Kilka (naiwnych?) pytań...

[eliza.day]

Zabieram się do napisania tego postu jż kilka dni i właśnie dziś postanowiłam
to zrobić. Mam kilka istotnych dla mnie pytań (dla Was może naiwnych :)), jak
się do tego wszystkiego zabrać...
Parę słów o mnie: obecnie jestem na V roku stosunków międzynarodowych o
specjalności niemcoznawstwo, rok wcześniej skończyłam jako drugi kierunek
studia licencjackie z germanistyki. Wszystko odbywa się (tudzież odbywało
się) na studiach dziennych państwowej uczelni. Już od bardzo dawna myślę
sobie o tym, że bardzo chciałabym rozpocząć studia doktoranckie. Co do
miejsca takich studiów... cóż... marzą mi się Niemcy, ale równie dobrze
mogłoby to być w kraju. I tutaj zaczynają się moje pytania:
1) Jeśli miałyby to być Niemcy, to jak się do tego w ogóle zabrać? Słyszałam,
że trzeba znaleźć naukowca, który zajmuje się interesującą mnie problematyką
i... nawiązać jakiś kontakt. Brzmi prosto, ale nasuwają mi się kolejne
pytania. Otóż magistrem jeszcze nie jestem, powinnam być dopiero w czerwcu, w
związku z tym, czy teraz w lutym nie jest jeszcze za wcześnie, żeby się do
kogokolwiek z zagranicy zwracać z pytaniami odnośnie możliwości robienia
doktoratu? I druga sprawa: jak to jest z konspektem takiej pracy? Z niezbyt
rzetelnych źródeł słyszałam jedynie, że pytając na zagranicznej uczelni o
możliwość doktoryzowania się, należy od razu dołączyć konspekt pracy oraz
wykaz literatury, którą by się wykorzystało. Czy ktoś mógłby mnie
doinformować w tej kwestii? I udzielić kilku wskazówek, co i jak?
2)Jeśli to miałaby być Polska... tutaj też zaczynają się schody, ponieważ mój
wydział jest młody i nie ma prawa nadawania stopnia doktora. Czy jest możliwe
robienie doktoratu na innym (pokrewnym) wydziale, w moim przypadku chodzi mi
o wydz. filologiczny (mając licencjat z filologii, a magistra z
niemcoznawstwa), czy miałabym jakiekolwiek szanse? Chodzi mi o studia
doktoranckie dzienne. Czy i w tej kwestii ktoś mógłby mnie oświecić? Ale tak
bez ironii....

I jeszcze do Riliana: nie wiem czy moja informacja na coś się przyda, ale w
Bełchatowie (woj. łódzkie) jest szpital im Jana Pawła II, a w nim, w głównym
korytarzu znajduje się dość duża (jak na mój gust ok. 2,5 metra) płaskorzeźba
przedstawiająca papieża.

Pozdrawiam wszystkich forumowiczów
elisa.day

[bumcykcyk2]

Chciałbym ci szczerze odradzić robienie doktoratu w Niemczech. Powodów jest
kilka:
1. Doktorat po polsku broniony gdzieś w Polsce, a doktorat po niemiecku
broniony w Niemczech to dwa różne światy (czy może nawet wrzechświaty). W RFN
taka praca musi odpowiadać zestandaryzowanym normom np. mieć częśc teoretyczno-
metodologiczną na odpowiednim poziomie, no i w ogóle jest "po niemiecku", czyli
eins, zwei, drei, mniej więcej jak przepis na upieczenie ciasta, tyle, że to
bardzo trudny przepis;(
2. Jeśli jednak jesteś desperados i czujesz że musisz, to pierwsza rzeczą jest
znalezienie kogoś, kto ci takie studia w Niemczech opłaci. Ofert jest bez liku,
natomiast warunki finansowe bardzo różne. Od totalnego góvvna typu erasmus, aż
po fundacje związane z przemysłem np. fundacja volkswagena, które dają
przyzwoity cash. Co to znalezienia naukowca to nie powinno być problemu, znajdź
w necie odpowiedni instytut, napisz list i powinni przysłać standardowe
pisemko, że wyrażają zgodę na Twój pobyt.
3. Najrozsądniejsze jest pisanie w Polsce i krótkie wyjazdy badawcze do
Niemiec. Jak ci zależy możesz namówić profesora z Nimiec aby był dodatkowym
recenzentem (wzgl. honorowym promotorem) i uczestniczył w obronie.Dyskutowałem
juz o tym tutaj z niejakim edgarem, przeleć wstecz posty.
4. Jak chcesz pisać doktorat z dziedziny stosunków międzynarodowych, to nie
możesz go bronić na germanistyce
5. Studia doktoranckie dzienne są zwykle poprzedzone jakimś konkursem lub czymś
takim, miejsc jest mało (zwykle kilka na rok), a kasa żenadna (ok 900 zł netto)
6. Czekać nie ma na co, trzeba DZIAŁAĆ! przeleć strony daad, stypendia rządowe,
uniwersyteckie itd. Pzdr.

witamy witamy (i dziękujemy)

[rilian]

Jak miło czytać właśnie taki post! Rzeczowy, mądry, długaśny, przemyślany!
Bierzcie przykład, kotusie, rafaele i inni!... Witamy, witamy!... Ja jestem
dupa wołowa leniwa i bez pomysłó i niwiele tu pewnie pomogę, na początek rzucę
jeno myśli, że:

primo: o doktoracie można myśleć jak najbardziej poważnie już podczas studiów,
nawet pisząc pracę magisterską. Jeśli ma się dobry pomysł i sporo siły, da się
to pogodzić i wyjść na tym całkiem dobrze.

secundo: w Twoim przypadku (młodego wydziału) konieczne będzie szukanie opieki
kogoś z zewnątrz - to pewne jak dwa a dwa. Ale gdzie i kogo?... Hmmm...

tertio: na studiach zagranicznych się nie znam - ale są tu inni, mądrzejsi i
praktyczniejsi ode mnie, więc oni poradzą! Przyjdą wieczorkiem i znajdą
receptę.

A co do Bełchatowa, to dziękuję, dziękuję!... Na szczęście do szpitala nie
musiałem zajeżdżać (reliefy i tablice nie mieszczą się na szczęście w zakresie
pracy), zadowoliłem się ohydnym pomnikiem stojącym przy ul. Kościuszki
bodajże... ;)

[ambrois]

Nie mam własnych doświadczeń z doktoratem robionym za granicą, ale mam
znajomych, którzy to robią. Koleżanka z UJ np. jeździ dwa razy w roku na dwa
miesiące na jakieś badania do różnych dziwnych uniwersytetów na świecie
(poprzedni w Arizonie, teraz w Szkocji) i mowi że nie ma żadnych problemów.
Nawjwiększy problem to język i pieniądze. Nie zgadzam się z kolegą że lepiej
robić d. w kraju. Praca naukowa za granicą to może być COŚ, a takiego
doświadczenia życiowego nie sposób nie docenić. gdybym mógł, to wyjechałbym za
granicę na doktorat natychmiast. A w ogóle w życiu trzeba robić to, na co ma
się na prawdę ochotę - póki można.

[bumcykcyk2]

Zgadzam się, że jeśli celem ma być praca naukowa zagranicą (na stałe), to robic
tam doktorat jest niegłupio. Jednak przy założeniu pozostania w Polsce nie ma
sensu. Zbędna harówka, której tu nikt nie doceni, a jeszcze z zawiści rzuci
pare kłód pod nogi.

[ambrois]

To Twoje ostatnie zdanie to niestety prawda. Ale chodzi mi o to, że można
przeżyć coś fajnego, dla siebie, co zostanie na zawsze. A innych to ..., bo nam
tego nie zabiorą.

[krasnoludek_zadyszek]

Może pogodzę tych od "wyjeżdzać" i tych od "zostać": niegłupim wyjściem jest
doktorat co-tutelle (nie wiem, szczerze mówiąc, jak to sie oficjalnie nazywa po
naszemu, wstyd się przyznać) - w każdym razie polega to na tym, że jest się
doktorantems wojego macierzystego uniwersytetu w Polsce, ale część studiów
doktoranckich (zwykle około połowy - 5 miesięcy co roku) spędza się za granicą,
biorąc udział tam w badanaich naukowych, mając wyznaczonego "promotora
pomocniczego" itd. Strasznie fajna sprawa, bo zwykle człowiek się już jakoś da
poznać w Europie i ma szansę na kontynuowanie współpracy. Info o takich ofertach
powienno mieć - jeśli nie wydział - to Biuro Współpracy z Zagranicą Twojego
uniwerku. Ech, gdybym tylko była młodsza, zaczynała teraz i nie miała na głowie
70 cudzych osiemnastolatków - nie wahałabym się ani chwili. Dowiedz się
wszystkiego jak najszybciej, bo to się zaczyna od pierwszego roku doktoranckich!
_______________________
Multo praestat dedolare sine amore quam amare, si non possis dedolare.

[sunday]

Moim zdaniem ma sens. Ma się potem większy wybór. I więcej możliwości. No i
samo dłuższe mieszkanie za granicą jest chyba wartościowym doświadczeniem.

Twój nick

[rilian]

Czy ten trop jest dobry?

"they called me the wild rose, but my name was elisa.day (...)"

[eliza.day]

Trop jak najbardziej dobry... Piosenka mi się kiedyś podobała :)))
A tak na marginesie, to dzięki za życzliwe przyjęcie na tym forum.
Czytuję je już od dawna, jest fajne, interesujące i taki człowiek trochę z
zewnątrz może się z niego dowiedzieć wielu rzeczy, przede wszystkim, jak to
wszystko funkcjonuje "od kuchni".
Mam nadzieję, że kiedyś tu dołączę, już jako doktorantka.