Inseminacja/Invicta

[blondynka72]

Jak się zaczęłam wczytywać w to forum wiele miesięcy temu to miałam wrażenie,
że też przejdę całą drogę do In vitro. Jednakże gdzieś w głębi wierzyłam, ze
uda się cudem lub siłami natury. Teraz mam już właściciwie wskazanie do
inseminacji (hiperprolaktynemia, wrogi śluz, niedoczynność tarczycy, słaba
odpowiedź na stymulację), ale gnębi mnie pytanie, czy to już wszystko co
można było zrobić, i czy są jakieś konkretne wskazania, kiedy odpuszcza się
badania i leczenie i robi inseminację? Jestem w Invicccie i właściwie na
pierwszej wizycie usłuszałam, że 3 inseminacje, a potem in vitro. A jak Wy
się zapatrujecie na ten problem? Czy był przełomowy moment w leczeniu, który
skierował Was na ścieżkę sztucznego zapłodnienia? Każda z próbujących wie, że
to tak naprawdę jest koszmar senny, który się ziścił na jawie. Przepraszam za
tę filozofię, ale bardzo jestem ciekawa Waszych opinii i wrażeń. Jeżeli są na
forum równiez dziewczyny z Gdańska z Invicty - napiszcie. Ja zawsze wychodzę
stamtąd trochę skołowana.

[Gość: Rafal]

Smutne to, co piszesz, sporo tego, ale uklada sie w pewna calosc, jeszcze moze
okazac sie ze masz endometrioze, ktora lubi wspolistniec np. z
autoimmunologicznymi chorobami tarczycy
No wlasnie, masz ustalona przyczyne niedoczynnosci tarczycy? Hiperprolaktynemia
jest prawdopodobnie wtorna, zniknie przy leczeniu niedoczynnosci. Jak bylas
dotad stymulowana? Co konkretnie znaczy slaba odpowiedz? Jak dlugo starcie sie
juz o dzidzie?

Na razie! R.

[Gość: jo]

hej, nie wiem, czy Cię to pociesz, ale ja miałam już siedem inseminacji i nic.
chcemy sprobować jeszcze raz, a potem już tylko in vitro. dla mnie to też jawi
się jako jakis koszmar... trzymaj się! jo

[jutrzenkaa]

Blondynko ja rowniez podejmujac leczenie w Invikcie gdzies w glebi duszy
liczylam ze bedzie to kwestia miesiaca moze dwoch Niestety teraz musze
przyzwyczaic sie do mysli ze proces leczenia moze ciagnac sie miesiacami. W
chwili obecnej jestem na etapie "walki" o naturalne poczecie i przede mna
ciagle jeszcze dluga droga. Moj problem lezy w "opornych" pecherzykach, ktore
nie chca pekac nawet po podaniu odpowiednich lekarstw na ich pekniecie. Jesli
moje pecherzyki dalej beda zachowywaly sie w ten sposob to czeka mnie
laparoskopia i jesli ona nie pomoze to juz tylko pozostaje in vitro. Tak wiec
widzisz jesli nic sie nie zmieni bede musiala zdecydowac sie na to ostateczne
rozwiazanie z pominieciem etapu posredniego ktorym jest inseminacja. Moj lekarz
twierdzi ze w przypadku braku owulacji podchodzenie do inseminacji jest zarowno
strata czasu jak i pieniedzy.
Ja ciagle jestem jeszcze przed tym przelomowym momentem ktory skieruje mnie na
sciezke sztucznego zaplodnienia ale pomalu przyzwyczajam sie do mysli ze kiedys
bedzie on musial nastapic i w moim przypadku bedzie to moment kiedy po
laparoskopii nie bedzie widocznych efektow w postaci dzieciatka.
Pozdrawiam serdecznie
jutrzenka

[blondynka72]

Cześć!
Dzięki za odpowiedzi.
U mnie jest tak, że byłam pod opieką endo-gin od paru lat. Teraz trafiłam do
Invicty i muszę robić wszystkie badania na nowo, bo ze starych nic nie wynika.
Do tej pory moim skaczącym poziomem TSH (4,31) nikt się nie przejmował. Obecnie
jest to problem do leczenia. Biorę od 2 lat Bromergon, przeważnie cykle mam
regularne, ale zdarzają się 45 dniowe.Nie wiem, co jest powodem
hiperprolaktynemii, ale chyba przysadka, bo PCO raczej(!) wykluczją. Mam po
prostu sporo wątpliwości, czy byłam dobrze zdiagnozowana i czy będę w
przyszłości. Czy można jednoznacznie określić moment, w którym wiadomo, że bez
invitro się nie obejdzie. Boję się, że inseminacje nic nie dadzą, niestety
jestem pesymistycznie nastawiona.Miałam stymulację clo.,duphaston, biogonadyl i
wytworzyłam 1 pęcherzyk (tak jak w cyklu naturalnym). Potem zrobiłam PCT i
wyszło, że wszystkie plemniki są martwe (nasienie jest ok).
Może ktoś ma podobne doświadczenia, albo będzie je miał. Uważam, że warto się
wymieniać informacjami, bo to tylko może pomóc.U mnie w biurze jestem
najstarsza bezdzietna i zaczynam się trochę czuć jak dinozaur.
Pozdrowienia
B.

[jutrzenkaa]

>Czy można jednoznacznie określić moment, w którym wiadomo, że bez
> invitro się nie obejdzie.

Mysle ze nigdy tak do konca nie mozna okreslic takiego momentu. Natura jest
nieprzewidywalna i nawet kiedy wydaje sie ze juz wyczerpane zostaly wszystkie
mozliwosci ona i tak potrafi splatac "figiel" Najlepszym dowodem na to sa
osoby, ktorym po latach zmagan z nieplodnoscia kiedy wydawaloby sie ze juz nic
wiecej nie mozna zrobic tylko probowac podejsc do in vitro, nagle udaje sie
zajsc w ciaze.
Pozdrawiam
jutrzenka