JAK CUDOWNIE,ŻE JEST TAKIE MIEJSCE SPOTKAŃ

[zofryb51]

Witajcie!Dziś po raz pierwszy was odnalazłam.Jestem tydzień po ataku,po 5-
letniej przerwie.A choruję na epi długo,bo od 6-go roku życia.Mam 54
lata.Tyle,że dopiero od 5-ciu lat drugi atak duży z utrata
świadomości.Nauczyłam się żyć z epi petit mal.Studiowałam,podróżowałam,byłam
aktywna towarzysko,urodziłam córeczkę,miałam satysfakcjonującą pracę.Głęboko
ukrywałam fakt choroby.5-lat temu zawalił mi się świat.Kochający(!) mężczyzna
ze wstrętem na twarzy opisywał mi mój wygląd w czasie napadu,25letnia córka
chciałaby zapomnieć,że ma taką matkę.Nic nie pomaga tłumaczenie,że to nie
jest choroba psychiczna.W pracy bardzo chcieliby dalej współpracować,ale nie
mogą narażać się na takie stresy.Wpadłam w depresję.I właśnie byłam
szczęśliwa,że z niej wyszłam całkowicie i jestem w pełni sił do życia,kiedy
tydzień temu straciłam przytomność.Mieszkam sama.Nie wiem czy miałam
drgawki,czy był to atak padaczki.Prawdopodobnie.Szukam wsparcia.Nie mam go
wśród tzw.bliskich.Dlatego piszę do Was.Muszę znależć wewnętrzną siłę i
motywację,żeby znów zacząć od nowa.Mój wiek w tym nie pomaga.Proszę może ktoś
do mnie napisze na email:[e-mail] swej strony służę radą.Cieszę się,że
jest takie miejsce,że można spotkać ludzi z tymi samymi
przypadłościami.Pozdrawiam.

[jrychtik]

Tak... są miejsca gdzie można spotkać różnych ludzi. Tutaj i naszczęście nie
tylko tutaj można spotkac ludzi z epi.
To, co pisałaś o swojej rodzinie jest smutne. Jak można wstydzić się choroby
matki? Jak można czuć obrzydzenie do żony?
Jeśli szukasz wsparcia, kogoś z kim chciałabys pogadać napisz chociażby do
mnie. Zrobię co w mojej mocy byś była silniejsza. Pisz tutaj lub na maila
[e-mail] . Zapraszam Cie też serdecznie na forum na stronie
www.neuronet.pl Tam jest sporo wiecej ludzi z epi niż tutaj. Cieszę się jednak,
ze tutaj dotarłaś :) Uśmiechnij się i pisz kiedy tylko będziesz miała ochote.
Służe pomocą, rozmową i czymkolwiek co jestem w stanie Tobie dać.
Pozdrawiam, Asia

[zofryb51]

[mirella67]

Witaj zofryb!
Ja też choruje prawie już 27 lat i chętnie Ci pomogę wyjść z tej depresji.
Najlepiej zrobiłby Ci kontakt z innymi chorymi, których mnóstwo znajdziesz na
www.neuronet.pl. Funkcjonuje tam całkiem sprawna organizacja pod hasłem
EPIFORUM, która jest taką grupą wsparcia dla chorych i ich rodzin. Raz w roku
spotykamy się też w realu i to dopiero daje nam niesamowitą siłę i energię do
działania.
Cóż Twój przypadek jest przykry, zwłaszcza, że odrzuciła Cie Twoja najbliższa
rodzina, w sumie dorośli ludzie, którzy powinni już dawno zaakceptować Twoją
chorobę. Jej ukrywanie niewiele daje, bo zawsze może ona zmienić swoją postać.
Myślę, że może trzeba im dać trochę więcej czasu, może się oswoją. Ważne byś Ty
się z nią oswoiła i zrozumiała, że nie jesteś niczemu winna. Ludzi nie można
oceniać po kilku minutach napadu - życie, wartość człowieka - to jednak coś
więcej!
Do mnie też możesz pisać - zawsze postaram Ci się pomóc - [e-mail]