Milosz - pisarz amerykanski

[Gość: Jan]

Niedawno the New Yorker napisal o Miloszu. John Updike opisal pisarza
jako "najmniej znanego amerykanskiego laureata Nobla".
Czy Milosz to pisarz amerykanski?
Czy Amerykanie przywlaszczyli sobie Milosza?

[Gość: Maciek]

Nie nalezy krytykowac starcow, ale dla mnie Milosz to nie pisarz polski czy
amerykanski, ale obrzydliwy pisarz koniunkturalny, sam o zniewolonym umysle. W
czasie wojny Litwin, po wojnie AKowiec poki to nie bylo niebezpieczne, potem
lizidupa komunizmu, a jak grozilo odwolanie z placowki to emigrant patryjota.
Kundel literacki o ciezkiej, wypracowanej literaturze, wyplynal przez pomylke
na fali polskiej Solidarnosci, by szybko ta Polske opluc w wydanym przez zydow
albumie z tendencyjnymi, anty polskimi fotgrafiami. Nie dziwie sie, ze jest
czlowiekiem ni to wierzacym ni to nie wierzacym. Majac taka filozofie nie
trudno bylo dorzyc takiej starosci, ale w wieku 90 lat coraz trudniej jest
uciec z pod lopaty, panie Milosz.

[Gość: zdzisio]

Żeby Miłosz został pisarzem amerykańskim to wpierw musiałby nauczyć się
poprawnie języka angielskiego. A ponieważ zna go "tak sobie" to jego
amerykańskie pisarstwo nie wchodzi w grę.

Zdzisio-shut up

[Gość: gw]

I wish Zdzisio knew English to the same extend than Milosz knows and only then
expresses his opinions. In the meantime he better shuts up.

[Gość: zdzisio]

Gość portalu: gw napisał(a):

>
> I wish Zdzisio knew English to the same extend than Milosz knows and only then
> expresses his opinions. In the meantime he better shuts up.

Proszę bardzo i oto narodził się nam nowy prozaik próbujący coś sklecić po
angielsku. Nie masz innych argumentów oprócz wyeksploatowanego "shut up" ?

[nabialowiec]

No cóż, czego by o Miłoszu nie mówić , to dzielić środowisko literackie
potrafił jak mało kto.
Piszę "potrafił", gdyż widzi mi się, że miłoszowa niejednoznaczność przestała
być tym narzędziem, które przynosiło kiedyś określone efekty.
Jednakże w świetle ostatniego "Traktatu Teologicznego" śmiem twierdzić, że
Miłosz przeinteletualizował się i to bardzo.
Stary wąż rozpoczął przeżuwanie własnego ogona - oczywiście nie mam na myśli
miłoszowej jasności umysłu (tutaj nic do zarzucenia, zero geronty); myślę
raczej o granicach kombinacji intelektualnej, które "Traktat" przekracza.
Bo czyż Miłosz nie goni w piętkę próbując puszczać do czytelnika perskie oko?
Jako czytacz odbieram to mniej więcej tak: "no dobra, piszę o teologicznych
aksjomatach, ale z moich ust nie usłyszycie jednoznacznej deklaracji istnienia
Najwyższego".
Prowokacyjna niejednorodność Miłosza staje się dla mnie powoli męcząca(przez
litość nie wspomnę o jego wk....jącym kabotyńsko-konformistycznym życiorysie);
cóż , wypada mi tylko wyrazić żal z powodu braku wśród nas Herberta...