Mam doła...pomóżcie!

[czarna_123]

Dziewczynki, jakie macie sposoby na dobry nastrój...ja ostatnio jestem w
ciagłym dołku..staramy się z mężem już połtora roku, kolezanki zachodza w
ciaze, a u nas ciagle nic...zdecydowalismy sie na inseminacje w przyszlym
miesiacu, ale ja nie mam wiary ze sie uda..a do tego te koszta...podobno jest
10-15% na to, że "zaskoczy" Jakie są wasze doświadczenia...dajcie
znać..pozdrawiam

[kathrinn82]

1,5 roku...heh dziewczyno, my 6 lat i nic...chętnie bym się z Tobą
zamieniła okresami oczekiwania...każdy musi znaleźć swój sposób na
radzenie sobie z problemem, nie ma na to uniwersalnej metody..

[edytka8080]

A ja 7latek i dalej walcze choć przychodzą chwile że cieżko mi jest
ale nie poddaje się .

[iwasz13]

moim zdaniem to wszystko kwestia temperamentu - są wśród nas takie
co tłumią to w sobie, inne chodzą do psychoanalityków, inne znowu
wypłakuja się tutaj. Każdy sposób dobry, jeśli pomaga. Ja
przechodziłam wszystkie fazy chyba. nie byłam jeszcze u psycha, ale
płacz, wypicie butelki winka na raz, rzucanie mięsem jak jestem
sama, nie wstawanie z łóżka przez cały dzień, imprezka w klubie
ubrana w boskie ciuchy z fryzurą świeżo z salonu!!! jest masa
sposobów. Ale jedno jest najważniejsze: nie trać nadziei. bez niej
nic się nie uda. Trzeba mocno wierzyć, że się uda. Ja tak już 2 lata
wierzę i popatrz, jakoś się trzymam. Co dopiero 6 albo 7 lat! to już
kosmos jest. także kochana idź w takie tango jakie dla Ciebie będzie
najlepsze, powiedz sobie "A g...., nie dam się. Uda mi się". i zrób
wszystko co możesz żeby być pewną że nie ma rzeczy, której nie
zrobiłaś dla malucha. czasem też siedzi to w głowie! trzeba
wyjechać, nie myśleć (wiem, wiem łatwo powiedzieć), albo właśnie po
kieliszku. Nie namawiam absolutnie na butelkę, ale znam takie
przypadki i od paru lekarzy słyszałam podobne historie!!! powodzenia
i głowa do góry!!!! pa

[lusiasia]

wole juz nie liczyc a zblizam sie do 5 lat, ale ja sie nie lecze obecnie i nie
moge miec pretensji
czasami jak mysle "dlaczego ja", to widze chorych ludzi i oni tez np nie znaja
odpowiedzi "dlaczego ja?", moze kazdy ma takie swoje dlaczego i nie zna na nie
odpowiedzi

[spiryna]

Też mam takie stany. Zawsze jak dostanę @ czuje się fatalnie. Wokół
nas też rodza się dzieci, tylko nie nam - niestety. najgorsze sa
pytania rodziny: kiedy?, dlaczego nie tera, albo najbardziej
bezposrednie... a co jesteś niepłodna. Koszmar. My staramy się też
1.5 roku. Mam nadzieję, ze będzie dobrze. Na razie jestesmy na
etapie badań. Pozdrawiam

[claudiak]

Witaj !

My staramy sie już ponad 4 lata, jestem po 1 inseminacji (nieudanej) i szykuje sie do następnej. Lekarz powiedzial, że po 7 inseminacjach (jeśli nic nie wyjdzie) pół roku przerwy i invitro. Ja powiedziałam mężowi że czekam do konca roku i staramy sie o adopcje.

[jula1232]

1,5 roku to nie jest duzo, musisz byc silna do dalszej walki*** Wiem że moze byc
ci ciezko, ale musisz wierzyc ze niedługo bedziesz mama** Ja mam za soba 3,5
roku walki, też miałam malo sił, słaba psychike, ale wstała i ide droga adopcji.
Pamietaj zawsze jest wyjscie nawet z beznadziejnej sytuacji

[martucha90]

czarna_123 napisała:

> Dziewczynki, jakie macie sposoby na dobry nastrój...ja ostatnio
> jestem w ciagłym dołku..staramy się z mężem już połtora roku,
> kolezanki zachodza w ciaze, a u nas ciagle nic...zdecydowalismy
> sie na inseminacje w przyszlym miesiacu

Ruszam z odsieczą Czarna, mnie zawsze pociesza jak mam gotowy
PLAN. Niech Ciebie to też pociesza! Masz PLAN, nie siedzisz z
założonymi rękami, badasz się, coś się dzieje.
Ja też się staram 1,5 roku, konkretnie mam teraz 20cs. I też planuję
ins., ale dopiero jesienią. Z tym że ja planuję SZEŚĆ inseminacji,
to jest dopiero PLAN jak się patrzy!
Ty się nie dołuj z góry (że tak zagadkowo powiem , że nie wyjdzie,
Ty sobie z góry załóż, że tych inseminacji będzie kilka, pierwsza
teraz, następna za dwa m-ce, potem znów za dwa... - i tak dalej,
patrz daleko w przyszłość. Na pewno w pewnym momencie zajdziesz i
się zdziwisz: "już?... ale ja miałam w planach jeszcze hormony, i
jeszcze dwie inseminacje... i mąż miał przecież jeszcze... a tu
już?... ciąża?..." - i siądziesz bezradnie nad niezrealizowanym
PLANEM, który trzeba będzie wyrzucić do kosza.
Fajna wizja? Fajna Pocieszona?
No starałam się w każdym razie, jakby co.
Trzym się, na jednym wózku jedziemy.

[mjulka]

na mnie Marta, pocieszyłaś jak ta lala w każdym razie...
Zaraz siadam i plan kreślę, choćby i pięcioletni

[kotekk75]

No to ja Was przebije moimi staraniami 12 lat!! Dołki tez mam albo
juz raczej doły

[martucha90]

Pewnie, Mjulka, kreśl

To jest niezła obrona psychiczna przed porażką, a o taką obronę
autorka wątku przecież pytała, jak rozumiem.

U mnie na teraz to wygląda tak, że kupiłam wiesiołek, za który dałam
23 zł. Nie jest to może kwota oszałamiająca , ale wydać tak sobie
23 zł na darmo to chyba żadna z nas by nie chciała. No więc kupiłam
ten wiesiołek, choć właśnie mam owu, więc nie moge brać, przyda mi
się dopiero od następnego cyklu. No właśnie. _Od następnego cyklu_
Będzie tak: jak dostanę @, to zaraz startuję z wiesiołkiem i nową
nadzieją na nowy cykl (zażywam wiesiołek, robię coś dla starań, ten
cykl będzie bardziej prawdopodobny od porpzedniego bo z wiesiołkiem
etc.). A jak @ nie dostanę, to... No właśnie, fajnie, jasne, tylko
te 23 zł wyrzucone w błoto, kurka!

Aha, ja takie rzeczy robię zupełnie nieświadomie. Mam jakiś system
obronny wbudowany w głowę czy cóś (nigdy nie płakałam ani nie miałam
depresji z powodu @). Zracjonalizowałam sobie to z tym wiesiołkiem
dopiero teraz, jak postanowiłam powspierać czarną.

A więc PLANY, PLANY... i trzymcie się jakoś

[dobdob0106]

Jak się czyta posty na tym forum to widać , że my wszystkie
przeżywamy to samo, i najfajniejsze jest to , że każda z nas ma
takie doły , sama sobie próbuje z nimi radzić , nie zawsze z
powodzeniem, ale jak jest potrzeba próbuje pocieszyć drugą, której
jest w tym momencie jeszcze gorzej. Dziewczyny mają rację, mnie też
plan pomagał, najgorsze wtedy kiedy nie ma pomysłu co dalej robić. A
u ciebie przecież nie jest jeszcze źle, 1,5 roku to niewiele czasu,
ja bym nie panikowała. Będzie dobrze , masz tak myśleć i koniec.
A tak na marginesie to kiedyś sobie marzyłam , że któregoś dnia
wejdę rano w komputer , a tu pokaże się napis , : FORUM NIEPŁODNOŚĆ
ZLIKWIDOWANE NADESZŁY ROZKAZY Z NIEBA , żEBY JUż NIKT NIE MIAł
TAKICH PROBLEMÓW. Głupie co , ale taka fajna pogoda, że postanowiłam
dzisiaj chociaz na chwilę żyć jak normalny człowiek.
Powodzenia czarna, trzymaj się mocno.

[nadzieja1122]

1.5roku 5 lat 7 lat to ja was przebiję bo starałam się 10 lat i nic.Ból płacz
deprecha .W końcu ważne decyzje a przed decyzją było 8 inseminacji.Rok temu w
końcu invitro i co i nic a taką miałam nadzieję że się uda ja byłam pewna na
100% że zajdę, no nic miałam jeszcze 4 śnieżynki podeszłam do transferu w dzień
testowania beta na + ale cieszyłam się tylko 2 tyg póżniej wszystko
poleciało.Wyjechałam sobie na ferie zimowe, nie było łatwo (w naszym gronie
dziewczyna w 4m ciąży) no i po powrocie co się okazało że jestem w naturalnej
ciąż!!!!!!!!Nie będę ci pisała żebyś wyluzowała bo ja w to nie wierzę, mi na
pewno to nie pomogło.
Napisałam Ci to żeby choć troszkę podnieść na duchu że 1.5 roku to niewiele (ja
wiem że dla ciebie to wieczność)ale głowa do góry będzie dobrze)

[czarna_123]

Dzięki Kochane za te wszystkie fajne rady)) Jakoś człowiekowi
lepiej jak pogada z kims w podobnej sytuacji do niego..ja jestem z
natury histeryczką i co z tego ze teorie mam doskonale opanowaną -
co robic co nie robić, jak mysleć, czy wyluzować czy nie i w jaki
sposób...ale jak przychodzi co do czego to nie umiem w zycie
wprowadzic..ale powiem Wam Kochane, że chyba mi się udało
otrzasnąć...w trochę drastyczny sposób, ale zawsze...nawrzeszczalam
w akcie depresji skrajnej na mojego męża, że mnie nie wspiera
(bzdura totalna!!! jest naprawde kochany!) i takie tam i jak
zobaczylam jak mu się przykro zrobilo dopiero cos do mnie dotarło...
Dziewczyny! Przecież nie jesteśmy same...mamy to co najcenniejsze -
ukochaną osobę obok siebie!!! Tak często nam to powszednieje, a
przecież to jest najważniejsze...a reszta jakoś się ułoży...no tak
czy nie)))???? Pozdrawiam Was gorąco

[kotekk75]

Nadzieja dałaś mi nadzieje ze może i ja sie doczekam. Po 12 latach
zaszłam w ciążę po ICSI cieszyłam sie troszke dlużej ok 7 tyg i
ciąża obumarła. Więc może i jest szansa u mnie że zaskocze
naturalnie. Trzymajcie sie dziewczyny, te dołki są najgorsze i ta
nasza bezradność eh

[sveitsi]

może nie powinnam pisać, ale czasem dobrze jest wiedzieć, ze inni są w podobnym
stanie psychicznym. My staramy sie może niedługo bo na razie 7 miesięcy i nic...
na razie stanęło na tym, ze mam problemy z tarczyca- podejrzewana nadczynność,
choć hormony tarczycowe już w normie to TSH prawie niewykrywalne. Teraz zaczynam
sie martwic, czy zaraz nie wykryją jakiejs " zarazy". Gin. mówi, ze to dlatego
nie mogę zajść, a endokrynolog, że raczej, co innego jest przyczyną... mam
strasznego dola, a jak mam iść do lekarza, to dostaje takich nerwów, bo nie
wiem, czego sie spodziewać. Do tego w kwietniu straciłam mamę i nie mogę sie po
tym pozbierać zupełnie. kazdego dnia zadaje sobie pytanie, dlaczego ja i czy ja
tak duzo wymagam... brak mi zupełnie checi do zycia, działania

[balbina777]

ja to dopiero mam dzisiaj doła. Właśnie dostaję okresu, piąty rok
starań, leki, inseminacje. Najgorsze jest to, że nie mam komu się
wyżalić. Mąż ciągle w rozjazdach, rodzina nie rozumie, bo niby jak
mają zrozumieć skoro w pierwszym cyklu wszyscy zaskakują. Juz nie
umię sobie z tym radzić, nie mam na nic siły ani ochoty, totalna
deprecha. Najlepszym rozwiązaniem byłoby wyjechać gdzieś daleko i na
długo, tylko sponsora brak.

Kochana martucha

[joach30]

Martucha, korona z głowy za pocieszonko Czarnej. To co napisałaś...
Strasznie żałuję, że już rok temu, czyli w dniu kiedy zawitałam w
progi invimedu i kiedy ruszyła lawina złych wiadomości, ciągłego
żalu, bólu, smutku nie weszłam na to forum i nie przeczytałam czegoś
podobnego. Co prawda ja nie umie żyć bez planu. Już taka jestem,
plan zawsze musi być i zawsze go miałam ale...Moje plany były zbyt
krótkodystansowe. Dopiero niedawno to zrozumiałam. Sporo musiałam
przejść, żeby to zrozumieć. Dopiero teraz po 3 IUI, dwóch ICSI,
trzech transferach dojrzałam do planu długookresowego. I
rzeczywiście ten długookresowy, skrzętnie przygotowany plan, który
mam zamiar jutro omówić szczegółowo z lekarzem pozwolił mi wrócić do
psychicznej formy po ostatnim upadku. Dopiero niedawno zrozumiałam,
że nie mogę oczekiwać od każdego zabiegu, że on na pewno da mi
ciążę. Bo w życiu nie ma pewników. Są prawdopodobieństwa. Działając
zwiększa się je, nic nie robiąc zmniejsza. Teraz mam plan
długookresowy: badania genetyczne, histeroskopia, HSG, jeszcze jedno
ICSI, później jeśli jajowody okażą się drożne w przerwach między
stymulacjami 3 inseminacje, kolejne inv......hmmm... mój plan jest
jak długi, że miejsca za mało. Narazie dobrze mi z tym planem i mam
nadzieję, że on mi pomoże przetrwać.
Czarna nie łam się tylko planuj i działaj. To dopiero początek, a
początki są zawsze najtrudniejsze. Mówię Ci to z doświadczenia.
Planujmy dziewczyny, kiedyś wyrzucimy nasze niezrealizowane plany do
kosza i to będzie najszczęśliwszy dzień w naszym życiu.

[martucha90]

Bardzo dziękuję za miłe słowa

> Dopiero niedawno zrozumiałam, że nie mogę oczekiwać od każdego
> zabiegu, że on na pewno da mi ciążę.

Właśnie o to mi chodziło... Żeby nie rozkładać sił psychicznych na
te 14dni po staraniach, transferze czy inseminacji. Bo wtedy z
każdym dnie ma się tych siło coraz mniej, a ostatniego dnia się
pada... Wtedy robi się test i jeśli są dwie kreski, to się dostaje
nowy zastrzyk sił psychicznych, a jesli jest jedna?... - to dramat.
Siły trzeba rozkładać na dłużej, czasem na bardzo długo...
Pozdrawiam i życzę wszystkim, oby nie trzeba było ich rozkładać w
nieskończoność...