alkoholizm - zaczarowane koło

[tenjaras]

"ALKOHOLIZM -Zaczarowane Koło Zaprzeczeń "

RUCH AA - ZDRÓJ
MARZEC
1989
Marry – Go Round...Polish translation

Alkoholizm-zaczarowane koło zaprzeczeń
przez Wielebnego Józefa L. Kellrzana
dyrektora Instytutu Zwalczania Alkoholizmu w Charlotte (płn.
Karolina)

Wielebny Kellerzan przedstawił ten materiał po raz pierwszy na
Drugim Rocznym Mityngu Grup Al.-anon w Connectitut, w Milford, 5
października 1968 roku. Jego teorie zostały przyjęte z takim
entuzjazmem, że postanowiono je opublikować celem szerszego
rozpowszechnienia. Główne Biuro Służb Rodzinnych Al.-anon uzyskało
od wielebnego J. Kelermana pozwolenie na wydrukowanie i
rozpowszechnienie tego materiału. Materiał dotyczy każdego, kto
pośrednio lub bezpośrednio związany jest z życiem osoby cierpiącej
na chorobę zwaną alkoholizm. W fikcyjnej sztuce ukazano, w jaki
sposób ludzie w życiu alkoholika przedłużają jego chorobę i
przeszkadzają w jej uleczeniu. Ponadto metody postępowania, jakie
powinni zastosować wobec alkoholika bliscy mu ludzie, jeśli
faktycznie pragną jego uzdrowienia. Publikacja niniejsza jako jeden
z sposobów dawania sobie rady w sytuacjach stworzonych przez
alkoholizm proponuje Al.-anon. Jedynym celem tej wspólnoty jest
nauczenie nas innego sposobu myślenia o alkoholizmie, uzyskanie
takiego punktu widzenia, który może spowodować w naszym życiu
cudowną odmianę. To , co przeczytacie- jeśli naprawdę potrzebujecie
takiej pomocy – przedstawia rodzinny problem alkoholizmu w zupełnie
nowy sposób i wyjaśnia wiele niezrozumiałych do tej pory powikłań i
problemów. Wydanie poprawione, Marzec 1989. Ze zezwoleniem Al.-anon
Familly Group Hadguartes New York opublikował zespół
redakcyjny „Ruchu AA- Zdroju’’ Publikacja na prawach rękopisu do
użytku wewnętrznego Al.-anon, grup terapeutycznych i poradni
odwykowych.
Alkoholizm jest tragedią w trzech aktach. W tragedii bierze udział
co najmniej czworo ludzi: pijący , jego rodzina, przyjaciele,
koledzy w pracy, a nawet jego doradcy. Wszyscy oni przyczyniają się
do obrotów tego zaczarowanego koła alkoholizmu. Choroba ta rzadko
pojawia się u osoby całkowicie odseparowanej od ludzi. Rzadko
również trwa w całkowitym odosobnieniu. Jeden człowiek pije i upija
się- inni reagują na jego picie i zachowywanie się. Pijący reaguje z
kolei na ich reakcje i znowu pije. W ten właśnie sposób zaczyna się
obracać zaczarowane koło oskarżeń i zaprzeczeń- staczająca się w dół
spirala alkoholizmu. Aby zrozumieć alkoholizm- musimy spojrzeć nie
tylko na samego alkoholika, ale na całkowity obraz jego choroby tak-
jakbyśmy byli widzami odgrywanej na scenie sztuki. Musimy dostrzec
dokładnie role wszystkich aktorów tego dramatu. Alkoholik – jako
gwiazda całej sztuki – występuje na początku pierwszego aktu. Gra on
główną rolę, a inni reagują tylko na to, co on robi na scenie. Więc
oto nasz gwiazdor – zazwyczaj mężczyzna w wieku 30 – 50 lat
przeważnie zdolny, inteligentny i pracowity. Często jednak jego
ambicje przekraczają jego możliwości. Widzimy, że jest to bardzo
wrażliwy, samotny i nerwowy człowiek. Jest on również niedojrzały w
sposób, który go czyni bardzo zależnym od innych ludzi.
Prawdopodobnie zachowuje się sposób bardzo „niezależny’’, aby tej
niedojrzałości całkowicie zaprzeczyć. Właśnie z tego zaprzeczania
powstał tytuł naszej sztuki: Zaczarowane Koło Zaprzeczeń. Aby
alkoholik mógł grać swą rolę z powodzeniem, potrzebuje pomocy
innych. Dlatego musimy obserwować bardzo dokładnie, w jaki sposób
każdy z aktorów spełnia swą rolę w tym dramacie.
Prolog
Alkoholik odkrył, że picie poprawia mu nastrój, pozwala czuć się
lepiej. Wydaje to mu się błogosławieństwem, a nie przekleństwem.
Lekarstwem, a nie trucizną. Na kilka godzin znikają kłopoty i lęki,
napięte nerwy doznają odprężenia i wszystkie problemy są rozwiązane.

Akt 1

[tenjaras]

Alkoholik wkracza na scenę twierdząc, że nikt nie ma prawa mówić mu,
co on powinien robić, że tylko on sam może rozkazywać innym.
Rodzinie bardzo to utrudnia jakąkolwiek rozmowę z nim na temat jego
picia i rezultatów picia. Nawet gdy pijaństwo stwarza naprawdę
poważne problemy – alkoholik nie chce na ten temat rozmawiać. Każda
dyskusja jest czymś w rodzaju podwójnego monologu: nikt nie słyszy
tego, co mówi druga strona. Obie strony twierdzą co innego, a robią
co innego. Dlatego, aby alkoholika zrozumieć konieczne jest dokładne
poznanie tej gry. Obserwowanie samego alkoholika, czytanie naukowych
opisów jego choroby, albo wysłuchiwanie narzekań jego rodziny, to
tylko mała cząstka dramatu. Najważniejszym słowem w alkoholizmie
jest „zaprzeczanie’’, gdyż ludzie niezmiennie robią to, czego
postanawiają nigdy więcej nie robić, albo zaprzeczają temu, co
zrobili. Jeżeli moglibyśmy zaobserwować tę grę w telewizji
wyłączając głośnik – o wiele lepiej zrozumielibyśmy to, co się
naprawdę dzieje. Na początku pierwszego aktu alkoholik potrzebuje
kieliszka – więc pije. Pije często i wiele, a nie rzadko i w małych
ilościach. Może pić otwarcie, ale prawdopodobnie z ilością wypitych
kieliszków kryje się, pijąc poza plecami reszty aktorów tego
przedstawienia. Tu właśnie jest pierwsza część zaprzeczania:
ukrywanie ilości wypitego alkoholu. Dowodzi to, że pijący zdaje
sobie sprawę z tego, że pije zbyt wiele, pije częściej i więcej niż
inni, a przede wszystkim - że picie znaczy dla niego o wiele więcej
niż dla innych ludzi. Fakt, że pije za wiele i zbyt często, nie jest
zależny od jego woli. I tu dostrzegamy pierwszą oznakę alkoholizmu.
Ciągłe zaprzeczanie przez chowanie butelki i picie w samotności
wskazuje jasno, jak bardzo jego poczucie jest zależne od alkoholu.
Po dwóch lub trzech kieliszkach nie może już być mowy o
powstrzymaniu picia. Po paru następnych kieliszkach zauważymy
ogromną zmianę w pijącym. Staje się on pełen zadowolenia i
absolutnej niezależności. Znajduje się na samym szczycie świata i
może się zachowywać jak prawdziwy „bożek’’. Teraz on ma tylko rację,
każdy inny jest w błędzie, szczególnie jeżeli spróbuje przeciwstawić
się jego piciu. Nie wszyscy alkoholicy zachowują się w identyczny
sposób kiedy są pijani, ale wszyscy zachowują się nienormalnie i
bezsensownie, są nieodpowiedzialni za swoje czyny. Ignorują przepisy
towarzyskie, czasem posuwają się do łamania prawa
Przykładem jest tu prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwym, co u
nie alkoholika uznane zostałoby za czyn całkowicie niepoczytalny.
Jeżeli picie trwa wystarczająco długo- alkoholik stwarza krytyczne
sytuacje, wpada w kłopoty i najrozmaitsze powikłania. Mogą mieć one
różne scenariusze, ale ogólny ich zarys jest zwykle taki sam.
Alkoholik jest zależny, a zachowuje się niezależnie i picie
utwierdza go w tym przekonaniu. Jednak rezultaty pijaństwa
uzależniają go coraz bardziej od innych. Kiedy stworzony przez niego
samego kryzys chwyta go w pułapkę – czeka aby coś się stało, udaje
że ten kryzys nie istnieje, ucieka od konsekwencji lub wzywa pomocy
innych. Alkohol, który dał mu początek zadowolenia i niezależności,
zdziera z niego maskę i pozwala nam zobaczyć, jakim jest bezradnym i
bezbronnym dzieckiem.

[tenjaras]

W drugim akcie alkoholik nie robi nic innego, jak tylko oczekuje
pomocy innych. Pozostali trzej aktorzy tej sztuki odgrywają swoje
role i alkoholik z nich korzysta. Sam nie robi nic, albo niewiele.
Wszystko robione jest za niego.
Wybawca
Pierwszą osobą, który pojawia się na scenie, jest wybawca,
dobroczyńca- który dzięki swoim słabościom czuje się zobowiązany
do „ratowania przed nieszczęściem swego przyjaciela alkoholika.
Pragnie wydobyć go z każdej trudnej sytuacji i ulżyć ciągłemu
napięciu nerwowemu, Jakie w rezultacie tych trudności następuje. W
rzeczywistości Wybawca prawdopodobnie zaspakaja swoje potrzeby, a
nie prawdziwe potrzeby alkoholika. Choć może to robić w całkowitej
nieświadomości. Wybawcą może być mężczyzna spoza kręgu najbliższej
rodziny. Taką rolę może także odgrywać kobieta. Rola ta podejmowana
jest także przez doradców zawodowych: księży, lekarzy, adwokatów lub
pracowników społecznych. Wielu z nich posiada zbyt mało (a często
wcale nie posiada) istotnej wiedzy o alkoholizmie, wiedzy w tego
rodzaju doradztwie wręcz niezbędnej. Wskutek braku zrozumienia, jaki
wykazują, traktują sytuacje w taki sam sposób jak robią to
nieprofesjonaliści. Działalność Wybawców odbiera alkoholikowi
możność uczenia się na własnych błędach i brania odpowiedzialności
za swoje postępowanie. Alkoholika upewnia to w mniemaniu, że zawsze
znajdzie się jakiś Wybawca, który wyratuje go z tej opresji, mimo że
Wybawcy zawsze twierdzą, że tego więcej już nie uczynią. Ponieważ
pomagali zawsze, alkoholik wierzy, że będą pomagać także w
przyszłości. Tego rodzaju „akcja ratunkowa’’ staje się koniecznością
w taki sam sposób, jak i picie alkoholika.
Ofiara
Następny aktor, który wstępuje na scenę – to Ofiara. Często jest to
pracodawca, przełożony czy wspólnik, a także kolega z miejsca pracy.
Ofiara jest osobą odpowiedzialną za wykonanie pracy w czasie
nieobecności alkoholika spowodowanej piciem. Dane statystyczne
wykazują, że straty czasu zaczynają się w okresie 10 – 15 lat od
momentu, kiedy alkoholik zaczął w danym przedsiębiorstwie pracować i
jego zwierzchnik stał się jego przyjacielem. Chęć ochraniania
alkoholika jest odruchem całkowicie zrozumiałym. Uważa się zawsze,
że wydarzy się to po raz ostatni. Alkoholik staje się całkowicie
zależny od takiej pomocy uzyskiwanej od Ofiary. Bez niej nie mógłby
dalej pić. Albo musiałby przestać pić, albo straciłby pracę.
Prowokator
Trzecim aktorem w tym akcie jest osoba najważniejsza w tej sztuce:
żona, mąż, rodzice. Osoba z którą alkoholik żyje. Zwykle jest żona
lub matka. Jest ona weteranką w odgrywaniu tej roli, bo zna ją o
wiele dłużej niż inni. Ona właśnie jest Prowokatorem. Wyprowadza
ciągle z równowagi, cierpiąca z powodu pijackich wybryków – stara
się utrzymać rodzinę razem pomimo kłopotów, jakie stwarza alkoholik.
Jednak jej ciągłe rozczarowania, jej nieustający lęk stają się
źródłem ciągłej prowokacji. Prowokator stara kontrolować wprowadzać
ciągłe zmiany, które uważa za konieczne, poświęca się, dostosowuje,
nigdy nie daje za wygraną, ale i nigdy nie zapomina. Alkoholik
przekonany o tym, że
jego wybryki powinny być zawsze zrozumiane – nie może pojąć, że
Prowokator może go w czymkolwiek zawieść. Sam zachowuje się z
całkowitą niezależnością, robi co chce i dyktuje żonie, matce, jak
powinny postępować. Spodziewa ich się w domu kiedykolwiek wróci, o
ile na noc w ogóle wraca. Tego aktora można również
nazwać „ostosowującym się’’ , ponieważ stara się ciągle dostosowywać
do coraz to nowych, kłopotliwych sytuacji wynikających z picia. A
tym czasem alkoholik wini tę osobę tak domowe, jak i małżeńskie
kłopoty. Pomimo że osoba dostosowująca się stara się jak może, aby
mu dogodzić i przekonać go o tym, że nie ma racji. Jest
żoną ,gospodynią, często musi pracować na utrzymanie domu. Żyjąc z
mężem cierpiącym na alkoholizm stara się także być pielęgniarką,
lekarzem, doradcą. Oczywiście, nie jest ona w stanie wypełniać
wszystkie te role bez wyrządzenia krzywdy samej sobie oraz mężowi.
Zwykle jest tak wytrącona z równowagi, że nie potrafi rozmawiać z
mężem bez pogłębiania jego poczucia winy, goryczy, żalu i wrogości.
Stawia to atmosferę prawie, że niemożliwą do wytrzymania przez
alkoholika. Jednakże zwyczaje naszego społeczeństwa ćwiczą i
przysposabiają żonę do takiej właśnie roli. Jeśli nie będzie ona
postępowała według tej akceptowanej społecznie roli – zostanie
samotna, poza kręgiem rodziny i społeczeństwa, zostanie uznana za
osobę nie mającą pojęcia o tym, w jaki sposób dobra żona powinna się
zachowywać. A przecież cokolwiek alkoholik robi – kończy w domu.
Jest to miejsce, do którego powraca, kiedy nie pozostaje mu już nic
innego.
Drugi akt jest teraz w pełni przygotowany. Alkoholik
zostaje ,,wyratowany” ze swojej bezradności, przyjęty na nowo do
pracy i na łono rodziny. I powtarza się to wiele razy. Daje mu to
uczucie, że jest jednak odpowiedzialnym człowiekiem i utwierdza go w
przekonaniu, że rozwiązanie jego problemów i wywołanych piciem
kłopotów jest obowiązkiem otoczenia. Ponieważ jednak wszystko było
robione za niego, a nie przez niego samego – stał się on jeszcze
bardziej zależny. Jest w istocie człowiekiem noszącym „orosłe
ubranie’’. Problemy stworzone przez picie zostały rozwiązane przez
innych. Cały bałagan uprzątnięty, wszystkie przykre rezultaty picia
spadły na innych. Pozwala to alkoholikowi na dalsze pijaństwo, picie
staje się sposobem na rozwiązanie nowych problemów. W pierwszym
akcie alkoholik zagłuszał swoje cierpienie piciem; w drugim akcie
rezultaty picia zostały wygładzone przez innych. Przekonuje to
alkoholika, że ma pewne prawo zachowywać się w taki właśnie,
nieodpowiedzialny sposób, bezkarnie

[tenjaras]

Akt trzeci rozpoczyna się w podobny sposób, jak akt drugi, ale akt 1
i 2 stworzył pewne, trwałe uwarunkowania. Potrzeba zaprzeczania
zależności jest teraz u alkoholika o wiele silniejsza i musi być
wyrażana w bardziej zdecydowany sposób. Alkoholik zaprzecza, że ma
jakikolwiek problem z piciem. Absolutnie wypiera się tego, że
ktokolwiek i kiedykolwiek mu pomagał. Przeczy, że może utracić pracę
i uważa że w pracy jest niezastąpionym. Nade wszystko zaprzecza, że
jego zachowanie przyczyniło się do jakichkolwiek kłopotów w
rodzinie. Wręcz odwrotnie. Wini on swą rodzinę, a szczególnie żonę
za wywoływanie kłótni, za narzekania i kłopoty. Często twierdzi, że
jego żona jest nienormalna i potrzebuje pomocy psychiatrycznej. Wraz
z postępem choroby oraz wywołanej nią sytuacji – alkoholik często
oskarża żonę o zdradę małżeńską, o afery z innymi mężczyznami, choć
nie ma najmniejszych powodów do tego rodzaju podejrzeń. Niektórzy
alkoholicy uzyskują takie same rezultaty przez zachowanie kamiennego
milczenia, odmawianie jakichkolwiek rozmów na temat picia. Żona
nigdy nie zapomina zachowania męża. Mąż nie zawsze pamięta co robił
w pijanym stanie, ale nigdy nie zapomni co żona ,mówiła na ten
temat. Prawdziwym problemem jest to, że alkoholik zdaje sobie sprawę
z rzeczywistości, której tak mocno zaprzecza. Zdaje sobie sprawę ze
swej słabości i pijaństwa. Jego poczucie winy staje się nie do
zniesienia. Nie jest w stanie znieść najmniejszego krytycyzmu ani
rad innych ludzi. Świadomość własnej bezradności i niepowodzenia
stała się najbardziej zawstydzająca i bolesna na końcu pierwszego
aktu, w okresie gdy alkoholik myśli i postępuje jakby był „bożkiem’’
własnego świata. Z czasem rodzina przyzwyczaja się do pewnego
sposobu życia. Alkoholik może twierdzić, że nie będzie już pił.
Reszta osób twierdzi w sztuce, że w przyszłości nie będzie mu
pomagała. Wybawca zapewnia, że nie będzie już alkoholika ratował.
Ofiara- że nie będzie już poświęcała swego czasu pracy z powodu
picia alkoholika. Prowokator – matka albo żona – powtarza
alkoholikowi, że życie z nim w takich warunkach jest nie do
zniesienia. To co jest mówione przeczy całkowicie temu co, każdy
robi. Wybawca i Prowokator twierdzili w przeszłości i nigdy nie
dotrzymali słowa. W rezultacie poczucie winy alkoholika wzmaga się
ciągle. Wszystko razem wyolbrzymia u alkoholika świadomość ciągłego
niepowodzenia, samotności i napięcia nerwowego. Jeżeli te tortury
psychiczne staną się niemożliwe do wytrzymania, a w dodatku kiedy
nastąpi całkowita zmiana zachowania się innych aktorów sztuki –
alkoholikowi głównemu bohaterowi pozostaje jeden skuteczny sposób
ucieczki od uczucia ciągłej winy i rozczarowania : zmiana swojego
postępowania w celu uzyskania na powrót poczucia własnej godności.
Jeżeli jednak akt drugi jest odegrany w zwykły sposób (opisany
poprzednio) – nie ulega wątpliwości, że alkoholik w trzecim akcie
będzie pił w dalszym ciągu. Jest to dla niego jedyny sposób na
uwolnienie się od cierpienia,
pozbycia się wszystkich kłopotów, oraz odzyskania poczucia, że ,,
wszystko jest w porządku”. Świadomość natychmiastowej ulgi, jaka
przynosi picie, wymazuje z pamięci dalsze rezultaty picia. Alkoholik
zawsze ma nadzieję, że jednak tym razem będzie on w stanie
kontrolować swoje picie, a jednocześnie dozna wytęsknionej ulgi. Tak
więc to, co alkoholikowi wydaję się koniecznością, powtarza się raz
jeszcze i znowu zaczyna on pić. Kiedy przełknie pierwszy kieliszek –
sztuka się nie kończy. Kurtyna zapada po zakończeniu pierwszego aktu
oraz aktu drugiego, ale w trzecim akcie, sytuacja powraca do aktu
pierwszego bez zapadnięcia kurtyny. Powstaje coś na kształt filmu
ciągle powtarzającego te same ujęcia bez zakończenia jakimś
epizodem. Jeżeli widzowie pozostaną wystarczająco długo i dwa
pierwsze akty minęły w sposób poprzednio opisany – reszta odbędzie
się identycznie i w końcu aktu trzeciego alkoholik znów będzie
pijany. Z czasem aktorzy stają się starsi, ale dialogach i akcji tej
sztuki nastąpią tylko minimalne zmiany. Jeżeli dwa pierwsze akty
zostaną odegrane w opisany powyżej sposób – trzeci akt rozwinie się
tak samo. Jeżeli pierwszy akt ni zostanie odegrany – nie będzie
początku całego dramatu, jakie oglądamy w tej sztuce. Akt drugi
staje się jedynym aktem, w którym może być zapoczątkowane
ozdrowienie spowodowane postępowaniem oraz decyzjami osób będących w
kontakcie z alkoholikiem. W drugim akcie alkoholik jest przekonany,
że wszystkie jego problemy rozwiążą inni, którzy z powodu własnych
słabości lub przekonań nie będą mogli oprzeć się chęci udzielenia mu
pomocy. Ale jest to jedyny akt, w którym istnieje możliwość
przerwania tej beznadziejnej toczącej się w dół spirali alkoholizmu.
A także możliwość zatrzymania ZACZAROWANEGO KOŁA WIECZNYCH
ZAPRZECZEŃ. Spróbujmy zobaczyć, co się stanie gdy bliscy
alkoholikowi ludzie postanawiają całkowicie zmienić sposób swego
zachowania w zaistniałej sytuacji.

Kuracja rozpoczyna się w akcie 2

[tenjaras]

Planowana kuracja musi zacząć się w drugim akcie i jest zależna od
osób, które biorą w nim udział. Musza więc one nauczyć się, jak
ludzie wpływają nawzajem na siebie w takiej właśnie chorobie oraz
zrozumieć rzeczy najtrudniejsze – jak zmienić dotychczasowe role.
Aby dobrze nauczyć się tych ról – muszą oni zwrócić się do tych,
którzy dobrze znają tę sztukę i rozumieją objawy choroby
alkoholowej. Jeżeli akt drugi zostanie napisany w nowy sposób –
można mieć nadzieję, że alkoholik zostanie uleczony. Jest on bowiem
uwięziony w swoim cierpieniu i klucz, który może go z tego więzienia
uwolnić, posiadają inni. Nie możemy wymagać, aby jedyną alternatywą
dla rozwiązania jego problemów stało się odstawienie picia. Musimy
odemknąć drzwi, dać mu szansę wyjścia na zewnątrz. Jeśli ratujemy
alkoholika z każdego kryzysu, jeśli jego zwierzchnik w dalszym ciągu
pozwala robić z siebie Ofiarę, a żona działa jako Prowokator – nie
ma najmniejszej szansy, by alkoholik kiedykolwiek wyzdrowiał. Jest
on całkowicie bezradny, nie może sobie sam odemknąć drzwi. Uzdrowić
mogą go tylko aktorzy w tej sztuce, jeśli nauczą się przerwać jego
zależność od nich, odmawiając mu pomocy. Alkoholik nie jest w stanie
sam utrzymać w ciągłym ruchu tego Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń.
Pomagają mu w tym inni. Aktorzy ciągle pytają alkoholika, dlaczego
nie zaprzestaje pić. A przecież właśnie oni przez swoje zachowanie
pomagają mu, aby szukał ciągłej ucieczki w picie. Nie jest prawdą,
że nie można pomóc alkoholikowi, póki on sam o pomoc nie poprosi.
Prawdą jest, że alkoholik tak długo nie ma najmniejszej szansy na
wyzdrowienie, jak długo inni usuwają wszystkie bolesne rezultaty
picia i postępowania wynikającego z picia. Osobą z drugiego aktu
trudno jest się zmienić. O wiele łatwiejsze jest przekonanie, już
nic nie pomoże alkoholikowi. Wybawcy i Ofiary musza także postarać
się o dokładne informacje w celu zrozumienia tej choroby, jeśli
pragną zmienić swoje role, a tym samym pomóc sobie i alkoholikowi.
Żona albo matka musza brać udział w czynnym programie, który będzie
im doradzał, a jednocześnie leczył.
Jest to tylko wówczas możliwe, jeśli pragną one istotnej zmiany w
swoi życiu. Starając się zrozumieć rolę tych trzech wspierających
aktorów dramatu – musimy pamiętać, że tych ról nie nauczyli oni w
jednym dniu. Grają je tak, jak ich nauczono, i uważają, że tak
właśnie grać je powinni. Wyobrażają sobie, że alkoholikowi pomagają,
a nie przedłużają jego chorobę. I właśnie w tym tkwi dramat
alkoholizmu, cały mechanizm tworzenia postaw i działań
uniemożliwiających alkoholikowi jego wyzdrowienie.

Wybawcy

[tenjaras]

Wybawca wierzy, że nie wolno mu doprowadzić do tego, aby alkoholik
cierpiał z powodu picia, jeśli w stosunkowo łatwy sposób może temu
zapobiec. Osoba taka uważa, że ratowanie alkoholika z jego kłopotów
spowodowanych piciem jest równoznaczne z ratowaniem tonącego – po
prostu pomoc musi mu być udzielona! Ta misja jest przez alkoholika
odczytywana tak jak naprawdę myśli o nim wybawca : Ty sam nie jesteś
w stanie dać sobie rady bez mojej pomocy. W ten sposób Wybawca
wyraża brak zaufania w możliwość alkoholika radzenia sobie
samodzielnie ze swymi problemami, a taki brak zaufania jest sam w
sobie formą oskarżenia i wyroku. Rola wybawcy zawodowego – księdza,
prawnika czy też pracownika społecznego również może być bardzo
szkodliwa, jeśli pomnaża on w pomniejszeniu problemów, a nie w
zużytkowaniu ich jako inicjatywy do rozpoczęcia planu kuracji.
Rodzina wie już, prawdopodobnie od pięciu lat, a może nawet i
dłużej, że picie wytwarza poważne komplikacje. Ale dla ludzi spoza
kręgu najbliższych krewnych nie jest to takie łatwe do
spostrzeżenia. Kiedy rodzina zwraca się wreszcie do Zawodowców,
którzy nie posiadają dostatecznych kwalifikacji w zwalczaniu
alkoholizmu, szczególnie zanim aspołeczne zachowanie się alkoholika
stanie się całkiem wyraźne – może usłyszeć że nie jest on
alkoholikiem i że nie można zrobić nic, dopóki pijący nie zwróci się
o pomoc. Kiedy alkoholizm staje się widoczny dla ludzi spoza kręgu
rodziny i alkoholik sam wreszcie szuka pomocy u profesjonalistów –
zapewni sobie zmniejszenie problemów z wiązanych z piciem. Korzysta
bowiem z tych osób jako Wybawców. A ta sytuacja utrzymuje
Zaczarowane Koło Zaprzeczeń w ciągłych obrotach. Rodzina, której
poprzednio powiedziano, że u chorego nie ma objawów alkoholizmu –
teraz jest pouczona, że sposobem obchodzenia się z tą chorobą jest
usuwanie symptomów, zamiast leczenie zasadniczych przyczyn. Te same
osoby, które nie potrafiły odkryć choroby w jej początkowym stanie –
teraz mogą leczyć jej bardziej zaawansowane objawy pomagając
alkoholikowi w obrachunku jego Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń.
Rodzinę przekonuje to jeszcze bardziej, że nic już nie można
poradzić. Jeśli nawet członek rodziny próbuje uzyskać pomoc dla
samego siebie, czy też alkoholika – rola zawodowego doradcy ujawnia
się jako rola Wyba
a nie rola osoby prowadzącej rodzinę i samego chorego co trwałego
programu kuracji.
Ponieważ Wybawca jest pierwszą osobą na scenie – wpływa on na
pozostałych aktorów drugiego aktu, którzy nadają kierunek w tej
części sztuki. W ten sposób źle poinformowany zawodowy doradca
pomaga wszystkim powrócić do Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń.

Żona jest sama

[tenjaras]

Kolejną przyczyną wymagającą udzielenia pomocy żonie alkoholika przy
podjęciu przez nią planu kuracji męża jest opinia publiczna. Jeśli
żona zmieni swą rolę i zacznie zachowywać się w zupełnie nowy
sposób – odkryje, że została całkowicie osamotniona. Przyjaciele,
krewni, znajomi będą ją traktować jak aktora, który porzuca sztukę,
kiedy nie ma kto obsadzić jego roli. Najbardziej drastycznie
uwidacznia się to w momencie, gdy żona dobrowolnie lub z
konieczności opuści męża.
Niektóre żony potrafią zmienić role dzięki rozmowie z doradcą, który
ma minimum wiedzy o alkoholizmie. Inne zmieniają swą postawę dzięki
udziale w grupach terapeutycznych prowadzonych przez psychologów w
poradniach odwykowych lub w zakładzie leczenia odwykowego. Jeszcze
inne odzyskują równowagę duchową zrozumienie swej roli dzięki braniu
udziału w mityngach grup rodzinnych Al.-anon. Niezmiernie ważne dla
żony jest poznanie w grupie Al.-anon przyjaciół, którzy już
wcześniej podjęli próbę zagrożenia roli i odnieśli sukces. Krewni i
przyjaciele będą jej ciągle mówili, jak zła jest ta nowa rola i
dlatego kontakt z ludźmi, którzy w grupie rozumieją jej problem i
dają jej normalne wsparcie jest bardzo ważny. Największym błędem
popełnianym przez kobiety, które cierpią z powodu pijaństwa męża i
szukają dróg wyjścia, jest szukanie w grupie wyraźnych wskazówek,
jak postępować, by natychmiast powstrzymać swego męża od picia. Nie
zdają sobie one sprawy, że nauczenie się roli w małżeństwie z
alkoholikiem zabierze im wiele czasu.
Zanim spowodowane piciem męża emocje ulegną wyciszeniu i będzie ona
mogła nauczyć się postępować w nowy sposób, przez długi okres będzie
musiała regularnie
co tydzień uczestniczyć w mityngach Al.-alnon i spotkaniach grup
terapeutycznych. Czasem inni uczestnicy naszej sztuki nie zechcą
nauczyć się postępować w nowych ról i żona będzie musiała pozostać z
pomocną grupą, zanim jej nastawienie po dwóch, trzech latach pozwoli
nareszcie wziąć alkoholikowi w swe ręce odpowiedzialność za swe
losy.
Żona powinna przede wszystkim szukać pomocy dla samej siebie, aby
wyleczyć się z własnego lęku, depresji, goryczy i innych
niszczycielskich emocji, jakie wywołało u niej małżeństwo z
alkoholikiem. W miarę zmieniania się emocji żony z reguły dochodzi
także do zmiany sposobu picia alkoholika i często doprowadza to do
uleczenia choroby męża. Tylko niewielu mężczyzn potrafi znieść taką
drastyczną zmianę dokonującą się w żonach bez równie drastycznej
zmiany w ich życiu. Ale tak korzystna zmiana nie może być
gwarantowana natychmiast.
Wiele żon szuka więc jakiejkolwiek pomocy, ale dostrzegając, że
problemy małżeńskie nie zostają natychmiast wygładzone – zaniedbują
program.
Aby uniknąć skrzywdzenia dzieci, żona musi szukać pomocy poza
kręgiem rodziny i przyjaciół. Kiedy odgrywa rolę prowokatora –
dzieci często znajdują się w rozterce czują zagrożenie uczuciowe
zarówno ze strony chorego ojca, jak i ze strony chorej matki. Jeżeli
i ona w odpowiednim czasie szuka i znajduje pomoc – może zapobiec
wielu nieszczęściom spadającym na jej dzieci w wyniku jej własnych
reakcji na zachowywanie się męża. Jeśli wytrwa na swej drodze –
obroni swe dzieci przed wielu nieszczęściami i pomoże mężowi w
odkryciu drogi do jego wyzdrowienia. A więc realna szansą
uzdrowienia jest nie szukanie pomocy dla męża w rozwiązywaniu jego
kłopotów spowodowanych piciem, ale w poszukiwaniu tej pomocy dla
samej siebie i stałe korzystanie z niej przez długi okres.

Kwestia moralna

[tenjaras]

W całym tym procesie bardzo istotne są zasady moralne.
Nikt nie ma prawa odgrywania roli Pana Boga i wymagania, by
ktokolwiek zaprzestał picia. Także i alkoholik występuje w czasie
picia jak „bożek’’ – dyktuje każdemu co ma robić, kiedy sam nie
liczy się z nikim i robi co chce. W postawie takiej utwierdza go
wspierający zespół aktorów. Żona ma moralne prawo odmówić
posłuszeństwa mężowi, który zachowuje się jakby był Panem Bogiem,
wymagającym by każde jego życzenie było spełnione. W praktyce mężowi
nie można wiele przetłumaczyć, gdyż odmawia on słuchania argumentów
żony. Jedynym sposobem zakomunikowania tego co się myśli jest
uwolnienie się spod jego kontroli i dyktatury.
Ta niezależność może być praktykowana w milczeniu, nie ma potrzeby
wygłaszać jej słownie. Tak prawdziwym sygnałem dla żony jest nie to,
ale to co on robi. Musi więc ona nauczyć się przekazywania swych
sygnałów przez postępowanie w nowy sposób. W tej długotrwałej
kuracji emocjonalnej mogą żonie przeszkadzać dwie rzeczy: mąż
zaskoczony zmianą postępowania żony może reagować wyrazami
niezadowolenia, pogróżkami a nawet brutalnością; po drugie –
obowiązki domowe, szczególnie jeśli są małe dzieci – mogą
przeszkadzać żonie w systematycznym udziale żony w mityngach Al.-
anon, spotkaniach terapeutycznych. Wizytach u lekarzy. Niewiele
mężów alkoholików zgodzi się na zaopiekowanie się wieczorem dziećmi,
kiedy żona pójdzie na mityng. Szczególnie, kiedy mąż pije- nie
powinno się go obarczać taką odpowiedzialnością. Jeżeli małżeństwo
zostało zawarte w przeciętnym wieku, w okresie kiedy choroba
alkoholowa nie była jeszcze rozwinięta- żona jest pierwszą osobą ,
która znajdzie się Zaczarowanym Kole Zaprzeczeń alkoholika, gdy
choroba się rozwinie. Wybawca i Ofiara swoje role zaczną grać
dopiero wiele lat późnej. Jeśli kuracja ma być podjęta, zanim
choroba w pełni się rozwinie- pierwsze kroki musi podjąć żona. Dziś
większość ludzi, w tym wielu profesjonalistów, nie chce uznać
alkoholizmu jako choroby, zanim nie rozwinie się ona w całkowitą
zależność. Dlatego żona znajduje się w roli pionierki w szukaniu
pomocy. Jeśli ksiądz będzie potępiał picie- będzie się ona wstydziła
zwrócić się do niego ze swym problemem rodzinnym. Jeśli lekarz nie
rozpozna alkoholizmu w jego początkowym stadium- odcięta zostanie
pomoc medyczna. Kiedy w wyniku picia męża warunki staną się nie do
zniesienia i żona zwraca się o pomoc do prawnika- może on rozprawiać
na temat separacji lub rozwodu jako jedynego sposobu rozwiązania
problemu. Wzmaga to u żony poczucie beznadziejności i poraża ją
perspektywa oczekiwanych cierpień i kłopotów w przypadku próby
przerwania Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń. Dlatego większość żon
pozostaje w tym kole lub powraca do tego koła po krótkotrwałej
próbie wyrwania się z jego mocy. Dopóki nie nastąpi dramatyczna
zmiana w naszym obyczajowym nastawieniu do picia i alkoholizmu,
członek rodziny który pragnie zapoczątkować plan kuracji alkoholizmu
musi mieć świadomość, że to będzie długa i uciążliwa droga.
Jeśli jednak żona lub inny członek rodziny szczerze pragnie wziąć
udział w cotygodniowym programie specjalnej kuracji: terapii, grupie
Al.-anon, czy też innej pomocy profesjonalnej i jest gotowa przez
okres kilku miesięcy uczestniczyć w tej terapii- nastąpią zazwyczaj
zmiany nie tylko w jej własnym życiu, ale także w życiu alkoholika.
Żona nie może podjąć się takiej zmiany zanim nie zostanie
przeświadczona, że jest to najwłaściwsza decyzja, zgodna z zasadami
moralnymi. Dlatego musi ona poznać prawdziwą naturę alkoholizmu.
Musi mieć także odwagę przeciwstawienia się opozycji męża. Nie można
się spodziewać od żony, aby była ona działać ponad własne możliwości
emocjonalne lub finansowe. Jeżeli jednak wytrwa w swym
postanowieniu – uzyska szansę rozwiązania problemów, które
początkowo wydały się jej za zbyt trudne do rozwiązania. Nie ma
łatwego sposobu zatrzymywania Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń,
ponieważ jest to bardziej bolesne niż utrzymanie tego koła w
zwykłych obrotach. Nie sposób także podjąć zwykłą receptę, opis
metod jakie mogliby zastosować wszyscy aktorzy tej sztuki. Każdy
przypadek jest inny, choć podłoże dramatu jest takie same. Członek
rodziny widzi Zaczarowane Koło w którym alkoholik się obraca, ale
często nie dostrzega, że sam jest w tym, który pomaga alkoholikowi
to koło obracać. Największą przeszkodą w tym zatrzymaniu tego
powtarzającego się cyklu jest lęk iż alkoholik pozostanie bezradny,
bez pomocy. To co rodzina uważa za pomocne – w rzeczywistości jest
właśnie tym, co pozwala mu pić w dalszym ciągu, co pozwala mu na
ciągłe korzystanie z cudownego leku na wszystkie kłopoty.

Rozpoczęcie kuracji

[tenjaras]

Jeżeli alkoholik woła o pomoc – powinno to zostać użyte jako okazja
do wprowadzenia alkoholika i jego rodziny w planowany program
kuracji. Profesjonalista, który ma do czynienia z alkoholikiem lub
jego rodziną powinien znać mechanizmy radzenia sobie przez
alkoholika w wychodzeniu z choroby. Istnieje w tym celu literatura,
którą można otrzymać w lokalnych grupach AA lub Al.-anon.
Wyspecjalizowane ośrodki zajmujące się problemami alkoholizmu
prowadzą też krótkotrwałe spotkania dla profesjonalistów z
intensywnymi wykładami. Lekarz, który w swojej praktyce spotyka się
z alkoholikami ma szansę uzyskać niezbędną wiedzę w tych ośrodkach.
Jeżeli żona przypuszcza, że mąż ma problem z piciem, albo że pije
zbyt wiele i zbyt często – powinna niezwłocznie zwrócić się o pomoc
i radę, ażeby obrać plan kuracji najbardziej odpowiadający jej
potrzebom. Niezależnie jaki rodzaj pomocy wybierze – nie powinna ona
rezygnować z tej pomocy po kilku spotkaniach z profesjonalistami lub
z grupą Al.-anon. Stały kontakt jest konieczny, chociaż wiele żon
odkrywa, iż udział w spotkaniach zabiera im zbyt wiele czasu i nie
daje natychmiastowych sukcesów.
Panująca w naszym społeczeństwie tolerancja dla alkoholu i
nietolerancja dla podejmującego leczenie alkoholika stwarza dla żony
szukającej pomocy jeszcze jedną ważną przeszkodę: musi ona szukać
pomocy dla samej siebie, o ile nie chce, by choroba alkoholizmu
zrujnowała ją całkowicie, a wraz z nią reszty rodziny, by zniszczyła
jej małżeństwo.
Pomoc Przez Al.- anon

Najbardziej skutecznym i najbardziej rozpowszechnionym w świecie
źródłem pomocy dla rodziny alkoholika jest dziś Al.-anon, podobnie
jak dla samego alkoholika AA. Obie te wspólnoty samopomocowe
istnieją we wszystkich miastach Polski. Informacji o Al.-anon
udzielają także ośrodki leczenia alkoholików i poradnie odwykowe.
Niektóre poradnie odwykowe prowadzą też grup terapeutyczne dla
rodzin alkoholików pod kierownictwem wytrawnych psychologów. Można
tam uzyskać mądre i pomocne wskazówki dla siebie. Powtórzmy raz
jeszcze: Żona powinna szukać źródła pomocy dla samej siebie i jest
to jedyny sposób na przerwanie Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń. Kiedy
żona znajdzie źródło pomocy – musi z niego stale korzystać i budować
sposób własnej kuracji, o ile to możliwe – w ramach istniejącej już
grupy. Podjęcie takiego programu kuracji może spowodować wiele
cierpień, krytycznych sytuacji i powikłań, ale po upływie
odpowiedniego czasu będzie to o wiele mniej bolesne, aniżeli ciągłe
pomaganie alkoholikowi w jego nałogu picia przez wspieranie go w
utrzymaniu na ciągłych obrotach Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń.
Żona Alkoholiczka.
Dla tych którzy pragną utrzymać w ruchu Zaczarowane Koło Zaprzeczeń
dla alkoholiczki sposób jest niesłychanie prosty. Mąż w trzecim
akcie przejmuje wszystkie trzy role – Wybawcy , Ofiary i
Prowokatora. Jeśli pragnie uzdrowienia żony- musi te trzy role
zmienić i potrzebuje do tego wiele skuteczniejszej pomocy, niż żona
alkoholika. Mąż zazwyczaj przeczy temu, że potrzebuje pomocy-
dlatego właśnie dramat Zaczarowanego Koła Zaprzeczeń toczy się
dalej.

Wskazówki dla rodzin

[tenjaras]

1. Postaraj się o literaturę na temat alkoholizmu, aby poznać
mechanizmy choroby.
2. Odszukaj w najbliższym sąsiedztwie placówki poradnictwa
przeciwalkoholowego, aby wiedzieć jaka pomoc może być dostępna dla
alkoholika.
3. Uczęszczając regularnie na mityngi Al.-anon, korzystaj także z
pomocy profesjonalistów. Jeżeli w tej miejscowości nie ma grupy Al.-
anon – korzystaj z otwartych mityngów AA
4. Musisz uświadomić sobie, że rodzina może spowodować rozpoczęcie
programu kuracji alkoholowej, ale może też spowodować rozwój
choroby. Niezbędnym warunkiem pozytywnej kuracji alkoholika jest
zmiana tradycyjnych ról w tym dramacie całej rodziny.
Uwaga : matki z małymi dziećmi maja trudności w uczęszczaniu na
wieczorne mityngi Al.-anon, gdyż męża nie powinno się obarczać
opieką nad dziećmi, kiedy pije, lub nie może tego robić, gdy
uczęszcza na grupy AA. W takim przypadku jedna z grup Al-anon
powinna rozpoczynać mityngi nieco wcześniej i znaleźć osobę, która
zajmować się będzie dziećmi matek biorących udział w mityngu Al-
anon. Świadomość matki, ze dziecko jest bezpieczne w czasie, gdy ona
uczestniczy w mityngu pozwala matce lepiej skupić się nad treścią
programu.

[oryginal23]

Bardzo zwięźle.Myślisz,że ktoś to przeczyta?Forum to nie książka
do czytania.
23.

[agulaszek]

i tu się z Tobą nie zgodzę :)
to doskonałe miejsce i czas na lekturę :)

[doso1]

Przeczyta, i to nawet z zaintereoswaniem. I z podziekowaniem za taka
ilosc wiedzy w pigulce.

od czego zacząć

[tenjaras]

Miejscem, od którego należy zacząć pomagać alkoholikowi w jego
zdrowieniu, jesteś Ty. Ucz się wszystkiego, co się da. Wprowadź to w
czyn, a nie tylko w słowa. Będzie to bardziej skuteczne od
wszystkiego innego, co będziesz próbować uczynić dla alkoholika.

Oto kilka podstawowych wskazówek, których należy przestrzegać:

1. Poznaj wszystkie fakty dotyczące alkoholizmu i zastosuj je
praktycznie w swoim własnym życiu. Nie zaczynaj od alkoholika.

2. Uczęszczaj na spotkania AA i Al-Anon, i - jeśli to możliwe - udaj
się do Poradni Zdrowia Psychicznego, Poradni Przeciwalkoholowej lub
do kompetentnego doradcy, czy duchownego, który ma doświadczenie w
tej dziedzinie.

3. Pamiętaj, że jesteś emocjonalnie zaangażowana. Zmiana twojego
nastawienia oraz zrozumienie problemu może przyspieszyć zdrowienie.

4. Zachęcaj alkoholika do wykonywania wszelkich czynności, które
mogą być pożyteczne w toku leczenia i współdziałaj w umożliwieniu
ich wykonywania.

5. Naucz się, że miłość nie może istnieć bez współczucia, dyscypliny
i sprawiedliwości, oraz że przyjmowanie lub oferowanie jej bez
spełnienia tych warunków, doprowadzi w końcu do jej unicestwienia.

[blanka_sobie]

www.alkohol-terapia.pl
www.victi.pl