mężczyzna

[przemek.plywak]

Na tym forum dyskujtują głownie kobiety. Ja szukam mężczyzn, którzy
podzieliliby się swoimi doświadczeniami w zmaganiach o dziecko. Nie
myślałem, że to będzie dla mnie stanowiło aż taki problem
psychologiczny. Jak to przeżywają inni? Może jest osobne forum dla
mężczyzn w takiej syuacji?
Przyznam, że jest mi coraz trudniej.

[markus0123]

hmm raczej faceci są w tym przypadku w dużej mniejszości. To głównie na kobiety
spada cały ciężar starania się o ciąże w wyniku In-Vitro. To ona ma najwięcej
badań, zastrzyków no i w końcu zabiegów. Tak naprawdę dla faceta pozostaje jedno
oddanie krwi i zrobienie (hmmm nazwijmy to tak jak jest na prawdę) zrobienie
sobie dobrze w przychodni.
Tak naprawdę rola faceta skupia się głównie na opiece psychologicznej i
podtrzymywaniu na duchu kobiety, co widząc na własnym doświadczeniu jest też
ciężkie a może być nie zawsze dobrze doceniane przez kobiety.

[przemek.plywak]

Dziękuję za wytlumaczenie, że w staraniach o dziecko główny ciężar
spada na kobietę. Nigdy bym na to nie wpadł...
A tak poważnie: nie przypuszczałem, że w sytuacji, w jakiej
znaleźliśmy się z żoną, będzie nam tak bardzo trudno. Właśnie
dlatego, że chcę JEJ pomóc, muszę pomóc sobie, szukam więc mężczyzn
w analogicznej sytuacji, żeby się wymienić doświadczeniami. Rozumiem
jednak, że trzeba szukać na innym forum.
Pozdrawiam. I wszystkim osobom, które tutaj się wpisują życzę
POWODZENIA!!!!! Trzymam kciuki

[dagmara-k]

nie wiem czy jest inne forum, ale moze na nasz bocian wiecej facetow pisze.
z punktu widzenia kobiety - moj maz raczej mi by zalecal zalozyc blokade na
forum, niz sam by napisal. ale powiem mu, ze szukasz.

[biedronka.online]

Jeśli mogę się wtrącić, jeśli robisz co mówisz to wspaniale.
Generalnie faceci nie biorą czynnego udziału w leczeniu poza np.
badaniami nasienia lub oddania nasienia do IUI itp. Na przykład mój
mąż. A już nie mówię o tym, aby któryś zajrzał na takie forum. Temat
był już wiele razy podejmowany. Może ta bierność wynika z przerostu
sytuacji, bezsilności, bezradności i wstydu jeśli głównym problemem
jest facet. Musisz z nią rozmawiać, pocieszać, mówić że ją kochasz a
przede wszytskim wszystko robić z miłością, zapytać na czym polega
stymulacja, jak się przy tym czuje, dlaczego robimy to a nie co
innego, nawet zapisać was na wizytę, tym bardziej jeśli u ciebie
jest ok. a u niej same problemy. Może czuć się bezwartościowa itd.
Mi takiego zachowania strasznie brakuje...
PS. Nie wiem czy znajdziesz faceta na takie pogaduchy ale powodzenia.

[biedronka.online]

Ja nawet swemu nie proponuję uczestniczenia w forum. Kompletnie nie
robi w kierunku nic poza tym co napisałam wyżej. Ale wie, że piszę i
co z tego. Nawet nie wie gdzie i pod jakim nickiem.

[markus0123]

Czyli w sumie to, co napisałem, tyle, ze może ująłem to zbyt ogólnikowo. To co
napisała biedronka to rozwinięcie tego o co mi chodziło, dopisałbym też wspólne
wizyty np: u lekarza, czy nawet jesli zona ma badania, to pojechac z nia na te
badania i czekac tam na nią. Przynajmniej ja tak robię, czasami żałuje tylko, że
nie mogę wejść z nią jak jest punkcja czy transfer, ale podobno nie można.

[markus0123]

no i jeszcze rozmawiać o tym problemie (bo to jest problem obu stron a nie tylko
jednej), czy tak jak pisała biedronka o różnych aspektach róznych zabiegów czy
badań. Rozmawiać gdy tylko np: cos sie przeczyta ciekawego albo uslyszy, a nie
tylko przy okazji wizyty w klinice.

[dziejba2]

Hej,
wspaniale, że piszesz. Wydaje mi się, że trzeba nielada odwagi, żeby
odezawać się na tak babskim forum. Może ośmielisz swoim wpisem
innych facetów. Ja mam to szczęście, że podobnie jak Ty mój chłop
jest ze mną zawsze i wszędzie, na równi ze mną szuka rozwiązań,
pilnuje terminów itp. Wiem więc jak to jest ważne. Bez niego nie
dałabym rady. Myślę, że mężczyznom poprostu trudniej jest mówić o
emocjach i bólu a my kobiety im tego nie ułatwiamy. Za bardzo
skupiamy się na sobie i czasem niedopuszczamy do wszystkiego.
Pamiętam jak mój M. chciał być na wizycie u ginegologa - miałam
opory, uważałam, że to "babskie sparawy" a teraz to jest norma. To
prawda, że leczenie niepłodność głównie skupia się na kobiecie, ale
to nie jest wina facetów tylko biologii. Sądzę, że wielu mężów czy
partnerów wolałoby poddać się np. in-vitro niż stać bezradnie z
boku. Do tego wszytsko dochodzi kretyńskie podejście
tzw. "społeczeństwa" do problemy niepłodność. To że babki sie leczą
jest jeszcze w miarę przyjmowane, ale już facet chodzący do
androloga...Już wiedze te uśmieszki, głupie żarty.

[dagmara-k]

Sądzę, że wielu mężów czy
> partnerów wolałoby poddać się np. in-vitro niż stać bezradnie z
> boku.


dokladnie! na pewno byloby latwiej mojemu mezowi pojsc cos zdzialac niz tylko
patrzec jak narzekam ze nie dosc mnie wspiera, bo nie gada ciagle o tym jednym.
nieoceniona jest ta pomoc kiedy dzowni gdzies, zalatwia wizyte, pilnuje terminu,
szuka leku. ale tak najbardziej to chcialabym tylko zeby tulil i mowil, ze kocha
i ze jest ze mna szczesliwy. wiem to, a jednak w najtrudniejszyych chwilach
chcialabym to slyszec po raz kolejny.

u nas jest problem po obu stronach, wiec moze dlatego maz jest dosc
zaangazowany. ale w kazdym razie, obu stronom ciezko jest.

super watek

[przemek.plywak]

Powiem, co mnie boli i o czym chciałbym porozmawiać.

1. Ostatnio ginekolog powiedział nam, że nawet przy in vitro nasze
szanse na dziecko nie są większe niż 15%. Dla nas obojga (po kilku
latach starań, a nawet walki) zabrzmiało to niemal jak wyrok. Moja
żona jest tym załamana. Robię wszystko, żeby jej pomóc, ale przecież
ja też jestem tym poruszony. Muszę więc trzymać się za dwoje. W
miarę mi się to udaje, ale noce są dla mnie straszne, nie mogę spać,
bardzo trudno mi ułożyć w sobie tę świadomość.
2. Żona nie chce ze mną rozmawiać. Najgorsze w naszej sytuacji jest
milczenie i wszystkie niedomówienia.
3. Na razie jest spokój, obawiam się jednak, że w którymś momencie
nasze emocje wybuchną i nie zapanujemy nad nimi, tymczasem nie
potrafimy uczuć rozładować.
4. Żona odmawia mi seksu. Z tym w ogóle bywa u nas różnie, raz
lepiej, raz gorzej, temperamenty mamy różne, o ile jednak w miarę
dogadywaliśmy się (choć bywały okresy dłuższej abstynencji, bo żona
miała tak wielką awersję do współżycia), to teraz nie ma nawet
rozmowy o tym. Nie muszę tłumaczyć, co to dla mnie oznacza.
5. Tak jak piszą panie, rzeczywiście sam wolałbym się poddawać tym
wszystkim zabiegom, które łączą się z inseminacją lub in vitro.
Przymusowa bierność mnie zabija.
6. bardzo długo żona mnie nie dopuszczała do swojego ginekologa.
Tylko dostawałem zalecenia: idź do badania nasienia, jutro weź
wolne, bo mamy inseminację itd. Teraz już wspólnie porozmawialiśmy z
ginekologiem, sam zresztą tego zażądał, bo wiaadomość dla nas miał
taką, jaką miał, chciał, żebym był przy tym.
7. jedyna aktywność, czyli oddawanie nasienia, owszem, jest łatwa
(choć nie aż tak bardzo łatwa, masturbacja na wezwanie wcale nie
jest łatwa), nie wiem już, czy przyjemna, a na pewno jest cokolwiek
upokarzająca (tu kwestia warunków, które zapewniają kliniki, mam
porównanie, niestety w niektórych odbywa sie to niemal na oczach
publiczności, jakieś przepierzenie, wszyscy widzą wchodzącego i
wychodzącego, kolejka, słoiczek z nasieniem oddaje się pani
pielęgniarce na oczach wszystkich). Ok, to nic wielkiego w porówaniu
z cierpieniem kobiet, ale jednak to też jest problem psychologiczny.
8. I ostatnia rzecz, nie najmniej ważna. teraz ona już zresztą
przestaje być istotna, jesli nasze szanse są tak małe. A jednak przy
inseminacji i in vitro pojawia się problem psychologiczny, o którym
jakoś nikt nie pisze. Może ja jestem przewrażliwiony, a jednak jest
dla mnie trudne to, że tracę możliwość jedynego dla mężczyzny
fizycznego udziału w zrodzzeniu dziecka, czyli klasycznego aktu
płciowego. Kobieta jest z natury fizycznie związana z dzieckiem,
ojciec jest aktywny ficzycznie tylko raz, potem musi psychologicznie
wejść w rolę, która przecież jest dla niego zewnętrzna, on musi ją
dopeiro uwewnętrznić. Gdy znika ta jedyna możliwość fizyczności,
jest - co tu dużo mówić - smutno.

Piszę o tym, żeby wyrzucić z siebie emocje. Nie mam z kim o tym
porozmawiać.
Gdyby któryś z panów (np. mężów zabierających głos na tym forum pań)
zechciał się ze mną skontaktować na priv, byłbym wdzięczny. Jeśli
nie, zrozumiem, przecież mnie też nie jest łatwo się przełamać do
mówienia o tym doświadczeniu.

[mondrian4]

7. jedyna aktywność, czyli oddawanie nasienia, owszem, jest łatwa
> (choć nie aż tak bardzo łatwa, masturbacja na wezwanie wcale nie
> jest łatwa), nie wiem już, czy przyjemna, a na pewno jest cokolwiek
> upokarzająca (tu kwestia warunków, które zapewniają kliniki, mam
> porównanie, niestety w niektórych odbywa sie to niemal na oczach
> publiczności, jakieś przepierzenie, wszyscy widzą wchodzącego i
> wychodzącego, kolejka, słoiczek z nasieniem oddaje się pani
> pielęgniarce na oczach wszystkich).

Dobre... Moze trzeba tam zaproponować żeby zatrudnili odpowiedni personel
ułatwiający sprawę? tyle domorosłych talentów się marnuje i szuka roboty za
marna kasę w anonsach. Wyobrażasz sobie jaki byłby szturm do takiego gabinetu
Chłopie, po kilka razy by przychodzili dla pewności

pozdr.. sorry za głupie wtręty ale czasem warto sobie pożartować choćby sytuacja
do tego nie nastrajała za bardzo

[biedronka.online]

Ech, my we dwoje może byśmy się dogadali...
1. To ja nie śpię, wszystko staje się obsesją, nie wiem jak dalej
będę/ będziemy żyć a mąż może myśli i przeżywa to, ale nie podejmuje
żadnego tematu, nie pociesza, ja jestem po dwóch IUI, mąż miał
ostatnio 5% prawidłowych plemników...
2. Właśnie mąż nie chce rozmawiać.
3. Też się tego boję.
4. Hmmm problem również nasilił się.
Co do Ciebie to czytałam ten dzisiejszy wątek. Myślę, że to
temperamenty, stres z niepłodnością, lekki kryzys po kilku latach
bycia razem.
5. Chciałabym wiedzieć czy mój mąż też by chciał, czy martwi się o
moje zdrowie...
6. Chciałabym, aby ze mną chodził a nie tylko do oddania nasienia.
Ale on nic nie robi w tym kierunku, z drugiej strony nie może
zwalniać się z pracy 3 x w tygodniu, aby siedzieć pod drzwiami.
7. Bardzo ważny temat. My mieliśmy do czynienia z 3 takimi
miejscami. Nie wiem jak Ty/mój mąż to robicie. Dobrze, że dacie
radę, przecież można się zablokować a co gdyby tak się stało przed
IUI czy IVF... Myślę, że nie jest to przyjemne, robicie bo musicie i
tyle. Pierwsze miejsce: specjalny pokój, wygodna kanapa, obok
pomieszczenie z wc, stoliczek, nastrojowe światło, kilka gazetek,
słoiczek o dużej średnicy. Drugie miejsce: gabinet gin. z oddzielnym
wc, kilka gazetek, słoiczek w miarę. Trzecie miejsce: robi się to w
pokoju zabiegowym, obok strzykawek itp., pani na tę okoliczność
specjalnie ceremonialnie wychodzi, zero warunków, słoiczek o
średnicy małej butelki, poczekalnia niemal wielkości domowego wc, za
drzwiami ja ze spuszczoną głową czy się uda i co najmniej dwóch
czekających, facetów skrępowanych, już czerwonych na twarzy i
płacenie przed...
8. Dla mnie też to jest koszmarem, Ty chciałbyś zrobić dziecko po
domowemu a ja być w ciąży. Czuć ruchy dziecka, przejść przez wymioty
i wszelkie bóle. Już nie ważne, że przez IUI czy IVF. Ale nasienie
dawcy czy adopcja nie wchodzą w grę. Musimy uważać, aby nie stracić
tego co najważniejsze czyli naszego związku. Trudne to wszystko
jest, nie mówi się z reguły o problemach otoczeniu, czasem nawet
rodzinie, do tego jeszcze nastawienie społeczeństwa i kościoła
utrudniają sytuację. Nie zagubmy się, aby nie stracić co
najważniejsze...
Życzę wszystkiego dobrego, wytrwałości i podejmowania właściwych
decyzji.

[joanna9629]

Biedronko.online wszystko to co napisałaś to szczera prawda.Ja również jestem po
2 ICSI TESE z pobraniem plemników z jąder bo w nasieniu ich nie ma i jednej IUI
z banku nasienia- wymuszone przeze mnie .Problem główny po stronie męża brak
plemników w nasieniu, ale co z tego jak on nic nie robi w tym kierunku, nie chce
nawet rozmawiać, jak tylko zaczynam ten temat to kończy to się zazwyczaj
kłótnią.Już sama nie wiem jak postępować.Zależy mi na tym i chcę rozmawiać i coś
robić w tym temacie, ale co z tego ze ja chcę.Mąż mi tłumaczy że ostatnio sie
nie dogadujemy, owszem może i tak, ale ja to wszystko zganiam na barki tego
problemu.Coraz rzadziej o tym rozmawiamy prawie w ogóle bo ja nie chcę
kłótni.Jesteśmy 13 lat po ślubie, troche przeszliśmy 1 ICSI w 1998r drugie w
2001 a w 2003 IUI z banku nasienia.No i co z tego jak nie ma efektu, a ja się
czuję niespełniona, nie wiem co robić.Tyle czasu minęło mieliśmy odpoczać i coś
dalej robić, tylko kto ma to zacząć.Znowu ja mam wymuszać to na moim mężu, chyba
nie tak to powinno wyglądać.Ja wszystko rozumiem, ze jest mu ciężko, ale mi
również.Uważam że trzeba jakoś iść na kompromis.Daliśmy sobie czas do końca
2008R, miał mi odpowiedziec co dalej, ale on niestety nie wie co ma dalej robić
i co ja mam biedna mu odpowiedzieć. Powiedziałam, że powinniśmy rozmawiać i
razem podjać jakąś decyzję, tym bardziej że u nas albo ICSI TESE albo IUI z
banku nasienia, albo adopcja.Nie chce niczego mu narzucać, bo kiedyś mi
powiedział że on musi się dopasowywać,a ja mu coś narzucam, więc co mam czekać
wiecznie na jego odpowiedż.Podziwiam pana, który założył ten wątek, mój mąż
nigdy tu nie zaglądał, jedynie z moich opowieści zna to forum, kiedy nieraz
próbuję nawiązać do tematu.Biedronko. online widzę, że nie tylko ja mam trudną
sytuację, jak Ty radzisz sobie z problemem.Słuszne jest Twoje stwierdzenie że
nic na siłę, ja też nie chcę popsuć relacji między mną a mężem ( który jest
bardzo pamiętliwy), co dalej robić żeby było dobrze miedzy nami i abyśmy coś
znowu zaczęli robić z naszym problemem, bo to już dla nas ostatni dzwonek.

[dagmara-k]

joanna, a maz jest pewien ze chce korzystac z banku nasienia? moze twoje
pragnienie spotyka sie z jego bezradnoscia i stad jest jak jest. no bo co on
moze? wyrazic zgode? moze to dla niego za malo?
a moze nie widzi, co moze innego jeszcze zrobic?

joanna9629

[biedronka.online]

nie mogę ci odpowiedzieć na pytanie bo moja sytuacja jest inna. mąż
plemniki ma. fakt że pataologia jest ogromna a ruch słabiutki ale
coś jednak jest. ja też czasem miewam owu i jajowody mam drożne.
czasami to cieszę się, że problem jest u obojga. naprawdę, z tym mi
lżej choć zdaję sobie sprawę, że głowny problem to plemniki. nic
więcej nie doradzę. sama nie mogę się mężem porozumieć.
zastanawiałam się tylko kiedyś co gdyby u męża nie było nic a ze mną
ok. bardzo chcę być w ciąży ale myślę, że wybrałabym adopcję. aby
dziecko nie było nasze a nie tylko moje. ale to teoria bo nie jestem
w twej sytuacji. życzę abyście przetrwali. ps. są pary po rozwodzie
już po udanym in vitro lub adopcji, ale wtedy chociaż ma się
dziecko...

[dagmara-k]

są pary po rozwodzie
> już po udanym in vitro lub adopcji, ale wtedy chociaż ma się
> dziecko...

takie sobie to pocieszenie skoro para sie rozpada

tak myslalam joanno o twoim mezu i moze on wczesniej byl na tak, a teraz sie
pogubil w tych decyzjach. wyobrazam sibie, jakie to musialoby byc trudne dla
mojego meza.

[mondrian4]

> dałabym rady. Myślę, że mężczyznom poprostu trudniej jest mówić o
> emocjach i bólu a my kobiety im tego nie ułatwiamy.

Po pierwsze to wzorzec idealnego meżczyzny w tym kraju to głęboki zaścianek. W
Polsce facet nie ma prawa do słabosci tak naprawdę. jest jak jest.. cóz.. Nic
dziwnego że później faceci nie chcą o tym mówić. Przecież od dziecka im się
wmawia że mają być "meżczyznami". Silnymi,męskimi i odpowiedzialnymi a czy taki
facet może ne zmajstrowac dzieciaka? No nie, skad... to niemożliwe. Każdy moze
przeciez.najlepiej wiedza to wszystkie teściowe

boku. Do tego wszytsko dochodzi kretyńskie podejście
> tzw. "społeczeństwa" do problemy niepłodność. To że babki sie leczą
> jest jeszcze w miarę przyjmowane, ale już facet chodzący do
> androloga...Już wiedze te uśmieszki, głupie żarty.

Już tu kiedyś pisałem że w wieku 17 lat lekarze fundnęli mi bezpłodnosć bo mozna
było jeszcze to i owo wcześniej zrobić. Poza tym bylem niezbyt fachowo leczony.
nieważne. Tyle tylko ze w tym kraju faceta nie moga bolec jaja, coś takiego jak
nowotwór jąder w swiadomosci nie istnieje a jak już się zdarzy to sprowadzane
jest to do poziomu tabu - równie dobrze w tym kraju mógłbym zachorować na AIDS i
tak samo bym się chyba czuł bo poziom wiedzy społeczeństwa i akceptacji chorób
andrologicznych jest zerowy właściwie a im dłużej z tym zyję tym bardziej sie w
tym utwierdzam.
Poznałem trochę ludzi ze swiata którzy przeszli to samo i uderzyło mnie jedno.
Oni nie robią z tego żadnego problemu, tabu czy co tam jeszcze. Prowadzą
normalne zycie i tyle. W polsce moi znajomi żyja w podziemiu. Wyobraźcie sobie
jakby wszystkim kobietom po mastektomii wmówiono że to obciach mieć taki
zabieg.. Lol.. A w stosunku do facetów to zdaje się norma. Z iloma nie rozmawiam
(a jest ich w tym kraju całkiem sporo) to pierwsze co pada to to że boja się
reakcji partnerki, otoczenia i generalnie tego co w naszym społeczeństwie sie o
tego typu problemach wygaduje. bezpłodnosć w takim wypadku schodzi praktycznie
na dalszy plan a problemem jest w zasadzie normalne, niczym nie skrępowane zycie.
I w ten sposób bezpłodność nigdy nie była dla mnie jakimś wielkim problemem.
była za to dla mojej byłej partnerki która wolała ułożyć sobie życie inaczej.
Nie robię z tego problemu. każdy ma prawo do układania sobie życia jak mu się
podoba. Z tym ze wolałbym w przyszłosci unikać takich niespodzianek bo ta jedna
dość galantnie wywróciła mi życie do góry nogami.
Problemem jest poziom edukacji naszego społeczeństwa które osoby nie mogące mieć
dzieci uważa z reguły za osoby gorszego sortu. upośledzone tak naprawdę. gdyby
tego nie było to nie byłoby też strachu przed adopcjami i rodzinami zastępczymi
bo nie ukrywajmy. Oprócz obaw co do genetycznych skłonności dziecka główną
przeszkodą jest obawa przed reakcją otoczenia i tych wszystkich plotek,
domysłów i zaglądania ludziom w rozporek. To jest obawa przed powiedzeniem de
facto światu "nie mozemy mieć dzieci" Cóż... taki kraj niestety.
A co do tego jak faceci znoszą to wszystko. Trudno powiedzieć.. każdy inaczej
pewnie.jak pisałem dla mnie to nie jest wielki problem, może dlatego że miałem
duzo czasu na przetrawienie tego wszystkiego. Poza tym nie obchodzi mnie już
reakcja kogokolwiek na ten temat więc nie bardzo mam się czym stresować. każdy
ma prawo do życia tak jak mu sie to wydaje właściwe. Czy chce mieć dzieci, czy
nie chce, czy chce adoptować czy nie... jego sprawa i nikomu nic do tego.
Z tym że jedna uwaga. Widzę ze dziewczyny robią sobie niepotrzebne ciśnienie i
nakręcają się strasznie. Wydaje mi się ze trzeba czasem wyluzowac bo naprawdę...
Są rózne problemy w życiu. niepłodnosć jest jednym ale nie jedynym i warto mieć
świadomosć ze z jednej strony może być jeszcze gorzej i trudniej w życiu a z
drugiej że nie warto a tak bardzo stresowac sie niepowodzeniami i obwiniać
siebie za wszystko bo w końcu każdy jest tylko człowiekiem i ma prawo do
słabości. Z tym że rzeczywiście to może nie jest łatwe gdy pewnego dnia
małżeństwo dowiaduje się że dzieci mieć nie będzie. no cóż... zimny prysznic na
rozgrzane wspólnymi planami głowy. Jak to sie mówi - czasem trzeba zejsć z
drogi która sobie aplanowaliśmy i wejść na ta którą wybrał nam kto inny.
Cóż... mi było łatwiej, czy teraz jest łatwiej z tym się pogodzić, ale z drugiej
strony to nikomu nie życzę aby ktokolwiek musiał przechodzić choć połowy tego
wszystkiego co ja choć szczerze mówiąc to pozbyłbym się w cholerę choćby części .
A do Przemka. Wiadomo ze jest Ci trudno, ale musicie stanąc na ziemi. Wyjścia są
dwa. Albo będziecie mieć to dziecko albo w ogóle własnych miec nie będziecie.
Zawsze warto się starać ale też miec świadomość że niekoniecznie sie uda i
ewentualnie przygotować siebie i zonę na to ze zostaniecie niestety zdani na
inne rozwiązania. Po prostu dlatego aby w momencie takiej wiadomosci nie przeżyć
jakiegoś traumatycznego rozczarowania. myślę ze warto tez zacząć rozmawiac z
otoczeniem, rodzinami, nie robić z tego tabu i zacząć ich tez przygotowywać na
ewentualne (podkreślam) rozwiązania awaryjne bo to co dla was moze być smutną
koniecznością dla rodzin moze też być niezłym szokiem
Wiem to z własnego doswiadczenia. lekarze w ciagu jednego tygodnia zdiagnozowali
chorobę, źle wyleczyli, potem drugi raz to samo i w ciągu jednego dnia
oświadczyli że mam sobie szukac panny z dzieckiem, ewentualnie radzić sobie w
inny sposób jeśli chce zalożyć rodzinę. Ja jak ja, ale dla rodziny to był szok
normalnie że własnych wnuków po mnie miec nie będą. Z tym ze ja byłem młodym
chłopakiem a ty już masz żonę i razem musicie to jakoś przejsć.
pozdro

[polpotworek]

Męzczyzni równie cięzko przezywaja takie cięzkie chwile ale z tego
co zauwazylam u nich trudniej o wiele trudniej o uzewnetrznianie
emocji, czesto wypieraja je nawet ze swojej psyche nieswiadomi. Nie
chca o tym mówic, myslec kiedy nie trzeba. To taka natura ale to nie
znaczy ze męzczyzna tego nie przezywa. Kazdy w innym stopniu
uzewnetrznia swoje emocje, widocznie Ty potrzebujesz tego bardziej i
dlatego szukasz jakis kontaktów z innymi zwlszcza męzczynami którzy
chca i potrafia o tym mówic.
To ze męzczyni czesto o tym nie rozmzawiaja to wcale nie tak ze mają
to gdzies. Ja wiem, przerobilam nie jeden kryzys. Mozecie mi wierzyc
albo nie ale byly takie momenty w moim zyciu kiedy zwatpilam we
wszystko i wtedy okazalo sie ze najwazniejsze to poprostu spokojnie!
rozmawiac i rozmawiac i kochac i rozmawiac. Bez zalów, pretensji,
bez nerwów, trzeba czasem wysluchac naprawde danej osoby a przyjdzie
czas ze zrzoumiemy nawet jesli nie rozumiemy teraz. Ja ucze sie caly
czas rozumiec męża, choc to typ bardzo skryty i bardzo ze tak powiem
zakamuflowany. Dlatego nie zapomne nigdy gdy plakal jak male dziecko
gdy odeszla nasza dziecinka. A pozniej to on powiedzial mi
kiedys "nie zdawalem sobie sprawy ze tak bardzo to przezywasz"...
wiec kochac i rozmawiac... starac sie rozumiec. Kochac i rozmawiac i
rozmawiac. I starac sie jak najwiecej rozmawiac poniewaz jak ktos
slusznie zauwazyl z zewnatrz atakuja nas "ramy i szuflafdkui" w
które inni nas wkladaja. stad czesto rodza sie kompleksy,
zaklopotanie, frustracje. Trzeba miec tego swiadomosc i nie bac sie
rozmawiac z druga osobą. To podstawa. Miec w kims oparcie.
Czesto tu czytam wypowiedzi kobiet o tym jak maleznstwo sie
pogarsza... nie jest latwo mi radzic wierzcie mi ale bylam w waszej
sytuacji teraz mialam szanse spojrzec na to z innej perspetywy
dlatego uparcie powtarzam ze rodzice muszą byc solidnym fundamentem
dla pojawienia sie dziecka bo ono wprowadza rewolucje z której
czesto nie zdajemy sobie sprawy a która moze naruszyc bardzo slabe
podwaliny rodziny. Dlatego kochac i rozmawiac. To trudne ja wiem ale
rozmawiac... i jeszce raz rozmawiac. Często przyczna tego stanu
rzeczy jest wiara w to ze dziecko stanowi jedyny problem, w nim
poklada sie nieuzasadnione nadzieje cudotworzenia i trudno jest sie
czesto przyznac ze wcale dziecko cudu nie zdziala w malzenstwie. to
tak jak podczas grozby wypodku samolotowego najpierw musisz zalozyc
maske tlenowa sobie by móc pomóc komus innemu prawda? Moja rada jest
taka, w tych wszystkich ogromnych jakze trudnach przedeswyskim dbac
o siebie i związek. To najważniejsze. Naprawde. Jestem juz matką i
wiem dobrze co mówię. Tylko w szczesliwym malzenstwie dziecko moze
stanowic dopelnienie rodziny i byc tak samo szczesliwe.
Krzyzysy malzenskie związane z tym problemem to czesta rzec wiec
najwazniejsze nie zamykac sie w sobie przed małzonkiem.

[polpotworek]

Przemku zdaje sobie sprawe jak jest ci trudno. Moze to zabrzmi
banalnie ale potrafie zrozumiec Twój punkt postrzegania. Moja rada
to taka bys mimo swoich frustracji teraz narazie nie zachecal zony
do seksu puki nie znajdziecie porozumienia. Okaż jej czulosc i
spróbuj zachecic do rozmowy, spróbuj jakos delikatnie sprowokowac by
sie przed toba otworzyla. Takze To powiedz jej o swoich uczuciach, o
tym ze jest to dla ciebie róznie wazne i trudne i ze chcialbys o tym
porozmawiac, zeby ci zaufala ze tak bedzie lepiej. Ale bez pretensji
i spokojnie. Narazie zadnych wejsc o braku seksu i ze nie
spisz "przez nią" po nocach bo to pogorszy sytuacje i sprowokuje
niepotrzebny wybuch frustarcji. Zdaje sobie sprawe ze moze byc Ci
cholernie ciżeko ale powiem Ci tak z serca ze czasem trzeba wziąć i
ciagnac takie truden chwile za dwoje. Wierz mi przyjdzie czas ze
bedzie odwrotnie lub ze ona zrozumie to jak strasznie bylo Ci ciezko
z tym poczuciem ze Ty to ciągnąłes. Bedzie lepiej, napewno.
Zobaczysz, podejdz do niej z delikatnoscią i daj jej czas na
zrozumienie Ciebie. To przyjdzie z czasem. Na seks tez przyjdzie
czas, taka juz natura kobiet ze jak coś je dobije to sie tak sypie
wszytko i kolo sie zamyka. Zycze ci powodzenia

[dagmara-k]

ja zrozumialam ze on nie spi po nocach ze smutku i stresu a nie przez zone i
brak seksu.

[amoniaaa]

po pierwsze jesteś ideałem faceta pod tym kątem...

po drugie: każdemu jest ciężko, czy to kobieta, czy facet.. nie dam
sobie wmówić że niektórzy faceci mają to gdzieś i wszystko jest na
głowie kobiety.
Ja mam też szczęście i takiego faceta przy sobie jak ty. jeździ ze
mną po lekarzach, pamięta o terminach, interesuje się każdym
programem o in vitro i o badaniach które nas czekają.
Wspiera mnie ogromnie i jestem mu za to wdzięczna. Często leżąc już
wieczorem w łóżku rozmawiamy na ten temat, ale nie negatywnie, tylko
planujemy jak to napada śnieg i będziemy chodzić z dziećmi na sanki,
albo zrobimy dzieciaczkom urodziny w ogrodzie... Nam to bardzo
pomaga i nie myślimy o tym że nam lekarz odnośnie in vitro dał
podobne szanse jak wam!!! Po wizycie trochę mnie zatkało, ale jak
wróciłam do domu i widziałam minę męża, to postanowiłam sobie że "co
nas nie zabije to nas wzmocni"!!!! I że nie pokażę po sobie przy
mężu że mi smutno, źle i mam doła. Wbrew wszystkiemu wierzę że się
uda (jak nie za pierwszym razem to może za kolejnym). będę to robić
tyle razy aż się uda. Nie przerażają mnie żadne zastrzyki w brzuch
itp. Tak bardzo chcę mieć nasze dziecko że zrobię wszystko!!!!

Piszesz tutaj o sexie, że macie problem...
Pamiętam jak jakiś czas temu dopadła mnie depresja i doszłam do
wniosku że po cholerę mi sex, skoro i tak przez to nie mam dzieci...
Że nie jest mi to do niczego potrzebne Buntowałam się ale po
czasie uświadomiłam sobie że to nie tak jak myślę. Że zniszczę
wszystko złością i moim okropnym nastawieniem, bo mąż widząc że mi
jest ciężko, cierpi jeszcze bardziej.
Bardzo go kocham i jak widzę jak się denerwuje czy jest mu smutno,
to ja cierpię x 10000....
Kiedy jemu jest źle - ja go pocieszam, pokazuję że wierzę i nikt
nigdy nie odbierze mi wiary. Kiedy mnie dopada jakiś dół - on mnie
przytula i mówi jak bardzo mnie kocha, i że nigdy by mnie nie
zamienił na żadną inną kobietę...
My kobiety wiemy, jakie to istotne, mieć przy sobie kogoś, kto jest
z nami na dobre i na złe.

Powiedz swojej żonie co Cię boli, przytul ją i powiedz jej, że jak
widzisz że ona cierpi to serce ci pęka.
Jeśli przestaniecie ze sobą rozmawiać to... to chyba bez sensu (((
Najważniejsze by się wspierać i cieszyć się każdą chwilą w życiu.

a na koniec dodam, że "tonący brzytwy się łapie"...
Ja jak mam w ostatnim czasie chwile kryzysu, to mówię sobie
tak: "nie takie dramaty ludzie przeżywają!!! cieszmy się że jeździmy
do kliniki leczenia niepłodności a nie na oddział onkologii...
cieszmy się, że mamy się każdego dnia koło siebie i mamy dla kogo
żyć". Wiem że może to takie głupie tłumaczenie, ale to mi bardzo
pomaga.
w poniedziałek byliśmy na badaniach kariotypów i jak zobaczyłam
gdzieś obok napis: "radioterapia", to dziękowałam Bogu że właśnie
tam nie muszę iść!!!!!!

Wiem że ciężko jest na wszystkim, ale dostrzegajmy też piękne chwile
w naszym życiu, a nie tylko te bardziej krzykliwe, te złe...
Mnie cieszy nawet obiad zjedzony z moim mężem, który zawsze potem
daje mi buziaka i mówi: "dziękuje kochanie, jak zwykle ugotowałaś
pyszny obiad". To tak niewiele kosztuje a daje tyle radości i
kopniaka, że nie tylko złe chwile nas spotykają.

Nie wiem czy pomogłam, ale intencje były szczere....
Pozdrawiam serdecznie.

PS. zabierz żonkę do kosmetyczki na masaż twarzy... Ja ostatnio
poszłam z mężem i relax niesamowity, nawet myśli w głowie po tym
inne
Trzymajcie się dzielnie, choć wiem jakie to trudne....

[cierpliwa79]

chciałabym żeby mój M choć w połowie był taki jak Twój,


Chciałbym żeby mój M zaczął pisać taki wątek..

a tak nic... zero rozmowy na ten temat - jak ja go o cos zapytam w
temacie in vitro to odp. "nie myślałem o tym..." "nie
zastanawiałem..."
nie wie jak znosze stymulację, nie wie co sobie wsrzykuje, nei
ogląda, nie czyta nic co ma wspólnego z in vitro

ciężko mi samej z tym...

podejmując decyzję o przygotowaniach do ICSI mówiłam żenie dam rady
sama przez to przejść, twierdził że bedziemy razem...

[gorzkacava]

do amoniaaa: jedna z mądrzejszych wypowiedzi na tym forum.
Gratuluję dojrzałości. Czytając Twoją wypowiedź o tym, jak sobie radzicie z
mężem widziałam siebie i mojego męża. Nawet wczoraj mówiliśmy do siebie, że mamy
tyle śniegu na tarasie w zimie, że jak będzie dziecko to będziemy z nim bałwana
lepić
Mąż jest dla mnie największym wsparciem...

Pozdrawiam serdecznie,

[amoniaaa]

dzięki za uznanie... a już myślałam że jak to czasami bywa na forum,
ktoś mnie zjedzie za debilne podejście
pozdrawiam serdecznie.

[przemek.plywak]

Dziękuję za wszystkie wypowiedzi. Wiem, że muszę być silny, trzeba
zachowywać spokój i dystans do tego, co sie dzieje, a nawet poczucie
humoru. To prawda.
A jednak jest ciężko. Wczoraj żona dostała od koleżanki na komórkę
zdjęcie jej dziecka - i dostała ataku płaczu. Mówi, że nie może
sobie poradzić, gdy widzi dzieci znajomych. Pomysł z adopcją
zdecydowanie odrzuca, nie widzi możliwości, żeby mogła emocjonalnie
zaakceptować cudze dziecko. Do psychologa nie chce iść, bo co on
może jej powiedzieć... Jestem kompletnie bezradny. Jedyne, co mogę
robić, to ją przytulać, więc to robię, ale po pierwsze to tylko
plasterek na ranę, po drugie przytulanie przy abstynencji seksualnej
jest dla mnie męką.
Nie wiem, jak żona ocenia moje zachowanie w tej sytuacji, ale przy
całym rozedrganiu i zamknięciu się w sobie wyraża mi wdzięczność,
więc może przynajmniej pod tym względem jest ok. Płacę jednak za to
wysoką cenę, budzę się co noc koło 2-3, w pracy funcjonuję na
zwolnionych obrotach, a jestem w sytuacji zwrotnej, jeśli chodzi o
moją karierę. Nie mam z kim o tym pogadać. Kiedyś leczyłem się
depresji, więc może wrócę do mojego lekarza, ale na to trzeba i
czasu, i pieniędzy, i (tak tak!) siły.
Dziekuję Wam. Na razie chyba jednak na tym skończę mój udział w tym
wątku, bo nic nowego już nie dodam, tylko bedę się nad sobą
rozklejał.
Pozdrawiam

[dagmara-k]

eh i rozkleic sie przy kims kto rozumie jest dobrze.

dzieki ci za ten watek. jak przypuszczalam maz nie bardzo chce sie wlaczyc do
watku, ale wywiazala sie rozmowa miedzy nami o tym, jak trudno jest obu stronom
i mialam swoje 10 minut plakania w jego ramionach. a to juz duzo bardzo.

warto zamiast tylko nam pisac to i zonie powiedziec, ze ciekawi cie co ona mysli
i czuje.

[zana1977]

Przemku, to dobrze wyrzucić wszystko co leży człowiekowi na sercu. To nie jest
rozckliwianie się, a duża odwaga! Życzę Ci z całego serca powodzenia i siły,
która w tak trudnych chwilach jest bardzo potrzebna.

[joanna9629]

przemku.pływaku życzę Ci dużo wytrwałości w pokonywaniu kolejnych
przeszkód,jakie stawia przed nami życie.Tak jak pisałam powyżej podziwiam Cię,
za to ze w ogóle założyłeś ten wątek, rzadko który mężczyzna w ogóle na to by
się odważył i rzadko który tu zagląda.Myślę ,że kobieta z którą jesteś musi być
Ci wdzięczna za to ze tak ja wspierasz w tych trudnych momentach.Życzę
powodzenia i pozdrawiam.

[gorzkacava]

do przemek.plywak: mysle, ze jestes wspanialym facetem. Twoja zona
na pewno to widzi i czuje.
Trzymam za Was kciuki!

[ikakole]

amoniaaa powiem szczerze , ze czytajac to co napisalas na moich
policzkach pojawily sie lzy.Bo to tak jak bym czytala o sobie , moj
maz byl dla mnie najlepszym podarunkiem od losu. I choc ma taka
prace ze czesto sie nie widzimy to wiem na pewno ze mnie kocha!Przy
Nim czuje sie bezpiecznie i nabieram sily do kolejnej walki!A moze
to jest tak ze nie mozna w zyciu miec wszystkiego!!!!Pozdrawiam!

[amoniaaa]

wiesz, ja uważam że "los" wystawia nas na różne próby i faktem jest
że w życiu nie można mieć wszystkiego, ale czasami wystarczy sięgnąć
by coś mieć...
dlatego nie poddawajmy się i róbmy wszystko by w naszych domach
pojawiły się bobaski.
bo przecież na tym forum wszyscy mamy jeden cel i wszyscy wiemy jak
to boli, kiedy pojawia się w otoczeniu kolejne dziecko albo w
kolejce w sklepie staje obok nas kobieta z ciążowym brzuszkiem.

Ludzie, nie poddamy się choćby nie wiem co!!!!! Trzymajmy się razem
i wspierajmy się.
Nie wiem czy lada dzień nie będę potrzebować waszego wsparcia, ale
narazie jakoś sobie radzę.
Dzisiaj z mężem rozmawiałam co w tym wątku napisałam i powiedział mi
że bardzo dobrze napisałam, że nie tylko to co w życiu smutne i złe
nas spotyka, bo jest wiele cudownych chwil, a do tego mamy siebie
Jedna z nas "rasa"
pozdr.

[dagmara-k]

ja tez mowie o tym co jest w tym watku i choc wiem ze maz tu nie zajrzy, to nic,
slucha mnie, kiedy opowiadam, a to dla niego trudne. wolalby, zebym tyle o tym
nie gadala.

[jar-ka]

jesli znasz jezyki obce poszukaj na forach zagranicznych, moj M tak robil. nie
pamietam tylko na jakich. bylo to jakis czas temu. pomagalo mu to i nam wspolnie
tez.
powodzenia!

[agazlublina]

przemku - myślę że twoja żona potrzebuje porady psychologa , wiem
nie jest łatwo z tym wszystkim żyć - ale jakoś trzeba , sama mam za
sobą same porażki , natura ciągle robi mi na złość już 8 lat ,
rozumiem facetów " ich rola " w tych całych procedurach nie jest
łatwa

[biedronka.online]

Przemku, super wątek. Dziewczyny aż mam łzy w oczach jak to czytam.
A ja myślałam, że to ja jestem tą jędzą, która ciagle podejmuje
temat. Widzę, że tylko niektóre mają w domu prawdziwych facetów...
Dziś idę na udg zobaczyć czy są pęcherzyki. Mąż o tym wie, pytałam
czy jeśli słabo rosną czy brać zastrzyki. Zero reakcji. Przed 2IUI
też brałam dodatkowo zastrzyki i dzwoniłam czy brać. Powiedział, że
tak a w zeszłym tygodniu usłyszałam, po co brałaś nic na siłę, czyli
wniosek, że mam nie robić nic... za wcześnie na kryzys, tak krótko
jesteśmy razem...

[amoniaaa]

ja też czasami spotykam się z dziwnymi opiniami na temat naszego
działania... nie od męża, ale jest kilka osób które jakby
się "cieszyły".
I dlatego postanowiłam sobie że zrobię im na złość i w końcu pokażę
że i ja będę matką
I choćby nie wiem co to nią będę!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

biedronko, nie daj się zdenerwować ani zdołować. może jemu też jest
ciężko i potrzebuje przytulenia i pogadania. Nie znam sytuacji, ale
wiem jak czasami mój mąż się zachowywał. Kiedy miał kiepski nastrój
swego czasu i nie chciał rozmawiać to zrozumiałam to i wracaliśmy do
tematu w odpowiednim czasie.

[dagmara-k]

biedronko, kryzys to cos, z czego mozna wyjsc w lepszym porozumieniu niz przed
kryzysem. tylko trzeba rozmawiac, wyrazac uczucia a nie tylko pytac o decyzje,
bo nikomu z nas nie jest latwo decydowac chociażby o tym, czy wziac jeden
menopur wiecej. trzymajcie sie!

prawdziwy mezczyzna to taki ze skory i kosci, a nie taki co spelnia ajkies
warunki inteligencji emocjonalnej. to sie cwiczy. i to sie czasem psuje, kiedy
jest bardzo trudno.

[tinley]

> prawdziwy mezczyzna to taki ze skory i kosci, a nie taki co spelnia ajkies
> warunki inteligencji emocjonalnej. to sie cwiczy. i to sie czasem psuje, kiedy
> jest bardzo trudno.

no tak.... jakby facet napisał "prawdziwa kobieta to taka i owaka" sugerując że
są kobiety i wyroby kobietopodobne to podniósłby się jazgot ja w kurniku, ale co
tam ... są prawdziwe chłopy i jakieś wyroby chłopopodobne co to nie są warte
większej uwagi. Kobietom wolno takie seksistowskie porównania stosować
bezkarnie. nieprawdaż i tak się to wszystko powiela. mondrian miał swiętą
rację... Pojęcie na temat męskości w tym kraju to niestety zaścianek

[przemek.plywak]

Chyba jest tak, że mężczyźni mają trudności z mowieniem o emocjach,
zwłaszcza jesli te emocje dotyczą spraw trudnych i bardzo intymnych.
Mnie strasznie trudno mówić o problemach związanych z poczęciem
dziecka. Z kumplami rozmawiamy o różnych sprawach, ale o tym nigdy
im nie opowiadałem, tymczasem żona ze swoimi koleżankami rozmawia o
tych sprawach. Paradoksalnie, to ze mną mniej chętnie o tym
rozmawia.
Oczywiście, że mnie jest łatwiej. Dla kobiety macierzyństwo jest
ważniejsze niż dla mężczyzny ojcostwo. Nie wiem, na ile to kwestia
natury, na ile kultury (nie ma co wchodzić w takie rozważania, bo i
tak nie rozstrzygniemy), ważne , że tak jest.Ja się spełniam w
pracy, przynoszę do domu niezłe pieniądze, więc mogę czuć się
zaspokojonym w moim męskim ego. Ale przecież to nie jest tak do
końca. Bo po pierwsze też chcę mieć dziecko. A po drugie - widzę,
jak cierpi kobieta, którą nad życie kocham i która jest dla mnie
środkiem świata.
To tak boli, że nie umiem mówić o tych sprawach. Dlatego łatwiej mi
pisać.
Toteż nie dziwi mnie, że na mój apel, żeby porozmawiali ze mną inni
panowie w analogicznej sytuacji, żaden się nie odezwał. Innym może
nie jest łatwo nawet pisać.
Żeby jednak zakończyć radośniej, to przyznam, że trudności, z
którymi moja zona i ja się zmagamy, bardzo nas na nowo wiążą. Bardzo
i coraz bardziej kocham moją żonę I ona mnie!

[amoniaaa]

no bo jak tu nie kochać takiego partnera dla którego jest się kimś
najważniejszym )))
u nas jest tak samo!!! mimo iż ciężko nam począć dziecko to nigdy w
życiu byśmy się nie zamienili na innych partnerów życiowych
to jest największa próba w życiu i jak ktoś uniesie taki ciężar -
jest ogromny i wie co w życiu warte : mieć przy sobie kogoś tak
cudownego )))

i jedna rada dla facetów: zacznijcie o tym mówić!!!!! mój mąż też z
kumplami o tym nie rozmawia.... tylko rodzina wie.
a moje bliskie znajome wszystkie, bo nie widzę w tym nic złego. Nie
opowiadam ze szczegółami ale mówię że mamy problem, bo zaraz inaczej
otoczenie do nas podchodzi i nie pyta milionowy raz kiedy będziemy w
końcu rodzicami
przełamcie się.

[azzurrina]

na tym forum w ogóle nie ma potwornych, aktywnych tłumów - na wszystkie posty
odpowiada raptem kilkanaście osób...
a Panowie...jak ktoś pisał na Naszym Bocianie jest ich chyba zdecydowanie więcej.

Nie rozumiem poza tym słów lekarza o 15 % szansy. Jeśli jest 1 zdrowy plemnik i
jedna zdrowa komórka jajowa to szanse są około 30% przy in vitro. Myślę, że
warto abyś zasięgnął języka na naszym Bocianie. Lekarze jednak są różni.