KREW ...

[monos_]

Miałam wczoraj (wątpliwą) przyjemność obejrzeć "spektakl" zatytuowany Krew [
rezyserowany przez Grazynę Kanię].
Totalnie zdesperowana, pełna oczekiwań jakich nabawiłam się czytając różne
zapowiedzi i recenzje dotyczące tego...przedsięwzięcia, wpadłam do kasy
Teatru Polskiego w Poznaniu o godzinie 22:55 [ przedstawienie zaczynało sie o
23:00] błagając o bilet....i w takim euforycznym stanie zasiadłam w kąciku
Malarni. Maleńka wobec tego co ma się za chwilę zdarzyć. Wyposzczona
intelektualnie. Nastawiona na odbiór......i [!]... nie stało się nic.
Kompletnie nic.
"Krew porównywane jest do filmów Quentina tarantiono..." [?!!!]
"Sztuka pełna jest makabrycznego humoru która wywołuje u widzów
konsternację.."[?!!!!!]

No cóż. W tym momencie wracają do mnie pytania, które zadałam sobie na
wstepie.....
Czy ze mną jest aż tak źle? Czy ja nie rozumiem współczesnej sztuki?
Muszę przyznać że:
1. Przedstawinie nie miało żadnej treści [ tak, tak...oczywiście chodziło o
uniwerslaną myśl...że krew wszystkich łączy itp itd etc.]
2. Fabuła przypominała tani serial amerykański z lat 80' "Miami Vice" - na
przykład...,
3. Nie było ani starej dobrej sztuki, ani awangardowego powiewu świeżości,
4. Dialogi były sztuczne, nienaturalne....pseudointelektualne, tendencyjne,
trywialne [ na przykład te dotyczące Sorena Kierkegaarda, czy J-P.
Sartre'a ....
5. ......i co najgorsze trwało to prawie 3 godziny......

Bardzo żałuję że nie miałam okazji przeczytać tego osławionego dramatu na
podstawie którego powstało przedstawienie [ celowo nie nazywam tego
przedstawienia sztuką - bo to nie była żadna sztuka...]. Dopuszczam bowiem do
siebie myśl,iż być może to Pani Reżyser tak podle spłyciła ten szlachetny
tekst.

Do dziś mam intelektualnego kaca - czuję ten charakterystyczny niesmak w
ustach. I nie ma on nic wspólnego ze słodko-kwaśnym lepkim posmakiem ciepłej
krwi.......bliżej mu do goryczy przetrawionego taniego wina.

Czuję sie uprawiona do wyrzucenia z siebie tych paru kropli jadu ... zwłaszca
że wszyscy z usmiechem na twarzy piją ten żur który ktoś im podsuwa.
Czuję się uprawiona do krytyki i chciałabym wyjaśnić że nie jestem
wystraszoną konformistką która nie toleruje zmian zachodzących w świecie.
Chciałabym wyjasnić że kocham sztukę [ i własnie z tej miłości do sztuki mam
ochotę twórcom tego czegoś tak klapsa], Do kina chodzę częściej niż
statystyczny Polak ( i nie tylko na amerykańskie producje). Do teatru
również. Kończę właśnie studia filozoficzne na uniwersytecie Mickiewicza w
Poznaniu [ czego akurat nie uważam już za nobilitacje, eh...]. Słucham
ekstremalnej muzyki - digital hardcore, Marilyn Manson etc.[ co ma świadczyć
o tym że "szokowanie " w sztuce mnie nie razi]. Znam dzieła Sartre'a i
Kierkegaarda ..nie tylko ze streszczeń. I staram się do wszytkiego podchodzić
ROZUMNIE.

Właściwie cały ten mój wywód mogłabym podsumowac tak, jak zrobił to kiedyś
Julian Tuwim [ ten Tuwim] - nie jestem pewna czy dokładnie w tych słowach;
ale chodzi o sens - "Najlepszym brakuje odwagi, a najgorszym umiaru"........

...tylko pot i łzy

[karlin]

monos_ napisał(a):

> Czuję się uprawiona do krytyki i chciałabym wyjaśnić że nie jestem
> wystraszoną konformistką która nie toleruje zmian zachodzących w świecie.
> Chciałabym wyjasnić że kocham sztukę [ i własnie z tej miłości do sztuki mam
> ochotę twórcom tego czegoś tak klapsa], Do kina chodzę częściej niż
> statystyczny Polak ( i nie tylko na amerykańskie producje). Do teatru
> również. Kończę właśnie studia filozoficzne na uniwersytecie Mickiewicza w
> Poznaniu [ czego akurat nie uważam już za nobilitacje, eh...]. Słucham
> ekstremalnej muzyki - digital hardcore, Marilyn Manson etc.[ co ma świadczyć
> o tym że "szokowanie " w sztuce mnie nie razi]. Znam dzieła Sartre'a i
> Kierkegaarda ..nie tylko ze streszczeń. I staram się do wszytkiego podchodzić
> ROZUMNIE.
--------------
Mój Boże, tyle słów, żeby przyznać sobie prawo do stwierdzenia, ze coś jest do
niczego. A ja chciałbym nieśmiało zauważyć, że tego prawa nie rozdają na
wyższych uczelniach. Tam powinni nauczać, że prawo do niego mają wszyscy
(Nikifor ?). Czy je wykorzystują z sensem, to już inna sprawa, której
uniwersytecką legitymacją nie da się zasłonić. Digital hardcore, Marilyn
Manson, Sartre, Kierkegaard - zastanów się chwilę nad tą mieszanką. Kopiowanie
awangardy z początku lat 70-tych i mocno już zwietrzałe filozoficzne mody.
Piszesz, że szokowanie w sztuce ciebie nie razi. A może powinno ? Sztuka oparta
na szoku żyje zazwyczaj krócej, niż reakcja biochemiczna nią wywołana. A skoro
starasz się do wszystkiego podchodzić rozumnie, to na przyszłość spróbuj nie
poddawać się presji "komiwojażerów artystycznych nowinek". Im zazwyczaj to co
dziwne, myli się z tym co oryginalne, a to co oryginalne z tym co wybitne. To
taka moja mała mantra, ale sprawdza się w 9 przypadkach na 10. Pierwszy krok,
czyli opieprzenie fatalnego, twoim zdaniem, spektaklu, masz już za sobą. Na
przyszłość, mniej tłumaczeń.
Pozdrowienia
k

[Gość: monos_]

Bardzo mi przykro...że za pomocą słów nie mogę wyrażić tego co DOKŁADNIE CZUJE
I O CO MI TAK N A P R A W D E CHODZI...bardzo mi przykro, ze z całego tekstu
uwagę zwróciłeś na to co najmniej istotne - na moją nieudolną
autoprezentację...która miała jedynie na celu..eh; i za duzo tłumaczeń.Ale jak
się bez nich obyć? kiedy ludzie nie szukają sensu - tylko pryczepiaja się do
takich ......rzeczy....bardzo mi przykro.

[ i przeraża mnie to że w twoim komentarzu nie było ani zdania na TEMAT]
pozdrawiam

Wymiana przerażeń

[karlin]

A mnie przeraża to, że z mojego tekstu nie zrozumiałaś ani słowa. Nie
interesuje mnie dyskusja na temat spektaklu który, zgadzam się z tobą, był
beznadziejny, ale frapuje mnie rozmowa na Twój temat. Czy możesz w to uwierzyć,
że jesteś dla mnie ciekawsza od teatru ? Że możesz być ważniejszym TEMATEM ?
Jeśli nie chcesz rozmawiać o sobie (masz do tego pełne prawo), to bardzo
przepraszam i wycofuję się na swoje poletko.
Pozdrowienia
k