Rozmowa o Gombrowiczu - przekroczyć formę

[Gość: kv]

Michnik: Zgadzam się w stu procentach. Byliśmy jedynym dziennikiem europejskim,
który zorganizował polsko-iracki "okrągły stół" dziennikarzy. To nikomu nie
przyszło do głowy we Francji, Niemczech, Anglii czy Włoszech. Jakby nikogo nie
obchodziło, co mają do powiedzenia ci Irakijczycy, do których strzelają dziś
fanatycy.

Jestem ciekaw co Gombrowicz by powiedzial o tej wypowiedzi. Ale nie wiem, nie
bede mowil za niego. Natomiast pewne jest, ze by nigdy nie zasiadl za
tym "okraglym stolem."

[Gość: kv]

Gombrowicz może nas prowadzić w bardzo różne strony. Tym, czego ja się boję w
jego przesłaniu, jest skrajny indywidualizm. Nie ma u niego właściwie żadnej
innej ramy poza tą, którą on sam zbudował. Jest w tym coś niebezpiecznego. Nie
można odrzucać wszelkich ram. Gdzieś musi być to, co wspólne.

Gombrowicz budowal swoj teatr w konwencjonalnych ramach: arystokratyzm,
katolicyzm, egzystencjalizm, moderna. Wlasciwie formy tych konwencji sa tematem
jego sztuk. On je egzaminuje, jak te formy pasuja do indywidualnego czlowieka.
Wychodzi na to ze nie pasuja. Skrajny indywidualizm wydaje sie byc tylko jedyna
mozliwoscia wejscia w rzeczywistosc. Natomiast te ramy konwencji sa papierowe
jak teatralne dekoracje, nie ma tam uniwersalnych esencji. Zgadzam sie, ze
skrajny indywidualizm zazwyczaj prowadzi do idiosynkratycznego zidjocenia,
tylko wielcy artysci, jak Gombrowicz, moga sobie na to pozwolic i znalesc w tym
wartosc sama w sobie, ba klucz do rzeczywistosci. Ale to tylko tak sie staje,
zaczyna grac, kiedy sie juz wszelkie konwencjie przeegzaminowalo. Gombrowicz to
zrobil. Tez wylansowal wlasne Ja. Ale przeciez,nie mowmy, ze nie szukal
wartosci, esencji, uniwersalnych wartosci, celu zycia. Jezeli nie On, to kto to
zrobil lepiej? Nie zarzucajmy mu, ze nie zostawil gotowych przepisow na zycie.
Na to byl zbyt utalentowany, a i pewnie tez artystycznie uczciwy. NIe pozwolil
sobie na konwencjonalne klamstow, typu, "lepiej jest wierzyc niz nie."
Pamietajmy tez, ze mial pokuse stworzenia uniwersalnego systemu, mial byc
to 'kosciol ludzi/czlowieka - wzajemne kreowanie sie etc. Oczywiscie, wyszedl z
tego tylko teatr.
Ale czy rzeczywiscie jedynym przeslaniem Gombrowicza jest /skrajny
indywidualizm? Przeciez On sam, jezeli dobrze pamietam, przed tym
ostrzegal.Wydaje mi sie raczej, ze lepiej to zinterpretowac, ze w czasach kiedy
wszelkie konwencje degraduja sie, ze dane systemy wartosci nie sa w stanie
sprostac ludzkim wymogom, to jedyna deska ratunku jest indywidualizm. Sprawdz
to sam. Doswiadcz i rzemysl od nowa.

Udupianie Gombrowicza

[Gość: GR]

Po co ta cała rozmowa, która nie wnosi nic ciekawego do tematu "Gombrowicz"; osobiste wynurzenia w tym temacie powyższych laików są nudne; być może panowie mają ciekawe biografie, ale Gombrowicz nijak się do nich ma; czy po to zużwa się dwie strony gazety, żeby się w niej pojawić, nie mając nic do powiedzenia, zareklamować się? żENADA