Cud - po 8 latach...

[megang]

Dziewczyny, chciałabym Wam wszystkim dać dzisiaj nadzieję, nadzieję
w to, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych i że naprawdę pokonał
śmierć!

Pokonał śmierć w moim ciele, śmierć niepłodności i dał mi nowe
życie. Po ośmiu latach niepłodności i wyroku lekarzy, że nigdy w
naturalny sposób nie będę w ciąży - tylko in vitro - jestem w ciąży!
Bez leków, niespodziewanie, nagle...

Wystarczyła modlitwa i wierność Jemu, chociaż to było trudne i po
ludzku bez sensu - wierność Jego słowom.

Może to brzmi jak mówienie nawiedzonej kobiety, ale taka jest prawda.

Bóg jest Wszechmogący i Miłosierny!

Pozdrawiam,

Magda

[miceel]

Gratuluje i powodzenia

[luliczek78]

Wszystkiego dobrego, wiara jak widać czyni cuda!!! zdrówka !

[jula1232]

Cieszę sie że masz tak wielka wiarę, ja aż tak wielkiej nie mam. Nie chce czekać
na cud!!!

[doda.m]

Bardzo się cieszę że to napisałaś.
Ja ostatnio zaczęłam się targować z Bogiem.
Jestem osobą wierzącą i praktykującą, ale ostatnio zaczęłam się buntować. Nie
mam siły patrzeć jak moje koleżanki, które mają te "sprawy" głęboko w .... mają
wszystko - dom, pieniądze, zdrowie i dzieci. A ja tak dużo od Boga nie chcę -
tylko takiego maleńkiego człowieka, którego mogłabym kochać i się nim opiekować
- czy to tak dużo?

[daria9934]

Witaj, wiesz czytając Twój wpis ,miałam wrazenie,że to moje myśli,
też myśle nie raz Boże nie chce tego, czy tego, moge stracić pracę
tylko daj mi wymarzoną, wymodloną kruszynkę. Czekamy juz 5 lat, czy
to mało???tyle łez, nieprzespanych nocy, na widok kobiet w ciązy
małych dzieci łzy same cisną sie do oczu, zadaję sobie pytanie,
dlaczego ja??

[gosia1705]

Gratulacje

[tessie124]

Cudownie się czyta takie posty... Gratuluję. A czy mogłabyś nam
zdradzić jakie miałaś problemy...?

Pozdr

Tess.

[agusek00]

Gratuluję bardzo bardzo serdecznie.
Dziękuję, że napisałaś o swojej wierze w Boga. Ja staram się wierzyć, ale to
bardzo trudne. Mimo to liczę na Niego, że mnie nie zawiedzie.

[megang]

Dziękuję za ciepłe słowa. Wróciłam po świętach do pracy i mam
mdłości .

Mam 35 lat (uuuuu...), 12 letnią córkę, która gdy miała 4 lata
zaczęliśmy się starać o drugie dziecko. Przez 8 lat
przeczytałam "tony" stron internetowych, książek, zwiedziłam kliniki
łącznie z najlepszymi (mieszkam w Warszawie), piłam zioła, jadłam
leki, badałam się...

Dla lekarzy sprawa była prosta, mam owulację, macica o.k, ale jeden
jajowód niedrożny z wodniakiem, a drugi długi i bardzo kręty nie
dający szansę na naturalne poczęcie - tylko in vitro.

I dziewczyny, gdyby nie wsparcie jakie dostałam ze strony bliskich,
wierzących osób nie dałabym rady i "zeszłabym" z tego krzyża. Jak na
nim jest ciężko nie muszę żadnej z Was mowić. Nie jest też łatwo
mówić o swojej wierze. Mnie nie raz wyśmiano, nazwano ciemnogrodem,
moherowym beretem. Rozumiem, że dla niektórych z Was tak to wygląda.

Po tych o ośmiu latach wiem jedno - moja niepłodność była dobrym
czasem, spokorniałam, zobaczyłam, że nie wszystko mogę, tym
bardziej, że wszystko wcześniej co chciałam - to osiągałam i
zawodowo i prywatnie. Zobaczyłam, że krzyża nie da się nieść bez
Boga, bo po ludzku nie będzie to możliwe i że w cierpieniu poznaję
prawdziwe życie i siebie.

Cierpienie zgieło moje kolana, kolana mojego męża i córki. I nie
zawiedliśmy się .

Bo Bóg JEST, jest Milosierny, Wszechmogący, nie złamie trzciny
nadłamanej i daje łaskę, aby przejść przez cierpienie. A historia
każdego z nas jest DOBRA, co nie znaczy , że przyjemna i radosna,
ale dobra dla naszego zbawienia.

Kończę "nawiedzony" ton, ale o tych sprawach nie da się pisać i
mówić inaczej, "delikatniej".

Nie chcę nikogo urazić, tylko dać nadzieję tym, ktorym w sercu coś
tli się, a bombardowane są świeckimi przekazami.

Całuję i tradycyjnie przesyłam "wiruski" ciążowe, tony "wirusków",
dla wszystkich Was .

Bądźcie silne, w tą Niedzielę jest Święto Miłosierdzia .

Magda