presja psychiczna

[Gość: jo]

Cześć Dziewczyny, od jakiegoś czasu poczytuję sobie forum i kilka razy coś od
siebie dodałam, ale sądząc po Waszym stażu jestem tu nowa. Podobnie jak Wy
stram się o maleństwo, które pomimo dwuletnich starań nie spieszy się na ten
świat. Miałam już 7 inseminacji i nic. Za tydzień czeka mnie ostatnie
podejście, a potem już tylko in vitro. Bardzo chcielibyśmy z mężem mieć
naszego bąbelka przy sobie, a tu nic. Smutno nam, gdy dowiadujemy się o
kolejnej ciąży w rodzinie lub wśród znajomych (niektórzy w czasie naszych
starań są już drugi raz zaciążeni z powodzeniem), a u nas nic. W trakcie
ostatniego weekendu moja młodsza o rok szwagierka (która nic nie wie o naszyh
problemach) oświadczyła, że jest w ciąży i nie rozumie, jak możemy być takimi
egoistami i tak długo zwlekać z dzieckiem. Kobiecie udało się za pierwszym
podejściem, bo w końcu "co to za problem zajść w ciążę, w końcu w naszej
rodzinie nigdy takich problemów nie było". Nie możemy zdradzić jej naszej
tajemnicy, bo wówczas staniemy się tematem przewodnim wszystkich spotkań
rodzinnych i nie tylko. Jak Wy radzicie sobie z "takimi przypadkami". Jak
poradzić sobie z taką presją psychiczną? Pozdrawiam.Jo

[nicol.lublin]

niestety cię nie pocieszę...
sama sobie nie radzę z takimi sytuacjami, z tym, że moja najbliższa rodzina
jest zorientowana w sytuacji. więc komentarze słyszę od koleżanek z pracy i
dalszej rodziny. jest taka strona na bocianie o odpowiedziach na pytania, ale
ja nie znalazłam tam nic dla siebie. zastanawiałam się już nad powiedzeniem, że
nie możemy mieć dzieci, ale wtedy pewnie wszyscy zamęczaliby nas pytaniami
dlaczego jeszcze nie adoptowaliśmy... i wszystkie głupie komentarze zaczęłyby
się od nowa tylko temat by się zmienił
tak więc na dzień dzisiejszy chyba pozostanie mi tylko mówienie, że nie chcemy
mieć dzieci, ale to też budzi komentarze: że tacy z nas egoiści, itd
życzę powodzenia, jak znajdziesz dobry sposób to go zdradź na forum

[vecka]

Witam,

nie mam problemu z zajsciem w ciaze, choc nie mam dzieci i miec nie bede
raczej, chce sie w zyciu zajc czyms innym i nie starczy mi zycia na obie
przyjemnosci, kazdy ma wybor i ja tez go jakos tam dokunje, korzystam z tego
prawa.......
Czasem jak czytam Wasze wypowiedzi, to chetnie bym wam oddala swoje jajniki i
wszystko to co mam dane przez Boga po to, aby miec dzieci..., bo ja ich miec
nie chce..., mimo, ze moge...Co za idiotyczna ironia losu..., ze ja moge i nie
chce, a WY chcecie i nie mozecie z jakiegos powodu i tyle to sprawia Wam bolu i
problemu...
Gdybym mogla oddac Wam moje jajniki,jajowody czy cos innego tak jak np. mozna
oddawac szpik ludziom chorym na bialaczke i bym na tym nie ucierpiala, to bym
je oddala komus...
Pozdr.

[Gość: jo]

No cóż... dziękuję za odpowiedź. Po prostu za każdym razem, gdy dowiaduję się o
kolejnej ciąży, to zamiast się cieszyć z czyjegoś sukcesu(oczywiście oficjalnie
muszę odegrać ten cały teatr z gratulacjami), ja mam coraz większego doła. Tak,
jakby mnie ktoś bił, a ja nie umiałabym się bronić. Chyba wiecie, o co mi
chodzi... Miłego popołudnia.

[Gość: olivia8]

Hej !
rozumiem cię w 100% tez staramy suię z mezem od 2 lat o dzidziusia i nic,
psychicznie to jest dla mnie bardzo trudne nie radze sobie z tym wogóle i tka
sama jak u cioebie jezlei mysle że moge być w ciąży to nie jestem a za to
dowiaduje się że to moja kolezanka jest w ciązy niedawno dowiedziałam się o
szwgierce i wszyscy nas się pytahja a wykiedy a ja poprostu dostaje szału
przewaznie wycvhodze albo coś odburkne nie umie się cieszyc z ciązy kolezanki
czy szwagierki trudno mi o tym muwić i jest mi tak smutno że najchetniej bym
cały czas pąłkała i nigdzie nie wychodziła

[Gość: olivia8]

ale mam za to bardzo kochanego męża który cały czas mnie podtrzymuje na duchu
i cały czas wierzy ze bedziemy mieć tak bardzooooooooo upragnone maleństwo
czego sobie i TOBIE z całego serca życze i trzymam za Ciebie koleżanko
kciuki!!!!!
Pozdrawiam
Jak dobrze że tutaj chociaz moge szczerze napisac co czuje .

[Gość: olivia8]

Pzrepraszam za błedy stylistyczne bo szybko pisałam na klawiaturze i dopiero
teraz przeczytałam.
Jeszcze raz cie pozdrawiam

[atlantis75]

Nie borykam się z takimi problemami jak ty, ale rozumiem, że jest ci bardzo ciężko.
Kuzynka nie była zbyt delikatna, to trzeba przyznać. Jednak myślę, że może warto
powiedzieć prawdę, że macie problemy. To zamyka ludziom gęby bardzo skutecznie.
Nie wiem, jaka jest wasza sytuacja rodzinna, ale problemy z zajściem w ciążę to
przecież żaden wstyd i ujma. Może trudno się do tego przyznać, ale taka szczero.ć
bardzo się opłaca. A to, że będziecie tematem spotkań towarzyskich. Nie sądzę.
Może ktoś (niezbyt mądry) to skomentuje, ale ludzie szybko zmieniają sobie pożywki
do plotek. Po drugie i tak możecie być już tematem rozmów właśnie w takim stylu
"nie chcą zdecydować się na dzieci", "czyżby mieli jakiś problemy?" itp. Dlatego
myślę, że warto poinformować rodzinę o waszej walce o maleństwo. Możesz się miło
rozczarować ilu jest życzliwych ludzi, którzy w takiej sytuacji potrafią pocieszyć i
wesprzeć.
Życzę wszystkiego najlepszego i upragnionego malucha
Pozdrawiam. Atlantis

[Gość: maciejka62]

Podzielam Twoje zdanie, ale chyba nie do końca we wszystkim. Ja przez 6 lat
starałam sie o upragnione maleństwo. Przechodziłam przez wszystkie etapy
depresji z powodu kazdej kolejnej miesiaczki, a wiadomosci na temat tego, że
któraś z kuzynek czy koleżanek jest w ciaży niee chciałam słuchać, robiło mi
sie bardzo przykro, ograniała mnie wściekłość i zawsze kończyło sie płaczem.
Dokładnie rozumiem co przechodzisz. Ważne jest tu wsparcie męża, który
mniej "naładowany hormonami macierzyńskimi" mógł bardziej chłodno i rozważnie
odpowiadać na głupie zapytania "a kiedy wy??" Odpowiadał zawsze "W swoim
czasie". Co do informowania wszystkich o swoim problemie to byłabym ostrożna.
My powiedzieliśmy tylko naszym rodzicom, a konkretnie mamom i one też
ochraniały nas przed głupimi dociknami. Nie nalezy odkrywać się z tak
szczególnie intymna sprwawą. ja nie miałam inseminacji. Lwekarz powiedział, że
to strata czsu i pieniędzy, skierowła nan na IN Vitro metoda IKSI. Pojehcaliśmy
pod pozorem urlopu aż do Białegostoku (jesteśmy ze Szczecina). To był starzał w
dziesiątke. po 9 m-cach urodział się wspaniały chłopiec. Życzę tego też
wszystkim dziewczynom z historią podobna do mojej.

[Gość: Agnieszka]

Chyab juz ten swiat jest tak skonstruowany... poprostu w takich sytuacjach
wyobraz sobie ze jestes w takiej błonce która nie przepuszca takich uwag... i
nawet sie nad nimi nie zastanawiaj...bądz silna... i 3maj się

[Gość: jo]

Hej, dziękuję Wam za te wszytkie rady. Ciekawe, kto jeszcze w naszym
najbliższym otoczeniu zaciąży i będzie nas psychicznie maltretował (trochę
przesadzam, ale to specjalnie...),ale już bardzo niewielu zostało bezdzietnych,
a wszyscy startowaliśmy ze staraniami równo. Opowiedzieć innym o takim
problemie nie jest łatwo, bo tego nie rozumieją ("przecież w ciążę zachodzi się
tak po prostu, raczej trzeba uważać, żeby nie wpaść"), dla wielu taki problem
po prostu nie istnieje.Zazdroszczę mojej szwagirce, że nie ma pojęcia , na co
bierze się i kiedy duphaston, clo, parlodel i nigdy w tyłek nie dostała
pregnylu i menogonu... Pozdarawiam