Wywiad

[asta7]

prawy.pl/index.php?action=print&dz=felietony&id=7313&subdz=

Po jedenaste: nie spamuj!

[eryk2]

asto7, nie spamuj w kolejnych wątkach tym wyjątkowo kłamliwym tekstem -
dostałaś odpowiedź za pierwszym razem, a ty nadal siejesz (to już trzecie
forum, gdzie wieszasz ten link). Przeczytaj jeszcze raz, jeżeli nie
zrozumiałaś, kogo reklamujesz:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12217&w=45086413&v=2&s=0

[bonobo44]

asta7 napisała:

> prawy.pl/index.php?action=print&dz=felietony&id=7313&subdz=

przytaczam ten tekst bez dalszego komentarza:

<<PAWŁOKOMA – „OSTATECZNE POJEDNANIE”?

Polskich historyków przede wszystkim obwiniam za to, że dziś ma miejsce
nieuzasadniona zaszłościami historycznymi uroczystość w Pawłokomie - mówi
ukraiński historyk dr hab. Wiktor Poliszczuk w rozmowie z Jackiem Zielińskim.


Jest Pan znanym od lat orędownikiem pojednania polsko-ukraińskiego. Badaniom
tragicznych stosunków między dwoma narodami w okresie drugiej wojny światowej i
po jej zakończeniu poświęcił Pan wiele lat życia, czego dowodem są liczne
publikacje z tego zakresu. I oto 13 maja w Pawłokomie ma nastąpić historyczne
pojednanie prezydentów obu państw: Lecha Kaczyńskiego i Wiktora Juszczenki. Czy
według Pana takie symboliczne pojednanie zamknie już tę sprawę i pozwoli nam od
tej pory myśleć wyłącznie o teraźniejszości i przyszłości?

Zagadnieniu nacjonalizmu ukraińskiego, ustaleniu przyczyn i rozmiarów
dokonanych przez jego formacje zbrodni poświęciłem 25 lat swego życia - bez
jakiegokolwiek wynagrodzenia i bez zachęty ze strony władz Polski lub innych
krajów. I oto dziś stoję przed problemem dokonania oceny spotkania prezydentów
Kaczyńskiego i Juszczenki w Pawłokomie. W zamiarze prezydentów ma to być symbol
pojednania. Zastanawiam się – pojednania: kogo z kim – prezydenta Juszczenki,
który jest wyrazicielem zbrodniczego ruchu banderowskiego, z prezydentem
Kaczyńskim, który reprezentuje państwo polskie, naród polski? Chyba nastąpiło
jakieś nieporozumienie. Prezydent Kaczyński, z którego formacją polityczną
wiązałem wielkie nadzieje w zakresie potępienia zbrodni banderowskiego
ludobójstwa dokonanego na ludności polskiej, został wmanipulowany w to
polityczne przedsięwzięcie, które nie ma nic wspólnego ani z prawem, ani ze
sprawiedliwością, bo prawo wymaga ukarania sprawców zbrodni, a sprawiedliwość
ich potępienia. Pytanie, przez kogo prezydent Kaczyński został w tę imprezę
manipulowany? Odpowiadam wprost: przez prezydenta Juszczenkę, któremu prezydent
Kaczyński zaufał. Juszczenko, powtarzam to, jest w omawianym zakresie
wyrazicielem interesów banderowców, on młodość spędził w środowisku
banderowskim w Tarnopolu, on ma żonę, pochodzącą ze Stanów Zjednoczonych,
banderówkę. To w ich, banderowców, interesie leży zamknięcie tematu zbrodni
ludobójstwa, jakiego dopuściły się ich formacje na ludności polskiej (co
najmniej 120.000 ofiar) i ukraińskiej (co najmniej 80.000 ofiar).
Z czyjej winy, gdy chodzi o stronę polską, mogło dojść do takiego
wmanilpulowania Prezydenta Polski? Na to pytanie mam jednoznaczną odpowiedź – z
winy nauki polskiej, zajmującej się stosunkami polsko-ukraińskimi doby
najnowszej. Jest to temat szeroki i nie wiem, czy znajdzie się tutaj miejsce na
jego dotknięcie.

Prezydent Lech Kaczyński twierdzi, że to ma być „ostateczne pojednanie”.
Pomijając wielką niezręczność takiego sformułowania, pozostają przecież
nierozliczone, nieukarane i niezbadane do końca zbrodnie na dziesiątkach
tysięcy cywilnych ofiar. Skoro tak, to czy powinniśmy już o tym
wszystkim „ostatecznie” zapomnieć?>>

[bonobo44]

<<Prezydent Kaczyński myli się, gdy mówi, że ma to być „ostateczne pojednanie”.
Pojednanie, zapytam powtórnie – kogo z kim? Pojednanie może dotyczyć tylko
ludzi. Między państwami mogą być tylko porozumienia. To kto z kim miałby się
pojednać? Między narodem polskim i ukraińskim nie ma waśni, nie było jej też w
okresie międzywojennym, pamięć historyczna obu narodów nie sięgała poza
wydarzenia I wojny światowej, ludność polska i ukraińska na kresach południowo-
wschodnich II RP masowo koligaciła się, sąsiedzi Polacy i Ukraińcy żyli w
zgodzie. Może chodzi o pojednanie członków struktur zbrojnych z okresu wojny i
po jej zakończeniu? Może chodzi o pojednanie żołnierzy AK z banderowcami?
Jeżeli tak, to czy weterani AK wypowiadali się w tej sprawie, czy upoważniali
prezydenta RP do występowania w ich imieniu? Wiem, że ani weterani AK, ani ci,
którzy cudem zdołali uciec spod banderowskiej siekiery, ani ich potomkowie –
nie mają zamiaru pojednać się z ich oprawcami, nie mają zamiaru im wybaczyć,
bowiem oni nigdy nie pokajali się, a bez pokajania nie ma odpuszczenia win. Tym
bardziej, że dziś oni na Ukrainie (częściowo też w Polsce) ubierają się w togi
bohaterów. Wystarczy przeczytać ich prasę, aby się co do tego przekonać. Gdy
chodzi o zbrodnię ludobójstwa, to pamięć historyczna narodu jest trwała, jej
nie da się usunąć w drodze spotkania dwóch prezydentów. Zbrodni ludobójstwa nie
zapomina się łatwo.

Wybór Pawłokomy na miejsce pojednania zapewne nie jest przypadkowy. Co
właściwie stało się tam 3 marca 1945 roku? Czy wszystko na ten temat wiemy? Czy
ustalona jest dokładna liczba ofiar, sposób zadania śmierci, sprawcy?

Tak, wybór Pawłokomy na miejsce „pojednania” nie jest przypadkowy. Ta tragedia
jest wyeksploatowana przez propagandę banderowską do maksimum. Prawdą jest, że
w marcu 1945 roku doszło do rozstrzelania przez siły polskie około 150
mieszkańców tej wsi. Ale był to mord incydentalny, o podłożu, które w nauce
prawa ma nazwę „działania w afekcie”, w konkretnym przypadku układającym się w
ciąg psychologiczny: w czasie okupacji hitlerowskiej ludność ukraińska w
następstwie działalności Ukraińskiego Centralnego Komitetu, będącego pod egidą
Abwehry, pozostawała w uprzywilejowanym – w stosunku do ludności polskiej –
położeniu. Ludność polska w zamiarze OUN miała być wysiedlona z tzw.
Zakurzonia.
Po klęsce Niemiec banderowcy na tym właśnie terenie, w oczekiwaniu na III wojnę
światową, zaczęli budować przyczółek faszystowskiej Ukrainy,
tworzyli „republiki” banderowskie, likwidowali wszystko, co polskie –
posterunki milicji i polską administrację. W Pawłokomie doszło do uprowadzenia
przez banderowców dziesięciu Polaków. To wyczerpało cierpliwość polskich
mieszkańców wsi, którzy zwrócili się o pomoc do znajdującego się w podziemiu
oddziału AK. Nastąpił odwet, doszło do masowego rozstrzelania mężczyzn –
członków lub sympatyków banderowskiego podziemia. Tego aktu nie można
usprawiedliwiać, ale też nie można go porównywać z mordami banderowskimi na
Wołyniu i w Halicji. Wskazać przy tym należy, że fakty dotyczące tego
wydarzenia w Pawłokomie są przedstawiane w różny sposób przez stronę polską i
przez stronę banderowską. Istnieją dwa opracowania dotyczące tego wydarzenia:
jedno autorstwa Petra Poticznego, urodzonego w Pawłokomie banderowca, który w
wieku 14 lat wstąpił do UPA, do oddziału Hromenki. Ten autor dokonał opisu
wydarzenia z punktu widzenia banderowskiego, niezgodnego z obiektywnymi danymi.
Drugie opracowanie jest pióra dr. Zdzisława Koniecznego, polskiego, politycznie
niezaangażowanego historyka, który, w oparciu o dokumenty archiwalne,
przedstawił inny niż banderowski obraz wydarzeń. Podczas gdy Poticznyj mówi o
ponad trzystu ofiarach, Konieczny podlicza je skrupulatnie i ustala ich liczbę
na 150. Ale nie w arytmetycznym podsumowaniu ofiar problem, polega on na czymś
innym, chodzi raczej o prezentowane przez obu autorów metody zabójstw.>>

[bonobo44]

<<Niektórzy historycy, politycy, działacze i świadkowie ze strony ukraińskiej
mówią o wyjątkowym okrucieństwie i bestialstwie żołnierzy AK. Z drugiej strony
ci Polacy, którzy badają sprawę Pawłokomy, kwestionują liczbę ofiar i
wykluczają takie okrucieństwo, mówią o rozstrzeliwaniach. Czy po tylu latach od
tamtych wydarzeń jest możliwe ustalenie stanu faktycznego i czy nie od tego
powinno się całą rzecz zacząć?

No właśnie, banderowcy przedstawiają przebieg akcji według wzorca mordów
dokonywanych przez nich na Wołyniu i w Halicji, mianowicie, że Polacy, bojówka
AK przy asyście miejscowej ludności, w bestialski sposób mordowała mężczyzn,
kobiety i dzieci. Faktyczne zaś, jak to udowadnia Konieczny, w Pawłokomie
rozstrzelano (a więc bez znęcania się) jedynie mężczyzn. Ich liczbę można
ustalić w drodze ekshumacji, tą samą metodą można też ustalić sposób
uśmiercania oraz wiek i płeć ofiar.

Media podchodzą do tych zagadnień od strony czysto politycznej i propagandowej.
Przy okazji jesteśmy zasypywani wieloma sprzecznymi informacjami, ponadto
widać, że różni ludzie usiłują nadać temu wymiar ideologiczny i postawić
zbrodnie obu stron na tej samej płaszczyźnie, bez pogłębionej analizy i bez
wchodzenia w sedno zagadnienia. Oto w „Rzeczpospolitej” (która jest przecież
poważnym dziennikiem) 24 kwietnia zamieszczona jest wypowiedź Myrona Sycza ze
Związku Ukraińców w Polsce: „To samo, co Polacy przeżyli na Wołyniu, przeżywali
Ukraińcy mieszkający w Polsce. Za to wszystko odpowiadają władze
komunistyczne”. Czy faktycznie krzywdy obu stron są takie same? I czy tylko
komuniści są w tym przypadku wszystkiemu winni?>>

[bonobo44]

<<Środki masowego przekazu często kształtują, niestety dalekie od
rzeczywistości, poglądy na temat nie tylko Pawłokomy, ale też na problem
zbrodni ludobójstwa na ludności polskiej w ogóle. Ogromną, wprost decydującą
winą w tym zakresie, obarczam ośrodki naukowe w Polsce, zajmujące się historią
stosunków polsko-ukraińskich doby najnowszej. Mam przede wszystkim na myśli
Instytut Pamięci Narodowej i - nieistniejący już - Wojskowy Instytut
Historyczny, ale też inne ośrodki naukowe, takie jak Uniwersytet Jagielloński,
na którym pisze się prace licencjackie na temat „Stepan Bandera i jego UPA”,
jak Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, na którym nadaje się
doktorat za pracę, którą kwalifikuję jako podręcznik nacjonalisty ukraińskiego,
jak całe lubelskie środowisko uniwersyteckie, nie wyłączając KUL-u, jak
środowiska uniwersyteckie we Wrocławiu, Warszawie, Szczecinie, a nawet w
Poznaniu. Wielu historyków biorących udział w seminariach i konferencjach
naukowych, organizowanych przez IPN i Wojskowy Instytut Historyczny (na
przykład dziesięć seminariów historyków polskich i ukraińskich
nacjonalistycznych) opracowało bardzo wiele wartościowych referatów, ale nie
one decydowały o kierunkach ustalania prawdy historycznej. Kierownictwa naukowe
tych przedsięwzięć nie stanęły na wysokości zadania, wykazały niedostateczne
przygotowanie naukowe, ograniczyły się w organizowaniu przedsięwzięć do detali,
pomijając najważniejsze problemy. W kilku słowach spróbuję uzasadnić ten
zarzut:
Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów była (i pozostaje nadal) ruchem
ideologiczno-politycznym, a więc mającym swą ideologię i programy polityczne,
do realizacji których powoływała formacje zbrojne, między innymi UPA oraz inne
służby. Aby poznać przyczyny mordów dokonanych przez tę formację, logiczne jest
poznanie zasad ideologicznych i założeń programowych OUN. Tymczasem żaden
polski naukowiec nie podjął tematu - faszystowskiej w istocie - ideologii
nacjonalizmu ukraińskiego i jego zbrodniczych planów strategicznych. Powstała
sytuacja, w której nauka polska zna wiele detali, z których nie potrafi
zbudować całości.
W tych warunkach, banderowskiej proweniencji działacz opanowanego przez
banderowców Związku Ukraińców w Polsce, Myron Sycz, mógł na
łamach „Rzeczypospolitej” porównywać mordy wołyńskie z zabójstwem masowym w
Pawłokomie. Bowiem wiodący historycy IPN, tacy, jak Grzegorz Motyka czy Tomasz
Stryjek, którzy nie potrafią rozróżnić mordów zbiorowych, doktrynalnych,
planowych, dokonywanych z pobudek ideologiczno-politycznych, od mordów
incydentalnych, jednostkowych, dokonanych w stanie afektu, w obronie
koniecznej, dokonanych bez podłoża ideologiczno-politycznego, bez przyzwolenia
sił politycznych, którym podlegają. Dlatego ci historycy, a więc cała
zorganizowana nauka polska zajmująca się stosunkami polsko-ukraińskimi doby
najnowszej, w szczególności historycy skupieni w IPN, w jego Biurze Edukacji
Publicznej z Grzegorzem Motyką na czele, rozpatrują problem mordów wołyńskich,
a także ich odprysku w formie tragedii w Pawłokomie, w płaszczyźnie: Polacy –
Ukraińcy, co jest z ogromną krzywdą dla narodu ukraińskiego. Jeśli bowiem
przyjmiemy, że OUN-UPA liczyła 40.000 bojówkarzy (przy uwzględnieniu w niej
fluktuacji), to jest mniej niż 1 procent narodu ukraińskiego. A gdy się weźmie
pod uwagę nieznany nauce polskiej fakt, że UPA wiosną 1943 roku składała się w
50 procentach z ludzi terrorem do niej wcielonych, a pod koniec tego samego
roku terrorem wcieleni stanowili w niej już około 90 procent, a więc minimalną
część procentu narodu ukraińskiego, to jak można stawiać sprawę na
płaszczyźnie: „Polacy – Ukraińcy”? Jak można mówić o „polsko-ukraińskim
konflikcie”, o „polsko-ukraińskim pojednaniu”? W ogóle nie ma podstaw, aby
mówić o pojednaniu. Trzeba tylko powiedzieć prawdę, że zbrodni ludobójstwa na
ludności polskiej dopuściła się znana z nazwy i z personaliów zbrodnicza,
faszystowska OUN, trzeba tylko potępić tę formację, a zniknie
problem „pojednania”.
I jeszcze jedno: Myron Sycz usiłuje winę za mordy banderowskie (i za ten w
Pawłokomie) przerzucić na „władze komunistyczne”, a „Rzeczpospolita” publikuje
te wyssane z palca enuncjacje. Trzeba wyraźnie powiedzieć, że to jest
manipulacja świadomością. Faktycznie bowiem to z meldunku dowództwa partyzantki
sowieckiej pochodzą pierwsze, z wiosny 1943 roku, określenia w
postaci: „banderowcy wyrzynają polską ludność na Wołyniu”. Fakty są tego
rodzaju, że ani Niemcy, ani Sowieci – z różnych przyczyn – nie byli
zainteresowani wyrzynaniem ludności polskiej przez banderowców. >>

[bonobo44]

<<W tej samej „Rz” zawarta jest następująca informacja redakcyjna: „W trakcie
rozpoczętej w roku 1943 na Wołyniu czystki etnicznej prowadzonej przez oddziały
UPA i miejscowych chłopów, zginęło od 30 do 60 tys. Polaków (strona ukraińska
uważa liczbę 60 tys. za zawyżoną)”. Liczby te rażąco odbiegają od ustaleń,
dokonanych przez Pana i innych historyków. Czy faktycznie rozbieżności co do
liczby ofiar muszą być aż tak duże?

Według moich szacunków, opartych w dużej mierze na dokumentach autorstwa
formacji OUN-UPA, a także na ustaleniach miejscowych władz na Ukrainie w toku
przemian ustrojowych w niej zachodzących, z rąk OUN-UPA – „Służby Bezpeky”
(nieznanej nauce polskiej formacji banderowskiej) w latach 1943–1944 na Wołyniu
śmiercią męczeńską zginęło co najmniej 120.000 ludności polskiej, zaś w latach
1941–1950 z rąk tych samych formacji zginęło co najmniej 80.000 ukraińskiej
ludności cywilnej. Gdy chodzi o tych ostatnich – na moralne potępienie
zasługuje fakt przemilczania tych zbrodni na Ukraińcach na dzisiejszej
Ukrainie. Absolutna większość ofiar polskich z lat 1943–1944 nie doczekała się
godnego, chrześcijańskiego pochówku, ich prochy pogrzebane są po chlewach,
podwórkach, ogrodach, polach, w lasach. W obecnym stanie rzeczy nie doczeka się
takiego pochówku, bo polityka teraźniejszych władz Ukrainy, zdążających do
uznania OUN-UPA – z prezydentem Wiktorem Juszczenką na czele – w omawianym
zakresie zagadnień jest opanowana przez element banderowski.

W „Gazecie Wyborczej” z 24 kwietnia Paweł Wroński w rozmowie z Piotrem Tymą
(sekretarzem Zarządu Głównego Związku Ukraińców w Polsce) robią porównanie
Pawłokomy do Jedwabnego. Piotr Tyma uważa, że takie porównanie ma sens i
mówi: „w mordowaniu ukraińskich mieszkańców brała udział ludność miejscowa i
miejscowa komórka AK. Mieszkańcy przejęli też majątek zamordowanych. Przez lata
zamazywano pamięć o tym wydarzeniu. Zadziałały mechanizmy podobne jak w
Jedwabnem. Jeden z miejscowych historyków zakwestionował na przykład liczbę
ofiar”. Czyli znowu „polscy sąsiedzi” zamordowali i „przejęli majątek
zamordowanych”. Czy jest to rozumowanie, które można podeprzeć jednoznacznymi
dowodami?

„Gazeta Wyborcza” od szeregu lat jest wyraźnie probanderowska. Wywiad z
Piotrem Tymą (również po banderowsku myślącym działaczu Związku Ukraińców w
Polsce), który usiłuje porównać Jedwabne z Pawłokomą też jest zabiegiem
socjotechnicznym. Tragedia w Jedwabnem i w Pałkokomie jest tylko co do jednego
porównywalna: były to incydentalne, nie mające za sobą przyzwolenia ze strony
władz polskich – podziemnych czy oficjalnych, zabójstwa masowe, natomiast mordy
wołyńsko-halickie, nieporównywalne co do liczby ofiar, były dokonywane z
motywów ideologicznych i w wyniku rozkazów Organizacji Ukraińskich
Nacjonalistów, której istnienie winno być zakazane, a która działa oficjalnie
na Ukrainie. Jej członkowie pełnili i pełnią nadal bardzo wysokie funkcje w
strukturach władz państwowych Ukrainy. Na przykład zajadły banderowiec Roman
Zwarycz, (współpracownik Jarosława Stećki), był ministrem sprawiedliwości
Ukrainy; „wódz” banderowców na Ukrainie A. Iwczenko jest prezesem
strategicznego, obracającego miliardami dolarów, przedsiębiorstwa
państwowego „Naftogaz Ukrainy”; „gubernatorem” obwodu rówieńskiego, (tego, na
którym zaczęło się mordowanie ludności polskiej), jest banderowiec Wasyl
Czerwonij. Wielu banderowców znajduje się w Radzie Najwyższej Ukrainy. Nie
należy więc w żadnej mierze porównywać problemu mordów banderowskich na Wołyniu
i w Halicji z incydentalnym zabójstwem masowym w Pawłokomie. I, co
najważniejsze, w żadnym wypadku nie wolno ustawiać problemu na płaszczyźnie:
Polacy – Ukraińcy.

W codziennej prasie cały czas czytamy, że w Pawłokomie „13 maja prezydenci
Polski i Ukrainy, Lech Kaczyński i Wiktor Juszczenko, oddadzą cześć ukraińskim
cywilom zabitym przez żołnierzy polskiego podziemia. Mają też złożyć kwiaty pod
tablicą upamiętniającą Polaków zamordowanych przez Ukraińską Powstańczą Armię”.
Czy w takim przedstawianiu sensu tej uroczystości nie brakuje jednak jakiejś
równowagi? Można przecież pomyśleć, że jednym ofiarom oddaje się cześć, innym
zaś tylko składa się kwiaty pod tablicą...

Mam nadzieję, że prezydent Lech Kaczyński, który został wmanipulowany
w „pojednanie” w Pawłokomie, oczyści przede wszystkim Instytut Pamięci
Narodowej z pobanderowsku myślących i działających w nim historyków, zleci
rzetelne zbadanie opinii ukraińskiej mniejszości narodowej w Polsce, w wyniku
którego okaże się, że jej 95-procentowa większość nie identyfikuje się ze
stanowiskiem Związku Ukraińców w Polsce. Wtedy, na tej podstawie, w wyniku
rzetelnych analiz i ocen ukraińskiego ruchu nacjonalistycznego, będzie miał
podstawę powiedzieć prezydentowi Wiktorowi Juszczence: Panie Prezydencie,
pójdźmy drogą prawdy, zdobądźmy się na akt potępienia ukraińskiego,
faszystowskiego ruchu nacjonalistycznego, jego formacji zbrojnych, które
dopuściły się zbrodni ludobójstwa nie tylko na ludności polskiej, ale też na
ukraińskiej. Wtedy, i tylko wtedy zniknie problem rzekomego konfliktu polsko-
ukraińskiego. A zbrodnia w Pawłokomie została już dawno osądzona, i jej nie
pochwalają żadne odłamy społeczeństwa polskiego.
Czy moje nadzieje będą płonne – pokaże najbliższa przyszłość.
Myślę, że dużo i jednocześnie bardzo mało powiedzieliśmy w tym wywiadzie, ale
na jego zakończenie chcę stwierdzić: rozumiem banderowców, oni, jak i wszyscy
zbrodniarze-winowajcy, bronią się i mają do tego prawo. Nie rozumiem jednak
tych polskich historyków, którzy nie przyjmują do wiadomości faktu, że OUN w
okresie międzywojennym była członkiem międzynarodówki faszystowskiej, a więc,
że była to, i jest nadal, organizacja faszystowska. W Konstytucji RP jest zapis
zakazujący działalności faszystowskiej, a w Kodeksie Karnym RP jest dyspozycja
przewidująca karę za propagowanie treści faszystowskich, chociażby w postaci
pochwalania mordów banderowskich, bo ludność polska była mordowana „za
przynależność narodową”. Działania władz Polski muszą pozostawać w zgodzie z
prawem i sprawiedliwością. Podstawę do takich działań winny stanowić rzetelne
ustalenia polskich historyków zajmujących się badaniem stosunków polsko-
ukraińskich. Ich przede wszystkim obwiniam za to, że dziś ma miejsce
nieuzasadniona zaszłościami historycznymi uroczystość w Pawłokomie.

Dziękuję za rozmowę.>>
prawy.pl/index.php?action=print&dz=felietony&id=7313&subdz=

[eryk2]

A co mi tam - jak inni spamują, to ja też. Tyle że reklamuję siebie, a nie
jakieś dziwne typy spod ciemnej gwiazdy (nie Andrzeja!).

Asta dała się nabrać na miłe jej uchu słówka ukrainożercy Poliszczuka.
Pomińmy już fakt, że ten pan nie wyjaśnił, gdzie był, jak go nie było
(stalinowski prokurator w PRL, potem wtyka UB w środowisku prawników, wreszcie
agent KGB wśród Ukraińców w Kanadzie - raptem objawił się jako "uczony" po 1989
roku, z antyukraińskim zacięciem godnym Edwarda Prusa, pupila NKWD, i
reszty "uczonych" radzieckich). Przeczytajmy krytycznie kilka zdań z polecanego
wywiadu:

- "Ogromną, wprost decydującą winą w tym zakresie, obarczam ośrodki naukowe w
Polsce, zajmujące się historią stosunków polsko-ukraińskich doby najnowszej.
Mam przede wszystkim na myśli Instytut Pamięci Narodowej i - nieistniejący już -
Wojskowy Instytut Historyczny, ale też inne ośrodki naukowe, takie jak
Uniwersytet Jagielloński, na którym pisze się prace licencjackie na
temat "Stepan Bandera i jego UPA"" - nie rozumiem, co jest skandalicznego w
tytule cytowanej pracy? To normalne określenie tematu historycznego: "Józef
Piłsudski i jego Legiony", "Admirał Canaris i jego Abwehra", "Hermann Goering i
jego Luftwaffe". Czysta manipulacja, wyprana z jakiejkolwiek logiki;

- "jak Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, na którym nadaje się
doktorat za pracę, którą kwalifikuję jako podręcznik nacjonalisty
ukraińskiego" - mowa zapewne o rewelacyjnej książce Romana Wysockiego (kto
czytał, ten wie, że to świetna, dobrze udokumentowana praca nt. OUN i tylko
taki bajarz, w kółko plotący o ukraińskim faszyzmie jak Poliszczuk, może mieć
autorowi za złe, że jest dobrym historykiem, a nie "politologiem", czyli panem
od pisania felietonów [zna ktoś WYBITNEGO polskiego politologa? na razie u nas
w kraju to bajkopisarze, spece od przelewanie z pustego w próżne]). Dziadzio-
stalinowiec udowadnia w ten sposób, że nie rozumie słowa "podręcznik" (książka
Wysockiego jest monografią historyczną o dziejach ukraińskiego nacjonalizmu w
latach międzywojennych i nie zawiera żadnych dyrektyw, instrukcji ani ćwiczeń
czy definicji do wykucia). Tego słowa uczą już dzieci w pierwszej klasie
podstawówki, więc pan Poliszczuk cierpi na starcze zdziecinnienie;

- "jak całe lubelskie środowisko uniwersyteckie, nie wyłączając KUL-u, jak
środowiska uniwersyteckie we Wrocławiu, Warszawie, Szczecinie, a nawet w
Poznaniu" - konia z rzędem temu, kto wskaże mi badaczy dziejów polsko-
ukraińskich we Wrocławiu, Poznaniu albo Szczecinie. Na żadnym z tych
uniwersytetów nie istnieje zakład, katedra czy inna placówka naukowa, zajmująca
sie tym tematem, więc pan Poliszczuk bredzi od rzeczy.

Włosy dęba stają od tych bzdur (a to ledwie ułamek całości, opartej na drwieniu
sobie z faktów ogólnie znanych).

Wywiad - ks. Tadeusz Isakowicz - Prawdę mówiąc

[bonobo44]

ks. Tadeusz Isakowicz Prawdę mówiąc