Pseudo wolność.

[fomica]

Ludzie, co was pogięło z tym "wolnym czasem" i "nieskrępowaną singielską
wolnością"?? Czytam i pękam ze śmiechu. Jestem mężatką i mam czas (i
przyzwolenie męża!! - niesamowite, prawda??)na pracę, na drugie studia, na
naukę języka, na wakacje, na kurs tańca... W czym niby miałaby mi
przeszkadzać obecność małżonka? Przecież to nie jest mój bliźniak syjamski,
nie jesteśmy nierozłączni,
nie taszczę go na plecach wychodząc na aerobik, ani on mnie gdy idzie do pracy!
Ponadto nie więzi mnie w piwnicy, nie żąda relacji gdy wracam ze spotkania z
koleżankami, nie tłamsi mnie i nie krzywdzi. Wprost przeciwnie, dużo sie od
niego nauczyłam, i to raczej w tym związku się rozwijam, dojrzewam. Śmieszni
jesteście ze swoimi bajkami jakim to horrorem są stałe związki.

[zabieganab]

zgadzam sie z Tobą po tysiackroc!

Bo właśnie Z PARTMEREM / MEŻEM / CHŁOPAKIEM jest pięknie!

Wiele rzeczy sie robi razem: malowanie mieszkania, urlop, narty na
weekend, zapraszanie przyjaciół do domu, odchudzanie, nauka jezyka,
hobby, wedkowanie i wiele innych.
Ale sa rzeczy, które sie robi osobno: wyjście z dziewczynami na
plotki, aerobik, rolki (Jesłi on nie lubi), czytanie romansideł...

[Gość: baster]

Jasne, życie z kimś jest cudowne. Straciłem strasznie dużo czasu
na "singlowanie". Małżeństwo nie jest żadnym ograniczeniem wolności.
Oczywiście wszystko zależy od tego, jak się układają relacje.
Naprawdę nie musi się być zawsze razem. Dobrzy małżonkowie dają
sobie duży margines wolności. Wiedzą, że to korzystne dla obojga

[Gość: Martak]

straciłam dużo czasu na związkowanie
i w końcu jestem szczęśliwa czyli pojedyńcza.

[majaa]

Sądzę, że wychwalających singielskie życie można podzielić na trzy
grupy:
1) ci, którzy żyją lub żyli czas jakiś w nieudanym związku. To nie
dziwne, że samotność wydaje im się atrakcyjna;
2) tacy, którzy chcieliby spotkać na swojej drodze życiowej
prawdziwie bratnią duszę, ale z jakichś powodów im to nie wychodzi i
sami siebie próbują oszukać, że życie w związku to brak wolności i
takie tam dyrdymały - takie podejście poprawia im samopoczucie
(przynajmniej na jakiś czas). A niektórym oszukiwanie siebie tak
dobrze wychodzi, że naprawdę zaczynają w to wierzyć;
3)dziwacy, mający problemy ze sobą.
Nie wykluczam, że są wyjątki od tej reguły, ale raczej nieliczne.
Już widzę, jaką burzę wywołam powyższymi stwierdzeniami. Może nawet
bluzgi polecą (jak administrator dopuści:)), zwłaszcza od grupy nr
2. Ale trudno, każdemu wolno napisać, co myśli, nawet jeśli innym to
się nie podoba.
Pozdrawiam wszystkich, którzy potrafią podejść do siebie z rezerwą i
humorem.

[Gość: sammanta]

Jest takie powiedzenie "nie ceń innych swoją miarką", wiesz? Ty
znalazłaś szczęśliwy związek, ja znalazłam go także. Ale znam ludzi,
którzy być może po prostu mieli pecha, wciąż spotykali (i sami
wybierali) niewłaściwe osoby i dla nich, względem ich własnych
doświadczeń (a nie moich czy Twoich) życie w związku wydaje się
horrorem. Mają prawo tak myśleć, jak również mają prawo kiedyś
zmienić zdanie. Kąśliwe uwagi pod kątem ludzi, którzy po prostu żyją
inaczej niż Ty czy ja, czy jeszcze ktoś tam, mają swoją wspólną
nazwę: nietolerancja.
Pozdrawiam!

[drzejms-buond]

...a co robi twój mąż gdy ty idziesz na aerobic?