. Bo inaczej - dla mnie - nic nie miałoby sensu.

Zyczę wszystkim rodzicom, żeby odzyskali nadzieję.

aga

[dag6004]

Chociaż wiem,że Iwona nie miała nic złego na myśli,to strasznie mnie
denerwuje jak ktoś mi mówi,że czegoś mi nie wolno.Nadzieję tracę
każdego dnia.A następne dziecko o ile będzie, nigdy JEJ nie
zastąpi.Denerwują mnie znajomi (których mam już niewielu),którzy
ciągle natrętnie pytają czy jestem już w ciąży znowu.Wydaje im
się ,że kolejna ciąża wszystko wymaże,sprawi,że o wszystkim
zapomnę.Pomijając już fakt,że starałam się o małą tak długo i teraz
wyniki męża są jeszcze gorsze,więc pewnie marne szanse bez
interwencji lekarzy, a i z ich interwencją niepewne.W związku z tym
nigdzie nie wychodzę i nikogo nie chcę widzieć.Nie chcę też słuchać
o Bogu i jego nieskoczonej mądrości.Nie wierzę w Boga.Myślę,że
wymyślili go ludzie ze strachu przed śmiercią i z obawy,że ich życie
niewiele znaczy.Dziewczyny,dla których zajście w ciążę nie stanowi
żadnego problemu,mogą powiedzieć:teraz chce mieć dziecko i mają,nic
nie zaleczy ich bólu do końca,ale mają po co żyć.Mój czas biegnie,ja
nie młodnieje,a wyniki męża się nie poprawiają,ale nie możemy
wyluzować bo nie mamy wiele czasu,więc chociaż pewnie mam mega
depresję,nie mogę brać leków,bo może tym razem zajdę.I oczywiście
nie zachodzę

[magdalenas79]

Dagmaro, chyba tylko ja na tym forum wiem, co przeżywasz. Nasze
sytuacje są do siebie trochę podobne, tyle, że u nas mimo dziesiątek
badań nie wiadomo, co nam tak naprawdę dolega. Każdy mówi, że należy
wyluzowac, a na perwno się uda. To mnie doprowadza do furii!!! Wielu
moich znajomych, a także rodzina uważa, że następne dziecko naprawi
całe zło i krzywdę, która nas spotkała. Przecież to bzdura!!!
Dagmaro, czy zaszłaś w ciążę w sposób naturalny? Nie chcę się
mądrzyc, bo każda sytuacja jest trochę inna, ale teraz jest naprawdę
sporo innych sposobów. Niestety wszystkie są dośc kosztowne.
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny z forum, a w szczególności Ciebie
Dagmaro.

[dag6004]

Magdo ja starałam się o małą Darię 5 lat.U nas przyczyna tak
długiego czasu spowodowana jest małą ruchliwością plemników,prawie
zerową.Pomimo to jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności zaszłam
naturalnie.Ale to też nie było,że tak wyluzowaliśmy.Po prostu tak
jak zwykle w połowie cyklu staraliśmy się i tyle.A ,że 3 tyg
wcześniej zmarła moja babcia ,to nie bardzo myślałam o ewentualnej
ciąży i to moja rodzina nazywa wyluzowaniem,a tak naprawdę
wyluzowanie było jedynie w związku z tym,że nie robiłam testu za
testem.I na tej podstawie wszyscy każą mi wyluzować.Odnośnie innych
sposobów,byłam niedawno w Inviccie,ale lekarz trochę potraktował
mnie jak wariatkę która po 4 m-cach od porodu chce zachodzić w
ciążę.Nie za bardzo chyba rozumieją ,że każdy następny okres
pogłębia moją depresję,do której się nie przyznaję.Podobno mogą
zacząć coś robić dopiero po roku,a więc jestem przygotowana już na
inseminacje i invitro,o ile dotrwam,bo czasem myślę,że może nie chcę
mieć już dzieci.Plusem tego forum jest to,że można tu napisać
wszystkie swoje myśli,minusem to,że nikt Cię pogłaszcze po plecach
ani nie uściśnie ręki,więc czuję się strasznie samotna w tym bólu
matki bez dziecka.

[magdalenas79]

Droga Dagmaro, jeśli chodzi o samotnośc i bezsilnośc nie jestem w
stanie Ci pomóc i doradzic. Wiem, że tak jest i nic tego nie zmieni.
Skoro udało Ci się zajśc w ciążę naturalnie to jest szansa! Jeśli
chodzi o inseminacje, to słabe parametry nasienia raczej nie
prognozują sukcesu. Jedynie invitro...
Wkurza mnie, że lekarze nie są w stanie zrozumiec,że my- aniołkowe
mamy, nie radzimy sobie po stracie dziecka nawet z najdrobniejszymi
sprawami, a jedyne lekarstwo na nasz bół to kolejne, zdrowe
maleństwo.
Ściskam Cię serdecznie.

[marzena280476]

Witam Was dziewczyny.Mam ten sam problem co Dagmara i Magda.Mój
lekarz nazwał to bezpłodnością wtórną.Ja mam syna 8 lat,drugi synek
zmarł w lutym 2008(ur w 25 tc,żył 68 dni).Kilka miesięcy po śmierci
małego zaczęliśmy się starać o ciążę,zjadłam tonę clo i nic.Każdy
cykl monitorowany,owulacja uchwycona a ciąży nie ma.Też mi coraz
trudniej mieć nadzieję.Mamo małego Maciusia,cieszę się Twoim
szczęściem,ale pamiętam jak pocieszłyśmy się po śmierci naszych
dzieci.A teraz Ty masz już swojego skarba a ja nie.Jestem w coraz
większym dołku,sama wiem że psychika ma ogromny wpływ ale nie
potrafię sobie odpuścić.Każdy cykl jest podporządkowany tylko
owulacji,co dodatkowo niszczy związek.Przepraszam,ale musiałam się
komuś wyżalić.

[dag6004]

Jesteś w trochę innej sytuacji Marzeno.My jesteśmy w znacznie gorszej.My nie
mamy w ogóle dzieci...Proponuję cieszyć się tym,co się ma...Ty rzeczywiście
możesz wyluzować

[iwon-a26]

Marzenko będe bardzo mocno trzymała za ciebie kciuki i wierze ze
tobie też sie uda.
a to dla naszych aniołeczków (***)

[blekitna_laguna]

Bardzo sie cieszę!

NIGDY nie wolno tracić nadzieji!!

Pozdrawiam.

[magdalenas79]

Marzeno, wiem, że apetyt rośnie w miarę jedzenia, ale Dagmara ma
rację. My nie mamy w ogóle dzieci i w tym momencie jedyne o czym
marzymy to jedno, zdrowe dzieciątko, na które mogłybyśmy przelac
pokłady naszej miłości. My niestety nie możemy wyluzowac! Ja na
Twoim miejscu cieszyłabym się synkiem i czekała co przyniesie los...
Nic na siłę.
Pozdrawiam wszystkie dziewczyny z forum, a szczególnie Ciebie
Dagmaro!

[dag6004]

Dziękuję Magdo za pozdrowienia.Również uważam,że gdybym miała chociaż jedno
dziecko to mogłabym wyluzować.Następne po prostu byłoby albo nie.Ale każdy ma
inne podejście.Może gdybym miała swoją małą przy sobie ,też porażką byłoby dla
mnie to,że nie mogę zajść w następną ciążę,nie jestem w tej sytuacji ,więc nie
wiem,w każdym razie to chyba nie ten wątek.

[marzena280476]

To nie tak dziewczyny.Chęć posiadania dziecka nie zależy od tego czy
się ma już jedno czy nie.Zawsze będzie brakować tego
zmarłego.Założycielka wątku iwon-a26 też ma starsze dziecko,kolejne
zmarło,doczekała się wkońcu następnego.I właśnie pisze ,żeby nie
tracić nadzieji nawet do takich mam jak ja.Przepraszam,jeżeli żle
mnie zrozumiałyście,ale to czy mam już dziecko czy nie nie ma tu
związku.Doceniam to co mam ale po prostu chcę zostać znowu mamą.A to
mi się nie udaję.Pozdrawiam Was serdecznie.

[iwon-a26]

Marzenko ja nie mam starszego dziecka. Kubuś który zmarł był moim
pierwszym dzieckiem a Maciuś jest młodszy.
pozdrawiam

[iwon-a26]

Dziękuje Lagunko i muszę ci powiedziec ze przeczytałam wiele twoich
listów. Podnosiły mnie one na duchu i dawały nadzieje. mimo upływu
czasu dalej jestes na forum i starasz sie wspierc inne dziewczyny.
Pozdrawiam

[dag6004]

Ja tak czytam dziewczyny,co piszecie i trochę się z niektórymi nie zgadzam.
Dla mnie istotne jest czy ma się już dziecko i stara o drugie czy nie ma się
wcale dzieci i zajście w ciążę zajęło lata.Bo prosto jest napisać nie martw
się i nie trać nadziei komuś komu udało się zajść w ciążę szybko i może liczyć
na kolejną ciążę w przeciągu jakiegoś krótkiego czasu,ponieważ nie ma z tym
problemu.Podkreślam,że nie mam tu jakiś pretensji do Iwony,bo jak
wspomniałam ,zdaję sobie sprawę,że chciała pocieszyć ,a nie zdołować.
Jednak wydaje mi się ,że ani sytuacja Iwony ani Marzeny nie jest podobna do
mojej.I nie chodzi mi o porównywanie bólu,bo każdy jest inny i każdy jest
wielki.Chodzi mi po pierwsze o sytuację kiedy lekarze mówią,że szanse maleją i
nie ma co czekać z następną ciążą.Bo ja już sobie nie mogę pozwolić na to,żeby
powiedzieć:nie ,mam teraz depresję ,będę zachodzić za 2 lata,kiedy już
odreaguję,odpocznę,przeżyję żałobę.Przez co też czuję ,że osoby z zewnątrz
odbierają to jako chęć zastąpienia zmarłego dziecka następnym i sprawa
załatwiona.Co mija się oczywiście z prawdą.Nie mam komfortu odnośnie czasu.
Druga sprawa,że dziewczyny które mają dzieci pewnie nie są narażone na pytania
typu:już się staracie?jesteś już w ciąży,coś brzuch Ci urósł(bo po ciąży
zostało mi parę kilo)czy jeszcze z innej beczki:musicie się śpieszyć,bo latka
lecą (tak jakbyśmy sami to odwlekali).Do tego w pracy ciągle się słucha co
dzieci dziewczyn robiły,co one im kupiły,opowieści,historyjki,relacje z dnia
matki ,z dnia dziecka.A ja nie mam nic do powiedzenia.Jedyna historyjka ,którą
mogę opowiedzieć na temat dziecka kończy się śmiercią.Albo teksty
koleżanek,typu : Ty się nie znasz,bo nie masz dzieci.Skąd możesz wiedzieć.I
jeszcze lepsze,jak ich dzieci coś nabroją,to słyszę ,że mam się jeszcze
zastanowić albo jak muszą coś kupić ,że mam się zastanowić ,bo dziecko to
skarbonka.Nie chcę się tu licytować na gorsze czy lepsze sytuacje.Też staram
się docenić choćby to,że mam męża,mam się z kim dzielić smutkiem.I chyba przez
to wszystko nauczyłam się trochę żyć chwilą.Pamiętam,że jutro może mnie nie
być,może nie być męża.Już nie myślę,że mnie to nie spotka,że jakaś siła mnie
obroni.I staram się cieszyć małymi rzeczami,chociaż często zaliczam mega doły.
I pewnie jakby zrobić wykres byłaby to sinusoida.