alkohol i depresja

[Gość: pepik]

Jestem alkoholikiem od ponad 30 lat. Aktualnie w abstynencji od ponad 2,5
roku. Nie mam obecnie fizycznych ciągotek do picia ale starsznie dokucza mi
depresja objawiajaca sie stałym myśleniem o bezsensie życia. Czy ktoś wie co
z tym robić ?

[Gość: allex]

Nie wiem czy slyszałeś coś na temat głodu alkoholowego. Jeżeli przechodziłeś
jakąś terapię to przypomnij sobie co mówili o radzeniu sobie z nim.
Alkoholik ma taki mechanizm - Musi sobie "zrobić źle" - aby poczuć się źle i
potem z lubością pławić się w swojej niedoli. Koncentrować się nad bezsensem
życia i samym sobą.
To tak jak przyprawa do potrawy - wódka smakuje lepiej "przyprawiana
użalankiem".
Musi być źle aby POCZUĆ SIĘ LEPIEJ stało się najważniejszym w życiu celem.
Znajdź terapeutę i popracuj nad nawrotem.
Powodzenia; Allex

[Gość: pepik]

Dzięki Alleks, ale to chyba za proste. Zastanowie się jednak nad tym b.
poważnie.

[Gość: nietrenujękarate]

Tu się nie ma nad czym zastanawiać. Jak nie chcesz pić to nie będziesz. A ta
depresja to nic takiego 14 lat temu to samo przeżywałem a nie piję już 17 lat.
Wmawiałem sobie na okrągło" chłopie ty jesteś gość i nie będzie tobą rządzić
jakaś szmata gorzała". W tym samym czasie siedziałem w knajpie z kumplami, oni
pili piwsko i wódę a ja soczek pomidorowy. Uciechy miałem co niemiara, oni
schlani bez forsy a ja z uśmiechem do domu.

[Gość: pepik]

Jednak jest się nad czym zastanawiać, gdy cały czas po głowie chodzą myśli
o "miałkości życia" i że właściwie nie ma sie po co męczyć, bo nic fajnego cię
już nie spotka. A wszelkie podejmowane próby zlikwidowania tego stanu ducha
powodują (albo i nie powodują) tylko kótkotrwałe polepszenie nastroju.

[Gość: allex]

Pepiku Znowu mówisz - muszę poprawić nastrój. Tęsknię za nieograniczonością,
siłą i mocą. Widzę, że jej nie mam. Zaczynam sobię zdawać sprawę ze swoich
słabości i ograniczeń i z tego, że życie nie niesie za sobą ekstra wzlotów.
No cóż MĄDROŚĆ POLEGA NA ŚWIADOMOŚCI I AKCEPTACJI WŁASNYCH OGRANICZEŃ.
Uzależnienie na nieustannej tęsknocie za byciem Bogiem i nieustannym doznawaniu
porażek na "drodze do boskości.
Allex

[Gość: pepik]

Dobra, ja się mogę z tym zgodzić. Wydaje mi się, że nawet to rozumiem ! Ale
okropnie mnie to męczy i nie chce mi się (z tym ?) w taki sposób żyć. Ot
wszystko. Serdecznie pozdrawiam, pepik.

[Gość: nietrenujękarate]

Masz żonę i dzieci? To masz po co i dla kogo żyć.A czarodziejka gorzałka niech
się na ryj wali, taka qwa do niczego nie jest potrzebna. Jak widzę ty jednak
nie potrafisz powiedzieć NIE skoro ciągnie cię do niej, czyli jesteś babą
słabego charakteru. Nie potrafię i nigdy nie potrafiłem zrozumieć gościa co to
nie pił przez np. 3 lata a potem poszedł w tango. Wiem że najgorsze jest 5-6
lat ale chłopie co to jest te parę latek wobec wszystkiego najlepszego co cię
jeszcze spotka, a na trzeźwo żywot lepiej się układa.

[Gość: pepik]

Kto Ci u licha powiedział, że zamierzam iść w tango !? Napisałem tylko, że
męczy mnie okropna depresja. Moim zdaniem cała masa ludzi na nią cierpi - nie
tylko alkoholicy. Ja jestem alkoholikiem i dokucza mi depresja. Nie mam w
planach rozpoczęcia chlania. A gadanie o rodzinie jako o celu życia to nietety
okropny stereotyp. Baba cię nie chce od dłuższego czasu a dzieci wyfrunęły z
gniazdka. Nowej baby nie chce się szukać. Podziwianie pijanych kolegów samemu
będąc trzeźwym to zamało aby chciało się żyć! Kłaniam się.

[wojtech451]

Hm, a może spróbuj zrealizować młodzieńcze plany i marzenia. Skoro dzieci na
swoim, a "baba cię nie chce" to zapewne masz sporo czasu. Ja gdy wytrzeźwiałem
napierw rzuciłem się w wir pracy ale później zacząłem szukać alternatywy.
Wróciłem do młodzieńczych marzeń o lataniu i chociaż na razie ograniczyłem się
do zwiedzenia stron internetowych na temat szybownictwa i paralotniarstwa oraz
odwiedzenia lotniska szybowcowego i rozmowach nt. licencji to temat we mnie
dojrzewa i prędzej czy później (finanse!) go zrealizuję.
Wypełnij czymś pustkę, bo depresja też potrafi unicestwić człowieka.

----
Jutro to dziś
tyle że jutro...

[Gość: pepik]

W tą właśnie stronę starm się zmierzać, ale wychodzi mi to tylko częściowo.
Tzn. "stare hobby" zajmują mnie na pewien tylko czas, a potem znów dopada
mnie "czarna dziura" czyli natrętne myśli o nicości życia i jego miałkości. A
na dodatek praca zawodowa okrytnie mnie nudzi i irytuje. Ale nie myślcie, że
tylko marudzę ! W korespondencji od Was starma się znaleźć to co dla mnie
najlepsze. Więc piszcie o swoich doświadczeniach w kwestii depresji. Dzięki !!!

[Gość: nietrenujękarate]

Jak wspomniałem w poprzednim poście nie piję dopiero 17 lat. Wiem co to jest
depresja bo nieraz mnie to nachodziło, ale wiem też że depresja to dobra
wymówka żeby się napić. Tylko co to zmieni, nic pogorszy tylko sytuację. Ja jak
mam doła to biorę się za byle jaką robotę, choćby tylko za porzadki w płytach
czy w piwnicy wszystko jedno a jak mi się zbrzydnie to robię sobie kawkę, coś
obejrzę w TV, coś podziobię na kompie, naprawię zabytkowe radio, byle się czymś
zając i nie myśleć o głupstwach.
Pozdrowionka wszystkim co olewają depresję i nie tylko tym.

[Gość: pepik]

Zazdroszczę Ci. Ja nie umiem olewać depresji. Na dodatek jestem leń i każda
robota lub praca mnie mierzi. Taki już jestem, ale się polubiłem (jak zalecają
na rozlicznych terapiach)! Do 17-tu lat niepicia (lub trzeźwienia) jeszcze
tylko trochę ponad 14 latek. Minie jak z bicza trzasł.

[wrocek13]

To są mechanizmy powiązane
www.terapia.rubikon.pl/html/1999/medycyna4_d.htm

[Gość: latawiec]

tak bylo u mnie i ze mna i jest od czasu (8lat) rzucenia papierosow. W
pierwszym roku nic nie potrafilo cieszyc. Potem bylo lepiej ale dobrze nie
jest. A moze ta depresja byla przed uzaleznieniem? I palac czy pijac byl to
sposob na jej otumanienie i wzbogacenie jalowego zycia?

[amelia7]

Nie wiem, czy powinnam wypowiadać się w tym temacie, bo nigdy nie byłam
uzalezniona (jestem współuzależniona), ale stany depresyjne znam bardzo dobrze.
Mi osobiście bardzo pomogło zwrócenie się w stonę duchowości, znalezienie
głębszego sensu w życiu. Poza tym to, o czym ktoś tu juz pisał - zajęcie sie
swoimi pasjami albo wręcz wymyslanie sobie zajęcia. Poza tym uważam, że jeżeli
jest naprawdę źle, można wspomóc się lekami, byle pod kontrolą lekarza.

[Gość: allex]

Depresja to choroba, natomiast myślenie o sensie i bezsensie życia, (obsesyjne
myślenie) na ogól nie ma nic wspólnego z depresją. Aby zdiagnozować depresję
trzeba odczuwać jeszcze kilka objawów też fizycznych (poczytajcie ICD-10 lub
DSM-IV). To o czym pisze Pepik to zwykłe "użalanko". Gdyby przeżywał depresje
to droga do komputera byłaby wysiłkiem nie do zniesienia nie mówiąc o czytaniu
postów. Wysiłek sprawiałoby jedzenie, sen, myślenie... To naprawdę straszna
choroba a nie obniżony nastój z powodu 40 tych urodzin.
Myśli pod tytułem "czy życie ma sens?" "czy kupie jeszcze sobie
żaglówkę?", "dlaczego nie ożeniłem się korzystniej?" to taki "niewypłakany w
knajpie żal". Dyplomowany nałóg tak ma, że musi popłakać nad życiem. Nie miałby
swojego uroku gdyby cały czas tryskał optymizmam takie wahnięcie od radości w
smutek! To jego czar nie dolegliwość. To takie miałknięcie w oczekiwaniu na
pogłaskanie.
Allex

[Gość: pepik]

Drogi Alleks ! Pocieszyłeś mnie tym "użalankiem". Naprawdę ! Ale mam uwagę.
Otóż odrózniam, nazwijmy to wartością pytania, pytanie o sens życia od pytania
czy kupię sobie nową żaglówkę, samochód, dom itp. Pozdrawiam

[Gość: warość pytania]

Wierzę i dlatego wiem, że nie jest to depresja. Pytani różnia sie bo są to
pytania różne - być czy mieć? Ale róznicę można rozpatrywać w kategoriach
etycznych. Jeśli chodzi o osobę w depresji perspektywa jej widzenia świata
zawęża się tak, że nie zadaje pytań ani o żaglówkę ani o sens życia. Jej
pytania to pytanie jek żyć z cierpieniem. Siła cierpienia jest tak wielka, że
każdy krok jest wysiłkiem. Nie pyta się ktoś z depresją czy to dobrze czy źle
ale czy dam rade zjeść, wstać no i pustka - wszechogarniająca pustka.
Pytania "aksjologiczne" - to problem "wypasionych".
Allex

[Gość: pepik]

Zgoda, ale ja wypasiony stale i w sposób bardzo mnie męczący, zadaję sobie
pytanie - po jaka cholerę dalej się męczyć na tym przepięknym świecie ?!

[Gość: allex]

Wiesz nie wiem po co. Ale jak to mówią to problem a nie depresja. Problem,
który można próbować rozwiązać na dwa sposoby.
Pierwszy - poszukując sensu. Czyli czegośc czego nie udało Ci się zrobić lub
dotychczas robiłeś nie tak.
(Jest to troszeczkę inne niż mówieni - moje dotychczasowe życie nie miało
sensu.)
Drugi to to co robią osoby uzależnione - sprawdzają czy to nie nawrót i czy
sposoby radzenia sobie z nawrotem poskutkują. Jeżeli jesteś uzależniony to
wiesz co się robi. Poważnie podchodzi się do nawrotu niezależnie czy ma się 10
czy 1 rok abstynencji. I wszystkie te rady, które moga się wydawać dla weterana
śmieszne warto zastosować
Allex

[Gość: pepik]

Nie myśl, że jestem zadufany w sobie. To co piszesz to ja wszystko wiem. Z
autopsji, zajęć terapeutycznych lub z lektury. Ale cały czas wydaje mi się, że
może wpadnę na cos innego. W każdym razie taki sposób działania pomaga mi w
bieżącym życiu. Jeszcze raz dzięki za mądre słowa.