w temacie wiary i Boga - Matemblewo

[malpka_z]

Dobrze, ze ktos tu poruszyl temat wiary i naszego cierpienia z powodu
nieplodnosci.

Chcialabym podzielic sie z Wami tym, co sie dowiedzialam.
Jakis czas temu osoba, ktorej ufam (ze nie zmysla) i ktora jest osoba
wierzaca (ale nie w stylu dewotki) opowiedziala mi, ze po wielu latach
nieudanych prob zajscia w ciaze pojechali, zacheceni przez przyjaciela-
ksiedza, do Matemblewa.

Dla niewtajemniczonych - tam jest sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej, do
ktorego jezdza ludzie w takich wlasnie potrzebach.

Pojechali z nastawieniem raczej z dystanem niz jakas wielka wiara i nadzieja.
Po kilku miesiach ona zaszla w ciaze.

Ja tez tam sie wybieram.

[zona29]

a gdzie to jest? pazd

[megang]

Nie byłam w Matemblewie, ale słyszałam dużo dobrego o tym miejscu. Wierzę, że
modlitwa jest tym, co jest nam najbardziej potrzebne - aby cierpienie, które
jest blisko nas nie zniszczyło. Bo może zniszczyć...
Bóg jest dawcą życia, jest Wszechmogący i Miłosierny, a Maryja może prowadzić
nas do syna. My modlimy się, o błogosławieństwo i jeżeli jest taka wola Boga o
łaskę poczęcia. Na początku było to "dziwne" - u mnie w domu nie modliliśmy się
wspólnie. Teraz jest O.K - a mój mąż coraz więcej mówi ))
Całuję,
Magda

[marseille30]

W obliczu obecnej polityki rzadu, pozostala nam tylko modlitwa ewentualnie
wycieczka do sanktuarium

[megang]

Nie trzeba się smucić - nie "tylko" modlitwa, ale "aż" modlitwa )).

[agat78]

Byłam tam w zeszłym grudniu. Była nawet akcja na forum. Laski wpisywały swoje
nicki i osobiście z koleżanką zawiozłyśmy na kartce modlitwe i listę osób
proszących o CUD. Nie wiem czy komuś to pomogło. Mnie wtedy nie Nawet M
wpisał prośbe do specjalnej księgi i zapaliłam ki8lka świeczek. Może za słabo
sie modliłam?!
Ale...
W tym roku, we wrześniu byłam w Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w
Wambierzycach. Zostawiłam tam 2 karteczki z modlitwą i prośbą w swojej i
znajomych intencji i.... sie udało. Moje modlitwy zostały wysłuchane Może
teraz miałam większą wiarę i goręcej sie modliłam? Tego się nmie dowiem, ale
wiem, że wiara czyni CUDA!!!

PS. 2 lata starań, kiepskie nasienie, niedrożny lewy jajowód, endometrioza I
st., laparo, 3 zastrzyki diphereliny, 1 cykl z CLO i udało się całkiem
naturalnie, na naturalnym cyklu

[malpka_z]

Matemblewo to jest dzielnica Gdańska.

Co do skutecznosci - to nie wiem, na pewno trzeba zdawac sobie sprawe z tego,
ze to nie magia, jak pojedziesz to zajdziesz.
Mysle, ze trzeba uwierzyc przede wszytkim w to, ze Maryja wstawi sie za nami u
Pana Boga i byc moze sila jej argumentacji zmieni plany Boze wobec nas.

Jak tak to widze i z taka wiara wybiore sie tam w lecie.

[laura771]

W temacie Matemblewa się wypowiem.

Modliłam się do Matki Boskiej Mateblewskiej codziennie, rok temu daliśmy na
mszę w naszej intencji. Od czasu do czasu w niedziele tam bywaliśmy. Jeśli
chodzi o osobiste wrażenia z mszy niedzielnych, to mam takie odczucia, że modlą
się tam za rodziny, po mszy na 12-tą błogosławią kobiety w ciąży. Niestety ani
razu na niedzielnej mszy nie spotkałam się z prośbą w intencji par starajacych
się o potomstwo. Czy my nie zasługujemy za specjalne błogosławieństwo? Wg.
księży tam pracujących jak widać nie. Warto błogosławić tylko te co noszą
dzidziusia pod sercem, bo zyskują tym przynajmniej nowych abonentów. A my co
możemy im dać? U nas efekt na razie taki:
W czerwcu nieudane ICSI, a w zeszłym tygodniu poroniłam w 7 tc bliźniaki z
mrozaczków.
Jestem naprawdę rozgoryczona i mam żal do Boga. I nikt mnie za to nie może
winić, bo każdy by miał taki żal. Tyle się modliłam o cud. Odmawiałam także
koronkę do miłosierdzia Bożego, która ponoć jest bardzo skuteczna modlitwą. A
rezultat marny. Jeszcze na dodatek spotkało mnie poronienie.
Piszę ten post nie dlatego, żeby kogoś zniechęcić do modlitwy, ale z powodu
żalu jaki mam w sobie. Po tych przejściach zadaję sobie pytanie: czy Bóg
faktycznie jest miłosierny? Bo jakoś już w to wątpię.
Dochodzę też powoli do takiego wniosku, że im więcej się człowiek modli i
błaga, tym więcej krzyży potem dostaje do noszenia. I już aż boję się modlić.

Pozdrawiam Was
Laura

[56at]

Trzymaj sie Laura.

[edyta0]

laura,
tak jakbym czytała swój żal wylany do Boga, to samo odczuwałam po poronieniu. W
czasie ciąży prosiłam Boga o zdrowe dziecko, wszystko inne miało mniejsze
znaczenie. I wiesz co, po poronieniu, kiedy znowu zostałam doświadczona przez
Boga zdałam sobie sprawę, że może modlitwa została wysłuchana, być może była
jakaś wada zarodka i Bóg wysłuchał mojej modlitwy. Po poronieniu doznałam
kolejnego doświadczenia i wtedy uświadomiłam sobie, że mogą nas spotkać większe
cierpienia, że byłam złą córką Boga. Nie jestem tercjanką, ale inaczej zaczęłam
patrzeć na świat. Nie powiem, nieraz zadaję sobie i innym pytanie: jak to jest,
że Bóg, tak mocno nas doświadcza? Czy nasi rodzice zrobiliby nam jakąś krzywdę -
na pewno NIE! Dlaczego zatem, Ktoś kto jest sprawiedliwy, wszechmogący i
miłosierny zadaje nam ciosy????!!!! Znowu życie mnie doświadcza - złe wyniki
męża i co? Muszę być silna i walczyć na tyle, na ile będę w stanie.

laura, może taki nasz los zapisany?

Czasem ma wiara zostaje poddana w wątpliwość - istnienie Boga.

trzymaj się

[magdaszy]

Mail Laury sklonil mnie do podzielenia sie z Wami moimy przemysleniami w tym
temacie.
Tez sie modle od prawie 2 lat o cud posiadania dziecka (w pierwszej fazie
modlilam sie o cud poczecia). Ale po rozmowie z jednym ksiedzem (dosc
przypadkowo, w trakcie spowiedzi) zdalam sobie sprawe, ze te moje modlitwy sa
takie egoistyczne i takie "ja wiem, co dla mnie najlepsze". I teraz staram sie
(choc nie zawsze sie udaje) myslec i w ten sposob modlic, ze przyjme kazda
decyzje Boga odnosnie mnie - np. jezeli nie mam otrzymac laski poczecia i
urodzenia dziecinki, to bardzo chcialabym byc matka adopcyjna (co nie bedzie
proste, bo na razie moj m. nie chce o tym slyszec) i wtedy bede sie modlic o
powodzenie adopcji itd.
Generalnie przestalam sie upierac, ze ma byc tak jak ja chce. I dlatego nie
chce sie decydowac na zadne metody leczenia majace w sobie cos z "manipulacji"
(smutno brzmi, a efekt jest czasami taki piekny, bo staram sie zaakceptowac
to co dostaje (i nawet sie cieszyc z tego co mam). Nie wiem oczywiscie, czy za
kolejne dwa lata nie bede juz w takim smutku i zalu, ze sprobuje.
Chociaz daleka jestem od oceniania kogokolwiek, a zwlaszcza do zabierania prawa
do bycia rozgoryczonymi i odczuwania zalu. Kazdy ma swoj los, swoja wolna wole
i musi podejmowac decyzje, jakie mu dyktuje serce.
Pozdrawiam, szczegolnie cieplo Laure i oby nam sie udalo (cokolwiek mialoby sie
pod tym kryc)!
M.

[alicja0]

Ja przez 5 lat starałam się o dziecko - w sensie zaliczyłam wszystkie dostępne
badania i leczenie, poza szt. inseminacją i in vitro, bo tego nie chciałam.
Od początku, gdy zorientowałam się, że mogę nie mieć dzieci, bardzo przeraziłam
się i wtedy bardzo modliłam się, że jeśli taki jest Boży pomysł na moje i męża
życie, to MUSISZ nam Boże dać siły, aby spokojnie, a nawet więcej - radośnie
żyć. I oczywiście, że nadal modliłam się o dziecko. Ale ta modlitwa o spokój
serca bardzo dużo mi dała, a w zasadzie Bóg mi dał, że mogłam normalnie żyć,
choć oczywiście co jakiś czas swoje odpłakałam, zwłaszcza po jakimś badaniu
itp. Ale mimo to potrafiliśmy z mężem cieszyć się z wielu innych rzeczy w
życiu, nie skoncentrować się wyłącznie na poczęciu dziecka. Dlatego dziękuję
Bogu za wsparcie
Po 5 latach przerwałam leczenie, bo już nic nie dawało, przez dwa lata nic nie
robiłam, aż mój znajomy ksiądz polecił mi modlitwę do pewnego biskupa, którego
proces beatyfikacyjny właśnie wtedy się rozpoczął. Zaczęłam nowennę bardziej z
posłuszeństwa (skoro prosi..), niż z przekonania, ale modliłam się będąc
otwarta na "co ma być, będzie". Zaszłam w ciążę w niespełna miesiąc. Obecnie
mam roczną córeczkę.
Nie mogę powiedzieć, że ta nowenna to jakieś zaklęcie "na Boga", aby wydębić od
Niego co chcę (inne moje koleżanki mimo nowenny nie są jeszcze w ciąży). Myślę,
że czy ma być dziecko, czy nie - warto pogodzić się z Bogiem, bo wtedy życie na
pewno będzie łatwiejsze i pogodniejsze.
Dziś moja wytęskniona córeczka ma podejrzenie wady genetycznej. Czekam właśnie
na potwierdzenie badań krwi, ale wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują na
wielkie prawdopodobieństwo, że jest chora.
Czeka mnie jej niedorozwój umysłowy, problemy ze zdrowiem, przewrót życia do
góry nogami. Też płaczę, ale wiara mówi mi, że coś w tym musi być - czy jest
chora, czy nie, to ten czas nie jest bezowocny. Znajomy powiedział mi, że takie
dzieci mają w sensie nadprzyrodzonym lepiej, bo nie mają szans grzeszyć (trzeba
mieć świadomość grzechu). Pod tym względem faktycznie ma rację i choć nie ma
sensu pragnąć dziecka upośledzonego, to jednak takie dziecko wnosi w życie poza
trudem, wiele bogatych treści i radości tak specyficznych dla tego życia. Można
rzec, nie ma tragedii, która by była pozbawiona elementu szczęścia typowego dla
niej i trzeba to odkryć. Chciałam tylko pokazać, jak życie ludzkie obfituje w
różne sytuacje, ale trzymam kciuki za Was, bo każdy ma swoją scieżkę i to co
mam ja, jest dla mnie, a Bóg nie kopiuje tego na innych (przynajmniej w
całości

Chyba jestem podwójnym dowodem....

[gosia.testy]

Tak do końca to nigdy człowiek nie jest pewien, ale akurat w moim przypadku
jest duże prawdopodobieństwo, ze Matemblewo zadziałało.

Pierwszy raz........
Nie wiedziałam nawet o takim Sanktuarium. Jechałam ul. Słowackiego (chyba tak
sie nazywa) w strone Moreny. Był korek gigant (4 lata temu, jakieś remonty
były). Byłam po ok. 2 letnim leczeniu i staraniach o bobasa, na takim etapie,
ze miałam 3 mies. odetchnąć i podejść do invitro. Totalna beznadzieja + inne
życiowe problemy. Miałam doła giganta.
No i zatrzymałam sie przy znaku drogowym "Sanktuarium Matki Boskiej Brzemiennej
Matemblewo". Pomyslałam, Boże co za ironia losu..... I cicho pomodliłam się we
wiadomej intencji. Zaszłam w ciąże w następnym cyklu.......

Osobiście do Matemblewa wybraliśmy sie z mężem i synkiem w tym roku w czerwcu.
Ale była to wyprawa przy okazji niemalże. Przejeżdżaliśmy tamtedy. Aż wstyd,
zeby przez 4 lata nie zajśc tam i podziękować. Zmusiłam meza, zeby w końcu tam
mnie zawiózł. Miejsce jest urokliwe.
Podziekowałam w modlitwie za mojego synka i niesmiało poprosiłam o nastepny cud
(starałam sie przedtem 9 miesięcy, bezskutecznie, ale to dłuższa historia). I
ten cud sie stał w nastepnym cyklu. Choć de facto nie starliśmy sie (tzn. nie
mieliśmy w planach ciązy), bo w tym czasie jakby nasze starania o dziecko były
zawieszone z różnych względów.....

Moze to zbieg okoliczności, a może nie.........

[magdaszek]

Ja też miałam na pewnym etapie zal do całego świata i nawet cichy żal do Pana
Boga. To jest próba naszej wiary. ja ją wygrałam, nie zwatpiłam w dobroc Boga,
bo moze coś cudownego dla mnie szykuje, a ja jeszcze nie wiem? nie znam Jego
planów, ale wiem, ze on nie chce dla mnie źle. Moze stara sie uchronic mnie
przed czyms z czym nie mogłabym sobie poradzić, a moze po prostu każe mi
czekac? przecież tak na prawdę Pan Bóg nie jest od spełniania marzeń...

[marzenak80]

Mam 25 lat i zdiagnozowany zespół przedwczesnego wygasania czynności jajników.
Dramat. Szansa na ciążę, jak trafinie w totka. Modlę się nie tyle o cud, co o
siłę, żeby przetrwać i jakoś ułożyć sobie życie. Wierzę, że Bóg ma wobec
każdego swój plan. Może wg tego bożego planu, trafię kiedyś szóstkę. Pali się
we mnie maleńka iskierka nadziei, choć nie ma tygodnia żebym nie wyła w
poduszkę i nie pytała dlaczego i za co.
"Dla Boga nie ma bowiem rzeczy niemożliwych" miałam wrażenie, że ten fragment z
wczorajszej Ewangelii jest skierowany specjalnie do mnie
Pozdrawiam i życzę uśmiechu.
Marzena