LUZ, a blokada psychiki

[Gość: AGA]

Dziewczyny jak tu się można wyluzowac. Od dwoch lat się staramy z mezem i
nic, nieudane iui i zero wiary. Nie wiem co robic ale wyluzowac się nie
potrafie, przeciez naokoło albo kolezanki z brzuchami albo z woazkami, to
jest bardzo wkurzajace. Może powinnam brac jakies tabletki na uspokojenie czy
co? Niech odezwa się dziewczyny które po wyluzowaniu zaszły w ciaze. Może one
jakies dobre rady dadza jak to zrobic, jak się uspokoic!!! Proszę o
pomoc!!!!!! Bo wydaje mi się ze się zablokowałam psychicznie !!!!!!

[femalespirit]

Duzo sie pisze o koniecznosci wyluzowania i psychicznych blokadach z zajsciem w
ciaze. Jestem psychologiem z zawodu, wiec sie zainteresowalam, czy to prawda.
Mimo staran nie znalazlam zadnych przyzwoitych badan, ktore by jasno
udowodnily, ze przyczyna nieplodnosci moze lezec w psychice. Zanotowano
przypadki (przypadki, nie grupy) kobiet, ktore porzucily leczenie, zapomnialy o
sprawie i zaszly w ciaze. Nie wiadomo jednak tak naprawde dlaczego - moze byly
zle leczone farmakologicznie? Niestety, w Polsce bardzo czesto lekarze nie
potrafiac zdiagnozowac przyczyny problemow mowia pacjentce, ze problem jest z
psychika. Ja na podstawie mojego doswiadczenia zawodowego mysle, ze poza
przypadkami zycia w skrajnym stresie (wojna, ubostwo, glod, smierc kogos
bliskiego) niewiele jest sytuacji, ktore naprawde moga zablokowac dzialanie
organizmu, przynajmniej w kwestii plodnosci, czesciej psychosomatyczne problemy
dotycza serca czy ukladu pokarmowego (i sa na to dowody z badan, na dzialanie
na plodnosc nie ma). A mowienie pacjentce, ze jej problem w psychice to
przekladanie na nia odpowiedzialnosci za proces leczenia i wpedzanie ja w
poczucie winy - bo wiekszosc z nas slabo panuje nad stresem i nie jest w stanie
sila woli go opanowac. Tak naprawde przestac sie przejmowac mozemy rzeczami,
ktore nie sa dla nas istotne. A trudno by uznac posiadanie dziecka za taka
rzecz. Mysle, ze nie warto sie tym przejmowac, a raczej oczekiwac od lekarzy
wszelkiej mozliwej diagnostyki. Na pewne rzeczy mamy wplyw, na inne nie lub
znikomy i nie ma sensu sie nimi zamartwiac wobec braku mozliwosci dzialania.

[Gość: AGA]

Dziekuje za szybka odpowiedz, od osoby kompetentnej, W dzisiejszych czasach
kazdy liczy sie z kasa, a lekarze stale naciagaja na liczne badania, robiłam
iui i nie udało sie i co dalej probowac nie wiedomo ile razy a ile stresu,
czasu i kasy to pochłania!!!!!

[1nova]

Latwo powiedziec - nie przejmowac sie rzeczami, na ktore nie mamy wplywu. Rada
bardzo dobra (sama tak czasem mowie , rzecz w tym, ze trudna w praktyce do
zrealizowania. Ja nie potrafie - zreszta, jeslibym uznala, ze nie mam na to
wplywu, to leczenie tez mija sie z celem. Od glowy do jajnikow niedaleko -
trudno przypuszczac, zeby stres nie mial zadnego znaczenia, ale pomijajac
skrajnie histerycznie reakcje w pelni rozumiem niepokoje i leki kazdej
dziewczyny z tego forum. Sama je przezywam i chocbym sobie 100 razy
powtarzala "nie przejmuj sie", to nie pomoze i klopoty nie znikna. Choc
oczywiscie optymizm (jesli ktos potrafi) na pewno nie zaszkodzi, jesli wrecz
nie pomoze .

[femalespirit]

1nova napisała:

> Latwo powiedziec - nie przejmowac sie rzeczami, na ktore nie mamy wplywu.
Rada
> bardzo dobra (sama tak czasem mowie , rzecz w tym, ze trudna w praktyce do
> zrealizowania.
Nie to mialam na mysli. To normalne, ze sie denerwujesz, chodzi o bardzo wazna
sprawe w zyciu kazdej kobiety, kto wie, czy nie najwazniejsza. Chodzilo mi o
to, zeby sie pogodzic z tym wlasnie, ze jest stres, zdenerwowanie i nie
obwiniac sie o to, ze sie blokuje psychicznie, nie potrafi opanowac stresu i
nie winic sie za niemoznosc "wyluzowania sie". Na poparcie tej tezy napisalam
tez i podtrzymuje to, ze nie ma zadnych naukowych dowodow na to, by stres
naprawde blokowal plodnosc. Tylko tyle - rozgrzesz sie z tego, ze sie
denerwujesz, to normalne, lecz sie dalej i nie daj sobie wmowic, ze to wina
Twojej psychicznej blokady. Powodzenia

[Gość: AGA]

Czeso mam depresje, DOŁA!! gdyz wszystkie kolezanki maja dzieci ( nawet trojke)
a ja nie, no wiesz i tak mi głupio.Tak szczeze to mam z tego powodu wielki
kompleks ze nie jestem jeszcze mama, czuje sie taka inna , jakby gorsza.
Niedowartosciowana i niespełniona, czuje taka pustke, ale to dziwne uczucie !!,
które czasem boli az kłuje w sercu. Nikt mnie niestety nie rozumie!!!!

[Gość: Dotti]

Aga, ja Ciebie doskonale rozumiem, bo przeżywam to samo!!! Wszystkie dziewczyny
z mojego otoczenia albo mają dzieci, albo się ich spodziewają.

[Gość: aly.w]

Zaznaczam, że piszę to z całym szacunkiem dla pani psycholog.
W skrócie: 11lat starań. Wszelkie możliwe badania, po drodze było do
wyprostowaniakilka rzeczy, które wyskakiwały jedna po drugiej ale wszystko
dawało się też łatwo eliminować. Długo nie miałam więc diagnozy. Techniki
wspomaganego rozrodu. Nic. Medycyna niekonwencjonalna. Nic. Ja po trzydziestce.
Jeszcze nowe badanie. Wreszcie coś konkretnego - to było 3 lata
temu.Przeciwciała antykardiolipinowe - 600% normy. Nagle prolaktyna ( jak
wiadomo nieodłącznie związana ze stresem!) za wysoka i trudna do zbicia- kilka
miesięcy Bromergonu. W końcu odpuszczamy. Szkoda czasu. Rok temu zapada decyzja
o adopcji. Cały ten czas spotkania w ośrodku (było cudownie), w lipcu pozytywna
opinia i czekamy tylko na telefon o maluszku. W międzyczasie najbardziej
burzliwy rok zawodowy w moim życiu, ogromny remont domu, zajęłam się też
bardziej innymi, niż sobą. I teraz posłuchajcie co robi mój organizm! Jak gdyby
nigdy nic, spokojnie, fizlologicznie zachodzi sobie w ciążę. Przeciwciał na
razie brak. Przyjęłam to wszystko niezwykle spokojnie. Więc proszę nie mówić
pacjentkom, że nie istnieje coś takiego, jak blokada psychiczna. Za dużo
przypadków z życia wziętych to udowodniło. Jestem w 11 tygodniu. O szczęściu
nie będę pisała, bo i tak ta odpowiedź długa. Jedno tylko muszę zaznaczyć.
Dowiadując się o kolejnych ciążach dookoła nigdy nie miałam złych uczuć. Zawsze
cieszyłam się z tymi ludźmi i pierwsza jeździłam zobaczyć dziecko. Ciągle też
myśląc o pozostałych znajomych, którzy nie mieli dzieci myślałam w duchu. Oni
bardziej zasługują. Mnie poza dzieckiem udało się w życiu wszystko inne, więc
coś tam musiało zaszwankować. Doczekałam się jak widać swojej kolejki ale nigdy
nie robiłam z tego dramatu, bo wiedziałam, że zawsze jest jeszcze takie wyjście
jak adpocja i to wyjście zależy już całkowicie od nas samych. Jestem pewna,że
mój przypadek opierał się w ogromnej mierze na sprawach psychiki. Życie
poradziło sobie z tym. Pozdrawiam. Aly

[Gość: ania]

wspaniały list!!! oby było takich więcej. postaram sie wiele nauczyć.

[zibi62]

zazdroszczę podejścia. Ja mam bardzo negatywne uczucia do moich koleżanek w
ciąży, lub do ich dzieci. Prawdę mówiąc negatywnie działają na mnie dzieci małe
tak mniej więcej do 3 lat. Potem czuję sie podle, że tak żle pomyślałam. Staram
się nie utrzymywać z nimi kontaktu, bo spotkania zbyt mnie bolą. Trudno mi ztym
żyć, bo krąg moich znajomych znacznie się zawęźił, straciłam kontakt z bardzo
bliskimi mi osobami. Ale każde spotkanie to porównywanie ich dzieci do moich (
poroniłam dwa razy, raz w 22 tyg).Widok ich szczęścia , miłośc to mnie boli
najbardziej, ponieważ mi nie było to dane.Mam nadzieję, że może kiedyś i ja
tego doświadczę. Uważam, że na to zasługuję tak samo jak one.ciężko mi z tym
żyć.

[Gość: Paola]

Jedni nazwą to blokadą, inni stresem...a ja mam wrażenie, że to tak naprawdę
nie zależy do końca od nas. To Bóg ma w obez mnie pewne plany i muszę
cierpliwie czekać. Tak leczę się ale jednak nie zapominam o modlitwie o
dzicko...myślę, że to bardzo ważne.

[femalespirit]

Ciesze sie Pani szczesciem . I z calym szacunkiem dla Pani przypadku - to
jest pojedynczy przypadek, w ktorym zreszta nie wiadomo NA PEWNO, ze przyczyna
byla blokada psychiczna. Starala sie Pani przez 11 lat - postep medycyny od
poczatku Pani staran jest ogromny, a z tego co wiem na temat leczenia
nieplodnosci, czesto bledy na samym poczatku leczenia powoduja klopoty, ktorych
nie bylo wczesniej (np. stymulacja podawana kobiecie, ktora nie owuluje z
powodu nadmiernej prolaktyny powoduje czesto torbiele, bo leczy sie skutek, nie
przyczyne).

> W międzyczasie najbardziej
> burzliwy rok zawodowy w moim życiu, ogromny remont domu, zajęłam się też
> bardziej innymi, niż sobą.
Trudno zatem nazwac ten okres bezstresowym, skoro w Pani zyciu zaszly tak
ogromne zmiany? A mimo to zaszla Pani w ciaze.

> (...) Więc proszę nie mówić
> pacjentkom, że nie istnieje coś takiego, jak blokada psychiczna.
Ja nie napisalam, ze nie istnieje z cala pewnoscia, ale brak na to dowodow z
badan. Nie mozna jednak jako pewnik podawac czegos, na co nie ma dowodow, bo to
jest tylko hipoteza. Rownie dobrze mozna by zalozyc, ze na plodnosc wplywaja
fazy ksiezyca albo kolor ubran. Z tego, czego mnie uczono, pojedyncze przypadki
nie definiuja reguly, a takiej nie wykryto, naprawde duzo szukalam po
bibliotekach naukowych i internecie. Poza kazuistycznymi opisami (pojedyncze
przypadki) brak dowodow typu kohortowego.

> (...) Jestem pewna,że
> mój przypadek opierał się w ogromnej mierze na sprawach psychiki. Życie
> poradziło sobie z tym.
Aby byc czegos pewnym, trzeba miec tego niezbite dowody. Nie wiadomo, czy nie
zaistnialy jakies czynniki, ktore spowodowaly nawrot plodnosci. Nie
przeprowadzila Pani dokladnych badan tego, co sie dzialo z Pani organizmem w
czasie, gdy zaprzestala Pani leczenia. Wiec pozostajac w zgodzie z moja wiedza
i naukowa uczciwoscia nie moge sie zgodzic z Pania, ze przyczyna byla na pewno
psychiczna. Bo nie wiadomo, jaka tak naprawde byla przyczyna.

Nie o to mi zreszta tutaj chodzi, by negowac wplyw psychiki na plodnosc. On z
pewnoscia istnieje, ale nie moge sie zgodzic z tym, ze w takim stopniu, w jakim
wmawiaja to pacjentkom lekarze. Bo oni nie maja podstaw by twierdzic, cos, z
czym coraz czesciej sie spotykam rozmawiajac z kobietami walczacymi o dziecko.
Raczej jest to wyrazem ich bezradnosci w diagnozowaniu i leczeniu i sklonnosci
do obwiniania pacjetek, co jest tym gorsze, ze kobieta zamartwiajaca sie o
dziecko nie ma mozliwosci odstawic swoich uczuc na polke, a przynajmniej jest
to bardzo trudne. Czyli pogarsza sie jej sytuacja wobec rad typu "wyluzuj sie",
a nie polepsza. Ciekawe tez, ze przy chorobach serca wynikajacych z nerwicy
jakos duzo rzadziej lekarze chca dostrzec wplywy psychiki. Bo zwykle maja
arsenal srodkow do diagnozowania i leczenia chorob serca. Z plodnoscia jest
inaczej. Ja tylko chce, by pacjentki nie czuly sie odpowiedzialne za cos, za co
nie moga byc odpowiedzialne wedlug najlepszej dostepnej mi wiedzy. I by nie
pozwalaly lekarzom pokrywac ich niewiedzy czy niekompetencji wmawianiem
pacjentce blokad psychicznych.

[Gość: rozi]

Gratuluje odwagi famalespirit! Nie wiem jak jest na prawdę, ale myślę że jest
dużo racji w tym co piszesz, przecież kobiety zachodziły w ciąże np. w obozach
koncentracyjnych, tam z pewnością im nie brakowało stresu. Natomiast jeśli
założyć, że wystarczy się zestresować i bardzo dużo myśleć o zajściu w ciąże,
żeby nie zajść to to powinna być najskuteczniejsza metoda antykoncepcji.
rozi

[Gość: aly.w]

czuję, że wrócę tu jeszcze nie raz...
ale teraz piszę do dziewczyn, które mają problemy z niepłodnością, zwłaszcza tą
ntrudną do zdiagnozowania i zaznaczam, że nie chodzi mi ani o fachową
literaturę ani stan nauk a po prostu o życie....
Zdecydowanie łatwiej zajść w ciążę gdy dzieje się to nieświadomie a raczej nie
tyle nieświadomie co spontanicznie. Bądźmy szczere, ile naszych koleżanek
powiedziało sobie: "w tym miesiącu zachodzimy w ciążę" i tak się stało? To
rzadkość. Myślę, że śledzenie dni płodnych i nastawianie się: "kochanie,
dzisiaj jest szansa na dzidziusia" jest często mało efektywne, zwłaszcza gdy
dotyczy kobiet takich, jak my, u których problem narasta z miesiąca na miesiąc.
Z całego serca patrząc wstecz nie na hipotezy tylko na rzeczywiste historie (
swoją i nie tylko) doradzam Wam dziewczyny: w czasie całej walki o dziecko
żyjcie NORMALNIE, nie zamykajcie się,utrzymujcie kontakty ze znajomymi,
sprawiajcie sobie wszystkie zwyczajne przyjemności,nie myślćie, co też o Was
gadają, uśmiechajcie się do matek i ściskajcie ich Kruszynki, bąźcie wesołe i
nie dajcie się zapędzić w ślepy zaułek swoich myśli, nastawiajcie się
pozytywnie do wszystkiego, co Was czeka (badań, zabiegów) to naprawdę ogromnie,
ogromnie ważne!!! Lekarze nie mają czasu dla naszej psychiki, bo muszą zająć
się naszymi ciałami, więc o resztę same musimy zadbać. My i rodzina, która nie
powinna broń Boże naciskać, wywierać jakiejkolwiek presji, jakiejkolwiek.
Dbajcie, by pośród "medycznych potyczek" nie zagubić tego, co jest pomiędzy
Wami i Waszymi partnerami. Nie skupiajcie się na tym, że chcecie dziecka i nie
wychodzi. Uwierzcie, mam teraz to wszystko jak na dłoni. Gdybym wczesniej miała
tą świadomość, byłabym pewnie mamą dużego już dziecka. Psychika jest BARDZO
ważna. A jeśli już napisał ktoś o Bogu i modlitwie...Wcześniej tego nawet nie
dotknęłam....Sam mój Pan Doktor napisał na karcie: "ciąża z cudu". Wierzcie!
Ufajcie, nauczcie się spokojnej cierpliwości. Tak myślę, że właśnie teraz w
moim życiu jest ten najlepszy moment na dziecko. KTOŚ wiedział o tym już
wcześniej i chyba spodobało MU się to, że nigdy nie pytałam:"dlaczego....???"
Aly

[Gość: krajka]

Podpisuje sie wszystkimi palcami pod femalspirit. Ten watek przewijal sie juz
tutaj kilka razy. Szczerze mowiac, mnie zawsze irituja lekarskie diagnozy
bezplodnosci jako "bariera psychiczna". Sama jestem naukowcem biologiem i
zajmowalam sie biologia rozrodu i nadal sledze literature i jak femalespirit
juz powiedziala, NIE ISTNIEJA zadne badania w literaturze naszej i swiatowej
wskazujace czynnik psychologiczny jako przyczyne niemoznosci zajscia w
ciaze.Jak chcecie same poszperac to zagladnijcie do bazy danych PubMed. Ze
wszystkich czynnikow bezplodnosci 30% to czynnik kobiecy, 30% to meski, a 30%
to przyczyny niewyjasnione. Lekarze czesto boja sie rzucic recznik i szczerze
powiedziec, ze problem przekracza ramy ich kompetencji, albo ze wspolczesna
medycyna jest bezradna. W takiej sytuacji dostaja nalepke "zlego lekarza" i
traca pacjentow i uwazani sa za niekompetentnych.
Pojedyncze przypadki istnieja owszem, ale jest wiecej takich, ktore pomimo
odblokowania, zajecia sie czyms innym, skierowania uwagi od problemu, nadal
nie zaowocowalo upragniona ciaza. Sama takich przypadkow znam kilka, ale nie
robilabym z tego statystyki. I odwrotnie, na wlasnym przykladzie, bylam bardzo
zestresowana i zaabsorbowana poczeciem i tylko na to nastawiona, wiec powinnam
miec klopoty z zajsciem w ciaze i 3 razy udalo sie za pierwszym razem.
Poza tym czesto kobiety leczone na bezplodnosc torpedowane sa latami ogromnymi
ilosciami hormonow. Z badan wiadomo, ze kazda ingerencja w gospodarke
endokrynologiczna organizmu, narusza bardzo precyjny, hierarchiczny mechanizm,
ktory zaczyna sie w podwzgorzu, poprzez przysadke, a konczy w jajnikach i
drugorzedowych organach rozrodczych. Na kazda akcje zewnetrzna, wystepuje
reakcja organizmu, ktory zmienia swoja biochemie i wlacza mechanizmy
kompensujace, ktore nie zawsze wywoluja pozadany efekt. Po takim dlugotrwalym
traktowaniu, potrzeba czasu, aby organizm odzyskal rownowage biochemiczna, stad
tez moze, te "cuda" i "ciaze z wyluzowania".

W ten sposob propaguje sie tylko mity. Jezeli chcecie sie jednak wyluzowac, to
jest wiele technik relaksacyjnych jak yoga, Tai Chi, medytacje, masaze, Reiki,
albo jak jestescie wierzace to gleboka modlitwa. Ostatnio w USA wiele kobiet
leczacych bezplodnosc poddaje sie zabiegom akupresury i akupunktury. To
wszystko tez nie udowodnione naukowo.Techniki relaksacyjne wyciszaja i
poprawiaja samopoczucie, wydzielaja sie endorfiny, dzieki ktorym czujecie
samozadowolenie, a to juz jest duzo.

Zycze wszystkim starajacym sie powodzenia

PS. Acha, nie myslcie, ze syty glodnego nie zrozumie, wszystkie 3 ciaze
stracilam.

[mamarta77]

wielkie dzieki za ten watek, bo rzeczywiscie niemyslenie o zajsciu bylo
ostatnio moja obsesja, a jak tu nie myslec jak to jest jedyne o czym czlowiek
marzy...? w kazdym razie sie podbudowalam!

[Gość: AGA]

HEJ! Widze ze mój watek stał sie burzliwym tematem. To dobrze, widac sa rózne
poglady. Ja podziwiam aly bardzo, niesety nie umiem spotykac sie z kolezankami
które maja to swoje szczescie, a niedoceniaja. Bardzo mnie to boli ze tak
odrazu bez problemów słysze wsrod najblizszych o ciazach, czuje sie
pokrzywdzona przez los. Ale ciagłe gadanie o dzieciach bardzo mnie dołuje. Wiem
ze mam obsesje na punkcie dzieci i jestem przewrazliwiona, ale niesety nie
umiem, nie moge sie uwolnic od tego co mnie dreczy i boli. Naprawde dziwne to
uczucie, ale serce sciska. Cały czas tłumavcze sobie (usprawiedliwiam sie) ze
na mnie nie przyszedł jeszcze czas, musze jeszcze poczekac, hmm... ale mówie
juz tak trzy lata, a mam juz po trzydziestce. Moje zycie to wielka pustka, nie
umiem tak zyc czujac sie jako kobieta niedowartosciowana, niespełniona w
otoczeniu kobiet traktowana jak tredowata Niestety uwazam ze zycie jest
bardzo niesprawiedliwe i mam wielkiego pecha.

[Gość: kachna]

Aga, Oczywiscie, ze zycie jest nie fair. Zapytaj kobiety, ktora stracila
dziecko, zapytaj kogos kto ma raka i musi miec radykalna mastektomie albo
operacje mozgu, zapytaj kogos kto jest niewidomy, gluchy, po porazeniu
mozgowym, przykuty do wozka inwalidzkiego na cale zycie. Czy to jest
sprawiedliwe? W naszym pojeciu tak, ale zapytaj tych ludzi. W tym wszystkim
zwracamy sie i skupiamy tak mocno na sobie i wlasnych problemach, ze zapominamy
o istotnym, ze taka postawa niczego nie zmienimy. A przeciez zycie plynie i nie
jest to proba generalna, tylko juz przedstawienie i drugiej szansy nie
uzyskamy. Jezeli wybierzemy, zeby byc nieszczesliwe, zamkniete od swiata, i nie
widziec zadnych wartosci w tym co mamy, no coz to jest nasz swiadomy wybor.
Zycie pisze za nas scenariusze, a my majac swiadomosc i wolny wybor dostosowac
sie do tego, bo nad pewnymi rzeczami nie mamy kontroli.

Mowisz, ze czujesz sie niedowartosciowana. Czy tylko macierzystwo Cie
dowartosciuje? Jest wiele rzeczy, gdzie mozna sie spelnic i dowartosciowac i
poczuc satysfakcje, i od Ciebie zalezy, czy je znajdziesz czy nie i czy
wybierzesz bycie szczesliwa, czy nieszczesliwa. Spelnic mozna sie w wielu
dziedzinach, pracy, rodzinie, pomocy woluntarystycznej, pracy z dziecmi, jezeli
je lubisz. A macierzystwo przyjdzie, tylko zastanie Cie juz innym, dojrzalszym,
bardziej swiadomym czlowiekem i bedziesz mogla je przyjac inaczej, niz gdyby to
bylo bez walki i czekania (to jedno spojrzenie). Zamykajac sie i odcinajac od
swiata krzywdzisz tylko siebie. Zapewniam Cie, ze jezeli jak piszesz czujesz
sie jak "tredowata", to jest to tylko TWOJE odczucie, ludzie tak Ciebie nie
widza. Jezeli wyjdziesz do nich usmiechnieta, dajaca, poswiecisz im troche
uwagi, spojrza na Ciebie jako indywidualnosc, a nie na jak na nieszczesliwa,
bedzietna osobe.
Kazda sytuacja ma jakis sens, a TY go moze jeszcze nie znalazlas. Moze sprobuj
wybrac sie na terapie, spotykac sie z psychologiem, ktory pomoze Ci zrozumiec i
odnalezc siebie w tej sytuacji, jezeli sama nie mozesz sobie z tym poradzic. TO
tylko od Ciebie zalezy, czy wybierzesz bycie szczesliwa, czy nieszczesliwa.

[larvva]

ja mialam okres buntu, mialam tez okres gdy lzy mi sie cisnely do oczu na widok
ciezarowek w mojej okolicy, byl moment gdy wylam z wscieklosci gdy pojawiala
sie kolejna miesiaczka.
teraz doszlam do etapu w ktorym pojawiaja sie okresowo jakies niepewnosci (jak
np tuz przed wizyta - denerwowalam sie czy aby napewno wszystko mam) ale
jednoczesnie spotykam sie ze znajomymi matkami i ich dziecmi i jakos z nimi
normalnie funkcjonuje. sama widze, ze inaczej do tego podchodze - choc moze
niekoniecznie potrafie to wszystko zdefiniowac.

dosc, ze....

w tym wszystkim chyba najgorsze jest uwierzyc tak mocno, ze w przypadku zajscia
w ciaze niezbedny jest luz, ze sie czlowiek tak zestresuje, ze nie jest
wystarczajaco spokojny, aby myslec o czyms innym jak tylko o tym ze musi sie
uspokoic.

nie oszukujmy sie ze spokoj przyniesie nam dziecko, ale dobrze jest sie zbytnio
nie denerwowac. spokoj da nam duzo dobrego - chyba kazdy to wie, ze stres nie
jest zdrowy. i choc to niekoniecznie wplywa bezposrednio, determinujaco na fakt
zaistnienia ciazy (brak wiarygodnych danych), to wewnetrzny spokoj przyszlej
mamy bedzie napewno korzystniejszy dla fasolki

czyli warto byc spokojnym i sie nie martwic (jesli to nie sprawi ze zajdziemy w
ciaze to chocby zeby sie nam nie robily zmarszczki ))) przeciez dzidizus musi
miec ladna mame ))

jak to osiagnac... no coz... chyba nie ma zlotej rady. wydaje mi sie ze
poprostu do tego sie dochodzi w pewnym momencie. niektorym przychodzi to
szybko, inni pozostaja niespokojni cale zycie.

ale jesli ktos ma sprawdzone rady niech da znac ) dobre rady zawsze sie
przydadza

pozdrawiam zyczac wieeeeele spokoju

[a.p5]

Mam pytanie, a co z wizualizacją? (nie jestem pewna czy tak ta metoda się
nazywa). Mój kolega był chory na raka i ją stosował tzn. wyobrażał sobie jak
jego organizm walczy z chorobą. Od 5 lat już nie choruje, nie mówię, że to
dlatego, że stosował "wizualizację", ale może coś w tym jest? Może warto
poświęcić 15 min. na relaks i wczucie się w swój organizm i trochę
podreperować, też, myślami (w moim przypadku-owulację)do działania. Co o tym
myślicie?

[Gość: Dotti]

Myślę, że coś w tym jest (wizualizacja). Nie od dziś wiadomo, że pozytywne
myślenie ma zbawienny wpływ na nasz organizm.
Mam tylko nadzieję, że stres nie powoduje "blokady", bo ja stresuję się bardzo,
chociaż wmawiam sobie, że się uda i wszystko będzie ok. Po prostu taka już
jestem. Ja przejmuję się wszystkim, a co dopiero niepłodnością!