Chcę dzidziusia!

[ja2-4]

Już pół roku staramy się o maleństwo i się nie udało niestety Co robić?

[ilona-1984]

Lecze się od 16 lat na niedoczynność tarczycy, a od 2 lat staram sie
o dziecko i boje sie że nie zadję w ciąże prze tarczyce, czy to
możliwe??

[aallaa43]

Hej, jak mamy ci odpowiedzieć skoro nie napisałaś czy robiliście
jakieś badania, zarówno Ty, jak i paretner. Ty pdst.badania hormonów
oraz USG narządów rodnych a on oczywiście badanie nasienia, wtedy
można coś CXi doradzić.

[chantal10]

Pół roku to jeszcze nie tragedia. Lekarze dopiero po roku zaczynają wprowadzać
leczenie. Rok starań to taki "wyznacznik" nie tyle niepłodności co pewnych
problemów z zajściem. Tak więc masz jeszcze jakieś pół roku

[chiyo28]

każdy tu chce...
Co robić:
- badanie nasienia
- hormony
- monitoring owu
- drożność jajowodów
Pół roku to krótko, ale jeśli be dziesz miała komplet dobrych badań,
to bedziesz mogła bardziej na luzie do tego podejsć.

[trubadura]

Ja nie czekałam długo z pójściem do lekarza. Pół roku starań i już
robiłam badania - na poczatek hormony, tarczyca, obserwacja śluzu i
tempetatury, profilaktycznie duphaston w 2-giej połowie cyklu. Po
roku już dokladnie wiedzialam co mi jest. Mimo to dzidzisia
doczekałam się dopiero po 5 latach.

[bonda2]

Wiem co czujesz ale chcialabym cię troszkę uspokoić, jak piszą
dziewczyny pół roku to niedługo, bo zdrowym parom może to rok zająć. Ja
postanowiłam, że jak nie będzie się udawało rok to wtedy się zbadamy,
tak mi radził też mój gin, ostatecznie zeszło nam się 4 lata ale mam
znajomych którzy tez chcieli odczekać rok jak zalecają lekarze i już
prawie wybierali się do klinki niepłodności kiedy przez 11 mies. się
nie udawało a akurat w 12 miesiącu starań okazało się, że koleżanka
jest w ciąży. Innym znajomym zajęło to ok. 5 miesięcy. Jednym słowem
jest z tym bardzo różnie, rok podobno to taka norma ale jak masz czas,
pieniądze i bardzo już chcesz zostać mamą to może się wcześniej
zbadajcie zawsze to pół roku wcześniej jeśli coś było by nie tak tak
jak u nas, czego wam nie życzę. Trzymam kciuki oby szybko się udało i
wwszystko było ok, pozdrawiam

[mikusia_k]

ja też chcę już od 2 lat!!!
a póki co mam 2 Aniołki w niebie...

pól roku to bardzo mało! robisz coś w kierunku zajścia w ciążę prócz "chcenia"?
monitoring, badania Twoje i partnera, wizyta u lekarza i decyzja co dalej?

[annajustyna]

Ale masz tez coreczke, a tutaj sa takie, co byc moze sie nigdy nie doczekaja.

[rewolka404]

annajustyna napisała:

> Ale masz tez coreczke, a tutaj sa takie, co byc moze sie nigdy nie doczekaja.

czy to nieplodnosc pierwotna czy wtorna bol taki sam. Tak mi sie wydaje, jestem
w grupie tej "co moze nie doczekac".

[annajustyna]

Ok, ale wyobraz sobie nie meic zadnego dzieciczka, a miec jednego...

[free-klaudia26]

Zgadzam się z annajustyną ,nie chcę tu nikogo urazić ani obrazić ale jak czasem
czytam wypowiedzi dziewczyn które maja już po jednym dziecku i ich przeogromny
dramat bo nie mogą się doczekać drugiego to mnie trochę szklak trafia ,bo
panikują jeszcze bardziej niż te co wcale nie mają.Z jednym dzieckiem naprawdę
można żyć i tak żyje miliony ludzi,także zanim cokolwiek się powie to warto
pomyśleć o tych co w ogóle nie maja i nigdy mogą ich nie mieć i postawić się w
ich sytuacji.
Ja osobiście zawsze marzyłam o 2 dzieci a teraz się okazuje ,że mogę nigdy nie
odczekać się nawet jednego

[rewolka404]

ja nie mam dziecka, nigdy nie byłam nawet w ciąży...i niestety bez dziecka też
można żyć. Zawsze się znajdzie ktoś, kto jest w gorszej sytuacji. Można się
licytować, ale po co?

[annajustyna]

Trzeba sie nauczyc cieszyc tym, co sie ma. Jak juz pisalam w innym watku - mozna
sobie zycie zmarnowac z rozpaczy, tylko co to da?

[free-klaudia26]

Nie no racja bez dziecka tez można żyć ale.........ja już powoli godzę się z tym
faktem i coraz mniej mam ochotę na cokolwiek robienia w tym kierunku.Jest mi
ciężko ale nic na to nie poradzę ,najwyższy czas się z tym pogodzić.

[5_element]

My starmy sie juz od kilku lat.... najpierw myslac ze mamy jeszcze czas, potem
ah ze napewno sie uda i od ponad 2 lat leczymy sie w klinice. Jestem po 3
invitro i po 2 ISCI. Wszystkie proby nieudane
Tez, zaczynam sie zastanawiac czy jeszcze warto.
Szczegolnie po ostatniej nieudanej probie, kiedy to ginekolog podal mi namiary
do "bardzo dobrej pani psycholog". Dol totalny !

Chyba to tez dlatego trudno zrozumiec mi bol dziewczyn ktore staraja sie o
nastepne...
No ale jak ktos powiedzial, ze wszystkim da sie zyc, ehhhh...

[ewcia8818]

Bez wzgledu na to czy ma sie juz dziecko czy nie, kolejny nieudany
cykl, a tym bardziej poronienie jest ogromnym bolem. Kazda z nas
ogromnie to przezywa i zabiera nam sporo czasu zeby dojsc do siebie.
Strata jest zawsze strata...

[annajustyna]

Ale masz inny sens zycia: zyjesz dla swojego juz urodzonego dziecka. A ja np.
czasem sensu zycia (malzenstwa, pracy zawodowej etc.) po prostu nie widze, bo
dla kogo?

[chiyo28]

> Ja osobiście zawsze marzyłam o 2 dzieci
widzisz free, każdy ma inne marzenia... Ja zawsze marzyłam o 3 - 4.
Wkleje Ci fragment z mojego bloga, może wtedy zrozumiesz, że tak
naprawdę nieważne, czy to jest staranie o pierwsze, czo piąte
dziecko, ból porażki i testu z 1 kreską jest taki sam. Jeszcze
większym bólem jest słyszeć regularnie pytania od swoich
dzieci, "mamo, kiedy w końcu urodzisz nam tego dzidziusia?", "mamo,
a może ty za mało tych tabletek na dzidziusia bierzesz i przez to Ci
brzuch nie rośnie" (syn 6 latek myśli, że dzieci sie biorą z łykania
tabletek z kobietą w ciąży na opakowaniu...)

Czy chęć posiadania trzeciego dziecka to już zachłanność ? Zaczęło
się od tego, jak potraktował nas lekarz w klinice niepłodności w
Krakowie (i chyba to zaważyło na decyzji, ze już tam nie jeździmy).
Cały czas podkreślał, ze w klinice leczą się ludzie, którzy nie mogą
nawet z jednym dzieckiem zajść w ciążę. Poczułam się co najmniej
dziwnie. Czy to naprawdę coś złego, że chcemy mieć 3 dzieci... W
rozmowach z m, jeszcze w czasach, kiedy nie był moim mężem, czyli
bardzo dawno temu, mówiliśmy o kilku pociechach. Życie zweryfikowało
dosć szybko nasze plany. Szalałam z rozpaczy, kiedy zaraz po ślubie
rozpoczęliśmy starania, a ja nie zachodziłam w upragnioną ciażę. Z
perspektywy czasu widzę, że wtedy było to jedynie pół roku i nijak
sie ma do półtorej roku oczekiwania teraz. Upragniona ciąża szybko
się zakończyła - 28 tc. Nasza maleńka była bardzo dzielna i silna -
została z nami na zawsze po tej stronie brzuszka. Z kolejnym
dziecięciem poszło szybciej. Zaskoczona widokiem 2 kreseczek
zaledwie po 3 miesiacach starań, podświadomie czułam, ze coś za
szybko poszło... I równie szybko jak się zaczęła ta druga ciąża,
zaledwie po 16 tygodniach przyszło mi urodzić. Trauma trwała by
długo, gdyby nie wspaniała, młoda lekarka. Dzięki niej wierzyłam,
nie poddałam się. I urodził się zdrowy, ogromny (3240) Maksym.
Dwójka dzieci, pełnia szczęścia. Powoli oswoiliśmy sie z myślą, że
mamy 2 dzieci i raczej nie zdecydujemy się na walkę o kolejne. Tak
mijały lata. Dzieci rosły, przeprowadziliśmy się do swoich "4 kątów"
i nagle niemal równocześnie zdaliśmy sobie sprawę, jak bardzo nam
kogoś brakuje... Zatęskniliśmy za zapachem mleka, oliwki, za
maleńkimi stópkami, za pierwszymi słowami... Mamy 2 cudownych
dzieciaków, ale to już duże "maluchy", całkiem inny etap w życiu
człowieka. Tak bardzo chcielibyśmy doświadczyć cudu narodzin jeszcze
raz. Z perspektywy czasu widzę, że im jestem starsza, tym silniej
przeżywam niepowodzenia w swoich staraniach. Nie bez kozery mówi sie
o dojrzałym macierzyństwie. Ja chyba właśnie dojrzałam, nabrałam
doświadczenia i chcę jeszcze raz przeżywać "wszystko pierwsze".
Mamusie, które mają już dziecko, wiedzą, że jeśli planuje się
Groszka, to nieważne który to jest z kolei, czeka sie na niego tak
samo, a może nawet mocniej. Wtedy jest sie świadomym, co nas czeka i
tym bardziej serce sie wyrywa i nie może doczekać tych 2 kresek.

Czy tak cieżko zrozumieć, że dwoje kochajacych się ludzi chce mieć
ze sobą dzieci...

[annajustyna]

Alez my to wszystko rozumiemy. Ale wyobraz sobie, ze nie masz ZADNEGO dziecka. I
nikt Cie nie moze pytac o rodzenstwo.

[ewcia8818]

Ja doskonale wiem ze jestem w szczesliwszej sytuacji, bo juz mam
wspaniala coreczke. I naprawde ROZUMIEM jak to jest chciec tego
jednego jedynego dziecka, nie wiedzac do konca czy jest to
mozliwe...
Ale tesknie za kolejnym... I pragne go rownie mocno... I nie mozecie
mnie za to krytykowac...
Kazdej z was zycze abyscie zobaczyly pierwszy usmiech waszego
nowonarodzonego dziecka, bez wzgledu na to czy jest pierwsze, drugie
czy piate.
Tak jak pisalam wczesniej - kazzde niepowodzenie rownie mocno boli.
Jestesmy to na tym forum aby sie nawzajem wspierac i pomagac, a nie
krytykowac i dzielic na "lepsze i gorsze"

[annajustyna]

Ale tez wspierac psychicznie w tym by dostrzec, ze mozwlie ejst zycie mimo
niepowodzenia. Bo inaczej wszystkie oszalejemy!

[edytka8080]

Witam!Ja sie staram już 9 lat ,nigdy nie byłam w ciąży i co mam
powiedziec masz jedno to się ciesz bo ja nie mam ani jednego dziecka
i 9 długich lat walki.

[ewcia8818]

bardzo ci wspolczuje, naprawde trzymam kciuki, ale czy chcesz
powiedziec ze jestem czegos winna bo mialam juz tyle szczescia ze mam
coreczke?
Czy w zwiazku z tym powinnam sie poddac i nie starac o kolejne?
Ach, chyba nie ma sensu dyskutowac....

[free-klaudia26]

Słuchaj nie ma sensu dyskutować ani się kłócić w tym temacie a ja nie mówię ,ze
masz przestać się starać o kolejne dziecko.Chciałabym być tylko na Twoim miejscu
mając chociaż jedno dziecko a teraz to mogę już na dobre przekreślić marzenia o
dziecku

[annajustyna]

Nie, ale ciesz sie z coreczki. Z calego serca zycze Ci, bys miala kolejne
dzieci, ale gdyby nie wyszlo, to dzieki Bogu masz juz wspaniala coreczke - po
prostu skupmy sie na tym, co juz pozytywne w naszym zyciu.

[free-klaudia26]

Wiesz ja Cie rozumiem ,ze chcesz mieć kolejne ale pazerność tez nie popłaca a
poza tym ja się właśnie dzisiaj dowiedziałam od mojego lekarza ,któremu
pokazałam wyniki badan genetycznych mojego męża, że nigdy nie będziemy mieć
dziecka a jeśli jakimś cudem zajdę to prawdopodobieństwo tego ,ze się urodzi
chore jest baaaardzo duże.Wiesz jak ja to czytam co napisałaś to normalnie ryczę
,bo ludzie naprawdę nie potrafią docenić tego co maja i ciągle im mało normalnie
szok.Najgorsze jest to ,ze ma podobno jakiś defekt AZF (chromosomu czy jakoś tak
nawet nie wiem o czym on za bardzo mówił) i w tej chwili nawet nie kwalifikujemy
się do ivf chyba ,że nasieniem dawcy a to jest wykluczone u mnie bo ja się na to
nie zgadzam.jestem totalnie załamana i żyć mi się nie chce bo teraz stwierdzam
,ze te wszystkie lata leczenia i starań to o kant d..y potłuc,że nie wspomnę o
wydanych pieniądzach.
A poza tym skoro mówisz ,że Twoje dzieci już są takie duże to chyba nie jest
problem im wytłumaczyć dlaczego więcej nie macie.Jeśli Cie uraziłam tym co
napisałam to przepraszam ale postaw się w mojej sytuacji...........

[chiyo28]

> Wiesz ja Cie rozumiem ,ze chcesz mieć kolejne ale pazerność tez
nie popłaca

free wiem, że jesteś rozżalona, ale nazywając pragnienie przelania
miłości rodziców na dziecko (nieważne, że to będzie kolejne)
pazernością, troszke przesadziłaś. Przykro mi, ze tak oceniasz to,
co napisałam, chciałam tylko pokazać, że nieważne, czy ma sie
dziecko, czy nie to ból jest ten sam. Uwierz mi, że kiedy patrze na
test z 1 kreską nie myśle o dzieciach, które już są, tylko o tych,
których jeszcze nie ma.

> ,bo ludzie naprawdę nie potrafią docenić tego co maja
bardzo doceniam, to co mam... czy myślisz, ze starając sie o kolejne
odbieram Tobie szansę ?

> nie zgadzam.jestem totalnie załamana i żyć mi się nie chce
Przez caly twój post przemawia złość, bezsilność i smutek, wiec nie
bedę sie gniewać za to, że określiłaś mnie pazerną i nie doceniającą
tego, co ma... życzę Ci, żebyś również zaznała smaku macierzyństwa,
bo masz szansę, jak sama piszesz jest jeszcze inseminacja/in vitro
nasieniem dawcy, a w ostateczności adopcja (nad którą sama sie
zastanawiam).

[annajustyna]

Ok, bol ten sam, ale potem nastepuje powrot do spraw codziennych. I nasze
wygladaja tak: praca, lekarz, jakies pierdoly (np. ja ucze sie jezdzic
samochodem, bo choc mam prawko od ponad 7 lat, to zero praktyki) etc. A jesli
mialabym juz choc jedno dziecko, to moja codziennosc mimo bolu zwiazanego z
"jedna kreska" bylaby zupelnie inna.

[chiyo28]

> mialabym juz choc jedno dziecko, to moja codziennosc mimo bolu
zwiazanego z
> "jedna kreska" bylaby zupelnie inna.

codzienność była by inna, ale myślisz, ze starając sie o kolejne
dzieciątko nie przeżywałabyś porażek, nie płakała, ze sie nie udaje.
To naprawdę boli tak samo, a że nasze życie wygląda troche
inaczej... Nie znam osoby, która starając sie o kolejną ciążę, która
sie nie udaje, chodzi i cieszy sie, bo tak czy inaczej juz ma 1
dziecko. Może na początku te starania faktycznie sa bardziej na
luzie. Tak do pół roku człowiek się mniej przejmuje, bo przecież
skoro już ma dzieci, to beda i kolejne. Jednak to tak nie działa i
posiadanie dziecka wcale nie daje gwarancji, ze bedzie sie miało
kolejne. Zresztą temat postu był "chcę dzidziusia". Ja mam już duze
dzieci, to całkiem inny etap w życiu niż opieka nad niemowlęciem.

Ps. moje życie wygląda bardzo podobnie: praca, lekarz, jakieś
pierdoły. Trzeba tylko nauczyć sie cieszyć tym życiem i właśnie tymi
pierdołami, bo zawsze znajdą sie tacy, co mają jeszcze gorzej.
Trzeba żyć , a nie tylko istnieć. Każdy z nas jest inny i inaczej
przeżywa te sprawy, wiec chyba nie ma sensu sie spierać, kto ma
lepiej, a kto gorzej.

[annajustyna]

Wlasnie do tego zmierzam - trzeba dostrzec to, co sie juz ma. Niestety ludzie w
bolu czesto tego nie dostrzegaja i koncentruja sie na negatywach zamiast na
pozytywach. Ja na Twoim miejscu skupilabym sie na juz posiadanym dziecku. A co
mam zrobic w mojej sytuacji? Staram sie cieszyc z tego, ze jestem zdrowa i mam
prace (tak samo moi bliscy). Tylko ze zycia mi to nie wypelni, a jedno, juz
posiadane dziecko mogloby je wypelnic az nadto.

[annajustyna]

A czy adopcja nie bylaby jakims wyjsciem dla Was?

[nelmaja]

Heja,
Po pierwsze to wyślij partnera na badania!!!
Męską obniżoną płodność lub niepłodność dużo łatwiej, taniej i szybciej można zdiagnozować.
Radzę Ci tak bo sama straciłam 1,5 roku na szukanie problemu w sobie. Wywalilam kupę kasy na badania a potem okazało się, że problem jest z moim partnerem. Głupio mi było prosić go o te badania i teraz żałuję.
Jeśli masz regularne cykle to pójdź na monitoring USG czy na pewno masz owulację i koło którego dnia. Po taniości - możesz kupić sobie testy owulacyjne na allegro i intensywnie pracować nad dzidziusiem w odpowiednim momencie.
Dalsze badania radzę robić dopiero po otrzymaniu wyników partnera.
Pozdrawiam i życzę powodzenia

[anusia_magda]

A ja rozumiem "staraczki" o pierwsze dzieciątko, że tak się trochę
denerwują gdy inne mamy nie są szczęśliwe mimo posiadania potomstwa.
Sama byłam w takiej sytuacji i po 7cyklach się udało a jestem
starsza od wielu z forum i bardzo się bałam czy będę miała szansę
być w ogóle mamą. My patrzymy na to innaczej bo nasze życie bez
dzieci jest puste a dziewczyn, które mają dzieci jednak wygląda
innaczej, nie oszukujmy się. Czasem nie rozumiem tych stwierdzeń, że
tamte dzieci już wyrosły a teraz znów chcemy takie małe..ale ono też
wyrośnie..kiedyś i co znów będzie pustka.?? Może nie potrafimy tego
właśnie zrozumieć, może jak każda bedzie mieć już swoje dzieciątko
to wtedy innaczej na to spojrzy, także wybaczcie ale też zrozumcie
że prawdziwym nieszczęściem jest całkowity brak dziecka..

[jaa.goda]

ja ze swojej strony, czyli osoby mającej już jedno dziecko, chciałam
tylko dodać, że u mnie przy staraniach o drugie dziecko było już
zupełnie inaczej. moje życie skupione jest na synku i kolejne
niepowodzenia nie były tak bolesne jak przy staraniach o pierwsze
dziecko. po prostu było mi dużo łatwiej, bo miałam świadomość, że
mam ukochaną istotę i dane mi było zostać matką. łatwiej mi było
przyjąć do wiadomości, że może to będzie nasze jedyne dziecko.
myśleliśmy nawet o adopcji a przy staraniach o pierwsze dziecko nie
chciałam nawet słyszeć o tym. ale oczywiście każdy przeżywa na swój
sposób dlatego nie zamierzam nikogo przekonywać, że ktoś ma się
cieszyć z tego co ma. życzę powodzenia wsystkim, którzy tak bardzo
pragną maleństwa.

[annajustyna]

Piekne slowa .

Ja powiem jedynie tak:

[sofi75]

Ja powiem jedynie tak:

mam jedno dziecko pocztete naturalnie i bez problemu, potem dluga,
dluga przerwa spowodowana m.in. osiedleniem sie w kompletnie nowym
kraju.
Czwarty juz rok staramy sie o kolejnego potomka, a w planach w sumie
mam trojke dzieciakow.
Jestesmy na etapie IVF i domyslam sie ze roznica w staraniach o (w
naszym przypadku) drugie, a o kolejne bedzie polegala na tym, ze
pozytywnie zakonczony pierwszy IVF da nam mocnego kopa i wiare ze
SIE DA. Bo przyznaje ze w tej chwili czasami tej wiary mi brakuje.

Czy drugiego, trzeciego, kolejnego dziecka chce sie inaczej niz
pierwszego? Nie umiem tego powiedziec. Zbyt duzo czynnikow wchodzi w
gre - okolicznmosci zyciowe, bagaz doswiadczen, dojrzalosc
emocjonalna i mnostwo innych.
Dlatego sadze ze Wasza licytacja powyzej nie ma sensu.

[annajustyna]

"Licytacja" dotyczy - przynajmniej z mojej strony - szukania sensu zycia w
sytuacji, gdyby jednak nie wyszlo. Jak juz jest jeden potomek, to wlasnie on
staje sie tym sensem. A jak nie ma zadnego, to co? Czasem praca, czasem podroze,
a czesem czysta rozpacz...

[sofi75]

Czasem praca, czasem podroze, a czesem czysta rozpacz...

- i to sa naprawde twoje wszystkie pomysly na zycie? Niewiele ... W
rzeczywistosci da sie w zyciu naprawde robic mnostwo rzeczy, ktor
przynosza stysfakcje/spelnienie/szczescie. Ma wokol siebie kilka
osob bezdzietnych - niektore z wyboru, ale duzo tez w wyniku roznych
okolicznosci zyciowych - naprawde niewiele z nich wybralo
opcje 'rozpacz'. Nie moge oczywisci zareczyc za to, co dzieje sie w
ich wnetrzu, ale wygladaja na osoby zadowolone z zycia i szczerze
wierze ze takimi sa - i Tobie tez tego zadowolenia z zycia zycze.

[annajustyna]

I wlasnie taki mam cel. I do tego namawiam inne "wspolniczki". Tylko cel celem,
a rozpacz rozpacza...

[rach.ell]

Moi sasiedzi tez wygladaja na zadowolonych z zycia, gorzej jak musze
ich w nocy sluchac kiedy zona wrzeszczy na meza czemu ten w mlodosci
sobie nasieniowody popodcinal...czy cos takiego...

[annajustyna]

Ale w tym wypadku ewidentnie mozna o winie mowic . Mnie zabilo pytanie
tesciowej, z czyjej winy (sic!) my nie mamy dziecka.

[zosia9]

Nie wiem dlaczego dyskusja poszła w tą strone. Ale chyba w tym
wszstki zadziwiło mnie jedno. Że dziecko jest jedynym sensem życia.
Z punktu widzenia dziecka mieć takich rodziców to dramat.
Wyobrażacie sobie jaka na nim ciąży odpowiedzalność!!!! Nawet nie
może się rozwijać spokojnie po swojemu bo jest obsesyjnym sensem
życia rodziców.
Ja starałam się o dziecko bardzo długo i rozumiem wszystkie
dylematy. Zgadzam się że staranie o drugie dziecko jest bolesnym
przeżyciem, ale nie pada tyle dramatycznych pytań co przy staraniu
się o pierwsze dziecko. (jednak w społeczeństwie para bezdzietna
jest napiętnowana)
Ale dziewczyny żyjecie przecież dla siebie, nie macie pasji
zainteresowań, pracy zawodowej???? Nie warto odkładać tego na półke
strarając się o dziecko. A przecież dla tego przyszłego dziecka
chcecie jak najlepiej, a kazde dziecko chce mieć mame prowadzącą
samochód, szczęśliwą, z pasją, zadbaną, modną.

[annajustyna]

W takim razie ja jestem idealna kandydatka na mame . Tylko gdzie ta dzidzia?

[sofi75]

(jednak w społeczeństwie para bezdzietna jest napiętnowana)

- to zalezy w jakim spoleczenstwie. Jesli piszesz o Polsce to tak -
masz racje; o krajach poludniowych (ES, IT) - pewnie tez; Europa
Zachodnia - juz nie i dlatego ciesze sie ze nie zyje w PL.
Uwierzcie, ze NIGDY nie zdarzylo mi sie aby ktokolwiek poza Polakami
zadal mi tutaj pytanie 'a kiedy dziecko?, a kiedy drugie ... a
dlaczego tylko jedno'
Takie pytania uwazane sa za nietaktowne z definicji i tyle.

[annajustyna]

W Niemczech tez o to pytaja.

[free-klaudia26]

> Ale dziewczyny żyjecie przecież dla siebie, nie macie pasji
> zainteresowań, pracy zawodowej???? Nie warto odkładać tego na półke
wiesz może wyda się to głupie i beznadziejne ale żeby móc korzystać i czerpać z
życia ponad wszystko to trzeba być też w dobrej sytuacji materialnej ,no ja nie
jestem niestety mnie na wiele rzeczy nie stać i nie będzie stać.Co mi po
marzeniach i pasjach jak nie ma kasy -umówmy się szczerze taka prawda.Ja nie
pamiętam kiedy ostatnio byłam na wakacjach?? bo wszystko szło na leczenie a i
tak było ciągle mało,nie każdy zarabia 5 tys na m-c żeby móc sobie pozwolić na
wakacje i odpocząć od tego wszystkiego.Trzeba mieć pieniądze żeby mieć marzenia
a w takim układzie pozostaje mi szare przyziemne życie.

[rach.ell]

zabrzmialo to troche tak jakby dziecko bylo alternatywa w sytuacji
kiedy cie nie stac na inne 'rozrywki'))

[annajustyna]

Bez przesady, wiadomo, ze nie to miala na mysli. Ja mam np. na inne "rozrywki",
ale dzieki temu, ze od lat oszczedzam, aby moc zapewnic przyszlemu potomkowi
przyszlosc. Chyba rozdam potrzebujacym albo rzuce sie w wir zycia .

[rach.ell]

nie trac nadziei.

[jeza_bell]

a kazde dziecko chce mieć mame prowadzącą
> samochód, szczęśliwą, z pasją, zadbaną, modną.

Niekoniecznie... przede wszystkim KOCHAJĄCĄ

[anusia_magda]

wydaje mi się , że potrzeby macierzyństwa nie da się zastąpić pasją,
rozrywkami, ect..jeśli przychodzi taka potrzeba serca to trudno jest
to zagłuszyć..sama byłam zaskoczona bo wcześniej nie miałam
wielkiego instynktu..

[annajustyna]

A to tak jak ja . zawsze sie dziwilam, ze sa kobiety, ktore "potrafia wrecz
zagladac do kazdego wozeczka", "obcesyjnie" mysla o dziecku zamiast sie pogodzic
i skoncentrowac na innych sparwach, skoro inaczej nie idzie. No i przyszla
kryska na matyska!

[zosia9]

Powinnam chyba ustaosunkować się do mojego postu tak często
cytowanego
Myśląc o społeczeństwie myślałam o Polsce, bo większosć z nas tutaj
żyje, ma rodziny itd. A konsekwencje tego jakie są każdy widzi.

Pasja nie koniecznie wiąże musi się równać z posiadaniem dużej
ilości pieniędzy.I ich brak jest chyba raczej wymówką (inaczej
leczenie które pochłania krocie).

A co do mam kochających, to kochać też trzeba rozsądnie w tym także
siebie.
Wszystkim życzę powodzenia. I na pocieszenie dodam że tylko 5% par
tarających sie o dziecko nigdy nie zostaje rodzicami. A pewnie wraz
z ogromnym postępem medycyny ta liczba wciaż maleje.

[magdamajewski]

Ale dziewczyny żyjecie przecież dla siebie, nie macie pasji
> zainteresowań, pracy zawodowej???? Nie warto odkładać tego na
półke
> strarając się o dziecko. A przecież dla tego przyszłego dziecka
> chcecie jak najlepiej, a kazde dziecko chce mieć mame prowadzącą
> samochód, szczęśliwą, z pasją, zadbaną, modną.

zgadzam sie z tym jak najbardziej. Za soba ma przerazliwie dlugo i
bardzo wyboista droge.
byl czas kiedy tego nie i tamtego nie bo lekarze, starania,
pieniadze sie na lekarza przydadza. Po dlugim czasie zycia w
zawieszeniu powiedzialam dosc. Zapislam sie na studia, ZMIENIALAM
PRACE (wczesniej tkwilam w jednej bo po co zmieniac jak zaraz w
ciaze zajde). Ciagnelam szkole, prace i lekarzy, bylam zajeta i tak
czesto nie myslam o porazkach i kolejnych probach. Ku mojemu
zaskoczeniu, praca okazala sie fajniejsza i duzo lepiej platna,
studia tez pomogly w dalszej "wspinaczce".
Przestalam sie zastanawiac czy kupic sobie buty na obcasie czy
plaskie (bo przeciez w obasach w ciazy chodzic nie bede).
Na cud nie liczylam i ciagle sie leczelismy.
Po 11 latach malzenstawa i tle tez sie starania (8 z lekarzami), za
chwile koncze studia (praktycznie ostatni semester mi zostal), mamy
corke (z pomoca lekarzy), doczekalam sie wlasnego dachu nad glowa.
Moze to nie polityczne i sie nie spodoba wielu ale jeszcze kilka lat
temu mialam klapy na oczach, liczylo sie tylko dla mnie to czy zajde
czy nie. Dni krecily sie tylko wokol cyklu. Ciaze kolezanek i
rodziny to bylo dla mnie za duzo do zniesienia, na wiesc o kolejnych
ryczalam jak bobr. Chec posiadania dziecka byla tak wielka ze o
niczym innym nie potrafilam juz gadac (wlacznie z malzem), przez to
podjelam kilka zlych krokow jesli chodzi o leczenie, nawet seks byl
z mysla "a moze sie uda". Tak sobie mysle ze gdybym sie z tego nie
ocknela na czas, mysle ze tkwilam bym dalej tam gdzie bylam kilka
lat temu, czyli w ble jakiej pracy za nedzne grosze, bez prespektywy
na lepsze zycie i byc moze na dobrej drodze do rozwodu.
Nie pisze tutaj o tzw "wrzuceniu na luz" czy przestaniu leczenia ale
o planie B bo warto go miec..

[pelikan00]

wszystko sie zgadza magdamajewski, ale do takiego stanu, kiedy mozna
sobie powiedziec "dosc" kazda musi dojsc sama!. nie da sie przeczytac
na forum i powiedziec sobie: ok, od jutra juz nie mysle rozpaczliwie
o dziecku, od jutra bede uczyc sie nurkowania. ale tak nie bedzie, bo
dopuki same nie dotkniemy jakiejs granicy, to pragnienie dziecka
bedzie zawsze ponad wszystko, u jednych bardziej u innych ciut mniej,
bo kazda z nas jest inna, ma inna wrazliwosc, inny temperament: jedna
stajac sie matka, wroci do pracy po 3 miesiacach maciezynkiego, inna
porzuci calkowice prace zawodowe by ze swym dzieckiem byc zawsze,
kiedy tego bedzie potrzebowalo. czy ktoras postapi zle? nie!!! kazda
zrobi tak, jak bedzie czula. wrazliwosc, uczuciowosc, pragnienia,
odpornosc psychiczna.

odczuwanie pragnienia dziecka nie da sie porownac! ja pragne bardziej
bo jestem juz stara, a ty masz tylko 22 lata. albo ty nie mozesz tak
pragnac jak ja, bo masz juz jedno! nie ma miary tego pragnienia bo...
kazda z nas jest inna.

dobrze, jesli kobiecie uda sie w tym wszystkim siebie nie zagubic, i
nie stracic tego wszystkiego co ma wokol, ale czasem to trudne.no i
chyba nie znajdzie innego miejsca jak forum o nieplodnosci, gdzie
moze ten swoj bol, zal, pragnienie wyrzucic i wykrzyczec. i doprawdy
wlasnie tutaj powinna znalesc zrozumienie i wirtulane poklepanie po
plecach ze bedzie dobrze. bo wszystkie to chcemy uslyszec

ta dyskusja powyzej jest przykra licytacja calkiem bez sensu.

moze poplatalam sie troche w tym wszystkim co mam w glowie, ale mam
nadzieje, ze da sie to zrozumiec.

zycze wam wszystkim spelnienia !

[magdamajewski]

wszystko sie zgadza magdamajewski, ale do takiego stanu, kiedy mozna
sobie powiedziec "dosc" kazda musi dojsc sama!. nie da sie
przeczytac
na forum i powiedziec sobie: ok, od jutra juz nie mysle rozpaczliwie
o dziecku, od jutra bede uczyc sie nurkowania. ale tak nie bedzie,
bo
dopuki same nie dotkniemy jakiejs granicy, to pragnienie dziecka
bedzie zawsze ponad wszystko

a gdzie ja napisalam ze to tak od juz wszystko bylo? zajelo mi to
bardzo dlugo
i te co mnie tutaj znaja (a jest ich sporo) wie ze moje pragnienie
dziecka bylo bylo ogromnie i moze wlasnie przez to podjelam wiele
zlych i nieprzemyslanych decyzji