walka

[magasi9]

Czy ta nasza walka moze trwac bez konca?
A jak sie nigdy nie uda ?
bede walczyc az mi powiedza ze juz jestem za stara?

ja tak nie wierze ze sie uda, mam znajome 2 pary, ktorym sie nie udalo i tez
nigdy sie nie zdecydowaly na adopcje

jestem realistka- pesymistka, i dlatego mysle o adopcji bo chce miec dziecko

podziwiam was i dziwie sie skad macie tyle wiary i sily, ze bedziecie miec
wlasne dzieci biologiczne

Bo ja nie mam ( po prawie 3 latach staran)

[dagps]

magasi, kazdy walczy po swojemu. nie znaczy ze ta co wytrwala 3,5,8,10 lat jest silniejsza, a ta co po 2 zdecydowala sie na adopcje to juz jakas niedowiarka i nie ma sily. sa latwiejsze i trudniejsze chwile. drog jest wiele. i sa roznej dlugosci. adopcja tez nie hop - siup. no i nic nie stoi na przeszkodzie zeby isc jedna i druga droga.

[korlewna]

Dagps.... wyjęłaś mi to z ust (a wlasciwie z rak, bo ustami nie wstukuję )

[magasi9]

Ja wiem ze adopcja to nie jest jakas prosta decyzja, ale skad bierzecie sile i
wiare w wasza walke
przyznam sie szczerze ze biore ta sile, wlasnie z tego ze moge adoptowac, ze
zawsze jest wyjscie, i ze napewno dziecko bede miec

Niektore odpowiedzi sa pelne agresji, pewnosci, a skad ta pewnosc ze bede miec
dziecko biologiczne?
Ja jej nie mam, i moi lekarze tez jej nie maja

[suzielu]

Chyba nikt nie ma pewnosci, niektorzy wierza i sie nie udaje inni nie wierza i
sie udaje....nikt nie moze przewidziec co sie stanie. Ale jak sie zdazylam
zorietowac adopcja jest niesamowicie kontrowersyjnym tematem.
Mysle podobnie jak ty ze i tak bede miec dzieciaka swojego albo....tez swojego
(bede kochac jak swojego)
Moja dobra kumpela tez ma problemy ale jest calkowicie przeciwna adopcji, bardzo
chce miec dzieci ale mowi ze jak sie im nie uda to widocznie tak ma byc. Duzo
dyskutujemy na ten temat i ma duzo racji. Ja na pewno adoptuje jak nie bedzie mi
dane i tak samo sie czuje ze spada ze mnie taka malutka czesc ciezaru - mysl ze
nie bede nigdy wychowywac takiego szkraba.

[anna-joanna]

No, właśnie. Ja też podpisuję się pod tym rękami i nogami.
Kiedyś, dawno, dawno temu (staramy się od 3 lat całkowicie bezskutecznie bez
znanej przyczyny naszej niepłodności, tyle też mniej więcej tyle jestm na
forum) zasugerowałam jednej zrozpaczonej forumowicze takie rozwiązanie i
spotykałam się z obrzydliwą aresją. Potem zobaczyłam, że każda w zasadzie
wzmianka na ten temat tak właśnie się kończy na tym forum. Więc przestałam o
tym pisać, w ogóle przestałam się jakoś szczególnie aktywnie udzielać.
Miałam dopisać się do porzednich wątków o adpocji, ale machnęłam na to ręką, tu
chyba mogę zasiać trochę zdroworozsądkowego defetyzmu, może mnie nie zjedzą:
Niestety, drogie dziewczyny, nie wszystkie będziemy miały własne biologiczne
dzieci. Wystarczy spojrzeć na statystykę. Ale wiem, że są tu utopistki, które
negują oczywistość albo wierzą, że to na pewno NIE ONE będą po latach w tym
marginesie bezdzietnych.
To mi przypomina jako żywo moją koleżankę, która po rozdmuchaniu informacji o
BSE, bardzo się zmartwiła, bo zajadała się galaretkami (mięsnymi - żelatyna!),
ale natychmiast wytłumaczyła sobie, że na pewno w tych JEJ galaratkach nie było
żanego BSE! ))))))

[rena771]

Właśnie powiedziałam sobie dość. Uwazam że zrobiłam dużo, ale zycie mija i nie
mogę żyć tylko kolejnymi badaniami i próbami in vitro. A kto powiedział, że
następnym razem uda się? Adopcja? Mąż nie jest przekonany. Ja w tej chwili
próbuję zaakceptować fakt, że dalej będziemy żyć bez dzieci. Myślę, że kiedyś
to trzeba zrobić. Dobrze, że powstał ten wątek. Może nie pojawią się
komentarze, że "napewno Ci się uda" i "trzeba walczyć". Bo w tej chwili już
tego nie potrzebuję.
Pozdrawiam

[magasi9]

ktos tu kiedys napisal o typie idealnej forumowiczki..

sama sie pod tym podpisalam, i uznalam ze jak ktos ma juz dziecko to czuje
inaczej, to nie moze sie z nami bezdzietnymi rownac
a teraz przepraszam te osoby..
kazdy z nas walczy o dziecko

niestety teraz czuje ze jak mysle o adopcji to tez jestem czarna owca wsrod
forumowiczke forum Nieplodnosci

To jest przeciez forum nieplodnosci! moze ja je tylko inaczej rozumiem

[anaika]

wyleczeniem się z niepłodności jest posiadanie dzieci... bilogicznych czy nie,
to już każda z nas indywidualnie musi sobie na to pytanie odpowiedzieć.
ja się cieszę, że moja droga do bycia mamą nie jest zamknięta, że istnieje
adpocja.
byliśmy już nawet na pierwszej wizycie w ośrodku adopcyjnym (cztery miesiące
temu) ale zdecydowaliśmy się jesczcze trochę powalczyć o własnego bobasa. dwóch
srok za ogaon się ciągnąć nie da...
teraz jesteśmy na etapie przygotowań do INV (lipiec/sierpień) i wiemy oboje z
mężem, że będzie dto nasza jedyna próba. ja też jestem realistką-pesymistką i
nie widzę sensu w 2, 3, 4 podejściach. psychicznie mnie na to nie stać... i
wielkich nadziei z tym programem nie wiążę, chyba zbyt wiele razy się boleśnie
rozczarowałam.
kiedy mam wątpliowści (a kto ich nie ma) i ryczę to mój ukochany mężulek mówi,
że skoro nas opuścił nasz synek (po dwu letniej walce o dzidzię, ciąża
zakończyła się w 7 miesiącu a nasz Konrad odszedł od nas po 13 dniach) to
naszym przeznaczeniem jest zaopiekować się dzieckiem opuszczonym przez
rodziców. perfect match?
pewnie, że troche mi smutno, że mogę nigdy nie mieć biologicznego dziecka, bo
wiem jak jest nosić takie cudo po sercem i kochać, kochać..
ale wierzę, ze z tym innym ale też moim może być równie przecudownie

[magasi9]

Bardzo mi przykro anaika, czas napewno leczy rany...

moze to zabrzmi banalnie, ale moja jedna ciocia urodzila dziecko w 7-8 miesiacu
i zmarlo, ale jest mama nawet biologiczna bo pozniej urodzila mala, zdrowa i
silna Paulinke

[anaika]

masz rację, czas leczy rano choć na początku trudno w to uwierzyć...
jedną z rzeczy, która mi ta bezsensowna i ciężka strata uświadomiła to to, ze
nie ma sensu się na siłę ścigać z losem...
stąd też chyba łatwiej mi podjąc decyzję o adopcji

www.republikadzieci.org/problemyiniepokoje/strata/pamiec133.htm"

[zoja79]

anaika napisała
"wyleczeniem się z niepłodności jest posiadanie dzieci... bilogicznych czy nie"
Chyba nie zawsze, wygrałam jedną bitwe- mam dziecko biologiczne, a jednak nadal
czuję się niepłodna. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie, będę walczyć.

[anna-joanna]

Wszystko jest OK.
Adopcja też jest sposobem na bycie mamą/tatą.
Wiecie co dziewczymy, przeraża mnie, że jest nas tak mało. No bo ile jest
wpisów w tym wątku, a ile w tych agresywnych w/s adpocji...

[lapis-lazuli]

Czasem jeszcze z przyzwyczajenia zagladam na to forum - ale raczej bywam na
bocianowych adopcjach.

My zrezygnowalismy z walki o biologiczne dziecko zanim tak naprawde zaczelismy -
bardzo szybko okazalo sie, ze tylko ICSI daloby nam szanse.

Mieszkamy w Niemczech. Finansowo stac nas ALBO na 3-4 proby ICSI, albo na
adopcje (zagraniczna, jako ze tu na krajowa nie ma co liczyc). Wybralismy
adopcje i czekamy... i poczekamy ze 2 lata jeszcze.

Kiedys mowilam jednym tchem 'jak nie urodze, zawsze moge adoptowac'. Kiedy
to 'jak nie urodze' stalo sie bolesnie realne, okazalo sie, ze adopcja to nie
taka prosta sprawa, i pomijam tu fakt ogromych kosztow adopcji zagranicznych i
takie tam. To wcale nie latwe, uswiadomic sobie - intelektualnie, ale przede
wszystkim emocjonalnie, ze dziecko, ktore adoptujemy, nie bedzie tym 'dzieckiem
z marzen', ze przyniesie ze soba calkiem pokazny bagaz doswiadczen, ze nie
bedzie u nas od poczatku, lecz dopiero od ktoregos roku zycia, ze to co
najbardziej naturalne - wiez miedzy dzieckiem a rodzicami - u nas jej nie
bedzie i moze zabrac srednio kilka miesiecy samo jej zainicjowanie.

Sama procedura dopuszczajaca do adopcji trwala rok i mielismy wiele okazji
rozmawiac na ww. tematy. Rozmawiamy dalej, ze soba, z tymi, ktorzy juz to
przeszli - i jestesmy zdecydowani. Ale rozumiem doskonale tych, ktorzy walcza o
biologiczne dziecko, badz tych, dla ktorych decyzja o adopcji nie jest taka hop-
siup, bo to naprawde inna bajka.

Niemniej jestesmy oboje szczesliwi, ze droga adopcji okazala sie nasza droga.

[magasi9]

nikt jednak mi nie odpowiedzial skad bierze tyle wiary i sily, ze napewno
bedziecie miec dziecko biologiczne, ze napewno zajdzie w ciaze?

[suzielu]

nie jestes czarna owca

Mam propozycje: Sprobojmy sie zastanowic i napisac dlaczego chcemy miec
dziecko??? Z jakich powodow.
Mi przychodzi do glowy:
1) Bo bardzo chcialabym kochac takiego dzieciaka
2) Bo jest tyle rzeczy do pokazania i nauczenia
3) Bo nie chce byc sama jak sie zestarzeje
4) Bo kocham mojego meza i chcialabym miec z nim dziecko

Jakie sa Wasze powody??

uwazaj!

[magasi9]

uwazaj bo cie zlinczuja, juz taki post byl

ale wiesz co, ja odopowiem na to pytanie: Nie wiem! Juz nie wiem!
myslala kiedys ze bedzie od razu, i ze nie bede musiala sie nad tym zastanwiac
tak jak wiekszosc rodzin sie nie zastanawia

i nadal nie chce sie nad tym zastanawiac, czekam az przyjdzie i z nami bedzie

Pozdrawiam

[finni]

Ta walka nie moze trwac bez konca. Sily sie wyczerpuja. Tez mnie czasami
zadziwia skad inni maja tyle zaparcia do walki wbrew wszystkim niepowodzeniom.
Moze nigdy sie udac, ostatnio coraz bardziej to do mnie dociera. Nie bede
walczyc do upadlego. Wyznaczylam sobie pewna granice i troche mi lepiej z tym.
Jak sie nie uda, trudno nie bedziemy miec dzieci. Kazda z nas jest inna. Nie
chce miec dzieci za wszelka cene. Dlatego nie mysle o komorce dawczyni,
skorzystaniu z banku nasienia ani o adopcji.

[dagps]

magasi nie umiem odpowiedziec na twoje pytanie skad biore sily. moze stad ze jestem na stracie w porownaniu z wiekszoscia dziewczyn na forum. a moze juz taka jestem. wierze ze bede mama, teraz wierze ze jeszcze w tym roku, mam cicha nadzieje ze do konca wakacji samej mi sie uda. a jesli nie, jesli nie w tym roku, nastepnym, to bede. nie wiem tylko jeszcze w jaki sposob nia zostane. na razie ide najbardziej dostepna droga, ale to nie znaczy ze mam jakies szczegone sily na walke a na adopcje mowie "nie". to znaczy ze taki mam teraz etap.

[nunucha]

ja też mam ta świadomość,że mogę nigdy nie mieć dzieci,ale za każdym razem jak
ma przyjść okres to tak wewnątrz mam cichutką nadzieję,że go nie dostanę.In
vitro nie biorę pod uwagę a do adopcji jeszcze nie dojrzałam.Bardzo bym chciała
móc kiedyś powiedzieć z pełnym przekonaniem,że chcę adoptować dziecko.Ale na
razie jestem pełna obaw.Jestem pełna podziwu dla dziewczyn,które walczą po kilka
lat,są po iluś tam próbach in vitro,to nie dla mnie.Może emocjonalnie nie jestem
mocna.

[magasi9]

nie oczekuje od nikogo z waz zeby mi tlumaczyl dlaczego jest przeciwny adopcji,
in vitro itp

Dziwi mnie agresja, odpowiedzi "sami sobie adoptujcie" (ale to akurat nie
dotyczy to tego watku). Jestem tego samego zdania ze adoptowac moga tez ludzie
ktorzy maja dzieci biologiczne, moze w Polsce to jest jeszcze cos dziwnego, bo
poco? ale to jest stereotyp, ojciec mojego meza ma adoptowane dziecko i 4
wlasnych dzieci, takze ja rozumiem ze jesli ktos uwaza z adopcja to jest jakies
zastepstwo, to nie wie co to adopcja

jedno co mnie kiedys zastanowilo byl e-mail, ktory kiedys dostalam, ktos
mi "zaproponowal" ze urodzi mi nasze dziecko (pomijajac fakt ze to jest nie-
legalne, albo co najmniej kontrowersyjne rozwiazanie), zadalam sobie pytanie
czy mi naprawde tylko zelezy na tych "genach"? dlatego zaczelam byc bardziej
niz niektore z was otwarta na adopcje

chce miec dziecko i bede o nie walczyc, to znaczy podejde jeszcze do kolejnego
iui, in vitro, moze adopcji, a moze po prostu bedziemy zyc bez dzieci
ale nie mam zadnych nadzieji przed kolejna @, wiem kiedy przyjdzie i przychodzi
co 30 dni i wiem ze wcale nie jestem coraz mlodsza

wczoraj uswiadomilam mojemu mezowi (marzycielowi) ile jeszcze realnie mozemy
czekac, moze kilka miesiecy a moze 5 lat (zalozylam ile czeka sie tu na in
vitro, adopcje), on nie chce tego sluchac, jak wiekszosc z was
powtarza mi ze trzeba wierzyc ze sie uda, jak wiekszosc z was
a co jesli ja nie wierze?

ale jestem szczesliwa (chociaz czasami mam chwile zalamania, to jednak nie
jeszcze czesto zwiazane z brakiem dziecka), jak to kiedys ktos napisal, do
mojego osobistego szczescia dziecko mi nie jest potrzebne, albo inaczej dziecko
mnie bardziej nie uszczesliwi, zmieni raczej moje/nasze zycie, daloby nam
pewnie duzo szczescia i rodosci i smutku, ale to nie jest rozwiazanie na nasze
osobiste szczescie i zadowolenie, moim skromnym zdaniem

Pozdrawiam

ps. najpierw sie nie moglam doczekac wiosny, teraz sie nie moge doczekac lata,
takie to zycie

[ewa.sz3]

Masz świetne podejście i rewelacyjnie odnalazłaś się w tym problemie - bo jako
jednej z niewielu udało rozgraniczyć wielkie pragnienie dziecka ze szczęściem,
normalnym życiem. Sądzę, że większość z nas (ja również) traktuje niepłodność
jako źródło wszelkich problemów, niepowodzeń itd., nie potrafimy już się z
wielu rzeczy cieszyć - też bym tak chciała...super gratuluje i pozdrawiam

[anaika]

droga magasi,
zgadzam się w 100%
wydaje mi się, że często same siebie trochę brakiem dzieci usprawiedliwiamy. ja
np. mam koszmarną pracę i się w niej męczę i męczę, ale nic nie robię aby ją
zmienić bo a nuż zajdę w ciążę, albo kto mnie będzie puszczał tak często do
lekarza czy badania (same wiecie jakie to uciążliwe).. i tak od półtora roku
siedzę w tej miernocie... a z drugiej strony udaje mi się byc czasami naprawdę
szczęśliwą bez bycia mamą.. po prostu jako ja sama, bez definiowania siebie w
kategoriach posiadania dzieci lub nie.
i dlatego chcę już mieć to IVF za sobą, żeby trochę odetchnąć i zacząć inny
etap mojego życia, bez tej ułudnej nadziej i życia od okresu do okresu..

[magasi9]

staram sie jednak nie popadac w calkowity pesymizm, bo to tez nie jest
rozwiazanie
ale...
rownowaga ( tak trudna to osiagniecia)
mysle ze pomaga mi w tym to spoleczenstwo w ktorym zyje i moj maz (chociaz tez
czasami "ich" nie znosze i nie rozumiem)

[inga30]

walka nie trwa bez końca tylko dopóki starczy sił i nadziei, walczysz póki
wierzysz że się uda, ja po 5 latach złożyłam broń, koniec leczenia, następnego
in vitro nie bedzie, uczę się z tym żyć. jak się nie udało nic wywalczyć trzeba
się godzić z tym że jest jak jest.

[inga30]

jrstem zdecydowana NIE adoptowac dziecka, mysłałam o tym , rozważyłam ta opcje,
bylam z mężem na rozmowie w osrodku adopcyjnym i nie chcę na pewno.
Uważam że jedyna rzecz ktora mi się w zyciu nie udała - to mieć dziecko -
widioocznie cos takiego musi być.

[pawlakjo]

a czemu po rozmowie w Ośrodku Adopcyjnym mówiesz NIE adopcji? Stwierdziłaś,że
nie podołasz?

[inga30]

Nie byłam pewna czy tego chcę i czy potrafię pokochac obce dziecko oraz jakie
sa możliwości żebyśmy adoptowali ( nie kazdy kto chce może), po rozmowie w
ośrodku jestem pewna że to nie dla mnie, że lepiej jest jak jest.

[lukrecja27]

Ja cały czas liczę że się uda, mimo że już tyle razy się nie udało.