bardzo załuje

[Gość: nerwusek]

nie moge miec dziecka i nigdy nie bede mogła miec moja siostra ma 2 pikne
córy starsza jest moja chrzescnica kocham japonad zycie i bardzo załuje ze
nie jest moim dzieckiem nawet moja matka nie wie ze niem moge miec dzieci po
co mam z kims byc skoro facet bedzie pewnie chcaiałó miec dziecko a ja mu go
nie dam skoro sama jestem nieszczesliwa to po co mam unieszczesliwiac kogos
i pozbawiac go szansy na cud posiadania dziecka na ten zaszczyt i przywilej
tak bardzo chciałabym miec dziecko no i ze by miało oczy człowieka którego
kocham nie przyznaje sie dop tego ze nie moge miec dziecka bo zaraz sie
zaczna ploty czego bardzo nie chce mieszkam w nizebyt duzej miejscowosci tam
gdzie wszyscy sie znaja i pewnie juz niebawem zaczna sie sami domyslac i
plotkowac a pozatym jak bym miała faceta to na poczatku by było ok a potem
jak by koledzy przygadywali co nie mozesz moze ci pomóc to by juz inaczej
pewnie myslał i inaczej sie czuł bo słowa rania jak najostrzejszy nóz

[Gość: jamile]

No trochę to chaotycznie napisane

Mam wrażenie, że sama na siebie wydajesz wyrok ... ale dlaczego? Jesteś już tak
na 100% zdiagnozowana? (zastanawiam się, czy te 100% to w ogóle możliwe... i
raczej wątpię). Skąd więc ta pewność, że "nigdy"?
Niemożność zajścia w ciążę w to w większości przypadków "niepłodność" a
nie "bezpłodność", a niepłodność to nie wyrok, niepłodność się przecież leczy.
Nerwusku, daj sobie spokój z tym, co plotą inni, to Twoje życie i innym nic do
tego, absolutnie nie warto się takimi pierdołami przejmować. Najlepiej olać
tych wszystkich "inteligentnych inaczej" którzy z racji jałowości własnego
życia ekscytują się komentowaniem tego, co przydarza się innym. Przecież póki
co nikt z nas nie ma obowiązku tłumaczyć się z faktu posiadania lub
nieposiadania dzieci.
Jeśli słowa i wścibskie spojrzenia ranią, nie wtajemniczaj postronnych osób w
swoje sprawy; a jeśli potrzebujesz o tym pogadać, zaglądaj na forum, ono jest
na takie problemy wprost idealne
Pozdrawiam

[pollla]

nerwusku nawet nie waż się tak myśleć!!!!
Jamile ma rację nigdy nie masz 100-u%. Jeżeli ktoś wydał taką diagnozę, nie
załamuj się, skonsultuj to z innym lekarzem. Czasami zwykły gin, nie ma
zielonego pojecia, jak pomóc.
I nie załamuj się, facet który Cie pokocha, będzie z Tobą na dobre i na złe i
coś razem wymyślicie. Jestem tego pewna.

[1jagienka]

Nie wiem,co tam u Ciebie, ale powiem Ci pewną historię: znajomi byli ze sobą
chyba z 8 lat, ale bez ślubu - ona nie mogła mieć dzieci i zostawiała furtkę
swojemu facetowi, na wypadek gdyby zakochał się w "płodnej". On nie miał siły
już z tym jej podejściem walczyć. No i w końcu po 10 latach MUSIELI się pobrać.
Była już w 13 tygodniu zanim się zorientowała, że jest w ciąży!!! Dzieciaczek
jest zdrowy, a oni tworzą szczęśliwe małżeństwo.
NIGDY NIE MÓW NIGDY

Może ja też powinienem był zwlekać?

[Gość: Pietrek]

Wzięliśmy ślub po półtorej roku znajomości, osiem lat temu. A tak jakbym
poczekał, to kto wie? Może byłby dzisiaj dzidziuś.

[Gość: nerwusek]

do pietrka załujesz ze sie z nia ozeniłes??/

[Gość: nova]

nerwusek obawiam sie, ze Pietrek to golum niestety

[Gość: Pietrek]

Do goluma to mam nadzieję, że mi daleko... Dla mojej Pani jestem najpiękniejszy
na świecie. Nie żałuje, że się ożeniłem. Załuje tylko, jak widzę jej maślane
oczy (a oczęta ma przepiękne), że ją swoją niepłodnością pozbawiam najwiekszego
szczęścia jakie mogłoby jej się przytrafić.

[Gość: dazzle]

A może Twoja miłość to jest największy dar, który mogła dostać? Twoje oddanie,
Twoje uczucie - uważasz, że zamieniłaby to na możliwość posiadania potomka?
Myślę, że nie. Nie wiem, jaki jest Twój stan zdrowia, jaka przyczyna
niepłodności, ale wiem, że nie wolno tracić nadziei! Pozdrawiam, dazzle

do dazzle

[Gość: Pietrek]

Jest potwornie nieszczęśliwa. Widzę, że łza jej się w oku kręci przy każdym
bobasie w telewizorze, a jak się spotka ze swoimi dzieciatymi koleżankami, to
płacze w łóżku, kiedy wydaje jej się, że już śpię. A co do zamiany, to nie
chce. Nawet się o to spytałem. W zeszłym roku na jesieni dostałem hormony,
które niby miały pomóc, ale w efektach ubocznych miały wpis, że mogą powodować
złe samopoczucie... Złe samopoczucie, to ja mam jak jest coś co chciałbym
kupić, a nie mam forsy, albo coś zrobić, a nie mam czasu. Miałem takiego doła,
że chciałem podjąć za nią tą decyzję i skoczyć z dachu, albo coś takiego.
Myślałem, że może znajdzie sobie kogoś co mam sprawne jaja.

[Gość: dazzle]

Bardzo to po męsku napisane. No to ja Ci to po damsku powiem: jestem
przekonana, że gdyby ona wiedziała jak się czujesz, że zastanawiasz się nad
ostatecznością, że może Cię stracić - przeraziłoby ją to. Wiesz dlaczego
płacze? Bo Cię kocha. I chce mieć TWOJE dziecko, a nie dziecko jakiegoś faceta
o sprawniejszych jajach!! Rozumiesz??? Wydaje mi się, że kuracja hormonalna to
nie jedynie dostępna forma walki z męską niepłodnością. Dlaczego nie
powalczysz? Jest przecież kilka sposobów pozyskania plemników. W ostateczności
istnieje przecież inseminacja nasieniem anonimowego dawcy, albo adopcja. Nie
możesz się poddawać, musisz się LECZYĆ, WALCZYĆ. A nie skuczeć nad nią i nad
sobą. Jest jak jest, tak się dobraliście, pobraliście w dobrej wierze, nie
wiedziałeś o problemie. Nie przekreślaj tych powodów, dla których jesteście
razem, przecież nie wybrała Cię na dawcę nasienia, tylko na TOWARZYSZA ŻYCIA.
Rozumiesz? TO WALCZ! Trzymam kciuki, Kasia

[Gość: Pietrek]

> W ostateczności istnieje przecież inseminacja nasieniem anonimowego dawcy,
> albo adopcja.

Więc nie byłoby już moje.

[Gość: dazzle]

ale miałaby tak - jak twierdzisz - upragnione dziecko. i kochalibyście je jak
swoje.

[Gość: pollla]

Powiem Ci tak z drugiej strony. Nasz problem z niepłodnościa, to tez czynnik
męski. Ale prędzej się pod ziemię zapadnę, niż będę wypominać mojemu
chłopczykowi, że nie mamy dzieci. Staram się nie robić wyrzutów i nie ryczeć.
Jak już mam ochotę się pożalić, to robię to tu na forum, albo ryczę pod
prysznicem, żeby tylko mój kochaniutki nie słuszał.
Nigdy też nie zaproponuję skorzystania z nasienia dawcy. Wolę, żeby taka
propozycja wyszła z drugiej strony. Boje się, że moje kochanie podjęłoby taką
decyzję niezbyt zgodnie z własnym sumieniem - tak jak napisałeś, to nie będzie
jego dziecko.
Trudno jest o tym rozmawiać.

[Gość: Pietrek]

Czułbym się kretyńsko, gdyby takie dziecko mówilo do minie: Tato. Oglądałem
taki dokument o pierwszych, jeszcze wtedy niezgodnych z prawem zapłodnieniach
od dawcy. Okazało się, że dawcą był lekarz, który je przeprowadzał. Ale nie o
to mi chodzi... Chodzi mi o wspomnienia dzieci na temat swoich ojców. W każdym
przypadku rodziną była matka i dzieci, a ojciec domownikiem. Np. wszyscy oni
przestawali się fotografować z dziećmi, zawsze byli z boku i smutni. I ja nie
wiedząc jeszcze o swoim problemie całkowicie to rozumiałem. A tu bęc. Przyszła
kryska...

[Gość: pollla]

Właśnie. Mężczyźni bardzo poważnie traktują odwieczny katalog - dom zbudować,
drzewo posadzić i syna spłodzić.
Kobieta takie rzeczy akceptuje łatwiej, popłacze sobie w poduszkę, a facet w
skrytości ducha roztrząsa i udaje twardziela. To o czym piszesz, jest właśnie
tym, czego się obawiałam. Strach przed odrzuceniem i niemożność pokochania
dziecka "nieswojego". Podobnież jest tak, że kobieta kocha dziecko od chwili
poczęcia, a mężczyzna musi się tej miłości nauczyć. Rzeczywiście trudno na siłę
pokochać, jeżeli brak nam akceptacji dla tego co się stało.
Dobrze, że jest to forum i mogę poznać opinię drugiej strony, a z własnym
facetem czasem trudno porozmawiać.

[Gość: Pietrek]

Skąd ja to znam. Z mojej Pani końmi się nie wyciągnie pewnych rzeczy. Czasami
mnie to śmieszy, czasem irytuje. Jak robiła pierwsze badania, to była niby
cytologia. Ja mówiłem: "Bardzo mądrze robisz. Jesteś z rodziny o podwyższonym
ryzyku." Przez blisko rok niejednoznacznie napomykała o jakiś badania, zamniast
powiedzieć wprost: "Idż się zbadać". Dopiero po roku zaczeła mówić otwartym
tekstem, ja na to: "To nie mogłaś mi tego powiedzieć wprost". A ona: "Bałam
się, że się obrazisz" Nie wiem, naczytała się w tych waszych babskich pismach o
urażonej męskiej dumie.

[Gość: pollla]

Oj Pietrek - my was po prostu kochamy i bardzo uważamy na tę waszą męską dumę ;-
). A jak sprawa dotyczy waszych skarbów rodzinnych, to już wogóle.
Ja też robiłam hormony i usg i gadałam, że to takie tam badania cytologiczne. Z
badaniem nasienia było łatwiej. Opowiadałam o mojej koleżance i jej mężu -
okrutniku, który się nie chciał przebadać. Mój chłopczyk przyznał, że to
wstrętny facet. Jak dwa dni potem przebąknęłam coś o badaniu nasienia, to nie
mógł odmówić. Ale tydzień przed badaniem chodził, jak struty.
Jutro idziemy do androloga - i wiadomości o przebiegu badania też były
dawkowane - że wywiad, że nasienie i... że badanie... Uf. Obiecałam, że nie
będę wchodzić do gabinetu i się trochę uspokoił.
Jak ja strasznie rozumiem Twoją żonę.

[Gość: Pietrek]

Ja chciałem iść do androloga, ale gin mojej Pani nie chciał mi wypisać
skierowania!!! Bo nie warto, bo coś się tam zwłókniło i obumarło, itp...

[pollla]

Pierek daj spokój. Wymuś to na ginie żony, albo idź do internisty i powiedz, że
zależy Ci na skierowaniu. Poza tym zawsze mozesz przejść się do androloga
prywatnie.
Gin, to tylko gin - i niech nie udaje takiego mądrego, bo jest zasadniczo od
innych rzeczy, a męskimi plemniorami zajmuje się tylko przy okazji.
Warto się zbadać. Sam też spróbuj określić, co z otoczenia może na ciebie źle
wpływać - plemniorki nie lubią temperatury (ciepła woda, obcisłe gatki), a
uwielbiają witeminki i zdrowy tryb życia. My zrobiliśmy taką listę i
wyeliminowaliśmy wszystko, co mogliśmy. Poczekamy na wyniki i zobaczymy, czy
się opłaciło.
Leć do tego androloga i daj szansę żonce na różowego bobaska.

Dzięx.

[Gość: Pietrek]

Rozśmieszyłaś mnie i podbudowałaś. Do najbliższego kontaktu, lecę na chawirkę...

[pollla]

leć dobrze i uwazaj na plemniorki, żeby sie nie przegrzały

[Gość: nerwusek]

czy zona kiedys ci wypowniała ze to ty nie mozesz miec dziecka?

[Gość: Pietrek]

Znamy się już prawie dziesięć lat i wiem, że nigdy mi czegoś takiego nie powie
bez względu na to czy tak myśli czy nie. Oczywiście nie obawia się mojej
reakcji. Tylko czasami wydaje mi się, że gdyby to zrobiła byłoby mi łatwiej
podjąć decyzję, żeby skorzystać z dawcy. Bo te cholerne inseminacje tylko
ciągną kasę, a na in vitro nas nie stać. No chyba że byśmy sprzedali mieszkanie.

[Gość: nerwusek]

tak pieniadze graja tu wazna role to głupie ale prawdziwe ja nie miałabym ani
kasy ani siły ze by psychicznie zniesc ból róznych zabiegów badania kolejne
niepowodzenie podziwiam te które walcza

[Gość: Pietrek]

Z tego co mi wiadomo, to większość z zabiegów i badań jest raczej nieprzyjemna
niż bolesna. A w każdym bądź razie na tym etapie na którym jesteśmy. Jedynie
sprawdzanie drożności jajowodów jest bolesne, ale jak mówi nasz gin do
przejścia.

[Gość: nerwusek]

Wiesz co jest najgorsze...

[Gość: Pietrek]

Dostałem wyniki i lekarz powiedział mi, że nie jest wesoło, ale do inseminacji
starczy. Rozbudzają w Tobie nadzieję, czekasz i ... rozczarowanie. Po trzeciej
serii w sierpniu chyba już całkiem straciłem nadzieję, kiedy przez cztery
tygodnie byłem niedoszłym tatusiem.

[Gość: nova]

przepraszam myslalam, ze ja podpuszczasz

do nova

[Gość: Pietrek]

Jestem z wymierającego gatunku ludzi: co w sercu to na języku, ale nie liżę w
tej chwili klawiatury. Co to to nie!

[Gość: nerwusek]

dzienkuje za pocieszenie ale gdy zaczne walczyc i poronie to sie chyba potne
podziwiam was ze sie nie poddajecie naprawde jestescie nieprzxecoiietne zycze
wam ze byscie urodziły zdrowe dzieci moze ja tez sprubóje ale sie bardzo boje
jakos bedzie

[Gość: nerwusek]

moge sie spytac o cos to bardzo intymne pytanie czy jak sie straci dziecko czy
to sie da psychicznie wytrzymac podziwiam te z was które miomo poronienia
walcza dalej macie w sobie ogromna siłe i napewno zasługujecie na dziecko

[ewa.analityk1]

wiesz ja przed ślubem wiedziałam, że z dziećmi będzie ciężko i może ich nie
będzie, mój mąż jakoś nie uciekł a teraz i dzieci mamy, życie jest pełne
niespodzianek, ale walczyć trzeba

[Gość: agakra]

ja tez przed slubem wiedzialam i powiedzialam mezowi, ze o dzieci trzeba bedzie
troche powalczyc. I jak zaczelismy walke, to sie okazalo, ze u niego tez jest
problem.

[Gość: nerwusek]

jestem powaznie chora tu nie chodzi tylko o bezpłodnosc poprostu boje sie ze
dziecko urodzi sie chore a nie umie byc taka egoistka by skazac je na
cierpienie i zycie z choroba bo swiat nigdy nie był i nie bedzie dla słabdzych

[ewa.analityk1]

to wszystko zależy od choroby np hemofilia dla mnie to bardzo ciężka choroba,
ale ja jestem po nowotworze tarczycy, moje dzieci sa obciążone, ale będę dbać o
to, żeby zawsze się badały w tym kierunku. Ale rzeczywiście zależy co za choroba

[Gość: nerwusek]

[Gość: nerwusek]

ja nie chce ze by ktos cierpiał bo ja nie moge mu dac szczescia lepij bedzie
jak znajdzie sobie kobiete która mu urodzi dziecko