Jarre u Wałęsy, czyli u Che Guevary

[galba]

Ale komplement - porównany do komunistycznego mordercy...

[adek32]

No właśnie. Troche przykro być porównanym do zwykłego bandziora, ale tam, myślę
że panu Jarre można wybaczyć to foux pas

[Gość: schizofrenik]

Jarre to wybitny muzyk a Walesa wybitny czlowiek.Watpie czy nawet zauwaza tych
pieskow ujadajacych powyzej.Psy szczekaja na prozno.

[Gość: M]

niestety mając racje
przygłupawy muzykant powiedzial co wiedzial
porownanie ponizej pasa

[ethebor]

Ale on wcale nie powiedzial nic na temat samych osob, tylko stwierdzil
popularnosc pewnych "ikon popkultury" u osob trzecich.

Gość portalu: M napisał(a):

> niestety mając racje
> przygłupawy muzykant powiedzial co wiedzial
> porownanie ponizej pasa

Targowisko próżności u Wałęsy, czyli u Bolka

[Gość: Obserwator]

Sympatyczny pan Jarre

[Gość: LukasK]

Jarre ma ogólnie uproszczone, ale niekiedy zaskakująco trafne kryteria oceny.
Kiedyś powiedział, że premier Francji przemawiał 15 minut z kartki, a papież
JP2 mówił na spotkaniu z młodzieżą kilka godzin, w 8 językach, bez żadnego
przygotowania.

Pan Wałęsa jest pewnie według niego w porządku, bo ma tak samo dużą
popularność, jak CG.

[Gość: zigi]

che guavara
kastro
kim ir sen
polpot

to idole francuskich lewakow

[Gość: Adek32]

No niee, Jarre nie jest lewusem, dał już na to dowody nie raz. Ale zgadzam się
że Francuzi po zburzeniu bastylii są chorzy na punkcie lewassssstwa (to od
robassstwa). To chyba zboczenie narodowe :) pzdr

[hatatitla]

Jarre - jest gorzej niz lewus. Jest przydupasem lewusów. Ich sterowanym
pupilkiem
Został tu przysłany z rozmysłem pewnie przez - Wielki Wschód Francji.
To jest jego dalsza lewusowa indoktrynacja, taka przy okazji...
niech pozna agenta Bolka, osobiście.
Od tego "zaszczytu" i "wielkosci" poznanego ( phi ! )
pewnie mu się wszystko popie..( nie tylko we łbie )ale i na koncercie !

[Gość: ALF]

kochanie ,PolPot to akurat wytwor amerykanow

[...]

[Gość: ZIBBY USA]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[...]

[Gość: sredni]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: jj]

mały człowiek z ciebie. jaki by lechu nie był i jakich by błędów nie popełnił
jest symbolem czegoś. przeżyłem 1980, sam nie działałem politycznie i w
więzieniu nie siedziałem więc tych którzy siedzieli i swoje odcierpieli po to
żeby mogło tu być normalnie od zdrajców nie będę wyzywał. Nie zamierzam też
wpadać w paranoję i wierzyć że sierpień 80 zrobili ubecy.
Oczywiście historia zawsze jest złożona: ludzie coś tam podpisywali, ludzi
łamano. Mieli winy i zasługi. W wypadku lecha jestem w stanie zapomnieć mu
wiele nawet wojnę na górze, jego prymitywizm i butę. Zrobił dla Polski dużo
więcej niż jakiś kundel w twoim rodzaju który usiłuje go obrzucać gównem.
Nie wypowiadaj się samotny oszołomie sympatyku kanapowych partyjek w imieniu
narodu. spokojny jestem zresztą że lechowi naród wybaczy (jeśli jest co
wybaczać) a o takich jak ty nikt nie będzie pamiętać.
Nie pozdrawiam

[Gość: neeo]

Masz racje "jj" trudno byc` prorokiem we własnym kraju, denerwuje mnie tylko że
te szczekające kundelki wypowiadają sie w imieniu narodu , na szczescie nie moim


pozdrawiam

[Gość: ALF]

JESTES ZAKALA NARODU

[Gość: mendoza]

> Ale komplement - porównany do komunistycznego mordercy...

Dla francuskich lewaków to bohater. Co ciekawe, większość ludzi w zach. Europie
uważa, że jedyną przyczyną biedy na Kubie jest amerykańskie embargo. Jeżdżą tam
na wakacje i zostawiają tam grube pieniądze, utrzymując reżim.

[Gość: Adek32]

robiłes sondaże? a może po prostu znasz tam takie srodowisko, paru kolegów i
kolezanek

taaa .wy czytelnicy gw to do pinoczeta na kolanach

[Gość: zapata]

za to chodzicie.
ps. porownanie walesy do 'che' to tak jakby pinokio do michala aniola :)
cya prawiczki!

i tak mozna sie cieszyc...

[Gość: Gall Anonim]

... ze JMJ nie porownal go do innego wlasciciela wasow z Austrii lub Gruzji (aczkolwiek obaj panowie zrobili kariere na szerszej niwie).

POLAKOW KOMPLEKSY DO CHE GUEVARRY....

[Gość: Allan]

Ciekawe skad bierze sie ta niechec do lewicy (czesto okreslanej przez rodakow
ironicznie "Lewactwem")- przeciez wiekszosc Polakow to ludzie bez inicjatywy,
uwielbiajacych wszelkiego rodzaju przywileje socjalne, lacznie z najwieksza na
swiecie rzesza emerytow i rencistow...Wielbiciele USA ogladanych na ekranie
telewizora. Jestesmy typowym spoleczenstwem socjalnym i stad nasze kompleksy-
sami siebie nie lubimy w tak wielkim stopniu, iz musimy wymyslac pseudo idealy.
Pozdrawiam
PS. Oczekuje epitetow typu "Lewak" itp- nie uwazaam tego za obraze. W Polsce
kto nie z prawica- ten jest lewakiem, kto przeciw dyskryminacji orientacji
seksualnych - pedal, a kto nie z kosciolem katolickim - to Zyd.

[gekon1979]

nei wiesz skad sie bierze niechcec??
bo od malego, kazdy Polak wie, ze:
szable do boju
lance w dlon
bolszewika gon gon gon!!!!!!!!!!!!!!!!!!
lewactwo to zaraza ktora trzeba wymazac z ziemi, inaczej ludzie nie zaznaja spokoju

[Gość: UFO]

A jak juz nie bedzie lewactwato na swiecie wszyscy beda bogaci i szczesliwi.Tak
kretynku?

[Gość: kretynek]

może nie odrazu bogaci i szcześliwi bo to sprawy osobiste ale napewno
bezpieczniejsi i mniej naraże ni na pranie mózgów... kretynie politycznie
poprawny

[Gość: nowa myśl]

Che Guevara - ikona lewaków

28 października 1962 r. porozumienie przywódców Stanów Zjednoczonych i Związku
Sowieckiego zażegnało wyjątkowo groźny kryzys. Dwa tygodnie wcześniej
amerykańskie samoloty zwiadowcze wykryły na Kubie wyrzutnie sowieckich pocisków
nuklearnych. Reakcja Amerykanów była zdecydowana. Zarządzono blokadę Kuby,
wyznaczono cele do bombardowań. Spirala wydarzeń rozkręcała się błyskawicznie,
grożąc całkowitym wymknięciem się spod kontroli. Świat nagle znalazł się na
krawędzi Apokalipsy.

Na szczęście zwyciężył rozsądek. Glob nie zginął w atomowym fajerwerku. Na
dzień przed planowanym amerykańskim atakiem na Kubę, Sowieci zgodzili się
wycofać swą broń ofensywną. Gdy opadło napięcie, tylko jeden człowiek, spośród
głównych aktorów tamtych wydarzeń, nie podzielał powszechnych po obu stronach
nastrojów radości i ulgi. Ernesto „Che” Guevara – minister kubańskiego rządu i
sztandarowa postać tamtejszej rewolucji, z pochodzenia Argentyńczyk, głośno
ubolewał nad zmarnowaną szansą zadania śmiertelnego ciosu imperializmowi. Ma
się rozumieć – amerykańskiemu imperializmowi, bo istnienia imperializmu
sowieckiego Guevara, jak każdy szanujący się rewolucjonista, nie przyjmował do
wiadomości.

- Gdyby rakiety były w moich rękach - zostałyby odpalone – oświadczył z goryczą.

Majętne dziecię

Komunistyczne rewolucje nie są na ogół dziełem biedoty, eksploatowanej przez
krwiożerczy kapitalizm. Ich autorami są przeważnie znudzone dzieci bogaczy, od
Marksa i Engelsa poczynając, na terroryście Sanchezie-„Carlosie” i członkach
bandy Baader-Meinhoff kończąc. Również Guevara - przyszły idol lewaków -
pochodził z arystokratycznej rodziny, dysponującej pokaźnym majątkiem.

Młody Ernesto odebrał staranne wykształcenie – ukończył studia medyczne;
zjeździł na koszt rodziców całą Amerykę Łacińską. Jeszcze w Argentynie związał
się z ruchem komunistycznym. Żywił niekłamane uwielbienie dla „ojczulka
Stalina”, a bojowego ducha i nienawiść do kapitalizmu umacniała w nim lektura
propagandowych „arcydzieł” w rodzaju: „Jak hartowała się stal” czy „Tajna
historia wojny koreańskiej”.

Inna sprawa, że rzeczywistość Ameryki Łacińskiej nie napawała optymizmem, a
tamtejsze nędza i niesprawiedliwość wcale nie były wymysłem komunistów.
Nieszczęście polegało na tym, że lekarstwa na te bolączki egzaltowani idealiści
pokroju Guevary upatrywali w „świetlanym ustroju”, sprawdzonym już przecież na
żywych tkankach wielu krajów Europy i Azji…

W 1954 r. Guevara służył w wojsku lewicowego prezydenta Gwatemali Jacobo
Arbenza. Był świadkiem triumfu miejscowej reakcji, korzystającej z niezbyt
dyskretnego wsparcia lotnictwa Jankesów. Jako niebezpieczny wywrotowiec, został
wydalony do Meksyku, gdzie nawiązał kontakt z kubańskimi emigrantami,
skupionymi wokół charyzmatycznego Fidela Castro.

Fidelistas leczyli wtedy rany, po niesławnym szturmie na koszary La Moncada, w
Santiago de Cuba (1953). Akcja, przygotowana ponoć w miejscowej loży
masońskiej, miała być iskrą rozpalającą płomień kubańskiej rewolucji. Dyktator
Fulgencio Batista bez trudu zgniótł rebelię. Mimo góry trupów w koszarach La
Moncada dyktator potraktował buntowników wyrozumiale. Pojmanych rebeliantów
skazywano na paroletnie wyroki więzienia (najwyższą karę – 15 lat, otrzymał
Fidel Castro), po czym składano im propozycję udania się na emigrację. Z
której, rzecz jasna, skwapliwie korzystali. Wielką rolę w zminimalizowaniu
represji odegrał arcybiskup Santiago de Cuba, Perez Serantes. Być może Batista
pamiętał też sposób, w jaki sam zdobył władzę – gdy w 1933 r., jako skromny
indiański sierżant, obalił zamachem stanu dyktatora Gerarda Machado...?

Późniejszy rozwój wypadków dobitnie potwierdził tezę, iż pobłażliwość wobec
bandytyzmu, również bandytyzmu politycznego, owocuje jego recydywą, i to w
zwielokrotnionej, jeszcze bardziej zwyrodniałej formie.

„Granma”

W listopadzie 1956 r. do wybrzeży Kuby dobił jacht „Granma”. Na jego pokładzie
znajdowało się 82 rewolucjonistów Fidela Castro. Byli wśród nich kubańscy
emigranci, jak i cudzoziemscy ochotnicy, w tym Argentyńczyk Guevara. Wojna
partyzancka, jaką rozpoczęli, miała zmienny przebieg. Początkowo wojska rządowe
spuszczały rebeliantom tęgie baty. Potyczki miały bardzo skromny charakter.
Późniejsza czerwona hagiografia, wedle której w kubańskiej wojnie rewolucyjnej
poległo 20-30 tysięcy ludzi, zawyża liczbę ofiar mniej więcej
dziesięciokrotnie. Batista niemal do końca lekceważył castrystów, działających
na prowincji, w górach Sierra Maestra. Dyktator uznał za swego głównego
przeciwnika konkurencyjną wobec nich partyzantkę miejską, zorganizowaną przez
studentów Hawany, którą udało mu się eksterminować w 80%. Zgodnie z
zasadą „gdzie dwóch się bije…”, największe korzyści wyciągnęli z tego bojowcy
Castro. Z czasem fidelistas przejęli inicjatywę, a ich liczba w 1958 r. doszła
do 3 tysięcy.

Armia Batisty była praktycznie nienaruszona (przez całą „wojnę” straciła ledwie
300 zabitych; po stronie rozmaitych frakcji rokoszan padło 2000 ofiar).
Demoralizował ją jednak bratobójczy konflikt, większość żołnierzy nie widziała
powodów, by umierać za Batistę. Komunizm był tu abstrakcją, zresztą powszechnie
wierzono, że Castro jest tylko romantycznym buntownikiem, utrzymującym kontakty
z takimi radykałami, jak „Che” Guevara, tylko z chwilowej konieczności. Wszak
wśród ówczesnych sponsorów Fidela nie brakowało... amerykańskiej CIA (!!!). W
grudniu 1958 r. rządowy garnizon Santa Clara, liczący 3200 żołnierzy,
skapitulował przed oddziałem Guevary (który miał pod rozkazami tylko 364
ludzi). Operujący w okolicy pociąg pancerny z 400-osobową załogą poddał się 18
buntownikom. Nie było woli walki… W styczniu 1959 r. castryści wkroczyli do
Hawany.

„Gusanos”

Nie ma potrzeby idealizowania czasów Fulgencio Batisty, ale pozostaje faktem,
iż potężna część Kubańczyków, również najbardziej bojowych przeciwników
dyktatora, rychło zaczęła wspominać jego rządy ze stale rosnącą nostalgią.
Zwycięscy rewolucjoniści rozpętali niesłychany terror – w pierwszym okresie po
przewrocie rozstrzeliwali każdego miesiąca 100-150 więźniów politycznych. Z
czasem liczba straconych sięgnęła 17 tysięcy (nie licząc zamordowanych bez
wyroku). W obozach koncentracyjnych gniło ponad sto tysięcy
kontrrewolucjonistów, którym odmówiono nawet prawa do człowieczeństwa. Byli
gusanos – robactwem...

Ernesto „Che” Guevara, powszechnie uznawany za osobistość nr 2 w rewolucyjnej
hierarchii, był w swoim żywiole. Wpierw jako komendant cytadeli La Cabaňa (w
której nadzorował egzekucje „wrogów ustroju” – niektórych zabijał osobiście!).
Potem jako minister, odpowiedzialny za gospodarkę kraju, zajmującego przed
rewolucją, pod względem dochodu na głowę mieszkańca, zaszczytne trzecie miejsce
wśród 20 państw Ameryki Łacińskiej. Pełen zapału dla socjalistycznych
eksperymentów Argentyńczyk rychło położył ekonomię Kuby na łopatki.

Rewolucja permanentna

Między Castro a Guevarą nabrzmiewał spór, będący w istocie kalką
niegdysiejszego starcia Stalina z Trockim. Po zwycięstwie Castro okazał się
pragmatykiem, dążącym przede wszystkim do umocnienia zdobytej władzy. Fanatyk
Guevara pragnął rzucić wszystkie siły do rozpętania rewolucji światowej.

Castro, rzecz jasna, nie miał nic przeciwko niewielkiej pomocy dla buntowników
w różnych częściach świata. Na przełomie lat 50. i 60. grupki dywersantów z
Kuby walczyły na Haiti, w Dominikanie, Gwatemali, Boliwii, Nikaragui; do
Algierii pojechał cały batalion kubańskich „lekarzy”. Wszelako nie nadszedł
jeszcze czas wielotysięcznych korpusów ekspedycy

[Gość: nowa]

Rewolucja permanentna

Między Castro a Guevarą nabrzmiewał spór, będący w istocie kalką
niegdysiejszego starcia Stalina z Trockim. Po zwycięstwie Castro okazał się
pragmatykiem, dążącym przede wszystkim do umocnienia zdobytej władzy. Fanatyk
Guevara pragnął rzucić wszystkie siły do rozpętania rewolucji światowej.

Castro, rzecz jasna, nie miał nic przeciwko niewielkiej pomocy dla buntowników
w różnych częściach świata. Na przełomie lat 50. i 60. grupki dywersantów z
Kuby walczyły na Haiti, w Dominikanie, Gwatemali, Boliwii, Nikaragui; do
Algierii pojechał cały batalion kubańskich „lekarzy”. Wszelako nie nadszedł
jeszcze czas wielotysięcznych korpusów ekspedycyjnych, które na ostrzach swych
bagnetów będą niosły socjalizm ludom Angoli i Etiopii. Kiedy zaś to nastąpiło
(lata 70. i 80.), kubańscy janczarzy stanowili już tylko zbrojną forpocztę
sowieckiego imperium, korzystając z jego zaplecza logistycznego i wsparcia
dyplomatycznego. W istocie Castro spłacał wtedy „armatnim mięsem” swe
zobowiązania finansowe wobec Moskwy.

Na początku lat 60. czerwona Kuba nie mogła sobie pozwolić na takie eskapady.
Castro nie był samobójcą. Guevara, owszem, zdradzał autodestrukcyjne
inklinacje. Podczas kryzysu rakietowego w 1962 r. optował za przeprowadzeniem
nuklearnego ataku na USA. Na uwagę, że w takim wypadku Kuba wyląduje na dnie
oceanu ripostował, że wraz z nią znajdzie się tam również amerykański
imperializm.

Jego żarliwy fanatyzm zaczął chyba przerażać komunistycznych satrapów, którzy
zdążyli już przecież zasmakować w przywilejach nieograniczonej władzy. Guevara
czuł się wśród nich coraz bardziej wyobcowany. Kryzys rakietowy, a raczej jego
pokojowe zakończenie, przelał kielich goryczy. Czy do Guevary zaczęło docierać,
że na szachownicy wielkiego sporu między mocarstwami Latynosom (tak komunistom,
jak i antykomunistom) wyznaczono role pionków?

Guevara składa ministerialną funkcję. „- Jeden, dwa, trzy, tysiąc Wietnamów –
oto nasz cel!” – głosi. W 1965 r. wyrusza do ogarniętego wojną domową Konga.
Wiedzie ze sobą stu kubańskich ochotników. Na miejscu zastaje chaos, spalone
wioski, setki ton uzbrojenia z ZSRS, Czechosłowacji i Chin... Słowem –
rewolucja pełną gębą!

Ale proletariat z dżungli nie rozumie ni w ząb nauk Marksa, ba! – nie słyszał
nigdy o Leninie. Bardziej niż komisarzom politycznym wierzy wioskowym
czarownikom, którzy podsuwają mu magiczne amulety, mające chronić przed kulami.
Gorzej, że rebelianci nie słuchają też kubańskich doradców wojskowych. Ich
ataki na pozycje wojsk rządowych nieodmiennie kończą się masakrą – odurzeni
narkotykami wojownicy biegną zbitym tłumem na plujące strugami ołowiu karabiny
maszynowe, a magiczne amulety nie wykazują się jakoś kuloodpornością...

Rewolucja kongijska kona pod ciosami armii rządowej, belgijskich
spadochroniarzy oraz cudzoziemskich ochotników, wśród których nie brak polskich
i kubańskich antykomunistów.



Boliwia

Skoro nie wyszło w Afryce, pora może wrócić na latynoskie podwórko? Wybór pada
na Boliwię. W 1950 r., gdy światowy komunizm wyciągnął krwawe szpony po Koreę
Południową, Boliwia zaoferowała napadniętym 30-tysięczny kontyngent wojskowy.
Niestety, wybuch boliwijskiej wojny domowej pokrzyżował te plany. W odpieraniu
czerwonej agresji na Półwyspie Koreańskim reprezentowała Amerykę Łacińską
tylko Kolumbia (batalion piechoty, zmieniany trzykrotnie, i 6 okrętów
wojennych; w sumie 6.200 żołnierzy, z których 163 poległo, 448 odniosło rany, a
28 dostało się do niewoli).

Komuniści i tak nie zapomnieli Boliwijczykom antybolszewickich fobii. W 1963 r.
próba dywersji, wspierana przez kubańskich wolontariuszy, nie powiodła się.
Cztery lata później do tamtejszej dżungli zawitał sam „Che” Guevara. Ów
niespokojny duch prowadzi do boju „Armię Wyzwolenia Narodowego Boliwii”.
Epopeja oddziału Guevary jest jednak żałosna – to ciągła ucieczka przed
wojskiem, do tego „nieuświadomione klasowo” indiańskie chłopstwo, które miast
wesprzeć rewolucję, pomaga siłom rządowym. Nie ma wielkich bitew i kampanii.
Jest permanentna obława – by zneutralizować rokoszan wystarczyło 2 tys.
żołnierzy, z indiańskimi przewodnikami, plus paru doradców z USA.

Przez szeregi komunistów przewinie się tylko 53 bojowców sześciu narodowości. Z
tego ledwie 29 Boliwijczyków - 8 wkrótce zdezerteruje, 5 podda się
nieprzyjacielowi, dwóch utopi się podczas przeprawy przez rzekę; tylko 14
zginie w starciach z wojskiem. Kubańczyków jest 17 – to najwartościowszy
element – 14 polegnie w walce, ani jeden nie da się wziąć żywcem wrogowi. Jest
też trzech Peruwiańczyków (jeden zginie z bronią w ręku, dwaj zostaną wzięci do
niewoli), Francuz Regis Debray (wkrótce pojmany), dwóch Argentyńczyków (w tym
Guevara) – obaj wzięci w jasyr, oraz urodzona w Argentynie córka niemieckich
emigrantów, Tamara Bunke – obywatelka NRD. Niewiastę tę niektóre media kreowały
później na agentkę KGB, a co najmniej STASI – rzekomo miała kontrolować
poczynania Guevary, a być może wieść go ku zgubie, jako
niewygodnego „woluntarystę”. Agentka czy nie, „Tania” Bunke wykazała
beznadziejny, choć charakterystyczny dla całej tej eskapady, brak
profesjonalizmu – poległa w starciu z wojskiem rządowym, gdyż nad maskujący
mundur przedkładała elegancką, białą bluzkę...

W październiku 1967 r. w La Higuera ujęto samego „Che”. Decyzją oficerów Sztabu
Generalnego ma zostać rozstrzelany. Podporucznik Mario Terran pakuje w
znamienitego aresztanta całą zawartość magazynka pistoletu maszynowego... W
sumie stracono sześciu partyzantów: Argentyńczyka Guevarę, 2 Peruwiańczyków i 3
Boliwijczyków. W potyczkach lub w nieszczęśliwych wypadkach poległo dalszych
32. Za granicę udało się uciec jedynie 3 Kubańczykom. Rewolucja w Boliwii
skończyła się klapą.

Potęga mitu

Coś umiera, coś się rodzi... Błyskawicznie powstaje legenda komunistycznego
herosa, świętego i męczennika, nieulękłego obrońcy biednych i uciskanych. Jego
rzekome zalety roztrząsają zachodni intelektualiści i analfabeci z dżungli.
Człowiek, który w cytadeli La Cabaňa osobiście rozstrzeliwał więźniów
politycznych, który stworzył pierwszy na Kubie obóz pracy przymusowej, zostaje
pośmiertnie obwołany „symbolem walki o pokój i prawa człowieka”. Na wiecach i
manifestacjach, na pięciu kontynentach, miliony „użytecznych idiotów” maszerują
pod transparentami z podobizną mordercy.

Ów trupi odór wdziera się nawet na prawicę. Francuscy „narodowi radykałowie”, z
upodobaniem wywrzaskujący (bliźniacze z lewackimi) slogany
przeciw „amerykańskiemu imperializmowi” i „kapitalistycznemu systemowi”,
rozpowszechniają plakaty z „Che” Guevarą, któremu na berecie, w miejsce
czerwonej gwiazdy, implantują... krzyż celtycki (!). Tamtejszy zespół
rockowy „Fraction Hexagone”, który zmienił swój neo-hitlerowski image na
bardziej nośny „narodowo-rewolucyjny”, wyśpiewuje peany ku czci tego bojownika
w walce z jankeską hegemonią...

***

Dziś jednak, jak się wydaje, śmiertelny cios legendzie czerwonego bohatera ma
wszelkie szanse zadać show buissness. Wielkie koncerny fonograficzne wydają, w
milionowych nakładach, dedykowane Guevarze płyty. Jego oblicze straszy z
plakatów, podkoszulków, dżinsów i zegarków Swatcha, służy za reklamę sprzętu
elektronicznego, austriackich nart i angielskiego piwa. Piosenkarka Madonna, na
okładce swego singla „American Life”, występuje ucharakteryzowana na
argentyńskiego rewolucjonistę. Sekunduje jej Kylie Minogue, zespół Rage Against
the Machine i legiony innych, mniej znanych.

„Che” Guevara staje się powoli własnością „antysys

[Gość: nowa]

„Che” Guevara staje się powoli własnością „antysystemowej kontestacji” – ale
tej kontestacji uładzonej, dobrze odżywionej, której werbalna bezkompromisowość
nie może przeszkodzić w spokojnym spożyciu obiadu. A skomercjalizowany bunt nie
jest już przecież prawdziwym buntem....

allllllle post !!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: sunny]

Matko jedyna, jednak dobrnęłam!
Propagandowy i wspaniały styl!
Takim językiem przekonałbyś mnie do wszystkiego!

[Gość: hihi]

A ja pod wpływem tego postu włączam sobie piosenkę w wykonaniu
Buena Vista Social Club p.t. " Hasta Siempre Comandante Che Guevara".

Re ....nowa[stara]mysl

[Gość: ALF]

przy tobie bolszewiccy propagandzisci sa wzorem prawdomownosci

Odzewał się Polak nie-Polak /nt

[Gość: Galba]

[Gość: sss]

Bardzo trafne przemyślenia !

[ethebor]

Nie przesadzasz Ty? Mielismy kiedys w Polsce tez pewnego wlasciciela wasow. Nie
katolika i w dodatku bylego socjaliste. Mimo kontrowersyjnosci niektorych
poczynan politycznych i zycia osobistego raczej cieszy sie powszchnym
szacunkiem, rowniez ze strony ludzi kosciola.

WałęsA NICZYM JARUZELSKI...

[me-e]

...dla mee to wspolczesni bohaterowie i wielcy mezowie stanu...az strach
pomyslec co by dzisiaj bylo w polsce gdyby nie oni...

[Gość: dodo]

POKOJU ...-CI ZYCZE

[Gość: mee...]

... a nie walk jestesmy jedna wielka rodzina...podajmy sobie rece i
wspomagajmy sie nawzajem...naszego goscia trzeba odciac od takich listow

... List do "Solidarności"



Dwaj byli działacze NSZZ "Solidarność" w liście otwartym do Związku wzywają do
uczczenia 25. rocznicy jego powstania przez zwołanie posiedzenia połączonych
komisji krajowych wybranych na pierwszym i ostatnim kongresie "Solidarności".
Wzywają również do wyjaśnienia wszelkich okoliczności Okrągłego Stołu.
W liście otwartym do NSZZ "Solidarność" Tadeusz Arent - były przewodniczący
NSZZ "Solidarność" KWK Szczygłowice, oraz Marek Wach - były wiceprzewodniczący
ZR Śląsko-Dąbrowskiego NSZZ "Solidarność", zwracają się do obecnych władz
związku o zwołanie 31 sierpnia br. historycznego posiedzenia połączonych
komisji krajowych, które wybrane zostały na pierwszym i ostatnim
kongresie "Solidarności". Ma to pozwolić na zachowanie formalnej ciągłości
związku oraz podjęcie kluczowych decyzji w sprawie korekty statutu i
wyjaśnienia wszystkich okoliczności Okrągłego Stołu oraz nielegalnego przejęcia
przez Adama Michnika dziennika "Solidarności" - "Gazety Wyborczej". "Musimy
oddać sprawiedliwość prawdzie. Jesteśmy to winni tym, którzy tego nie
doczekali, oraz (a może przede wszystkim) młodemu, postkomunistycznemu
pokoleniu Polaków, którzy tej prawdy ciągle nie znają" - napisali w liście.
Zaznaczyli, że dzisiejsza "Solidarność" mocno przygasła i większości Polaków
nie kojarzy się już z wielkim patriotycznym zrywem Sierpnia '80: "Fatalny
spadek popularności 'Solidarności' w społeczeństwie jest wprost proporcjonalny
do olbrzymich błędów popełnionych przez drużynę Wałęsy, ale również tych
wszystkich członków Komisji Krajowej legalnie wybranych na I Kongresie
NSZZ 'Solidarność', którzy dali się wymanewrować Wałęsie i jego postKORowskim
doradcom".
AKW

[Gość: loniek]

odpie..się gnoju od Pana Michnika, do pięt mu nie dorastasz.

[Gość: AT_WORK]

I czym tu się emocjonować!

Przecież wiadomo było, że Jarre przyjechał po to, by puszczać wiatry...

Guevara to dopiero preludium...

www.atwork.pl

Jarre to światowej rangi muzyk

[Gość: Tomciaj]

Wcale nie musi znac sie na polityce;-)))
Dał przeciez cudowne koncerty na dwustulecie USA.

[Gość: muzyczka]

Niestety Jarre nie tylko na polityce się nie zna. Powtarza, a za nim ignoranccy
dziennikarze, że "Mury" to piosenka Jacka Kaczmarskiego. To prawda, że to
Kaczmarski spopularyzował ją w Polsce, ale przecież to pieśń (także już
nieżyjącego) barda katalońskiego Lluisa Llacha!

[ethebor]

Melodia jest LLacha (zreszta GW pisala o tym wczoraj). Slowa sa Kaczmarskiego i
wg mojej skromnej interpretacji opowiadaja wlasnie o... samych LLachu.
Kaczmarski robil to to dosc czesto, uzywajac np motywow z Wysockiego by o
opowiedziec o nim.

Tlumacznie oryginalu (wraz z fragmentami po katalonsku) spiewal Zespol
Reprezentacyjny na swojej pierwszej plycie.

Gość portalu: muzyczka napisał(a):

> Niestety Jarre nie tylko na polityce się nie zna. Powtarza, a za nim ignoranccy
>
> dziennikarze, że "Mury" to piosenka Jacka Kaczmarskiego. To prawda, że to
> Kaczmarski spopularyzował ją w Polsce, ale przecież to pieśń (także już
> nieżyjącego) barda katalońskiego Lluisa Llacha!

LECHU POKAZ TEZ SZANOWNEMU GOSCIOWI-OKRAGLY STOL

[Gość: mee...]

...ten stol wielkopomnego wrecz dziejowego przelomu na skale swiatowa...nigdzie
takiego stolu nie bylo...nigdzie na swiecie nie bylo kompromisow i wspolnego
dogadywania sie z wczorajszymi wrogami...niech zyje pokoj...nich zyje
lechu ...niech zyje waleczny narod francuski...viva la france ...viva la
polone...viva la lechu walesa...

[Gość: Tygiel...]

Bo dla młodych radykałów takie jak ich działanie się liczy i powinno to
stwierdzenie być zrozumiałe. Dla mnie jest jasne to porównanie , obu łaczą
symptomy obrony robotnika, ale wykonanie to zupelnie inna sprawa, tamten
faktycznie został bandytą, a ten obrońcą ciemnogrodu, czyli kołtuna polskiego
oraz dał pole lewej nodze. Nie ma ideału, resztę robiliśmy my , sprawdź jak
przebiegały kolejne wybory.
Lech Wałęsa to twardziel i chwała mu za to, a Panowie Kwaśniewski ,Miller,
Cimoszewicz to tylko twardość mają w głosie i kieszenie bez dna.
A teraz:
WC dla klonów petrobaronów, samoobronna gnojowica to lewica,
biopaliwa i pycha biokalifa, a Giertych fika w imię Rydzyka.

Tańczymy labada, labada, wesołego walczyka, piłki już były, aborcja już była,
konkordat już był, złodzieje już byli, matoły byli, uuuuuu!, to teraz czas
zwiewać przed Prawem i Sprawiedliwością w wykonaniu ZChN Kaczyńskich oraz WC
rozmięka!

ZOSTAN WSROD NAS JARRE...

[Gość: mee...]

...bo na trzydziestolecie uroczystosci ...solidarnosci...na tej ZIEMI POLSCE
bedzie IV NAJASNIEJSZA RZECZPOSPOLITA...

[Gość: jojo]

Gościu jest w porzo to może zostać. Wydaje mi się jednak ,że ta nasza
Rzeczpospolita nie będzie ani IV ani taka jasna niestety.

[Gość: mee...]

...Gość portalu: jojo napisał(a):

> Gościu jest w porzo to może zostać. Wydaje mi się jednak ,że ta nasza
> Rzeczpospolita nie będzie ani IV ani taka jasna niestety.


...zgadza sie ale nie mamy wyjscia

---Hanna Krall: Panie profesorze, wydaje mi sie, ze pan niezbyt lubi Polaków!

Bronislaw Gieremek: Niezbyt lubie? Takie okreslenie jest niezbyt scisle! Ja
ich po prostu nienawidze. Tak nienawidze, ze nie wiem jak to wyrazic slowami.



...

[Gość: konrad]

Swego czasu mój znajomy stwierdził ,że "Gazeta Wyborcza" pisze takie same
głupoty jak "Nasz Dziennik". Faktycznie; po tak durnowatym tytule wydaje się
uprawnione stwierdzenie :"...czytałem w GW czyli w ND". Tak trzymać Droga
Gazeto.

obawiam sie ,ze ND do piet nie dorasta GAZECIE...

[Gość: mee...]

...Prawdziwa twarz Maleszki
Piotr Gontarczyk
Obszerne donosy, notatki i wielostronicowe opracowania o opozycji stawiają
Lesława Maleszkę w rzędzie najbardziej „płodnych” agentów w historii SB.
Szkody, jakie uczynił opozycji, są ogromne. Przy jego współudziale wiele osób
dotknęły represje, wiele zostało złamanych lub emigrowało. W
raportach „Ketmana” vel „Returna” vel „Tomka” nie ma cienia wstrętu do
współpracy.
Po robotniczych protestach w Radomiu i Ursusie z 1976 r. grupa działaczy
niepodległościowych, intelektualistów i studentów założyła w Warszawie Komitet
Obrony Robotników. Głównym zadaniem KOR miała być pomoc finansowa i prawna
osobom represjonowanym za udział w protestach. Także w innych dużych miastach
Polski narastały postawy opozycyjne.

W Krakowie działalność rozpoczęła grupa studentów z Bronisławem Wildsteinem,
Stanisławem Pyjasem i Lesławem Maleszką na czele. Kiedy Wildsteina zawieszono w
prawach studenta, protest podpisali m.in. Lilianna Batko, Józef Ruszar i obecny
eurodeputowany z PO Bogusław Sonik. Z czasem dołączyli inni.

Jeden z członków grupy, Stanisław Pyjas, 7 maja 1977 r. został zamordowany
przez SB. Śmierć Pyjasa zaktywizowała środowisko, które utworzyło Studencki
Komitet Solidarności (SKS). Przyjaciele zabitego podkreślali, że ich decyzja
nie miała głębokiego wymiaru politycznego. Wielu z nich wywodziło się ze
środowisk hippisowskich, anarchistycznych i do ideologicznego antykomunizmu
było im daleko. Ważniejszy był aspekt moralny, czysto ludzki – sprzeciw wobec
tego, że można bezkarnie mordować ludzi.

Działacze SKS nie zdawali sobie sprawy z tego, że ich działalność od początku
była „kontrolowana operacyjnie” przez Wydział III SB Komendy Wojewódzkiej MO w
Krakowie. Za pomocą agentury, podsłuchów, etc. drobiazgowo inwigilowano ich
działalność, notowano poszczególne wypowiedzi. Pośród agentów wyróżniał się
jeden. „Ketman” vel „Return” vel „Tomek”, czyli Lesław Maleszka. Ponieważ był
członkiem ścisłego kierownictwa SKS, bezpieka wiedziała prawie wszystko. Prócz
przekazywania informacji SB „Ketman” aktywnie uczestniczył w
różnych „kombinacjach operacyjnych”, czyli działaniach zmierzających do
utrudnienia życia działaczom opozycji i w intrygach obliczonych na wywoływanie
konfliktów osobistych. Nie bezinteresownie – dostawał za to duże pieniądze.
Utrzymanie tajnego mieszkania kosztowało SB ok. 1000-1500 zł.
Utrzymanie „Ketmana” – kilkakrotnie więcej.

Agent nr 1

Zasługi Maleszki dla SB wykraczały daleko poza krakowskie podwórko. Tamtejszy
SKS inspirował inne środowiska akademickie w kraju, gdzie jeździli: Sonik,
Batko, Wildstein, no i właśnie Maleszka. Nic też dziwnego, że bezpieka
sparaliżowała powstawanie niektórych Studenckich Komitetów Solidarności, a do
innych wysłała przygotowaną wcześniej agenturę. Tak było we Wrocławiu, gdzie
już w sierpniu 1977 r. Wydział III SB wyznaczył do tego celu 10 agentów. Wedle
ściśle tajnego szyfrogramu tej jednostki do centrali MSW w
Warszawie „wymienionych TW przygotowano do wykonania zadań mających na celu
pełne rozpoznanie i kontrolę działalności tej organizacji”. Takie sukcesy SB
były w znacznej mierze zasługą Maleszki.

Ale to nie koniec. „Ketman” pisywał dla SB solidne opracowania, jakimi metodami
niszczyć własnych kolegów. Obszerne donosy, notatki i wielostronicowe
opracowania o opozycji stawiają go w rzędzie najbardziej „płodnych” agentów w
historii SB. W jednym z dokumentów proponował, by: „stworzyć kilkuosobowe grupy
aktywistów SZSP, ostro włączające się w każdą dyskusję publiczną, która mogłaby
doprowadzić do zamętu. Należy rozbijać wszystkie wiece, niszczyć rozwieszone
teksty przez dopisanie na nich humorystyczno-dyskredytujących komentarzy, itd.
(...) Od dynamiki kampanii zależą sukcesy w ruchu przeciwdziałania SKS-owi”.

W raportach „Ketmana” nie ma cienia wstrętu do współpracy. Jest za to
lekceważenie kolegów, poczucie wyższości, zwykła ludzka zawiść i
podłość. „Bezpieczniacy” musieli znaleźć klucz do psychiki Maleszki, dzięki
czemu był on tak ofiarny i zaangażowany. „Służba” odpłacała zaś „Ketmanowi”
troską i zainteresowaniem. SB nie zapomniała nawet o ślubie pupila. Z tej
okazji Maleszka dostał od morderców Pyjasa 4 tys. zł. 18 października 1978 r.
szef Wydziału III SB KW MO w Katowicach płk Jan Bill w porozumieniu z
warszawską centralą zaproponował Maleszce rezygnację z dalszej działalności w
opozycji. Chłopak już zrobił tyle dobrego – niechby się ustatkował,
sporządniał. „Jego wycofanie się z działalności w SKS-ie spowoduje, że nie
będziemy mieli takiego rozpoznania, jakie dzięki jego osobie mieliśmy – pisał
potem do Warszawy płk Bill – ale troska o jego przyszłość i stabilizację
życiową każe nam w końcu zdecydować się na ten krok, bo jak długo będzie tkwił
w grupie opozycyjnej, tak długo nie będzie mógł myśleć o ułożeniu sobie życia”.
Maleszka przystał na propozycję SB. Ale donosił dalej.

Donosił na stu

Najważniejszym polem działania „Ketmana” był Komitet Obrony Robotników (KOR). W
jego opracowaniach i raportach przewija się najmniej sto nazwisk czołowych
działaczy opozycji, w tym wszyscy czołowi działacze warszawskiego KOR: Jan
Józef Lipski, Jacek Kuroń, Adam Michnik, Antoni Macierewicz, Jan Kielanowski,
Wojciech Ziembiński, Seweryn Blumsztajn, Mirosław Chojecki i wielu innych.
Szczególnie starannie „Ketman” zapisywał wypowiedzi Kuronia, Michnika i
Macierewicza. Od „Ketmana” w centrali MSW wiedziano, jakie artykuły wyjdą w
nielegalnych gazetkach i kto je napisał. Maleszka bezbłędnie wskazywał, że
autorem niepodpisanego tekstu jest Sergiusz Kowalski, a za nazwiskiem Michała
Korybuta kryje się Antoni Macierewicz. SB znała treść nielegalnych pism, zanim
je wydrukowano.

Maleszka był lubiany. W opozycji ceniono jego inteligencję i oczytanie.
Równocześnie jego niechlujny i oryginalny wygląd wzbudzały sympatię, instynkt
opiekuńczy, no i zaufanie. Wiele osób chętnie mu pomagało. W rewanżu Maleszka
denuncjował adresy mieszkań, w których przebywał, podpowiadał, jak można
dokuczyć działaczom podziemia, wydawał SB znane sobie składy literatury
bezdebitowej. Pisał, gdzie i który z działaczy KOR trzyma nielegalne książki.
11 października 1977 r. raportował: „Podczas pobytu u państwa Stabrowskich
zauważyłem, że większość książek ulokowana jest w tapczanie. Pozostała część
książek znajduje się w bibliotece oo. dominikanów, zlokalizowane są one w
dolnych szufladach”. Z równym zaangażowaniem Maleszka rozpracowywał inne
środowiska opozycji: Ruch Młodej Polski, Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela
(ROPCiO) oraz KPN. Kogo się dało i gdzie się dało.

Szkody, jakie uczynił Maleszka opozycji, są ogromne. Przy jego współudziale
wiele osób dotknęły represje, wiele zostało złamanych lub emigrowało. Inni
wylądowali w więzieniu. Ponieważ działalność Maleszki po 1983 r. (ze względu na
uregulowania prawne) pozostaje tajna, a sporo dokumentów zniszczono, wiele
aspektów jego działalności jest wciąż tajemnicą. O niektórych pewnie nie
dowiemy się nigdy. Ale można wskazać, że jedną z ostatnich ofiar „Ketmana” był
działacz krakowskiego KPN Krzysztof Bzdyl. To donosy Maleszki przyczyniły się
do tego, że SB zdecydowała się przerwać działalność Bzdyla. W marcu 1982 r.
został on skazany na kilka lat więzienia, a potem wyjechał z kraju.

„Ketman” działa dalej…

Na skutek ustaleń okrągłego stołu akta archiwalne SB miały pozostać zamknięte.
Byli agenci komunistycznych służb specjalnych mogli spać spokojnie.
Ale „Ketman” miał chy

[Gość: mee...]

...cd

...„Ketman” działa dalej…

Na skutek ustaleń okrągłego stołu akta archiwalne SB miały pozostać zamknięte.
Byli agenci komunistycznych służb specjalnych mogli spać spokojnie.
Ale „Ketman” miał chyba jakieś koszmary. Wedle trudnej do zweryfikowania
relacji anonimowego oficera UOP, za wszelką cenę chciał dalej być agentem. To
właśnie w tym celu miał wraz z innym opozycjonistą, byłym agentem SB, pojawić
się na początku lat 90. w krakowskiej delegaturze UOP. Nie wiadomo, dlaczego
sam miałby się tak napraszać. Ze strachu przed ujawnieniem przeszłości? Z
głębokiej, wewnętrznej potrzeby? Z przyzwyczajenia?

Z czasem Maleszka bał się coraz mniej. Został zastępcą naczelnego „Gazety
Krakowskiej”. W jej numerach z lat 90. można znaleźć anegdoty o nieco
roztargnionych, ale bohaterskich wyczynach Maleszki z czasów konspiracji. Dziś
możemy dodać nową, tylko że prawdziwą.

Pewnego dnia w domu Maleszki pojawił się działacz podziemia. Szybko zauważył
zszywacz z imienną pieczątką oficera SB nazwiskiem Kluczyński (widać „Ketman”
pisał tyle, że nawet przybory dostawał od Służby Bezpieczeństwa…). Gość
wiedział już, że Maleszka jest agentem, ale nie poinformował o tym kolegów. Na
szczęście dla roztargnionego „Ketmana”, jego kolega też był tajnym
współpracownikiem bezpieki…

W 1991 r. nad „Ketmanami” zaczęły zbierać się czarne chmury. Powołano rząd
Olszewskiego, w którym szefem MSW został Macierewicz, a Urzędu Ochrony Państwa –
Piotr Naimski. Wszyscy trzej to zwolennicy lustracji, osobiście znani
Maleszce. Donosił na nich jeszcze w latach 70. W czerwcu 1992 r., kiedy
ogłoszono tzw. listę Macierewicza, „Gazeta Krakowska” wspólnie z „Wyborczą”
ruszyła do brutalnego ataku. „Granat w szambie”, „Zacieranie brudnych
śladów”, „Czy nie mieliście skrupułów?”, „W świecie widm i upiorów”, „Olszewski
chciał wyprowadzić wojsko na ulicę”, „Brudne czyny” – to tylko niektóre tytuły
publikowanych w gazecie Maleszki artykułów.

Zaniepokojenie „Ketmana” musiało też wywołać śledztwo w sprawie zabójstwa
Stanisława Pyjasa. Prowadzący je prokurator Stanisław Urbaniak zaczął domagać
się ujawnienia wykorzystywanych przez SB konfidentów. Był więc atakowany
w „Gazecie Krakowskiej” za próby dokonania „dzikiej lustracji”. Kiedy koledzy i
koleżanki Pyjasa poprosili, by Maleszka podpisał list otwarty w sprawie
otwarcia archiwów bezpieki i ostatecznego wyjaśnienia wszelkich okoliczności
tej zbrodni, ten po prostu odmówił. Zaczął straszyć rozmówców, że „przez takich
jak oni ludzie wyjdą na ulice”.

Jeszcze bardziej zmartwił „Ketmana” pomysł odtajnienia akt „Bolka”, o co
publicznie poprosił sam Lech Wałęsa. W artykule napisał: „jeżeli Milczanowski
udostępni akta Wałęsy (…) spirala obłędu może się rozkręcać”.

Przez następne lata, najpierw w „Gazecie Krakowskiej”, a potem
w „Wyborczej”, „Ketman” konsekwentnie walczył ze zwolennikami lustracji. W
politycznych sporach i publicznych debatach coraz częściej prezentował
charakterystyczną dla środowiska butę i arogancję. Pouczał z punktu widzenia
moralnego autorytetu, decydował, kto jest filozofem, a kto głupcem. Argumenty,
po jakie sięgał, z reguły były niewybredne. Nielubiany przez
środowisko „Gazety” krakowski filozof prof. Ryszard Legutko okazał się
antysemitą. Innym razem Stefanowi Niesiołowskiemu miało brzydko pachnieć z
buzi... Szczególnie ostro Maleszka atakował różnych „oszołomów”, co to „z
teczek uczynili najważniejszy problem Polski”. W jednej z polemik stanął w
obronie oficerów SB, których były opozycjonista chciał wyrzucać z UOP za to, że
jeszcze w SB gorliwie zwalczali opozycję. A z kim polemizował w tej materii? Bo
to niezwykle ważne. Z kimś, na kogo przez długi czas donosił – Bronisławem
Wildsteinem.

Nosił wilk razy kilka…

W 2000 r. wspomniany już prokurator Urbaniak, tropiąc zabójców Pyjasa, zaczął
przesłuchiwać oficerów z dawnego Wydziału III SB KW MO w Krakowie. Pytał też o
agenturę. Esbecy potwierdzili informacje z dokumentów archiwalnych, że „Ketman”
vel „Return” vel „Tomek” to Maleszka. Ponieważ był on konfidentem zanim
zamordowano Pyjasa, musiał zostać przesłuchany. I tak ówczesny
redaktor „Wyborczej” dowiedział się, że jego przeszłość nie jest tylko
tajemnicą kilku esbeków, których tak bronił w polemikach z Wildsteinem. Ale
jego akta dalej były tajne. Liczył więc, że nikt się o niczym nie dowie.
Przeliczył się.

Latem 2001 r. w „Tygodniku Powszechnym” opublikowano fragment pracy
magisterskiej funkcjonariusza SB, napisanej w szkole oficerskiej w Legionowie.
Powstała ona na podstawie akt archiwalnych bezpieki dotyczących zwalczania SKS.
Ponieważ praca miała nigdy nie ujrzeć światła dziennego, esbek podawał w niej
pseudonimy i metody działania agentury. Opozycjoniści, którzy przeczytali
fragment „magisterki”, nie mieli wątpliwości, kim jest często w niej
wspominany „Ketman”.

Do Maleszki poszedł Wildstein, którego dotknęło wiele szykan i osobista
tragedia spowodowana działaniami SB. Maleszka przyznał się. Nie miał wyjścia,
bo wiedział już, ile śladów jego działalności jest w archiwach IPN.

Niedługo potem napisał słynny tekst pod tytułem „Byłem Ketmanem” opublikowany
w „Gazecie Wyborczej”. Przedstawił się jako ofiara systemu, człowiek złamany,
który nic nikomu nie zrobił, chronił opozycję i tylko oszukiwał SB. Stek
kłamstw, który stanowił zasadniczą część artykułu, tylko potwierdza, że od
strony moralnej i intelektualnej nigdy nie przestał być „Returnem”, „Tomkiem”
i „Ketmanem”.

Kierownictwo „Gazety” nie odcięło się całkiem od Maleszki i pozostawiło go w
pracy. W oficjalnym oświadczeniu dotyczącym sprawy, mocniej niż „Ketmana”,
który wyrządził tyle szkód opozycji, zaatakowano sens ujawniania dokumentów SB.
Trudno określić, w jakim stopniu jest to konsekwencja antylustracyjnej linii
pisma, a w jakim brak wiedzy na temat działalności „Ketmana”, bez wątpienia
jednego z najgroźniejszych agentów, jakiego w opozycji miała SB. Ale co
tam „Ketman”, kiedy „Gazeta” ma innych, śmiertelnych wrogów. Niedawno
przedrukowała artykuł, z którego ma wynikać, że Bronisław Wildstein jest wysoko
wtajemniczonym masonem. Cóż za dziwna wybiórczość w tak oczywistej sprawie.
Dodaliby jeszcze, że to Żyd i cyklista – dopiero wtedy wszystko byłoby jasne.

che? ktoś wspominał o che? cichooooo sza :)

[Gość: ernesto]

REWOLUCJA ROZPOCZNIE SIĘ W KRAKOWIE
REWOLUCJA OBEJMIE CAŁĄ POLSKĘ
JUŻ WKRÓTCE
BĄDŹ CZUJNY
afisz.pl

[Gość: jojo]

Porąbało Cię ,koleś, czy co?

[Gość: AntyBolek]

Bolek nie jest morderca,ale jest Bolkiem.Ale wielu uwierzylo w ta niby
jego "legende" he!he!he!

Che Guevara?

[push.sp]

moze Walesie pomnik kolo mauzoleum Lenina postawic?
Jarre fajny facet, ale nie on sie lepiej muzyka zajmuje, zamiast pieprzyc
glupoty.
pustota nie zna granic przyzwoitosci;
dla tych glupawych Francuzow Solidarnosc to taka zabawa - oni zawsze mieli
dazenia pro-sowieckie.

Co za kretyn daje taki tytul

[Gość: weterynarz]

Pomysl, osiolku, pomysl. !!

[Gość: Mirakao]

Dlaczego się rzucasz na Pana Redaktora z Wyborczej? Dał taki tytuł, bo doskonale
wiedział, że to wzburzy normalnych ludzi.Podobnie jak rewizja Cudu nad Wisłą.
Dodaj do tego jeszcze opisywanie męczęństwa Roberta Biedronia i otrzymasz
"obiektywny" obraz Gazety Wyborczej.

Komplement - niekomplement

[Gość: LukasK]

> Ale komplement - porównany do komunistycznego mordercy...

Może tajemnica tkwi w tym, że JMJ kiedyś sam się stylizował na Che Guevarę.

[Gość: ktos]

jeden i drugi to komunistyczni agenci.Trafne porównanie a swoją drogą czym się
ta Unia Europejska i USA różni od sowietów skoro idolem młodzieży są tacy
zbrodniarze jak towarzysz Che-moim zdaniem niczym tylkokolorem szmaty jedni
mioeli czerwona a drudzy błekitna i biało-czerwoną z pięcioramiennymi
gwiazdkami!

Wałęsa, Guevara, Jarre to OSOBISTOSCI

[Gość: CLinCH]

tego Swiata. A narod francuski od wiekow 'Grand Nation", czy komus sie to
podoba, czy nie.
Ohydne sa natomiast komentarze piszacych na tym forum. Widac jedynie chora
polska zawisc, zazdrosc i odwieczne zakompleksienie. Chcialoby sie byc
czyms/kims, a jest sie ledwo tolerowanym. Obserwuje to od dziesiatkow lat.
Wstyd przyznac sie do przynaleznosci do takiego wykoslawionego narodu ...

Popatrzcie,Ni to POLAK! czyzby FRANCUZIK??!!

[terraya]

Wiec sie nie przyznawaj!!!Moze myslisz ze wezma Cie za Francuza? ha,ha,ha
Sluzyles w Legii Cudzoziemskiej,dali Ci obywatelstwo francuskie zanim Ci mozg
wyprali?
Co ma piernik do wiatraka,gafa i ignorancja Jarre skadinad swietnego muzyka do
"wielkiego narodu francuskiego",ktory tak zachwalasz."Grand Nation" skonczyl sie
na zburzeniu Bastylii oraz ewentualnie na Napoleonie a potem co mamy? "Nie
chcieli umierac za Gdansk", nastepnie najwieksza ladowa armia swiata w 1939 z
oslawiona linia Maginota poddaje sie praktycznie bez walki,potem rzad
Vichy-pelna kolaboracja z Niemcami z zorganizowana wysylka Zydow do
gazu,symboliczny ruch oporu! Zakonczenie wojny praktycznie bez armii francuskiej
a Polska byla czwarta sila aliancka po Rosji, USA i Anglii.Nikt Francji jej
postawy w czasie wojny praktycznie nie wypomina,moze dlatego ze to "wielki
narod" Gdyby nie powstanie warszawskie Rosjanie dotarli by do Paryza,zrobili by
tam Socjalistyczna Republika Francuska i wierz mi ze Francuzi bardzo by to lubili...
Wspolczesna Francja i jej politycy cierpia na smieszna manie imperialna bez
jakichkolwiek podstaw i oparcia w rzeczywistosci(nie dowidza, nie doslysza,niby
to wystepuje w interesie ogolu a chronia francuskie interesy (nieudolnie
zreszta) Taki mini slon na mrowczych nogach!
Tez mi sie nie podobaja niektore wypowiedzi,ale kazdy ma prawo do wlasnej
opinii. Aha, tytulem wyjasnienia, mieszkam za granica,nie jestem milosnikiem
Ameryki ani Busha>

[nielubiegazety2]

Napoleon to KORSYKANIN !!!!!!!!!!!!!!
francuska to jest choroba.
J.M. Jarre to bardzo dobry muzyk, choć zbyt popowy.
Che to morderca, zaś
Wałęsa - mógł być ikoną został cienki Bolek.

Ludzie "Okrągłego Stołu:
abcnet.com.pl/pl/artykul.php?art_id=2277&token=
Nb. na koncert jadę.

[Gość: bogalfa]

Jarre NIE POROWNAŁ Wałęsy do Che Guevary. Po prostu stwierdził, że w 1980 roku
Wałęsa był równie popularny wśród studentów francuskich co kubański
rewolucjonista. Ktoś inteligentny mógłby w tym momencie dopowiedzieć, że
właśnie dzięki Wałęsie i Solidarności popularność czerwonych rewolucjonistów i
marksizmu zaczęła spadać. Oto w kraju "socjalizmu" robotnicy zbuntowali się
przeciwko partii i rządom, które rzekomo miały representować ich interesy. To
dawało do myślenia i miało spory wpływ na lewicę zachodnią.

[Gość: pelikan]

Che walczył o wolność, równie dobrze mordercami mozna nazwać wszystkich którzy
idą na wojnę w obronie wlasnych idei.....