dokum."Obudzić Olę"

[Gość: Daria]

Kto oglądał wczoraj film dokumentalny "Obudzić Olę"? Wzruszyłam się
niesamowicie. Ileż ta kobieta (Ewa Błaczczyk) musi mieć siły. Zmarł
niespodziewanie mąż, wkrótce ciężko zachorowało dziecko. Dziewczyny nasz
dramat jest niczym, gdy patrzymy na takie nieszczęścia. Co sądzicie?

[agul1]

Gość portalu: Daria napisał(a):

> Kto oglądał wczoraj film dokumentalny "Obudzić Olę"? Wzruszyłam się
> niesamowicie. Ileż ta kobieta (Ewa Błaczczyk) musi mieć siły. Zmarł
> niespodziewanie mąż, wkrótce ciężko zachorowało dziecko. Dziewczyny nasz
> dramat jest niczym, gdy patrzymy na takie nieszczęścia. Co sądzicie?

Oczywiście - ja już jakiś czas doszłam do tego, że tragedia niepłodności to
jeszcze nie koniec świata i dlatego nie histeryzuję - my przynajmniej mamy
jakieś wyjścia - in vitro, adopcja itp... Są naprawdę duuużo straszniejsze
rzeczy.
Wczoraj się poplakałam, jak zobaczyłam jak Ewa B. 'bawi' się z Olą i Ola patrzy
jej prosto w oczy podnosząc i opuszczając glowę wraz z nią... Strasznie to
smutne i strasznie wzruszające.. Podziwiam tą kobietę, naprawdę - jest
niesamowicie dzielna i twarda, naprawdę, jak to napisała jej jakaś pani w
liście - nieba trzeba jej uchylić.

[Gość: justyna]

agul1 napisała:

> Gość portalu: Daria napisał(a):
>
> > Kto oglądał wczoraj film dokumentalny "Obudzić Olę"? Wzruszyłam się
> > niesamowicie. Ileż ta kobieta (Ewa Błaczczyk) musi mieć siły. Zmarł
> > niespodziewanie mąż, wkrótce ciężko zachorowało dziecko. Dziewczyny nasz
> > dramat jest niczym, gdy patrzymy na takie nieszczęścia. Co sądzicie?
>
> Oczywiście - ja już jakiś czas doszłam do tego, że tragedia niepłodności to
> jeszcze nie koniec świata i dlatego nie histeryzuję - my przynajmniej mamy
> jakieś wyjścia - in vitro, adopcja itp... Są naprawdę duuużo straszniejsze
> rzeczy.
> Wczoraj się poplakałam, jak zobaczyłam jak Ewa B. 'bawi' się z Olą i Ola
patrzy
>
> jej prosto w oczy podnosząc i opuszczając glowę wraz z nią... Strasznie to
> smutne i strasznie wzruszające.. Podziwiam tą kobietę, naprawdę - jest
> niesamowicie dzielna i twarda, naprawdę, jak to napisała jej jakaś pani w
> liście - nieba trzeba jej uchylić.
> Też uważam że są gorsze nieszczęścia niż niepłodnośc, trzeba chylić czoła
przed takimi kobietami co p.Ewa

[Gość: Libra]

Może bardziej bym się wzruszyła tym dokumentem, gdyby nie to że na codzień
stykam się z takimi przypadkami. Moi serdeczni przyjaciele mają dziecko z
porażeniem, które ma 4,5 roku, nie siedzi jeszcze nawet, nie mówi (chociaż zna
mnóstwo słów i na obrazkach potrafi pokazać np. sójkę czy wilgę). Oni
mieszkają w tzw.hotelu asystenckim w jednym pokoju, a łazienka i kuchnia jest
na korytarzu. To, że przespane noce (tzn. że wstawali do dziecka 3-5 razy...)
są jak na lekarstwo to szczegół. I podziwiam ich za to że sobie radzą, a o
finansach nie będę wspominać bo nie stać ich absolutnie na opiekunkę i inne
rzeczy, w przeciwieństwie do p. Błaszczyk. Więc współczuję i pani Błaszczyk, i
zdaję sobie sprawę, że nasze problemy to pestka, ale innym jest jeszcze
trudniej... Libra

[Gość: Daria]

Wiele ludzi jest nieszczęśliwych. Ja zamykam się czasem w swoim bólu, użalam
się, że tak mi jest źle. Człowiek w tym pędzie życia nie zastanawia się ile
jest nieszczęść wkoło nas, jakie ludzie przeżywają dramaty. Najważniejsze jest
zdrowie. Biedny czy bogaty, ale jak lekarze nie potrafią pomóc, to pozostaje
tylko cud. Więc bąćmy wszyscy zdrowi!!!!!!!!!!

[Gość: bea14]

bądźmy zdrowi i bardziej wrażliwi na nieszczęście innych. Nie skupiajmy się na
własnych dramatach.

[Gość: Fionka]

Dziewczyny, wy macie racje, ja czesto lapie sie na tym, ze po prostu "bluznie"
lamentujac nad swoim losem, majac parszywe mysli. A jestem w miare zdrowy kon z
kochanym mezem, kochana - tez w miare zdrowa choc daleko - rodzina, ciekawa -
tez w miare - praca (nie popadam w ekstaze, ale sprawiedliwosc trzeba
przyznac). Do szczescia brakuje mi "tylko" dzieciatka i to powoduje, ze dostaje
zaslepienia na zycie innych naookolo, ze wydaje mi sie ze to wlasnie moje zycie
jest nic nie warte, ze po co ja zyje... i inne takie.
A potem nagle dostrzegam sytuacje jak wspomniana wyzej, albo slysze o nich,
albo czytam, i bielmo mi spada z oczu, i wstyd mi. Bo ja, mimo swoich
zawiedzionych nadzieji, prawie 5 lat czekania na dzidziusia, 17 lat bycia -
niestety nie "owocnego" w tym jedynym aspekcie - z jednym i ukochanym i
zblizajacej sie wielkimi krokami, obrzydliwej " baaaardzo okraglej" liczby
wiosen - przeciez tak naprawde nie jestem nieszczesliwa, przeciez nieplodnosc
nie przeszkadza mi doceniac zycia!!!
I tego sobie zycze, i Wam w Nowym Roku, zebysmy sie nie zatracily w
naszej "zalobie" z powodu nieplodnosci, a byly wdzieczne, za to co juz mamy.
Gorace pozdrowionka!
Fionka