czy to już?

[poppy75]

Zawsze mi mówiono, że artysta to szzególny zawód a efekt jest taki, że muszę
u7czyć się angielskiego (sesja) i zastanawiam się czy to już czas przestać
pić- nie klinuję ale - dopijam się za każdym razem - wiek 31, co począć?

[tenjaras]

weź książkę do ręki i ucz się angielskiego, nie szukaj usprawiedliwienia dla
niechęci do nauki w dziwnych pytaniach

raczej nikt nie wie, kiedy przekracza się tą tajemną barierę, ale kiedy już
pije się naprawdę niezdrowo, to o tym akurat ma się świadomość

zaciekawiłeś mnie tym poszukiwaniem usprawiedliwienia do nieuctwa... nie lepiej
pójść na dziewczyny?

[poppy75]

Dziękuję za odpowiedź Tenjarasie, należy Ci się jednak małe sporostowanie (w
istocie mój post był chaotyczny ale to wynik emocji). Jestem kobietą, na pewno
nie jestem nieukiem, wręcz przeciwnie:) Moje pytanie dotyczy samotnego
piwkowania przed komputerem, bez cech regularności ale jednak...myślę o tym,
zastanawiam się, cieszę się, że nie uległam albo - ulegam. Od ponad dwóch lat
sama wychowuje moją pięcioletnią córeczkę. Odpowiedzialność za dziecko i jego
wychowanie dodatkowo skłania mnie do refleksji nad moją skłonnością do
alkoholu. Poza tym od trzech lat leczę się na depresję, stale przyjmuję leki.
Z wielkim szacunkiem pozdrawiam wszystkich Forumowiczów

[yuraathor]

hej, wielu tu podobnych Tobie, więc poczytaj wypowiedzi na forum .możesz się
cofnąć w czsie ile zechcesz.sowją drogą trochę mi żal, że kiedy ja dostrzegłem
problem u siebie nie miałem o komputerze pojęcia,zacząłem od terapii i AA, dziś
jest już grup(k)a osób, które trwają w trzeźwości tylko dzięki
forumowaniu.każda droga jeśli prowadzi do postawionego celu jest dobra.

[7zahir]

Robiłam identycznie tak jak Ty.
Komputer i dopalacz w dłoni.
Najpierw - niegroźnie, po 1-2 piwa
gdy corka była w domu,
a jak byłam sama, ilośc wzrastała.
Jestem alkoholiczką.

[poppy75]

Dziękuję za reakcje na moje marudzenie, jestem coraz bliżej podjęcia decyzji.
Pół roku temu pożegnałam się z papierosami, może potraktuję to jako przetarcie
szlaku do znacznie cięższej próby...Może uznacie to za moje złudzenie ale
czasem odnoszę wrażenie, że alkohol częściowo zastępuje mi tamten nałóg. Zawsze
obracałam się w "szalonym towarzystwie"(z perspektywy czasu jakże negatywnego
wydźwięku nabrało to słowo). Alkohol, narkotyki (przeważnie marihuana, inne
opcje jedynie z ciekawości). Zawsze jednak byłam z ludźmi i pewnie dlatego nie
dostrzegałam problemu, bo otwarty dom, bo premiera, bo impreza, bo, bo, bo. A
teraz kiedy z przyczyn dramatycznych (sic!) jestem setki kilometrów od dawnego
życia, przyjaciół i jestem sama z córeczką (pomagają mi rodzice)- zobaczyłam
TEN PROBLEM, że on jest gdzieś blisko, czai się, chce zaatakować. Bardzo się
boję. Czytając posty z tego forum z jednej strony upewniłam się, że mój strach
jest uzasadniony a z drugiej - już wyniosłam kilka fajnych myśli- dziękuję za
to.

[poppy75]

Poprosiłam o pomoc, wsparcie, wytłumaczenie a Wy - dopóki ktoś nie
zaprzestanie - olewacie. Może jako lekcja życia opisalibyście swoje początki,
końce, dna - to może być dla innych lekcja życia...Nie chcę być namolna, to
taki wolny wniosek, chcesz- pisz, nie chcesz, nie możesz, nie powinieneś - nie
pisz nic ale...jesteśmy chyba razem ( mam nadzieję) Ps. Jestem alkoholiczką

Zawsze jest jakieś już:)))

[e4ska]

Nie, Poppy, nikt Cię tutaj nie lekceważy, to tylko sprawa czasu - pisanie na
forum, niestety, zmusza do rezygnacji z wielu innych rzeczy. Owszem, najprościej
byłoby napisać: tak, kochanie, masz problem, witaj w naszej gromadce, fajnie że
jesteś, tutaj masz www.odwyk.pl. tam znajdziesz adresy placówek, gdzie czekają
na Ciebie fachowcy, którzy Ci pomogą... Oczywiście, strona ta jest dobrą stroną,
bo oprócz adresów poradni przeciwuzależnieniowych są jeszcze artykuły rozmaite,
trochę w nich prawdy empirycznej, trochę hipotez, trochę śmiesznych wygibasów
psychologicznych, ale też sporo rzetelnych obsewacji i analiz tego niezwykłego
zjawiska, jakim jest alkoholizm... no i w Twoim wypadku chyba coś więcej.

Masz wielki atut, Poppy, młody - względnie - wiek - ale i trudny - u
Pawlikowskiej wtedy pojawił się pierwszy ostry kryzys, te jej piękne depresje -
trwoga i bunt, i rezygnacja... No ale ona nie narkomaniła ani nie piła,
podobno... to i miała czas na pisanie:)))

Życie artystyczne dzisiaj przypomina to opisane w Straconych złudzeniach, z
bardzo smutnym finałem. Mogłabym Ci dużo opowiedzieć z bliskiego doświadczenia,
chociaż nie jestem artyską:))) artyści to bardzo smutny narodek, ładnie
śpiewający po wypiciu, ale słaby w nogach:))) i w sercach jakiś ponury... No i
dotacje teraz nie takie, impresssski liche, każdy zalewa się samotnie gdzieś
przy komputerze, pod biurkiem turlają się coraz ordynarniejsze butelki... ale Ty
to chyba dobrze znasz:)))

Poppy, jako Nova Donna więcej o sobie napisz, ot, zobacz, jacy tutaj śmiali
goście pisują, niedawno nam się Blus objawił, a już postarzał się jako
znajomy... fizycznie odmłodniał za to, żeby było proporcjonalnie.

Z depresjami to podobno jest tak, że nie wiadomo, co pierwsze, alkohol czy
smutek. Bo alkohol daje tylko chwilowe wytchnienie, a pogłębia złe nastroje.
Poza tym sporo osób, równiez i pisujacych na naszym forum, dorobiło się
krzyżowego uzależnienia... mozna chyba i od lekow antydepresyjnych?... cóż, one
problemow nie rozwiążą, a walczyć ze swiatem się nie chce, i jak tu wyleźć z
dołka...

Poppy, alkoholizm na początku strasznie brzmi... ale po czasie się
przyzwyczaisz, i jak już te butelki wyniesiesz na smieci i przetrzeźwiejesz, to
nawet jest sie dumnym z tego... naprawdę, podobno duma mija, ale ja mam zamiar
być dumna do grobowej deski...

Skąd wiesz, że jesteś alkoholiczką? Czy to twoje wewnętrzne przekonanie, czy juz
masz jakąś diagnozę? Co prawda diagnoza nie jest konieczna, bo jesli się
martwisz, to trzeba pomysleć o abstynencji. Na początku też strasznie to
wygląda, jakto, jakto, ano takto, że np. ja od połowy kwietnia nie piję, a przed
rokiem ponad byłabym o tej porze niekumata albo ciężko chora.... a teraz nic
mnie nie dręczy, słucham sobie muzyki, popijam specjalny napój o tajemniczej
recepturze i piszę do Ciebie najserdeczniej, żebyś się nie martwiła... po prostu
przestała pić, dzisiaj przynajmniej bez piwa, a jutro - porozmawiamy.

Pozdrowienia dla Ciebie, snów spokojnych dla córeczki, rodzicom oby kasy nie
zabrakło:))) no i napisz, jak sobie teraz radzisz...

[poppy75]

Dziękuję za te słowa, sformułowanie dotyczące mojego uzależnienia wynika z
autodiagnozy, znajomości siebie i - coraz większej chyba wiedzy na temat
alkoholizmu. Muszę i chcę walczyć sama, bo wiem że za miesiąc albo za 10 lat ja
również musiałabym klinować , wpadać w ciągi i wszystkie te lub inne zachowania
stałyby się i moim udziałem ale ja postanowiłam nie dopuścić do tego, zapobiec
już teraz. Wiem, że słowa to jedno a czyny to całkiem inna kwestia, domyślam
się również, że wymaga to czasu (zapewne uwarunkowania indywidualne)
i "przemeblowania wewnętrznego", ba - chyba wręcz metamorfozy ale takiej
fajnej, pozytywnej. To kapitalne nie pić!!! Jeżeli chodzi o moją depresje to
jest to depresja reaktywna, bezpośrednio związana z konkretnym wydarzeniem,
nie mogę odstawić leków, bo jeszcze to wydarzenie nie zakończyło się i po
próbie odstawienia leków w ubiegłym roku ( pół roku nie przyjmowałam ich)
depresja wróciła po kilku miesiącach w niezmienionej postaci ( te same tiki,
wychudłam paskudnie, znowu ryczałam etc.). Nie przyjmuję żadnych leków
uspokajających, szczerze mówiąc nie wiem dokładnie na czym polega uzależnienie
krzyżowe (znam jedynie definicję) ale mam nadzieję, że nie jest moim udziałem.
Problem alkoholowy idzie sobie trochę innym torem. Pozdrawiam Wszystkich
serdecznie:)

[kylly]

hmmmm a zapytam z ciekawości...oczekujesz że ktoś naświetli Ci
kiedy "piwkowanie" przed komputerem jest przyjemnością, a kiedy stało się już
uzależnieniem ??
żadnej odpowiedzi nie dostaniesz....bo tak naprawdę jej nie ma...ja mimo
jakiegoś okresu niepicia (i niebrania leków - wiem co to uzależnienie krzyżowe
i wiem jak się z niego wychodzi) nie jestem w stanie określić kiedy
przekroczyłem tę "magiczną" linię...
powiem Ci tylko że moje picie nigdy nie było normalne...zawsze miało na celu
zagłuszenie czegoś innego co było we mnie...i jeśli tak jest u Ciebie nieważne
ile wypijasz i czy klinujesz jesteś materiałem na alkoholiczkę
pozdrawiam

[poppy75]

Kylly - jestem naprawdę nieświadoma zagrożeń wynikających z uzależnienia
krzyżowego, nie wiem czy to mnie dotyczy (co do alkoholu nie mam wątpliwości:
(), dlatego - jeśli chciałbyś, mógłbyś i na tyle masz wiedzy w tym zakresie-
napisz proszę, czy leki antydepresyjne (konkretnie venlafaxinum (efectin)w moim
przypadku mogą powodować ten typ uzależnienia. Jestem z dnia na dzień coraz
bardziej przerażona... wiem, że jak się ten lek odstawia to trzeba to robić na
zasadzie powolnego "schodzenia" z dawek , raz mało nie umarłam (sic!) z powodu
gwałtownego odstawienia tego cudu, oczywiście zrobiłam to z powodu braku
poinformowania mnie przez lekarza o takim detalu jak - zależność fizyczna od
leku, lekarz powiedział cyt. "tak świetnie wyglądasz - możesz odstawić..." no
to odstawiłam! Aktualnie nie biorę innych leków, czasem jedynie piję melisę
przed snem. Miłego "tylko dzisiaj" dla Ciebie i innych Forumowiczów

[kylly]

hmmm lekarzem nie jestem....ale efectin też znajdował się w "palecie" leków
którymi leczył mnie mój "doktor" (specjalista od uzależnień i depresji....
(sic !!!) wykrył "nerwicę poalkoholową" (jak się potem okazało nie ma w ogóle
takiej choroby...) - ale jeśli piszesz o problemie z odstawieniem efectinu to
już jest problem...a jeśli do tego dochodzi alkohol - problem jest
podwójny...powiem tylko że sam nie dałbym rady odstawić leków...nie ma
najmniejszej szansy (próbowałem - a że tez próbowałaś wiesz z czym się
to "je") - udało mi się po paromiesięcznym pobycie w szpitalu
psychiatrycznym....
pozdrawiam

[poppy75]

Nie mogę powiedzieć, że cieszy mnie to co przeczytałam, mój strach ma coraz
większe oczy ale i "waleczność" coraz większa. Byłam chyba naiwna sądząc, że
depresja "rozejdzie się po kościach". Aktualne wskazanie lekarskie mam takie,
żeby zacząć odstawiać lek, jak "przyczyna" depresji zniknie a że polskie
sądownictwo charakteryzuje się ślimaczym tempem pracy - jestem w pułapce. Moja
nieżyjąca już babcia mówiła, że gdyby rozrzucić wszystkie nieszczęścia ludzkie
to i tak każdy łapałby to swoje. Łapmy zatem swoje problemy, cieszmy się każdym
dniem, bądźmy szczęśliwi - tylko dzisiaj:))) Ps. Podchodzę co jakiś czas do
lustra z tym hasłem na ustach ale co tam - każdy sposób jest dobry.

[kylly]

:) tak od siebie...z każdego nałogu jest wyjście...trzeba tylko odrobiny
samozaparcia, wiary w to że można i czegoś....hmmm nieokreślonego co niektórzy
nazywają dnem...myślę że wstrząsu...mi jeszcze trzeba było ludzi...i takich
znalazłem...truizm ale nie zamieniłbym najgorszego dnia obecnego życia na
najlepszy z tamtego...i jeszcze jedno naprawdę dziś wiem że było warto :))
pozdrawiam