Polski teatr eksportowy

[idonea]

W Polsce monopol na przesłanie mistyczno-metafizyczne ma Kościół, zlaicyzowne
(uznaję to za pozytyw) elity Zachodu szukają w teatrze głębokiego przeżycia,
którego nie dostarczy im ksiadz proboszcz ani rozrywka typu Broadway. Dla tego
samego powodu Kieślowski zrobił karierę tam, a nie tu.
Z drugiej strony finansowanie kultury w Polsce stoi chyba O NIEBO lepiej niż
na przykład w USA. W Stanach żaden zespół nie jest finansowany przez państwo
(nie mówiąc już o właścicielach sal teatralnych) a bez stabilnego zespołu nie
wypracuje się oryginalna estetyka. Typowy teatr off w San Francisco to paru
zapaleńców, którzy robią go wieczorami, w dzień programując komputery,
ewentualnie żebrząc o sponsorów. Nawet przy najlepszych chęciach nie osiągną
tego, co Mądzik czy Saniewski.

Obsesja

[obalmycastryzm]

idonea napisała:
W Polsce monopol na przesłanie mistyczno-metafizyczne ma Kościół, zlaicyzowne
> (uznaję to za pozytyw) elity Zachodu szukają w teatrze głębokiego przeżycia,
> którego nie dostarczy im ksiadz proboszcz

I znowu winny Kościół (monopolista).

polacy sa glupi

[Gość: matejo]

wszystko co w tym kraju jest dobre jest doceniane wylacznie za granica: vide kieslowski, balcerowicz
itp

[Gość: MAr]

Polacy są mądrzy. Nie płacą za wygłupy tzw. aktorów. Ja takiego aktora mogę w
d...ę kopnąć i mu zapłacić za to, ale żeby oglądać przez godzinę, a co gorsza
dwie jego pajacowanie, zwane aktorstwem, co to, to nie.

[Gość: babaqba]

obalmycastryzm napisał:

> I znowu winny Kościół (monopolista).

Oczywiście. To kościół dba o zacofanie społeczne, jako pewną podstawę swojej dominacji. A teatr się
dostosowuje vide "rekolekcje teatralne" warszawskiego instytutu teatralnego. Warto poczytać kleszy
bełkot na ich stronach WWW: nudny i pusty jak cała polska "teologia".

[Gość: Anita]

Warto się zastanowić dlaczego tak jest. Może dlatego, że widzowi włoskiemu,
amerykańskiemu, innemu mniej trzeba do metafizycznej satysfakcji?

[Gość: pawcio]

Raczej na odwrót. Do teatru chodzą ludzie, którym kościół nie wystarcza. U nas
kościół wystarcza za wszystko. Do teatru chodzi się rozerwać i niestety nie
jest to wyrafinowana rozrywka. W obecnych czasach taki spektakl
jak "Apocalipsis cum figuris" Grotowskiego nigdy by nie powstał, a jażeli
jakimś cudem by powstał, to natychmiast Grotowski stanąłby przed sadem za
obrazę uczuć religijnych. Zresztą w latach siedzemdziesiątych kościół próbował
dogadać się z cenzurą, żeby to zdjąć.
Takie mamy czasy: psieją od poczatku lat 80-tych, a ludzie razem z nimi. Za
chwilę Polacy beda tylko biernymi konsumentami popowej papki dostarczanej przez
koncerny rozrywkowe ( co służy zarówno władzy, jak i Kościołowi).

[Gość: dawidu]

pawcio - 'Apocalypsis cum figuris'... Tak, zeby precyzji wypowiedzi stalo sie
zadosc.

bo w Polsce ludzie wola odpust po mszy w niedziele

[princealbert]

taka jest polska wrazliwosc na sztuke

wola i msze i odpusty i teatr-spokojna glowa

[Gość: x]

...a to ze nie wszyskich stac by czesto bywac w teatrze to inna sprawa.

Brawo Lublin i Poznań

[Gość: Lubelak]

Pozytywne jest to, że Lublin i Poznań rozsławiają polską kulturę na świecie.
I polski teatr, nie tylko eksperymentalny, są kojarzone prawie wyłącznie z
KULem (Mądzik), Gardzienicami, wczesniej lubelskim Provizorium (też furora w
USA), ew. poznańskim Biurem Podróży.
Brak to Krakowa, który produkuje propozycje wyłacznie lokalne (0 przekazu
światowego) i tak naprawdę jest to teatralna prowincja.
No ale cóż robi marketing.
Na szczęście dla polskiej kultury
mamy "prowincję" bo pseudokulturalny Kraków juz dawno spadł do piątej ligi. Nie
tylko zresztą w teatrze.

[Gość: yan]

Pamietam teatr Madzika sprzed blisko 30 lat. Zaluje, ze nie moge zobaczyc
Gardzienic czy Wierszalina. Wciaz im daleko do Wroclawia choc osrodek
Grotowskiego moglby sie nimi zainteresowac. Wroclaw mial kiedys najlepszy
festiwal teatralny w Polsce, teraz ma smetnego senatora. Takie czasy...

[cortazar_agirre]

Niektóre wymienione w artykule spektakle są po prostu słabe...i nie wnoszą
niczego nowego do dorobku tych teatrów. W Polsce niczym nie zaskakują, a ich
twórcy szukają samozadowolenia za granicą, tylko czekając na takie artykuły w
wiecznie zakompleksionej Polsce. Idą za tym konkretne pieniądze wynikające z
powiązań towarzyskich. Potrzeba nowych talentów. Nie bawmy się trzydzieści pięć
lat w ciemność ;). Wychodzi na to,że Scena Plastryczna KUL znana jest w kraju z
tego,że jest znana na zachodzie. To smieszne...to farsa.

...a Bolszoi w Rosji?- "to smieszne to farsa"?

[Gość: x]

[Gość: Vvoi]

Moim zdaniem to kwestia braku otwarcia na sztukę nowoczesną. Literaturę łykamy,
jakoś nie skostniała, ale innowacja, awangarda w sztukach wizualnych jest już
marginesem, a w sztukach scenicznych wciąż się gada o "skandalu". Od paru lat
kursuję do różnych części Europy i z powrotem, i w Polsce jest zasadnicza
różnica obyczajowa: strasznie łatwo o skandal. Być może wiąże się to z
dziedzictwa przeszłości. Ano tak: z jednej strony, przyzwyczailiśmy się do tego,
że jesteśmy odważni, a z drugiej, nie pozwoliliśmy na redefinicję tej odwagi, na
jej odświeżanie. W Polsce jakoś tak nie wypada nie zrobić Słowackiego,
Szekspira. Nie przystoi zrobić coś z głośną muzyką i/lub ryzykowną grą np. z
ciałem, czy z widzem. Wtedy w najlepszym wypadku jest się "off" (co jakoś tu
słabo brzmi, nieprawdaż?), w najgorszym - efekciarzem.
Trzeba natomiast przyznać, że wszystkie wspomniane "awangardy" są dość
ezoteryczne, nie są łatwe w odbiorze. Kraje, o których wspomina autor, mają
oprócz teatru tego rodzaju coraz żywszą kulturę teatru doświadczalnego, ale
który nie przestaje być dla ludzi, mówić do nich, dzielić się z nimi, a nie
tylko im imponować Sztuką przez duże SZ. Dzięki temu publiczność chodzi do
teatru, lubi go, i chce więcej, ambitniej, trudniej. Przestaje to być zabawa dla
grupki wybrańców. W Polsce co offowy teatr, to medium...
---
new-art.blogspot.com

Zmarl Zygmunt Duczynski... tworca Teatru KANA

[Gość: Gosc]