[spam] WZORY UMÓW na CD

[Gość: PRAWO]

Płyta zawiera WZORY UMÓW ZAWIERANYCH ZUDZIAŁEM KONSUMENTÓW. Umowy opatrzone
są komentarzami!

Wzory są zgodne z wzorami wydanymi przez Federacje Konsumentów.

Spis treści:
01. Umowa przedwstępna sprzedaży.
02. Umowa kupna-sprzedaży.
03. Protokół reklamacyjny.
04. Umowa kupna-sprzedaży pojazdu.
05. Umowa sprzedaży na raty.
06. Umowa o kredyt gotówkowy.
07. Umowa poręczenia spłaty kredytu.
08. Umowa komisu.
09. Umowa sprzedaży komisowej samochodu.
10. Gwarancja przy umowie sprzedaży.
11. Umowa lombardowa.
12. Komentarz do umów ubezpieczeniowych.
13. Umowa o dzieło (wzór nr 1).
14. Umowa o dzieło (wzór nr 2).
15. Umowa o wykonanie robót budowlanych.
16. Umowa zlecenie.
17. Umowa najmu lokalu mieszkalnego.
18. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy zawartej poza lokalem
przedsiębiorstwa.
19. Niedozwolone postanowienia umowne.
20. Komentarz do postanowień umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych,
regulujących tryb reklamowania zawyżonego rachunku telefonicznego.
21. Komentarz do umów zawieranych z operatorami telefonii komórkowej.
22. Pozew o postępowaniu uproszczonym.



Nasza cena wynosi 1 CD = 10 zł + koszt wysyłki 4 zł.

Pytania oraz zamówienia prosimy kierować pod nr telefonu 0-508-78-14-18

[Gość: CO TO!]

WARIAT JESTES CZY CO , ZA TO GŁUPKU MOŻESZ MIEĆ GRANDE I POLICJE NA GŁOWIE!!!

URZAD SKARBOWY,

[Gość: INSPEKTOR]

Dz.U.99.83.930
zm.: Dz.U.00.60.703
zm.: Dz.U.00.62.717
zm.: Dz.U.01.11.82
zm.: Dz.U.01.106.1149
zm.: Dz.U.02.41.365
zm.: Dz.U.02.74.676
zm.: Dz.U.02.89.804
zm.: Dz.U.02.141.1178
zm.: Dz.U.02.213.1803
zm.: Dz.U.03.84.774


USTAWA


z dnia 10 września 1999 r.


Kodeks karny skarbowy.


(Dz. U. z dnia 15 października 1999 r.)




Tytuł I


PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE


DZIAŁ I


CZĘŚĆ OGÓLNA


Rozdział 1


Przepisy wstępne


Art. 1. § 1. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub
odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn
społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w
czasie jego popełnienia.
§ 2. Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn
zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca
czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.
§ 4. Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego
wymagane jest nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania
podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności
za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny
obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.


Art. 2. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym
nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową,
jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest
względniejsza dla sprawcy.
§ 3. Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy
obowiązującej poprzednio.
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony
jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę
obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn
zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości
zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje się.
§ 5. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już
zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności
podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary
pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.
§ 6. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już
zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.


Art. 3. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym
nastąpiło zachowanie sprawcy, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu
zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.
§ 2. Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub
powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej.
§ 3. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa
skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz
cudzoziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego
przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego.
§ 4. Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7
działu II tytułu I są karalne także w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli
zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzanych tam przez
polski organ celny lub inny organ uprawniony na podstawie umów
międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe
określone w art. 104 § 1 lub 2 popełnione zostało za granicą.


Art. 4. § 1. Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić
umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi.
§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego
popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego
popełnienia, na to się godzi.
§ 3. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając
zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania
ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia
tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.


Art. 5. § 1. Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto
popełnia czyn zabroniony po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi
inaczej.
§ 2. W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub
wykroczenie skarbowe po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd
zamiast kary lub środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo
poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień
rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.


Art. 6. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo
tylko jedno wykroczenie skarbowe.
§ 2. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu
z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie
czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie
należności publicznoprawnej, za krótki odstęp czasu uważa się okres kilku
miesięcy.


Art. 7. § 1. Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo
więcej przepisach kodeksu, sąd skazuje tylko za jedno przestępstwo skarbowe
albo tylko za jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających
się przepisów.
§ 2. W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu
przewidującego karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują
zagrożenia takie same - na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej
charakteryzują czyn sprawcy. Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu środków
karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 na
podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.


Art. 8. § 1. Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub
wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia
określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych
przepisów.
§ 2. Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie
wykonaniu środków karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie
wszystkich zbiegających się przepisów. Środki karne i środki zabezpieczające
oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze
zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające się czyny
zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd
stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.
§ 3. Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także
karę grzywny, również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia
obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko
najsurowsza kara grzywny.


Art. 9. § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony
sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje
wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie
innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
§ 2. Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach
swej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych
sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą
odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia
się tylko co d