Tragedia Wozzecka

[Gość: hm]

a kto niby wywołał "majtkową aferę"?

śpiewak, który podczas próby ściągnął majtki i pokazał co tam ma

za resztę wzieli się marketingowcy, którzy nagłośnili to

puste galoty Wozzecka

[alkud]

:-)

religiapokoju.blox.pl/

Czegoś brakuje. Czemu?

[Gość: bt]

Można odnieść, piszę można, bo sam odnoszę, wrażenie, jakby recenzja została
napisana przed spektaklem. Czegoś brakuje. Najpewniej zrozumienia samej
realizacji. Nie dramatu. A już napewno nie "dramatu ludzkiego" jaki kreśli
rzekomo Krzysztof Warlikowski. Sztukę skreślił w swoim dziewiętnastowiecznym
kajecie Buchner, muzykę napisał wiemy kto. Warlikowski ofiarował swój język,
swoich przyjaciół, ale zapomniał o sercu. Tutaj na szczęście wygłasza się
zdania bez konieczności ich dowodzenia, stąd moja nonszalancja. Podobną
nonszalancją popisał się recenzent, zapominając, że jego słowa znajdą bardziej
szlachetne miejsce niż forum czytelników. Trudno zrozumieć puste, brzydkie
zdanie: "Wymowa opery Berga jest porażająca", po którym mówi się o
Warlikowskim, potem znowu o samej operze; brakuje ciągłości, a może po prostu
myśli. Dalej pojawia się niezręczne stylistycznie: " historia wojskowego
fryzjera Wozzecka, ojca nieślubnego dziecka, który z zazdrości zabija Marię,
kochankę i matkę swego syna " i ogólno-bylejakie " to traktat o moralności,
rozkładzie rodziny, wyizolowaniu i alienacji jednostki, obłudzie i
nietolerancji otaczającego świata, rozpadzie najważniejszych więzów". Nie będę
pytał jakie są według pana Jacka Hawryluka "najważniejsze więzy", ale byłbym
ciekaw rozróżnienia, w miarę szczegółowego, pomiędzy wyizolowaniem a alienacją.
Zapewniam Pana, że znajdą się i tacy, którzy na przedstawienie przyszli i
wyszli, zastanawiając się w międzyczasie, co oni tutaj robią. Bardzo ryzykowne
i infantylne jednocześnie są zdania typu: "Spektakl Warlikowskiego to bolesna
lekcja, która nie pozostawia nikogo obojętnym".
Recenzja jest bardzo płytka, fatalnie napisana i widać to niestety golusieńkim
okiem. Za takie recenzje powinno się przepraszać.

[Gość: bomba]

Podobnie niestety było z recenzją ze Spartakusa. Też była byle - jaka.
Mnie, chociaz przesłąnie, które Warlikowski dopisuje do Wozzka jest mi
kompletnie obce, podobała się plastyczna wizja spektaklu i realizacja
muzyczna. Jednak po spektaklu pomysłałem , ze jeśłi to jest głos tej
cywilizacji to faktycznie zasługuje ona na to by zniknąć, bo celebruje już
tylko własny rozkład. A jełśi chodzi o plan edukacji publiczności poprzez
kształtowanielini repertuarowej to nie jest to najlepszy początek, bo
niewyedukowanych odrzuci, a wyedukowani dotychczas widowni Opery nie wypełnią

[Gość: widz]

Recenzja recenzją, ale spektakl mnie - mimo starości kajetu, wedle którego
został stworzony - jednak poruszył. Dużo by o tym pisać, a nie miejsce ku
temu. "Majtki tenora" itp. zostawiłbym też na boku. Także kłótnie w Operze
Narodowej. Nie będę ukrywał, że jestem zwolennikiem opcji artystycznej
p.Trelińskiego w teatrze operowym - od początku, od jego pierwszej realizacji
wg Viana, którą mnie po prostu zaskoczył - nie myślałem, że w operze coś
takiego w ogóle jest mozliwe. Jako dyrektor także się sprawdza - jest w swomi
myśleniu konsekwentny i autonomiczny. I wypuszcza świetne spektakle. Możliwe,
że są również teraz w Polsce twórcy równie nowatorscy - tylko gdzie są? Kto ich
zna? I na kogo można wymienić Trelińskiego? I czy warto - na radę zakładową w
socjalistycznym stylu?

[Gość: Wojciech]

Lubie realizacje operowe Trelinskiego, jeszcze bardziej Warlikowskiego (moze poza Don Carlosem, ale pod warunkiem ze stroną muzyczną zajmuje się Kaspszyk, Nowak natomiast realizacje muzyczne Korda Madamme Butterfly czy Halka to czarna rozpacz te same zespoły muzyczne orkiestra, chór i śpiewacy brzmią tragicznie.Dlaczego tak ciekawy rezyser współpracuje z tak słabym dyrygentem. Wozzek jest OK recenzja jak zwykle w u polskich recenzentów oparta na ogólnikach, ale żeby pisać konkretami trzeba się bardzo dobrze na tym znać i być odważnym

[Gość: toms]

Odpieprzcie się od biednego Hawryluka!!! Naczytaliście się krytyk pod jego
adresem w OZONIE i teraz szpanujecie swoją znajomościa dzinnikarskiego
warsztatu. Koleś orze jak może i dobrze. Nie każdy tekst musi być
arcydziełem, ...byleby miał sens. Ten ma i mówię to wszystko z własnej
perspektywy, na bazie własnych doświadczeń w tym fachu. Nie każdy jest
Wańkowiczem a i najlepszym zdarzają się wpadki, błedy stylistyczne, nawet
ortograficzne (byle nie za często)!!! Więc jeszcze raz powtórzę - dajcie spokój
biednemu Hawrylukowi, facet nie jest zły!!!

[Gość: bomba]

Czy to głos samego Redaktora naczelnego wzywa by się znowu od kogoś
odpieprzyć :)?

[Gość: bt]

Nie czytuję Ozonu. Tekst jest po pprostu żenujący.

[Gość: szekes]

Racja, mogl sobie darowac taką recenzje.
Nie jestem spcjalista, ale wydaje mi sie ze powinien wspomniec jak soliści
wywiazali sie, jak brzmiala orkiesta, jak sobie radzil Kasprzyk.

[kmiecikowska]

W Toruniu (nie tak dawno )grano "Wozzecka" w teatrze im.W .Horzycy.Spektakl był świetnie zagrany.Polecam.

Nie Wozzeka. tylko Wozzka. Co za straszna maniera.

[Gość: Buba]

Wystaqrczy siegnac po tlumaczenie dramatu Buchnera (Woyzek).

[Gość: puzdro]

więcej o aferze majtkowej i PR-owym nadmuchaniu:

www.puzdro.pl/forum/forum1-2.php?id_forum=7&id_temat=66&str2=1

[Gość: gosc]

a jednak wozzek nieco zanika przygnieciony ciezarem majtek.. nawet szanowny pan
recenzent raczył - W PIRWSZYM ZDANIU - zaznaczyć że własnie TEN watkek
najmniej go przejmuje

Gość portalu: puzdro napisał(a):

> więcej o aferze majtkowej i PR-owym nadmuchaniu:
>
> www.puzdro.pl/forum/forum1-2.php?id_forum=7&id_temat=66&str2=1

Panie Hawryluk!

[antytotalitarysta]

Jest Pan krytykiem,recenzentem muzycznym,który postanowił zostać krytykiem
teatralnym.I co Panu wyszło? Łopatologiczny,słuszny ideologicznie tekst,na
którego lekturę szkoda czasu.Są w Pana artykule akcenty,aluzje(?)polityczne.
Czyżby zamierzał Pan spróbować swych sił także w publicystyce politycznej?

[osmol]

Pominę opowiadanie o co chodzi w treści opery, tego przecież można dowiedzieć się z innych źródeł,

Co się dzieje?
Porównując to wykonanie Wozzecka do wiatru który powstaje w wyniku przemieszczania się mas powietrza z wyżu do niżu, to w Sali Moniuszki także nie było spokojnie. Wiało bowiem nudą, przeraźliwa nudą, która przemieszczała się od sceny ku widowni wywołując fale ziewania.
Już na samym początku mamy wątpliwą przyjemność czytania tekstu jaka to zbrodnia była niesłychana i jak pan zabijał panią, przebijając jej opłucną. Zamiar zaszokowania widza? Wszelki duch, wszak w jakimkolwiek wydaniu wiadomości telewizyjnych widzimy drastyczniejsze sceny zatem mało kogo mogło to poruszyć?
Sam fakt, że opera trwa godzinę i 45 minut też nie jest tu bez znaczenia, bo pan Warlikowski zafundował nam maraton bez żadnej przerwy. Zamiar zapewne był taki, by widz nie stracił podczas przerwy klimatu absurdu i szaleństwa jaki miał być stworzony. Szczytne to cele, jednak o tyle nietrafne, że nie udało się czegoś takiego zbudować. A rezultat jest taki, że po pierwszym akcie jest sennie, ciemno i jedyne o czym widz marzy to to, by nie usnąć i sięgnąć po filiżankę kawy. To jednak nie będzie mu dane. Całkiem pokaźne było grono osób, które w połowie przedstawienia zaczynały zmieniać na fotelu pozycje i dyskretnie zasłaniać usta by nie ziewać na kark siedzącym przed nim.

Scenografia.
Ani tu ładu, ani składu a widz traktowany jest jak infantylne dziecko, któremu trzeba wszystko łopatologicznie wytłumaczyć i ciągle przypominać kto jest kim i przemycać mu jak największą ilość aluzji, które w swym nagromadzeniu nie zaciekawiają a po prostu nużą.
Na początku akcja dzieje się w zakładzie fryzjerskim zaopatrzonym w rząd specjalistycznych foteli. Za chwilę bohaterowie są już w domu Wozzecka gdzie mamy łóżko i … te same fotele. Czyżby to na wypadek gdyby ktoś zapomniał, że bohater jest fryzjerem?
Na prawo od zakładu fryzjerskiego zamienianego czasem na jego dom, widoczna jest ekspozycja stała: okazały rząd pisuarów. Zaiste fascynujące. W Ubu Rex pan Warlikowski uraczył nas sedesem. Idąc tym tropem dojść można do wniosku, że chyba wszystko mu się z jednym kojarzy. Co te obiekty miały wyrażać? W jakim celu nagle grupa mężczyzn zmierza do nich i oddaje mocz? Odchodzi od nich dziarskim krokiem, kilka razy synchronicznie podskakuje i znika? A może kolejność była odwrotna, ale czy to ważne…
Odpowiedź. Bo wszyscy są tacy sami? Robią to samo, noszą to samo, myślą o tym samym? Ale przecież nie od dziś wiadomo, że człowiek to zwierzę stadne. Tak było jest i będzie. Co to za przekaz, który ociera się o truizm? Całe wykorzystanie i piętnowanie? popkultury reżyser uważa chyba za twórcze a ono jest już po prostu wtórne. Miast wprawić w zadumę - złości, zamiast zaciekawić – śmieszy.
„Powiedz mi po co jest ten miś?
Właśnie po co?
Otóż to, nikt nie wie po co więc nie musisz się obawiać, że ktoś zapyta. Wiesz co robi ten miś? On odpowiada żywotnym potrzebom całego społeczeństwa! To jest miś na skalę naszych możliwości”
Ten tekst z kultowego już „Misia” pasuje jak ulał, bo ja się pytam co w pewnym momencie na scenie robią dwie myszki Miki? Co my robimy tymi myszkami? Komu otwieramy oczy? I z jeden punkt wspólny z filmem jednak ta realizacja Wozzecka ma. To jest Wozzeck na miarę na naszych możliwości. Aż chce się dodać miernych możliwości.
Takich niepotrzebnych i nic nie wnoszących scen było więcej. Że wspomnę jeszcze tylko końcową. W libretcie czytamy, że dzieci idąc nad jezioro znajdują, zwłoki konkubiny. Tylko dlaczego idąc nad to jezioro niosą ze sobą krzesła? I dlaczego jezioro uosabiane jest przez wannę, w której bohater usiłuje ukryć narzędzie zbrodni? Wszak wywołuje to tylko na twarzy uśmiech politowania. Rozumiem stosowanie przenośni, zdanie się na wyobraźnię widza, ale nie popadajmy w przesadę.
Szkoda, że interesująca opera Berga, która mogłaby zmusić do zastanowienia. Zwrócić na siebie uwagę i pozostać na dłużej w pamięci widzów, została potraktowana po macoszemu. Że reżyserowi nie starczyło wyobraźni na stworzenie nowej jakości i ciągle trzyma się on twardo swojej konwencji, która może i jest rozpoznawalna, ale już znana, oklepana i po prostu kolokwialnie mówiąc przejadła się.
Najbardziej szkoda jednak tego, że z wydarzenia jakim niewątpliwie w tym miesiącu był Wozzeck, na dłużej zapamiętana będzie nie gra aktorów lecz „afera majtkowa”

Plusy.
To na co na pewno warto zwrócić uwagę i dlaczego mimo wszystko można pójść, to gra aktorów a w szczególności Mateo de Monti wcielającego się w tytułowego Wozzka. Interesujący głos, sugestywna gestykulacja połączona z mimiką wyalienowanego lecz często świadomego tego co się dzieje świra, są w tym spektaklu na pewno jasnym punktem. Nie jedynym oczywiście. Kolejnymi są Wioletta Chodowicz (Marie) i Anna Lubańska (Margret), zapamiętywalne i charakterystyczne w swym aktorstwie i śpiewie. Na koniec zaś nie można zapomnieć o Jacku Kaspszyku, którego przygotowanie i prowadzenie orkiestry niewątpliwie osłodziło ten ciężkostrawny seans.


__________
osmól

[jan_telecki]

osmol, a tańczące walczyka dzieci? zapomniales o nich, co mogly oznaczac?

czy dzieci nasladujące doroslych i ubrane jak dorosli nie wygladaja obłednie i
nie orbazują obłedu Wozzeka?

[osmol]

Moim zdaniem (podkreślam moim) to kolejny truizm jaki da się zauważyć w tej operze. Sam pamiętam jak pacholęciem jeszcze będąc, chętnie naśladowałem starszych. Że chłopcy bawia się w policjantów, że dziewczynki w gotowanie , że przymierzają stroje mam i chodzą w ich dużo za dużych butach. To nic odkrywczego. Pewnie te dzieci zrobiłyby na mnie wrażenie gdyby az tak długo nie były na scenie, najpierw na samym początku zanim jeszcze na dobre nie zaczęło się przedstawienie, a potem w dalszych częściach. Jak dla mnie za dużo.
Zwrócę jednak uwagę, na bardzo pozytywny efekt zaskoczenia jakim jest odsłonięta od samego poczatku kurtyna i taniec dzieci na scenie w "rytm" hałasującej orkiestry :) Tworzy to interesujący klimat, później niestety zanikający.

__________
osmól

[Gość: milosnik]

Mysle,ze osmol przesadzil z de Monti,ktorego nie bylo slychac !

[Gość: Elis]

dobrze, że ktoś był na tym samym przedstawieniu ;), bo jak czytam recenzje w
polityce i gw to nie wierzę... :) poza tym bardzo mnie swym komentarzem
ubawiłeś, ale nic dodać nic ująć
pozdrawiam :)

[Gość: wala]

Kocham muzykę, Hawryluka nie cierpię.
Czuję w jego tekstach jakieś brzydkie kompleksiki.
Brrr...
Od lat czekam na recenzenta który pomoże ruszyć z doła muzykę polską, a nie
będzie ciął po łydkach.Poczuje misję do spełnienia.

[Gość: Uriah]

Panie Hawryluk - pisz pan w swoim imieniu, takie formułki "nikogo nie zostawia
obojetnym" to uczniowskie wodolejstwo.

[Gość: Vvoi]

"jest dramatem na wskroś współczesnym". cóż z tego, kiedy to współczesność nudna.
bez polotu, bez jaj.
moim zdaniem przyczynił się do tego również berg, który z genialnej,
psychologicznie fascynującej i złożonej sztuki stworzył operę banalną, której
sentymentalność jest dziś całkiem niepoważna. od samego początku wiadomo, o co
chodzi, i kolejne wydarzenia niewiele wnoszą, kiwamy głowami, no tak, no tak...
muzycznie nie było większych wpadek, ale wzlotów również nie. berg zdecydowanie
nie jest moim faworytem i trudno mi go oceniać, ale nie było to emocjonujące.
owszem, grzecznie ułożone, czyściutkie jak u roberta wilsona. efektowne światła,
"dramatyczna" scenografia. nie wiem, dlaczego minimalizm ma być wyznaczany
pisuarami (patrz recenzja - czy to ironia?), ale dziś ani "minimalizm", ani
pisuary nie robią najmniejszego wrażenia na widzu, który już conieco obejrzał.
zgadzam się z jednym z przedmówców, że naprawdę ciekawe były dzieci, które
podczas strojenia instrumentów przed spektaklem tańczyły walca. i może
nienajgorsze - dzieci, które na końcu komentowały po polsku. choć byłem już tak
zmęczony, że chciałem jedynie końca.
szkoda, że warlikowski się wystraszył. to nie był jego pierwszy raz w narodowym,
jednak po ogólnym laniu, jakie mu się dostało za don carlosa (gdzie rzeczywiście
zaatakował odważnie), tym razem wygrzeczniał. lekka, oryginalna scena początkowa
ma się nijak do całego spektaklu. jest ornamentem - a mogłaby nadawać ton. szkoda.
----

new-art.blogspot.com