Wielka Imigracja?

[samo]

serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,2901213.html
Te same powody ja słyszałam w Stanach.Dlaczego wy nie wróciłyście?

[triskell]

Nie dotyczy. Chcę i planuję wrócić .

[asia9111]

jak wyzej. Wracam za 2 lata, plus minus kilka miesiecy.

[annah11]

Chyba nie wroce, tu mi dobrze w sensie duchowym, nie materialnym. Nerwowo
wypoczywam...

[neeki]

u mnie podobnie. w polsce by bylo lepiej materialnie, ale tu duchowo

[gherarddottir]

ja jestem krotko za granica..w Polsce zylo mi sie dobrze, mialam prestizowa
prace, dobre zarobki itd ale tu mam wiekszy spokoj - niewykluczamy jednak ze
nie wyjedziemy z Norwegii...
Moj maz mieszkal pare lat w Austrii - tazke jest przygotowany psychicznie na to
zeby np przeprowadzic sie do Polski (bardzo lubi Polske)- ale moze za kilka
lat, jak troche sie politycznie i ekonomicznie uspokoi.
Bylam w wielu krajach i nigdzie nie czuje sie tak dobrze jak w Polsce - moze
dlatego, ze ominely mnie jakies straszne problemy gdy tam mieszkalam. Wiadomo
zawsze cos bylo, ale jakos w Polsce bylam u siebie a tu zawsze bede emigrantka
bez wzgledu na to czy bede mieszkala tu tylko pare lat czy na zawsze.
Zobaczymy! Pozdrawiam

[werata]

My tez wracamy
Jakos mnie nie przekonuja argumenty bohaterow artykulu...

Acha, wracamy pod warunkiem, ze tutejsza sluzba zdrowia nas nie wykonczy
wczesniej. Mam wrazenie, ze najgorsi lekarze swiata wyemigrowali do Australii
ale to juz zupelnie inna historia...

[dunia77]

Wyjechalam dopiero cztery lata temu... jeszcze mam czas na takie rozwazania

[elagrubabela]

Bo w Polsce wciaz zle jest byc niepelnowsprawnym. Bo tu mam partnera i za
miesiac z okladem dziecko. A partner nie jest Polakiem. Bo tu jestem u siebie a
Polska to juz tylko przeszlosc. I wspomnienia nie tylko dobre. Elka

[suomen_poro]

jakos dziwnie mnie zdenerwowal ten artykul. moze dlatego, ze od kiedy weszlismy
do UE pojawilo sie w GW wiele takich- pokazujacych jak wspaniale jest w UK, a
zwlaszcza w Londynie. moze dlatego, ze ja Londynu nie polubilam i bylo mi tam
zwyczajnie zle. a nawet bardzo zle.
a czemu nie wracam do kraju? bo jakos sie tak dziwnie poskladalo, ze Polske
kocham, ale zyc tam nie moge...

[yatzekalexander]

Mnie tez, zawsze czytam i wydaje mi to powierzchowne, chociaz UK jest blizej
Polski....nie pisza o tensknocie emigranta

[kasiasmom]

Bo moj maz "nie umialby sie odnalezc" w Polsce, wiec poki z nim jestem, -
ciekawe jak dlugo wytrzymam - siedze sobie tu. Bo zbyt dlugo tu juz jestem
i moje dzieci sa stad. Polska to dalej moja Ojczyzna w sensie duchowym, ale
wiem ze jest bezsensowne jakies sztuczne pielegnowanie nostalgii do kraju
takiego, jakim pamietam go z lat dziecinnych (zwlaszcza za kraj ten zmienia sie
w oszalamiajacym tempie). Swoja droga, zaciekawilo mnie, dlaczego ten artykul
traktuje przewaznie o mniejszosciach (seksualnych) - czyzby glownie ich
czlonkowie mieli powody by emigrowac? Czy rodziny z dziecmi po prostu
relatywnie rzadziej decyduja sie na taki krok?

[annamaria0]

Tez raczej nie wroce, bo moj M Anglik nie chcialby tam mieszkac.
Artykul mi spodobal, dlatego ze punkt ciezkosci polozono na osobiste, a nie
ekonomiczne, motywacje. Dopoki Polska sie nie zliberalizuje, szczegolnie wobec
mniejszosci seksualnych, dopoty ludzie beda wyjezdzac w poszukiwaniu bardziej
tolerancyjnego miejsca. Tak jak mowi jeden z bohaterow artykulu "Zyj i daj zyc
innym" - mam nadzieje, ze kiedys ta zasada przyjmie sie tez w Pl. Ale byc moze
nie, bo ci liberalni, ktorzy mogliby te sytuacje zmienic, wyjada?

[jennifer_e]

zgadzam się z suomen
GW zdaje się być na jakiejś misji w tej sprawie, nie dalej jak miesiąc temu
całe wydanie Wysokich Obcasów poświęcone Londynowi, (trochę im się pomyliło bo
słynne zdjęcie Battersea Power Station było na okładce Pink Floyd a nie U2)
opisy życia Polek tutaj. Teraz kolejny długaśny, bezkrytyczny tekst jakiż
wspaniały jest Londyn.

[annamaria0]

Londyn z pewnoscia ma wiele wad i z ulga sie z niego wyprowadzilam, choc zawsze
lubilam i nadal lubie to miasto. Mam jednak ten komfort, ze moge mieszkac wsrod
zieleni a jednoczesnie po godzinnej jezdzie pociagiem wysiasc w centrum Londynu
i korzystac z tego, co w tym miescie jest najlepsze, np. wspaniale muzea.
Niemniej artykul jest wyjatkowo jak na artykuly GW o UK(zgadzam sie, ze czesto
niezbyt profesjonalnie traktowali ten temat) rzetelny. Zwazywszy, ze wypowiadali
sie glownie ludzie, ktorzy w Pl spotkali sie z nietolerancja, zasciankowoscia
czy dulszczyzna, nie dziwie sie, ze zachlystuja sie liberalizmem w Londynie.

[jaga_nj]

Bo tu jest moj dom, tu sie urodzily moje dzieci i jest mi tu po prostu dobrze.
Polske kocham, ale kojarzy mi sie tylko z dziecinstwem, ktore tam spedzilam
(bardzo szczesliwym)i to za czym tesknie....niestety juz tego nie ma.

[neeki]

nie wrocilam bo nie odpowiada mi polska. juz nie, zreszta wczesniej sie tez
roznie czulam. nie jestem katoliczka, mam inna mentalnosc. tu sie czuje wolna,
mimo ze place jakas cene. i uwielbiam szybkie zycie, poznawanie nowych ludzi.
poki co tu jest moj dom. potem zobaczymy

[samo]

Ja nie czytałam wcześniej żadnego artykułu w GW na temat Londynu, "Wysokie
Obciachy" podczytywałam w Polsce jedynie w poczekalni do dentysty lub
ginekologa. Ten artykuł, a raczej wypowiedzi bohaterów uderzyły mnie
wspólnym "mianownikiem"- za granicą swojego kraju poczuli większą wolność
osobistą, przestrzeń do realizowania planów czy marzeń.Zanim przeniosłam się na
moją prowicję bez jakiejś większej Polonii spędziłam pół roku w NYC i miesiąc w
Chicago. Poznałam trochę Polaków.Większość z nich stwierdzała: "Tutaj lżej się
żyje". Nie byli to lekarze,prawnicy czy menadżerowie, tylko w większości
młodzi ludzie pracujący ciężko w barach, restauracjach, opiekunki do dzieci czy
sprzątaczki- ciężkie początki "american dream",żadnych kokosów. Byli też ich
rodzice- ciężka praca fizyczna, kobiety opiekujące się starszymi osobami,
mężczyźni harujący 12 godzin dziennie na budowach. Oni też czuli się lepiej niż
w Polsce. "Lekkość bytu" :o) Tak mnie to zastanawia od dawna... Mam trochę
refleksji na ten temat,ale nie chcę przynudzać.
Ja chcę tu dokończyć studia, później zdobyć kolejny stopień naukowy.Potrzebuję
pewnie jeszcze ze 3 lata. Nie czuję żeby mi się tu lżej lub ciężej żyło,może
dlatego że i w Polsce miałam dystans, nie przejmowałam się "presją normalności"
o której mówią niektórzy bohaterowie. Chcę podróżować po świecie, smutno byłoby
spędzić całe życie w jednym miejscu, tylko kilkadziesiąt lat życia na jedną
osobę to zdecydowanie za mało. Z drugiej strony mama i brat są w Polsce, jestem
niezwykle rodzinną osobą i nie chciałabym wpadać do domu raz na rok. No i kto
będzie zmieniał ten kraj na lepsze skoro wszyscy liberałowie, inteligencja i
ludzie o szerokich horyzontach wybywają za granicę? ;o) Czasami mam poczucie
moralnego obowiązku wrócić już jako wykształcona osoba do Polski i tam starać
się robić coś dobrego.

[bietka1]

Jak dla mnie to mozesz poprzynudzac, bo ostatnio nawet brakowalo mi na KP podobnych
tematow
Przyznaje, ze watki emigracyjne naleza do moich ulubionych. Chyba dlatego, ze trudno jest mi
sie samej przed soba tak do konca okreslic.
A jestem tu, bo zdecydowalam sie zalozyc tutaj rodzine, a z moim mezem i dzieckiem jakos nie
pasuje juz do tego sterej bajki.
A co bedzie? Nie wiem, po prostu nie wiem...
Przeraza mnie, ze wielu ktorych znam w PL staje sie coraz bardziej zasciankowymi, podkreslam,
ktorych znam.
A artykul wydal mi sie troszke jednostronny, bo zabraklo w nim jak dla mnie tego co sie w tych
ludziach dzieje. Nie samam chlebem i kielbasa czlowiek przeciez zyje

[neeki]

no wlasnie chyba w tym artykule o to chodzi... bo pokazuje ludzi, ktorych
wiekszosc wyjechala za wolnoscia a nie za chlebem ja sie z tym identyfikuje

[kociaszek]

w jakis sposob ten artykul mnie zdenerwowal...nie lubie chyba takiego balwochwalczego zachwalania
zachodu., ktory jawi sie jako raj i ziemia obiecana....mimo tego zyje poza granicami juz kilka ladnych
lat...i tymczasem nie zamierzam wrocic...bo ciezko zyc, gdzie nie szanuje sie drugiego czlowieka, jego
pracy i wyksztalcenia...gdzie chrzescijanstwo objawia sie czesto xenofobia, gdzie w dniu smierci
Papieza klecza miliony, ktore pozniej rzucaja kamieniami w ludzi, ktorzy zyja inaczej...plus cala ta
endecja polska ktora zaczyna smierdziec faszyzmem...obserwuje to z rosnacym zaniepokojeniem...
Jest tez dusza slowianska, ktora wyje we mnie chwilami...a ktorej najlepszy tlumacz nie przetlumaczy...
i rodzice, ktorzy nie robia sie mlodsi, a ja jestem jedynaczka...
jest mi tu wyjatkowo ciezko, nie mam bratniej duszy, kogos od serca, przyjaciol prawdziwych i
zaufanych (nie licze mojego M), wsparcia rodziny...
ale mam prace, ktora uwielbiam, ktora pozwala mi zyc, nie w luksusie, bo tego nie potrzebuje, ale w
spokoju.

[250378m]

urodzilam sie w zniewolonym kraju 78 rok, studiowalam wolnym kraju i emigracje
pojmuje jako szybkie zrobieni kasy malym wysilkiem/praca w barze kelnerstwo, do
opieki do starych i dzieci/ zadna rewelacja. kiedys wyjezdzalo sie za wolnoscia
i chlebem ja wyjechalam za przygoda i zeby zobaczyc swiat(nie mialam bogatych
rodzicow i czesniej nie bylam nigdzie) zabralam doslowie 300 euro pozyczone od
wujka i powiedzialam ze wracam na boze narodzenie. teraz zrobilabym wszystko
zeby wroci i wroce a moze nawet nie wroce tma bo obecnie jestem na
rehabilitacji psychicznej w domu w polsce juz 4 miesiace a bilet na 16
pazdziernika chyba schowam do szafki.
ps mam meza Wlocha i nie lubie tego kraju jezyka - ale meza tak

[sylwek07]

gdzie nie szanuje sie drugiego czlowieka, jego
pracy i wyksztalcenia...gdzie chrzescijanstwo objawia sie czesto xenofobia,
gdzie w dniu smierci
Papieza klecza miliony, ktore pozniej rzucaja kamieniami w ludzi, ktorzy zyja
inaczej.
---------------------------------------------------------------
moze sprobuje cos na ten temat powiedziec,ludzie chodzili na te marsze a nie
uczestniczyli i podbnie jest z chodzeniem do kosciola itp.
co do szanowania to masz racje wiele razy juz to odczulem po sobie no ale zyje
dalej