Martha Argerich - demon fortepianu

[plorg]

"Prawdą jest, że wszyscy czekali na Argerich, ale uczciwie trzeba przyznać,
że gra poprzedzających pianistów nie zachwycała."
-----------------------------------------
Nie wszyscy moga byc idealami i mistrzami najwyzszej klasy, ale wlasnie
dzieki slabszym wykonawcom moze wlasciwie docenic prawdziwe gwiazdy. Poza tym
negatywne nastawienie a priori, nie wplywa na obiektywnosc oceny.

Martha Argerich - demon fortepianu

[dominutka]

Nie bardzo wyobrażam sobie jak Sinfonia Varsovia mogła zagrać akompaniament do
koncertu e-moll Chopina "niepewnie intonacyjnie".

Martha Argerich - demon fortepianu

[Gość: jau]

Ciężki typ recenzji, jeśli nie recenzenta

1. (Mozart - Koncert fortepianowy) wspomniany "brak blasku" Fu Ts`onga był
konsekwencją przyjętej przez pianistę koncepcji zagrania Mozarta bardzo
przemyślanym, "medytacyjnym" dźwiękiem. Owszem, wydawać by się mogło, że nie
opanował jednocześnie klawiatury i orkiestry (Fu Ts'ong samodzielnie dyrygował
Varsovią - ciekawe dlaczego recenzent pominął ten fakt) i w finale nie osiągnął
spodziewanych rezultatów, jednakże było to ciekawe podejście do tego koncertu.
2. (Mozart - koncert na trzy fortepiany) Recenzent wyraźnie się zdenerwował
dobrym humorem obu braci (Rico i Paula), obaj pianiści i sama Argerich bawili
się świetnie, co udzieliło się większości sali, a grając przewrotną, własną
kadencję rozbawili mnie setnie, nie widziałem wtedy smutnych buzi wokół
siebie ;). Oczywiście, że można zarzucić kilka drobnych potknięć, ale była to
naprawdę fajna zabawa, i cieszę się, że miałem szansę ją i zobaczyć, i usłyszeć.
3. (Szostakowicz) Absolutnie się zgadzam natomiast z opinią recenzenta o
występie p. Argerich. Wspaniały kawałek świetnego wykonawstwa zafundowali nam i
orkiestra i trębacz i pianistka. Świetna dynamiczna gra, perfekcyjnie
skonstruowana interpretacja oparta kapitalnie dobrane tempa. Soczysta gra
Varsovii i niezwykłe zgranie (kilka tylko minimalnych kiksów) oraz bardzo
wyraziste wprowadzanie tematów i cytatów stawia to wykonanie wśród moich
ulubionych. Tematy liryczne, ech, jak z romantycznego filmu, i chyba o to
chodzi w tym koncercie ;)

Tandeta i kicz, szarość bladości + jeden Geniusz

[Gość: Hubert]

Czegoś takiego już daawno nie słyszałem. Mix epokowego-geniuszu z podrygiwaniem
chińskiego mędrca, szarością bladości jakiegoś uczniaka z Argentyny + cyrk
dwóch takich co chcieli ukraść.... względy publiczności...
Wiedza o interesujących kursach muzycznych czy lekcjach na wiedeńskim
Uniwersytecie z udziałem Paula Guly docierała do mnie od jakiegoś czasu,
ponadto wsławił się swego czasu nagraniem Schumanna kwartetu i kwintetu z
Hagenami, co rzeczywiście warte jest dyskursu i niekłamanego podziwu,
spodziewałem się więc po koncercie sobotnim kreacji no jeśli nie epokowych to
chociaż budzących zainteresowanie. Natomiast ....... to co wyrabiali obaj na
scenie Filharmonii w sobotę.... było po prostu najbardziej tandetną i kiczowatą
próbą urobienia jaj z Mozarta.
Wszystkim wiadomo, żę Mozart juz sam był jajcarzem przedniej marki, wiec
dorabianie do niego dodatkowego humoru było z założenia zadaniem wymagającym
ponad naturalne zapasy wyrafinowanego dowcipu,. No i wyszlo co wyszlo. Pan
Gulda w surduciku, zachodzący drogę Marcie coś jej tam namiętnie Jej
opowiadając wlazł wraz z Rico na estradę, no i zaczęło się. Nie dość, że (czego
mozna bylo sie spodziewac, bo prób przecież chyba nie mieli) artykulacyjna nie
spójność (używam słów delikatnych), kiksy fałsze firmy Sinf. Varsovia, to
doszły do tego jeszcze teatralno-onanistyczne gesty samozachwytu i ubóstwienia
własnej osoby przez Mister Paula, plus wygibywanie się na wszystkie strony jako
pomoc w dyrygowaniu sekcją wiolonczel plus wszelkiej maści pozy, miny,
śmieszki, uśmieszki i inne takie, w sumie miały dać chyba tylko vipom; dornom,
boro i innym waledziako-głowym zachwyt, który u innych wywołał po prostu:
śmiech, zawstydzenie, niedowierzanie, ale przede wszystkim pytanie; jak Wielka
Marta mogła się pod tym "czymś" podpisać.... Znam odpowiedź, jednakże to temat
na osobną notkę.
Goerner. Ja się przyznaję; nigdy go nie lubiłem, juz od recitalu z 2001 kiedy
grał głównie utwory Chopina, później ten arcy-nudny, bezbarwny, obojniaczy,
flegmatyczno-konformistyczny występ z dwoma koncertami Brahmsa, no i wczoraj -
Chopin nr 1 in e moll.
Pytam; Exclusive contract with EMI?? Takie coś?? Taka fraza? Taka za
przeproszeniem interpretacja?? Przysięgam; jakbym zamknął oczy, moje myśli
powiedziałyby: czy to Staś D. tak jedzie pod pałę, czy co??
Fou.. to wielki zasłużony artysta, cenione wśród melomanów są jego nagrania
mazurków, ballad Schumanna, itp itd, ale z całym szacunkiem dla jego mądrości,
którą było słychać wczoraj w Mozarcie, szanujący się i publiczność artysta wie
kiedy usunuąć się w z pod fleszy i reflektorów.
Dzięki Bogu, przepraszam to zły adresat, dzięki Marcie, Panu Leszczyńskiemu i
pewnie tonie innych osób zawdzięczamy, że w ógóle przyjechała, że nawet dotarła
do Filharmonii, i w końcu weszła i dała kreację, zupełnie odbierającą
jakiekolwiek pole dyskusji jakimkolwiek malkontentom, grając obłędnie,
olśniewająco, jak na Nią, również bez większych wpadek, jednym słowem koncert,
który jak ten z 1999 z Warszawskiego Teatru Wielkiego, na długie lata
pozostanie w naszych wspomnieniach, a ci którzy nie zdołali się przebić przez
ten sajgon czekających po wejściówkę, będą tego pewnie długo żałować.
Tak, jestem wdzięczny organizatorom za sprowadzenie tej niekwestionowanej
gwiazdy na warszawski festiwal, ale z drugiej strony moje podejrzenie budzą
odwiedziny strony Deutsche Grammophon, po lekturze której można stwierdzić, iż
Martha gra w wielkich salach co chwilę, dlaczego więc tak rzadko mamy ją
możliwość podziwiać tu w Polsce??? Kontakty? Sprzeczność interesów? Nieudolni
szefowie instytucji muzycznych w kraju? Czy kaprysy Damy? Chyba jedno i drugie..


[e-mail]

Martha Argerich - demon fortepianu

[Gość: qb_1]

Nie zgodze sie z ocena, ze wystep N.Goernera byl slaby. Mam pare ulubionych
wykonan koncertu e-moll, w tym wykonanie z 1968r. wlasnie M.Argerich z C.Abbado.
W finale i sposobie zagrania "krakowiaka" przez N.Goernera odnalazlem bardzo
wiele z tamtego klimatu. Generalnie bylem bardziej na tak niz na nie.
Fou T'Song - to wole zmillczec - wialo nuda.

Pare potkniec orkiestry i falszywe dzwieki jednej z wiolonczel, zdarza sie.

Martha + Waszczeniuk - ten duet bardzo mi sie podobal. Duch interpretacji,
tempa, w zasadzie wszystko. Sinfonia nie brzmiala idealnie, za co wine ponosi
moim zdaniem "balast" M.Argerich w postaci A.Rabinovitch'a (to zazwyczaj
transakcja wiazana, Martha po prostu ciaga go chyba za soba...).

Paul+Rico Gulda IMO postanowili zabawic sie konwencja, kadencje jak dla mnie ok.
, zawiodla tu moja ulubiona pianistka (M.Argerich), ktora akurat do zagrania
tego koncertu wydawala sie nieprzygotowana, stad dosc duzo zgrzytow miedzy 3
fortepianami :-( Po Szostakowiczu to i tak idzie w niepamiec.