jak dalej żyć......

[zala.mka]

jestem katoliczką ale często zadaje sobie pytanie-czy Bóg mnie każe tym że nie
mam dziecka,czy to jest jego wyróznienie? jesli kara to strasznie bolesna i
nie zrozumie tego rzadna kobieta która tego nie przezyła,a jesli
wyroznienie......tylko ze ja nie widze celu w zyciu,nie mam marzen nic mnie
nie cieszy jestem wrakiem czlowieka.Nie moge patrzyc na kobiety w ciąży i
wcale sie nie ciesze z ciąży kolejnej dziewczyny na forum Boćka.Nie chce juz
sie kochac z mężem bo i tak wiem ,ze dzidziusia z tego nie będzie.Juz tak
dlugo pragnę tego malenstwa,ale powoli trace nadzieje.Dlaczego mam brać mase
tabletek,zastrzyków i te okropne badania i te przykre komentarze innych,litry
wylanych łez...czy tak wygląda wyróznienie?

[misia322]

dosłownie czuje to samo (( nie mam juz siły do zycia,straciłam swoja energie
której miałam strasznie duzo(i jak dalej zyc....

[zala.mka]

otwieram rano oczy i juz mam doła ja nie potrafie myslec o niczym innym tylko o
dziecku! nie chodze do kolezanek które mają dzieci,nie moge patrzeć na
spacerujące rodziny z małymi dziećmi.Gdzie jest ta wesoła,roześmiana i
towarzyska dziewczyna sprzed lat......

[matylda_milena]

Wiesz zala.mka poruszyłaś trudny temat. Ja pamiętam swoje starania i
pretensje do Boga, że mi nie chce pomóc. Pamiętam łzy, histerię,
stres i wszystko to co nas spotyka na drodze do macierzyństwa.
Kobiety w ciąży wkurzały mnie na maksa, a jak spotkałam jedną taką,
która z szóstym była w ciąży i mówiła, że nie myślała, że uda się za
pierwszym strzałem bo ona ma już 35 lat, a tu proszę niespodzianka,
to myślałam, że mnie szlag trafi. I ciągle to pytanie dlaczego ona,
a nie ja? Jak one to robią? To są pytania retoryczne, z gatunku
dlaczego dlaczego to ja jestem chora a nie ktoś inny. A niepłodność
to choroba i jak każda inna ona też "podlega" leczeniu. Niestety to
leczenie czasem długie i nie ma gwarancji sukcesu, ale tak jest w
większości innych chorób z wyjątkiem kataru i to niealergicznego,
nikt nie gwarantuje pełnego powrotu do zdrowia. Wydaje mi się, że
dopadł Cię straszny dół. Może spróbuj pogadać o problemie z
przyjaciółką, mężem, mamą. Powiedz co czujesz, może Ci ulży. Co
do "mieszania" Boga w ten temat to już trudniejsza sprawa. Jeśli
mocno wierzysz, to "bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi".
Wiem jak bardzo trudno się z tym pogodzić. Jeśli mocno wierzysz w
siłę modlitwy to się módl ile wlezie (wiesz, proście, a będzie wam
dane). Tylko nie kombinuj, że skoro Bóg Ci nie daje być matką (póki
co) to jesteś jakaś gorsza albo coś w tym stylu. Były już wątki, że
modliłam się i Bóg mnie wysłuchał, a inna pisała, że też się modli i
jej jakoś Bóg wysłuchać nie chce. No i rozpoczęły się dyskusje, że
te co ich nie wysłuchuje to może jakieś omsknięte są. Ja myślę, że
jak długo będzie trzymał Cię ten dół i nie odzyskasz dobrej
psychicznej formy to może warto zwrócić się o pomoc do jakiegoś
specjalisty, typu psycholog. Są wśród nich spece od niepłodoności.
Trzymaj się ciepło.

Pozdrawiam

[biedronka.online]

Matylda ladnie napisala Nie mam juz czego dodac Zgadzam sie ze
wszystkim.

[kolebeczka]

Mnie sie troszke zdaje, ze nieslusznie stawiasz Boga przed dziwna
sytuacja: albo kara albo wyroznienie. Jesli to kara, to dzialasz
przeciwko sobie (a podobno Bog nie kaze)- w koncu kara jest za cos.
Co takiego zrobilas, zeby byc ukarana? Co takiego dobrego zrobili
inni, ze sa nagradzani i maja dzieci jak grochu?
A dlaczego to jest niby wyroznienie- czy nie przemawia troche przez
Ciebie pycha, sklonnosc do umartwiania sie?

Nieplodnosc jest choroba.
Ty/ Wy nie jestescie jedynymi, ktorzy sie z nia borykaja.
Zyjemy w czasach, gdzie mozna ja leczyc.
Nikt nie daje nam wprawdzie pewnosci, czy sie uda, ale sa szanse,
ktorych pary jeszcze 20 lat temu nie mialy.
Sprobuj skorzystac z medycyny, z porad ludzi madrych.
I powiedz sobie- probujemy czego sie da, a jak sie po wielu
staraniach nie uda, tzn. ze pan Bog ma jakies inne plany wobec mnie/
nas.
Wiesz- w tym pedzie do czlowieka, ktorego jeszcze nie ma
tak latwo podeptac zwiazki z ludzmi, ktorzy juz sa

[lucjeczka_2]

Pieknie to napisalas kolebeczka az mi swieka w oku stanela... Ja
wierze ze nam sie uda wszystkim, tyle przykladow na tym forum malych
Wielkich cudow... Pozdrawiam Was dziewczyny

[zala.mka]

to prawda,dopadł mnie straszny dół i od kilku dni nie moge patrzeć na świat
pozytywnie.Jedna z Was napisała,ze dobrze jest skontaktować sie z psychologiem
tylko,ze ja biore pod uwage adopcje i niestety leczenie w poradnii zdrowia
psychicznego moze mnie kiedyś skreślic jako przyszłą matke adopcyjną.Nie mam
wokół siebie kolezanek z takim problemem i nie mam do kogo sie wypłakac,a mąż
-jak to facet ciągle go nie ma.Kolejna z Was napisała,ze urzalam sie nad
sobą-tak,po 5latach skrywania problemu iudawania twardzielki w końcu
przyznaje,ze jest mi ciężko,żle i mam ochote wyć....jest nas na forum bardzo
duzo ale kazda tak naprawde jest sama.
Przepraszam jesli kogoś uraże,ale piszą na forum o swojej nieplodnosci rowniez
dziewczynyn ktore mają juz dziecko,a teraz nie mogą mieć kolejnego-tylko,ze im
ma juz kto powiedziec"mamo"wiedzą co to jest mieć maleństwo

[bdw1]

witaj,ja też myślę o adopcji, oboje z mężem jesteśmy bardzo
pozytywnie nastawieni na taka formę rodzicielstwa, mnie pomaga w
chwilach zwątpienia myśl,że jest to właśnie wyjście z sytuacji i
wcale nie jestem skazana na to,że nigdy nie usłyszę ,,mamo''i że
gdzieś ktoś maleńki czeka właśnie na mnie.rana w sercu zawsze będzie
i nieme skargi do nieba.Dla mnie to nie kara, to zraniona
kobiecość....
bardzo podobał mi się fragment o tym,że w pogoni za maleństwem
ranimy najbliższych-bardzo prawdziwe.

[alex-7]

cześć
ranimy najbliższych, to mało powiedziane...
ja nie potrafię już rozmawiac z moim mężem,
a myśl, ze nigdy nie będzie naszego wyczekiwanego maleństwa...
nie chce mi się żyć

[bdw1]

alex wiem o czym mówisz, gdybym opisala to, przez co moj mąz musial
przejśc ze mną ...., przerabialam chyba wszystko, o czym w tej
kwestii piszą dziewczyny na forum ...podziwiam go, ja sama do siebie
nie miałabym takiej cierpliwości.teraz wiem,co oznaczaja slowa
przysięgi.Teraz chcę zrobic wszystko,abym emocjonalnie być w rownym
stopniu jego żoną tak jak o jest moim Mężem.to trudne...mężczyźni
tez to przezywaja ale bardziej chowaja w sobie, nie wpadaja w
histerie jak my...

[alex-7]

nie jesteś sama
miej nadzieję...znajoma mojej mamy po 20 latach starań, wyroku, ze
nigdy nie będzie mama, dwóch adopcjach...a jednak udało sie,
organizm kobiety jest tak nieprzewidywalny...ja nadal wierzę

[zala.mka]

ja tez wierze,bo bez wiary już by mnie nie było)ale czasem przychodzi taki
dzień,że obwinia się cały świat za swoje niepowodzenia.

[alex-7]

trzymam kciuki

[dagmara-k]

dyskwalifikowac moga stwierdzone w badaniach psychologicznych powazne problemy
ze zdrowiem psychicznym, a nie fakt odbycia psychoterapii zeby tym problemom
zapobiegac. dopytaj o to w oao, bo po co ci taki argument przeciw pomocy sobie w
dolku.

[kolebeczka]

A propos dola czyli dlugotrwalej depresji- w moim przypadku jego
wymierna przyczyna jest niedoczynnosc tarczycy z zespolem Hashimoto.
Nie zajdzie sie z tym bez leczenia w ciaze, nie pozbedzie dolow, bo
hormony szaleja.
Wiec:
Biore leki.
Wymyslilam tez sobie zupelnie nowe hobby.
Zalozylam wyjscie awaryjne tzn. ze calkiem mozliwe, ze sie nam nie
uda- oswajam sie z ta mysla, ale nie rezygnuje z dzialan.
Caly czas aktywnie korzystam z badan i zabiegow.
Lepszym nastrojem doprowadzilam do tego, ze moj maz nie robi juz
nadgodzin- ot zeby uniknac moich histerii.
Korzystam z tego i innych forow- tu jest tyle zyciorysow- tak innych
niz moje a jednoczesnie tak do mojego podobnych- nie czuje sie sama,
moge tez wesprzec kogos moja rada.
No i- placze, jak mi ku temu- nikt nie kaze mi byc silna.
Lzy to taka duchowa miesiaczka, he he.
Ale staram sie nie spychac winy na Boga, meza, instytucje i ich
kryteria. Nie podjelabym sie adopcji w stanie rozpaczy, bo nie
uwazam dziecka jako plaster na odciski, jako antidotum na moje
niepowodzenia. Najpierw musze sie sama uporzadkowac, ponaprawiac
uklady i caly ten balagan wokol siebie, ktory sobie sama nawarzylam.
W przyrodzie dziala prawo rezonansu- dasz usmiech- bedzie Ci dany
usmiech. Zycze Ci powodzenia i szczerosci wobec samej siebie.
Jak to mawial Einstein- problemow nie rozwiaze sie tym samym
nastawieniem, ktore doprowadzilo do ich powstania.
Wymysl sobie jakis nowy pomysl na siebie. Wyobraz sobie siebie za 20
lat. Czy Twoje zycie byloby bezwartosciowe, gdybys nie zostala matka?
Czy nie mialoby zadnego sensu?

kolebeczka :)

[z_milo]

...znakomity post, palce lizać czytam i znowu zbieram siły do dalszej walki

[zabcia35]

jak każdy post kolebeczki. Kolebeczka Ty napewno jesteś świadoma jak
mnie uduchawiasz w chwilach zwatpienia, a Twoje przemyslenia
trafiają centralnie w mój system wartości, w moją duszę i za każdym
razem gdy przypominasz o tym co najważniejsze w życiu przywołujesz
gęsią skórkę i łezkę wzruszenia. Dzieki

[kolebeczka]

aj- czuje sie nieskromnie a mile polechtana (a niech tam-
przyjemnosc tez trza miec!)
Dziewczyny- to po prostu cudownie dzielic sie dobrym slowem, bo jak
w nowozalozonej Liscie Przebojow- zlych slow nie brak.
Ale my juz tam wiemy jak tworczo i konstruktywnie te trucizne na
lekarstwo przerobic, he he!
Jak mawia moj Tesc- "Co Cie nie zabije, to Cie umocni"

[lusiasia]

dla mnie to zawsze byla i jest choroba, posiadanie dziecka nalezy do potrzeb
podstawowych
zyjac z choroba tez mozna sie smiac i cieszyc zyciem, ta chorobe mozna leczyc z
roznymi skutkami, albo probowac ja zaakceptowac

dla mnie osoby ktore zachodza w ciaze bez problemow sa zdrowe, Boga w to nie
mieszma, to czysta biologia, sa zdrowe i zachodza, moja kuzynka samotna matka,
rozwiedziona, niewiezaca, 37 lat + 600 zl pensji, zaszla w druga ciaze, czysta
wpadka, facet mocno nie zainteresowany

moj maz sluchajac tej historii, w pierwszej chwili wypalil "niech nam da to dziecko"