Dlaczego ja o tym wiedzialem?

[niewyspany77]

Tata promowal magisterke corki, a juz czytajac pierwszy akapit wiedzialem jaka
bedzie puenta, ze corka dostaje prace na uczelni. No i bingo.

miasta.gazeta.pl/bydgoszcz/1,35594,5207572.html

hehe

[flamengista]

Właśnie chciałem wkleić to samo;)

I rozbrajający ten profesor, który uparcie twierdzi że to sama córka złożyła
papiery a on "nic nie interweniował".

Nie musiał. Właśnie na tym to polega! Ludzie tak całkowicie zaakceptowali tą
niezdrową sytuację, że zupełnie nie widzą w niej nic niestosownego.

Przecież Pani Kanclerz doskonale wiedziała, czyja córka składa CV i podanie o pracę.

[biolog_teoretyk]

Mnie rozwaliło to: "...Byłem naiwny. Nie pomyślałem, że robię źle - tłumaczy." :)

[znowuwzyciuminiewyszlo]

aby zgodzic sie promowac parce corki trzeba byc idiota - co do tego nie ma
watpliwosci.

co do tej pracy, hmm... czy wniosek z tego taki, ze dziewczyna nie powinna byla
ubiegac sie o te posade a skoro ja dostala, to napewno 'tatus zalatwil'?

Ale...

[krysiulka]

No tak. Z jednej strony jest to sytuacja niezdrowa.
Z drugiej strony: dlaczego dziewczyna nie ma prawa wybrać kierunku studiów
zgodnego z Jej zainteresowaniami i uczelni, do której jest jej po drodze? Czemu
musi być skazana na kilkuletnie dojazdy do innego uniwersytetu tylko dlatego, że
na tym najbliższym pracuje Jej ojciec?
Tak to już bywało od wieków - często syn wybiera zawód po ojcu i przejmuje po
nim np. sklep, warsztat mechaniczny, szewski czy kowalski - ludzie wybierają
zawody uprawiane przez ich rodziców i nikt nie widzi w tym nic złego...

Absolutnie nie popieram pomysłu promowania własnego dziecka, nie wolno mieszać
spraw osobistych i służbowych. Ale buntuję się trochę przeciwko ograniczeniu
swobody wyboru kierunku studiów - tym samym swobód obywatelskich. Takie
ograniczenie nie ma nic wspólnego z konstytucyjną równością.

[niewyspany77]

Jesli dziecko chce pracowac z ojcem i wygra konkurs na stanowisko akademickie -
oki, nie ma co sie czepiac. Przy zalozeniu, ze konkurs jest uczciwy. O
"uczciwych szansach" dzieci profesury juz pisalismy kiedys, ergo bylo mniej
wiecej takie ze maja lepiej ze wzgledu miedzy innymi na dobrze z reguly
zaopatrzona biblioteke rodzicow.

Mniejsza z tym. Ja tylko pozwole Ci zadac pytanie, czy masz pojecie, co na tzw
wolnym rynku polonista musi zrobic by dostac prace w wydawnictwie. Zapewniam
Cie, ze duzo wiecej anizeli zwykle zlozenie CV, szczegolnie od razu po
skonczeniu studiow i polrocznym bezrobociu. Wybacz, mimo iz w cuda wierze i w
zjawiska panoramalne tez, to nie wierze by w tym przypadku pani nie miala
konkurencji ani kanclerz nie wiedziala, jak to slusznie zauwazyl fla, czyja
corke zatrudnia. Sytuacja polonistow jest bardzo trudna, wbrew pozozorom, a
intratna posadka, w porownaniu do sytuacji defaultowego po polonistyce zawodu,
wzbudza we mnie uczucie, iz sprawa smierdzi na kilometr. Szczegolnie patrzac na
postawe ojca. Czy to ma byc norma?

[krysiulka]

Ja się skoncentrowałam na kwestii studiowania (dziecko) i pracy (rodzic) na tej
samej uczelni, nie wspominałam nic o ewentualnym załatwianiu pracy, opisanym w
artykule.
Skoro twierdzisz, że sytuacja polonistów na rynku pracy jest trudna, to pewnie
tak jest. Ja dodam od siebie, że nie tylko polonistów to dotyczy..Wybór zawodu
to ważna decyzja życiowa, podejmuje się ją zwykle dość racjonalnie...i licząc
się także z ewentualną koniecznością przekwalifikowania. Jest ryzyko - jest zabawa.

Mimo wszystko, dajmy szansę ludziom, którzy wybrali swój kierunek studiów i są
dobrzy w tym czego się nauczyli (tak, jak ich rodzice). Ci ludzie mają prawo do
robienia doktoratów czy pracy na uczelniach, na TYCH SAMYCH (co oznacza: ani
lepszych, ani gorszych) warunkach, co reszta, bez tzw. społecznego oburzenia i
zgorszenia.
Nie chcę tu już nicować tematu poruszonego w artykule z prostej przyczyny - nikt
z nas nie zna rzeczywistej sytuacji opisanej w gazecie. W takich sprawach
"prawie robi dużą różnicę", więc nie chcę generalizować. Wolę pójść spać.
Dobranoc :)

[niewyspany77]

krysiulka napisała:

> Ci ludzie mają prawo do
> robienia doktoratów czy pracy na uczelniach, na TYCH SAMYCH (co oznacza: ani
> lepszych, ani gorszych) warunkach, co reszta, bez tzw. społecznego oburzenia i
> zgorszenia.

Oczywiscie ze tak. Idealy sa fajne i mozna w nie wierzyc ale rzeczywistosc daje
powody do sceptyzmu, chyba cos o tym wiesz ;)

Krysiu, to zupełnie inna sprawa...

[flamengista]

Znam kolegę, który studiuje właśnie na kierunku, na którym wykłada jego ojciec.
Tyle że:
- nie ma z nim żadnych zajęć;
- nie jest u niego na seminarium magisterskim;
- na studia przyjmowano w oparciu o wyniki nowych matur, dostał się od razu, bez
odwołań.

W jego przypadku ciężko było by studiować ten kierunek gdzie indziej, bo podobne
studia są tylko jeszcze w Warszawie.

Natomiast zupełnie nie rozumiem, dlaczego po tym całym skandalu z pisaniem
magisterki u własnego ojca dziewczyna zdecydowała się pracować na tej samej
uczelni. Choć i tak opisana sytuacja jest wyłącznie wątpliwa moralnie i
etycznie, ale jeszcze nie skandaliczna. Są tacy, co pracują u swojej
mamy/swojego taty w instytucie, katedrze, czy nawet zakładzie.

[barbarakaroluk]

jest wielka roznica przejecie prywatnego zakladu jak np sklepu czy
zakladu rzemieslniczego po ojcu - to jest zaklad prywatny i
wlasciciel (ojciec) moze zrobic z tym co chce czyli oddac synowi bez
wzgeldu na to czy syn ma predyspozycje do prowadzenia sklepu czy
nie.
natomiast profesor nie jest wlascicielem uczelni i nie moze swej
pracy przekazac corce.

krysiulka napisała:
> Tak to już bywało od wieków - często syn wybiera zawód po ojcu i
przejmuje po
> nim np. sklep, warsztat mechaniczny, szewski czy kowalski - ludzie
wybierają
> zawody uprawiane przez ich rodziców i nikt nie widzi w tym nic
złego...
>
> Absolutnie nie popieram pomysłu promowania własnego dziecka, nie
wolno mieszać
> spraw osobistych i służbowych. Ale buntuję się trochę przeciwko
ograniczeniu
> swobody wyboru kierunku studiów - tym samym swobód obywatelskich.
Takie
> ograniczenie nie ma nic wspólnego z konstytucyjną równością.

[tocqueville]

Hmmm, jeśli chodzi o promotorstwo raczej nie powinno być takiej sytuacji. ale...
jeśli traktować promotora jako tego, kto służy pomocą w pisaniu pracy to sprawa
nie jest dla mnie jednoznacznie godna potępienia.

natomiast w kwestii nepotyzmu - ktoś wspomniał o przekazywaniu fachu z pokolenia
na pokolenie. Tak już bywa, że dzieci profesorów często decydują się na karierę
naukową.
Problemem pojawia się wtedy, kiedy chodzi o wydatkowanie publicznych pieniędzy.
Tu mamy do czynienia z państwową uczelnią.

W sektorze prywatnym jest inaczej. Przecież nikt nie będzie miał nic przeciwko
jak ojciec-adwokat zatrudni syna-adwokata w prywatnej kancelarii. To normalne.

tak samo w prywatnej uczelni

[flamengista]

Rektor/właściciel/kanclerz takiej uczelni mogą sobie pozatrudniać swoich
synów/córki/żony/mężów/kochanki/kochanków/zięciów etc. na każdym możliwym
stanowisku.

To ich sprawa - jeśli natomiast studenci uznają, że tacy pociotkowie są kiepscy
i źle ich uczą, pójdą do konkurencji i zrobią uczelni czarny PR. W konsekwencji
uczelnia popadnie w problemy finansowe.

[rilian]

wiesz, czasem najgorzej jest pochodzić z rodziny profesorsko-doktorskiej. dzięki
temu mam zamkniętą drogę "kariery" na KUL, UJ, URz i paru innych ośrodkach...

[joannah31]

Chciałam tylko zauważyć, że takim sytuacjom sprzyja powstawanie
wyższych szkół typu "Uniwersytet w Bydgoszczy" czy inna "WYższa
szkoła Magii i Cudów".
Nepotyzm i kolesiostwo istnieje wszędzie, ale na większych
uczelniach, o określonej renomie zachowuje się przynajmniej jakieś
pozory i odrobinę taktu, a nie taklie rżnięcie głupa w żywe oczy
;-P ...