Tajlandia-Kambodża - relacja

[zdzisek99]

Na początek proszę o wyrozumiałość. Jest to nasz pierwszy wyjazd do tak
odległego kraju na własną rękę. Wyprawę planowaliśmy sami posługując się
przewodnikami Lonely Planet i internetem. Proszę wziąść pod uwagę, że nie
jestem pisarzem i pewnie sporo jest błędów w tej relacji. Mam jednak
nadzieję, że ktoś z niej skorzysta. Relacja ta jest w większej części
napisana w czasie pobytu i wysyłana w formie emaili do rodziny i przyjaciół.
Staram się ją obecnie trochę poprawić i zredagować tak, żeby dało się ją
tutaj na forum umieścić.
Na koniec prośba - proszę o nie pisanie do mnie maili w stylu "A jaki hotel
polecasz w Bangkoku?" Jak mogę polecać jakiś hotel jak tylko w jednym
nocowałem - nie mam żadnego porównania więc polecać żadnego nie mogę!

[zdzisek99]

Dwadzieścia dwie godziny podróży minęły jak z bicza trzasnął... He he, a tak
poważnie to ta podróż to była droga przez piekło. Paryż z lotu ptaka fajnie
wygląda, choć podziwiania widoków nie ułatwiał miotany przez wiatr samolot. W
tym miejscu należą nam się podziękowania od linii lotniczej LOT za
zaoszczędzenie przez nas paru jednorazowych torebek wetkniętych w kieszeń
siedzenia. Prawda jest taka, że nawet nie bardzo było co zwracać po tak
skromnym posiłku jaki nam nasz ukochany przewoźnik narodowy zaserwował.
Lotnisko Charles’a de Gaulle’a jest ogromne - jeździliśmy 30 minut autobusem
między terminalami zanim trafiliśmy z terminala 1 do terminala 2A. Co autobus
stawał to czarnoskóry kierowca z nadzieja patrzył na nas i sprawdzał czy
wysiadamy a my mu odpowiadaliśmy za każdym razem "du a" („Deux A” – czyli „Dwa
A").
Trochę obawialiśmy się tej podróży – ponieważ nigdy jeszcze nie lecieliśmy
rejsowym samolotem z przesiadkami – w tym przypadku mieliśmy 2 przesiadki na
trasie – w Paryżu oraz w Hong Kongu. Na przelot wybraliśmy linię lotniczą
Cathay Pacific, a ponieważ linia ta nie lata do Polski to do Paryża mieliśmy
dolot linią LOT – w Paryżu mieliśmy odnaleźć stanowisko linii Cathay Pacific
gdzie powinniśmy otrzymać karty pokładowe na następne etapy lotu. Po dojechaniu
autobuserm do terminala 2A od razu trafiliśmy do stanowiska linii lotniczej i
po odstaniu w kolejce dostaliśmy karty pokładowe. W tym miejscu od razu okazało
się, że nasz polski agent nie zrobił nam rezerwacji miejsc w samolocie (robił
ale mu się chyba nie udało – tylko w LOT miejsca były zaklepane) – tak więc
miejsca w samolocie dostaliśmy w środkowym rzędzie (do dupy) – dookoła sami
azjaci. Stewardes cała masa, a do tego fajnie wyglądały i wyżerka na pokładzie
była super. "Klątwa" - tym razem chyba Pol Pota - przyszła niespodziewanie. W
Hong Kongu zwiedzaliśmy głównie toalety na lotnisku. BTW lotnisko w Hong Kongu
jest fajne – w holu stoją komputery z netem za friko, jest widok z okien na
miasto i gory. Za to lotnisko w Bangkoku to szczyt nowoczesności, szkło, marmur
i aluminium... i las... dużo lasu. A ja przyjechałem z drzewem do lasu ;-) Moje
kochane drzewko właśnie siedzi przed komputerem w kafejce internetowej a ja
podziwiam przechodzące "miejscowe drzewka" :-)
Przylecieliśmy na nowe lotnisko Suvarnabhumi w Bangkoku. Odprawa paszportowa
załatwiona bardzo sprawnie – przed wylotem załatwiliśmy w
www.serwiskonsularny.pl/ komplet wiz na ten wyjazd (dwukrotna wiza do
Tajlandii i jednorazowa do Kambodży). Robiliśmy wymianę waluty na bahty
(zabraliśmy ze sobą bardzo mało gotówki – większość kasy mieliśmy w czekach
American Express). Dużo nie było potrzeba bo jeszcze w Polsce zrobiliśmy
rezerwacje hoteli w Tajlandii (www.sawadee.com/) i w Kambodży
(www.directrooms.com/) oraz bilety lotnicze AirAsia. Wszystko opłacone
było kartą kredytową jeszcze przed wylotem tak więc mieliśmy porobione
rezerwacje noclegów na pierwsze 11 dni podróży.
Wychodzimy z lotniska – znajdujemy postój taksówek i stolik z pracownikami
wypisującymi kwity dla kierowców. Podajemy im voucher naszego hotelu w Bangkoku
a oni na kwitku piszą po tajsku adres pod który kierowca ma nas zawieźć. Szybko
wsadzają nas do taksówki i ruszamy w drogę. Jestem bardzo zdziwiony, że to tak
sprawnie poszło i że obyło się bez żadnych problemów – jaki ja jestem naiwny.
Po przejechaniu kilku kilometrów kierowca zaczyna się nas dopytywać o to gdzie
ten nasz hotel znajduje się konkretnie. W tym miejscu trochę nam się słabo
robi. Wyjmujemy mapę Bangkoku i zaczynamy mu tłumaczyć – ale ciężko się z nim
dogadać bo angielski to on raczej zna ale ze słyszenia. W końcu jakoś docieramy
do hotelu Diamond City Hotel (594/23 Soi Payanark, Rama VI Road, Bangkok 10400).
Koszt przejazdu z lotniska do hotelu wyniosi 400THB (około 40 zł) wraz z
opłatami za autostradę.
Rozpakowujemy się, prysznic i ruszamy na zwiedzanie – jest godzina 13 lokalnego
czasu a przed nami dużo do zobaczenia.
Jeździmy po Bangkoku czym tylko jesteśmy w stanie. Najprościej jeździ się
metrem i koleją nadziemna (SkyTrain). Najtrudniej taksówkami i tuk-tukami.
Żaden taksówkarz nie chce włączać taksometru. Każdy patrzy na Ciebie jak na
skarbonkę a ceny rzucają z kosmosu. Potem mówisz im gdzie chcesz jechać i
zaczynają się jaja. Każdy wie gdzie to jest jak wsiadasz ale po kilku metrach
jazdy zaczynają się dopytywać "o szczegóły" i orientujesz się że nie maja
pojęcia gdzie mają jechać. Angielskiego ni w ząb nie znają. Nazwy geograficzne
nic im nie mówią. Albo nasza wymowa nie taka albo im się kłania topografia
Bangkoku. Jazdy lokalnymi autobusami nie testowaliśmy - nie wiemy gdzie jeżdżą
a napisy na autobusach zrobione są "fistaszkami". Upał jest okropny, około 30
stopni i wilgotność prawie 100% (jest koniec stycznia).
Zabytki rzucają na kolana - wszystkie świątynie są po prostu piękne.
Najskromniejsza świątynia na zadupiu zachwyca. Wszystko jest takie inne i
dopracowane w detalach.
Tajowie kompletnie nie przejawiają talentów językowych (arabowie bija ich na
głowę). Dzisiaj po jednej atrakcji oprowadzała nas przewodniczka (niezłe
drzeweczko) która posługiwała się biegle językiem zwanym przez nas "tajglisz"
(takiego hardcore to ja jeszcze nie słyszałem).
Jedziemy SkyTrainem a potem metrem do dworca kolejowego Hualamphong. Następnie
na piechotę (około 500 metrów) i docieramy do Wat Traimit (20THB – wszystkie
ceny wstępu podaję na 1 osobę). Podziwiamy złotego Buddę. Następnie spacerujemy
po Chińskiej Dzielnicy i jak już nam się nudzi to łapiemy tuk-tuka i jedziemy
do Wat Saket (The Golden Mount) (10THB). Na dzisiaj już koniec zwiedzania.
Wracamy w kierunku hotelu.
Nie mamy odwagi jeść "słynnego tajskiego żarcia" ze straganów na ulicy. Słabo
mi się robi jak czuje ich zapach. Wpadamy więc na kolację do Tesco i próbujemy
miejscowej kuchni w jednej z restauracji. Ceny są wyższe niż na ulicy (obiad
około 100THB na osobę) ale przynajmniej nie czuć smrodu starego oleju. Jak z
higiena to będziecie wiedzieć jak dostaniecie następną relację pisana w kiblu :-
)
Przy okazji kupujemy kartę SIM Prepaid „One Two Call” (770THB) – karta jest
fajna – dają w ramach karty 360 minut darmowego połączenia z internetem przez
GPRS (dziwne trochę, że liczą czas na GPRSie – ale przez cały pobyt używałem
palmtopa, używałem poczty, chodziłem po stronach www i wystarczyło).

[zdzisek99]

Następnego dnia rano po śniadanku (skromnym zresztą) ruszamy SkyTrainem do
przystani łodzi Tha Sathon (Central Pier CEN) i wsiadamy do tramwaju wodnego
płynącego w kierunku Nonthanburi, wysiadamy w Tha Tien (15THB), łapiemy prom do
Wat Arun (3THB). Podziwiamy Wat Arun (10THB) a następnie prom (3THB) do Tha
Tien i udajemy się do Wat Pho (leżący Budda)(50THB) a następnie do Pałacu
królewskiego (250THB) wypożyczamy elektroniczny przewodnik (200THB) (biorą
paszporty w zastaw). W tym miejscu nogi odmawiają nam posłuszeństwa więc
odpoczywamy a następnie łapiemy taksówkę i jedziemy do Dusit (bilet z Grand
Palace tam też obowiązuje) (50THB za taksówkę). Zwiedzamy Pałac Vinmanek i
wozownie,na więcej brakuje już nam czasu. Wracamy taksówką do hotelu (140THB).
Jutro rano pobudka o 03:30 (jeszcze cierpimy na jet lag a tu jutro znowu nie
pośpimy) i jedziemy na lotnisko. Taksówkę zamawiamy w recepcji (500THB) bo nie
chcemy ryzykować rannej szarpaniny z taksówkarzami. Jutro rano więc lot do Phom
Penh i dalej jazda kambodżańskim autobusem do Siem Reap. Ale to już w kolejnym
mailu.

[zdzisek99]

Ostatnia noc w Bangkoku dała nam nieźle w d... Nadal mamy problemy ze spaniem
(jet lag) a o 03:15 pobudka i o 4:00 walimy na lotnisko. Trzeba więc było się
położyc wcześniej spać. Pierwszej nocy w Bangkoku bardzo nas denerwował hałas
generowany przez klimatyzację (ale bez klimy nie da się spać więc trzeba było
to ścierpieć). Następna noc nie zapowiadała się niezwykle. Męczyliśmy się
probując zasnąc a jak już się nam to udało to obudził nas dziwny hałas. Krzyki
jakieś. Wyłączylem klimę żeby się przysłuchać - i co słyszę? Jakiś
drwal "piłuje" miejscowe "drzewko" a drzewko jęczy jak dożynane prosię. Z
początku bardzo to bylo zabawne ale po pewnym czasie zaczęliśmy się radować z
hałasu klimatyzacji. Drwalowi z sąsiedniego pokoju w końcu brakło viagry albo
innego wspomagacza i wreszcie zapadła cisza... i trzeba bylo wstawać.
Wykwaterowaliśmy sie z hotelu. Żadnych problemów z płaceniem – wydruk
komputerowy potwierdzenia rezerwacji sawadee w zupełności wystarcza.
Zamówiona wieczorem w recepcji taksowka już czeka (500THB). Dojeżdżamy na
lotnisko, odprawiamy bagaże, pakujemy się do samolotu linii AirAsia (ach te
stewardesy :-) i w godzinę jesteśmy w stolicy Kambodży.
Na lotnisku szybka kontrola paszportów (mamy wizy – tu się sprzydały bo kolejka
po wizy była spora), przykładamy oko do małej kamerki USB podłączonej do
komputera (jeden wielki cyrk) i już jesteśmy w Phnom Penh. Dostajemy darmowe
mapki Phnom Penh i Siem Reap. Mapki na okładce zawierają napis ze w
Kambodży "uprawianie seksu z nieletnimi jest przestepstwem i jesli jesteśmy
tego świadkami to mamy poinformować o tym policję". Kambodża jest popularnym
celem wyjazdów turystow-pedofilow.
Bierzemy taksowke z lotniska (7$), na lotnisku stoja tlumacze ktorzy czytają
adresy z kartek podawanych przez turystow i tlumaczą na khmerski kierowcom.
Znajomość angielskiego jest bardzo rzadka. Przejeżdżamy taksowką przez Phnom
Penh do biura lini autobusowej Mekong Express. Widoki po drodze lekko
przygnębiajace. Brud, bieda, bylejakość. Tysiące skuterow. Każdy skuter
wypakowany pasażerami lub towarem - w stopniu nie do ogarnięcia.
Bilety na 12:30 kupujemy ostatnie (dobrze ze mieliśmy w Polsce zalatwione wizy
bo jakby nam przyszło czekać na wize na lotnisku to byśmy biletow nie dostali).
Kolejny autobus o 14 a potem to już chyba dopiero ostatni o 18. Moja żona znowu
ma klątwę Pol-Pota. Szukamy knajpy gdzie mozna przesiedzieć w cieniu do odjazdu
autobusu (4h) - knajpa się znalazła. Stolik na tarasie, menu po angielsku,
żadnych cen. Nikt nie mowi po angielsku. Bardzo mi się tutaj podoba ;-)
Pokazuje się pozycję w menu palcem a kelner leci i przynosi. Syfiasto na
podłodze. Przynoszą mi szklanke na Cole - zauważyli że jest lekko brudna wiec
ją wymieniają. Zamawiam makaron z kurczakiem. Makaron zasmarzany z jajkiem, do
tego paski gotowanej kury, jakas zielenina, miseczka z jakąś pikantną przyprawa
i szklanka wypełniona wrzątkiem do ktorej wrzucono widelec i łyżkę (jako dowód
na to, ze wyparzają sztućce). Biorę jednak pałeczki. Po obiadku profilaktycznie
nifuroksazyd w tabletce, płacę za obiad (danie + cola) 4$ (drogo jak na ich
warunki) - i walimy na autobus. Trasę miedzy Phnom Penh a Siem Reap pokonujemy
autobusem firmy Mekong Express (10$) - dają nam na drogę wilgotną chusteczkę,
butelkę wody i pudełko z ciastkami. W czasie jazdy pilotka po khmersku i
angielsku opisuje mijane atrakcje. Język khmerski jest zupelnie inny od
tajskiego. Tajski jest bardzo melodyjny, miekki. Khmerski brzmi przy tajskim
jak wystrzaly z kałasznikowa. Pani wali seriami. Po drodze widać wyschnięte
pola ryżowe (jest pora sucha) i domki na palach. Najbardziej szokująco
wygladają autobusy miejscowe (busiki) które są wypełnione po brzegi ludźmi -
dodatkowy tłum siedzi na dachu busika.
Wieczorem docieramy do Siem Reap. Dworzec autobusowy to za dużo powiedziane.
Ogrodzony, gliniany plac wypełniony gruzowiskiem i zarosnięty trawą. Zaczepiają
nas kierowcy tuk-tukow (kambodżańskie tuk-tuki sa inne niż tajskie - to zwykły
motocykl z przyczepioną do siedzenia przyczepą dla pasazerów). Wybieramy
jednego kierowcę ktory zdaje się że mowi po angielsku i za 1$ wiezie nas do
hotelu. Siem Reap wygląda dużo lepiej niż stolica Kambodży Phnom Penh. Domy są
tu ładniejsze. Dużo wysokiej klasy hoteli i niezłych sklepow.
Dojeżdżamy do naszego hotelu. Umawiamy się z kierowcą na jazdę przez 3 dni po
swiątyniach, ustalamy cene na 45$ za 3 dni (wiemy, że przepłacamy ale kierowca
jest miły a ja nie mam ochoty się szarpać o parę dolarów) i idziemy do hotelu.
Hotel nasz (City River Hotel) okazuje się być dość wysokiej klasy - o co
najmniej klasę lepszy od tego z Bangkoku. Portier otwiera drzwi, wnoszą nam
bagaże do pokoju, pokój jest bardzo ładny, tv z ponad 60 kanalami, minibarek i
ogólnie wypas. Jemy kolację w hotelowej restauracji (ryż, kurczak, sos słodko-
kwaśny, cola - razem 3$ za osobe). I do spania.

[zdzisek99]

Rano kierowca czeka na nas przed hotelem. Jedziemy parę kilometrów do kasy
(kurcze jak koszmarnie zminop jest o 6 rano!). Kupujemy 3-dniowe bilety wstępu
do kompleksu świątyń (potrzebne zdjęcie - bilet na 3 dni 40$). Bilety są ze
zdjeciem i zafoliowane. Przy wejściu do każdej swiątyni sprawdzają. Świątynie
robią na nas spore wrażenie. Są bardzo fotogeniczne. Angor Thom to światynia
porośnięta dżunglą – miejsce akcji jednego z filmów pt. Tomb Raider. Cześć
drzew urosła wewnatrz murów rozsadzając je korzeniami. Godzina na zwiedzanie to
stanowczo za mało. Ciezko zrobić zdjecie bez kogos w tle. Wszędzie dookoła
hordy japończyków w zorganizowanych grupach. Idą przed siebie na ślepo jak
stado lemingów. Dostaliśmy na nich alergię. Czasem żeby odreagować
przedrzeźniamy ich pozujac sobie nawzajem do zdjeć z wyciągniętymi do przodu
rękami i palcami obu rak ustawionymi w literę V. Wszyscy japończycy na ten
widok radośnie szczerzą zęby i unoszą nam kciuki do góry.
Kupujemy od khmerskich muzyków grających przed światynią - płytę CD z ich
muzyką - będzie użyta do podkładu w filmie (10$). W każdej świątyni masa
miejscowych dzieci które próbują sprzedawać pamiątki. Wszystko kosztuje 1$.
Kupujemy kartki pocztowe, chusty, koszulki bawełniane, kokosy, napoje.
Najwieksza światynia to Angkor Wat. Tłumy ludzi w środku i dookoła. Bardzo
malownicza światynia, wybudowana z ogromnym rozmachem. Swiątynie egipskie
wygladaja przy niej jak szopy na siano (no ale za to są duuuużo starsze). W
niektorych miejscach zachowały się jeszcze reliefy przedstawiające piekło i
niebo, przeciąganie węża przez morze mleka. Wdrapujemy się na szczyt swiątyni
(bardzo strome schody!) - zejście z powrotem jest dużo trudniejsze dlatego
zamontowali poręcz przy jednych schodach (tylko dla schodzących z góry).
Podstawową rozrywką wszystkich turystów w swiątyniach jest „polowanie na
mnicha”. Jak tylko jakiś się pojawi w okolicy w swoim malowniczym pomarańczowym
ubraniu to tłum leci za nim z aparatami i pstryka fotki. Mnisi starają się
ukrywać i uciekać. Istny cyrk. Wieczorem kupujemy miejscowa karte prepaid do
telefonu (7$ - pusta – bez żadnych jednostek do wykorzystania) i doładowujemy
telefon za 20$. Dzwonimy do Polski - 4 minuty za 1$ - wypas :-)
Na kolację wiezie nas nasz kierowca tuk-tukiem - kolacja jest w knajpie ze
szwedzkim stołem a po kolacji pokaz tańca khmerow. Cena 12$ (o 2$ drozej niż w
hotelu ale kierowca z tego ma prowizję więc robimy mu przysługę). Pokaz tańca
malowniczy. Drzeweczka latają po scenie i wyłamują sobie stawy w
nadgarstkach :) Po pokazie kto chce to może sobie walnąć fotke na scenie z
tancerkami. Ja chcę! :-)

[zdzisek99]

Kolejny dzień to pobodka o 5:00 i wyjazd do Angkor Wat na wschód słońca. Masa
ludzi i wszyscy maszerują w ciemnosciach (warto zabrać latarkę!). Zapomnieliśmy
latarki więc przyświecam sobie drogę telefonem komórkowym. Ustawiamy się przed
swiatynią, instaluję statyw i sprawdzam GPSem czy aby po dobrej stronie
swiątyni stoimy. W tym czasie dookoła biegają tubylcy namawiając nas na kawę
lub herbatę. Wschód slońca nieszczególnie ciekawy - słonce wstało sporo z boku
osi swiątyni więc wyszło zza palm. Zwinęliśmy majdan i ruszylismy w dalszą
droge do Banteay Srey. Świątynia ta posiada bardzo dobrze zachowane reliefy i
pomimo dużego oddalenia od głównego kompleksu świątyń warta jest odwiedzenia.
Przez cały dzień łazimy po kolejnych świątyniach (tzw Grand Circle), jedne są
mniejsze a inne ogromne. Wieczorem wychodzimy na szczyt wzgórza na którym
znajduje się swiątynia Phnom Bakheng, którą polecają w przewodnikach jako
miejsce podziwiania zachodu słonca zamiast w obleganym Angkor Wat. Na szczycie
swiątyni przekonujemy się ze nasz przewodnik jest bardzo popularny w Japonii.
Hordy japońskich lemingów biegają po szczycie w wielkich czapkach z daszkiem i
w maseczkach na twarzach, szukając miejsca na postawienie statywu od aparatu.
Mieliśmy dość niezłą pozycję na robienie zdjęć ale stado japonek wlazło,
ryzykujac wypadek, na krawędź świątyni między nas a słońce. Szlag mnie trafił i
zwinęliśmy się stamtśd. Zreszta zachód słońca wyglądał beznadziejnie więc wiele
nie straciliśmy. Wracamy do hotelu, kolacja, internet i spanie.

[zdzisek99]

Rano pobudka o 5:30, pakujemy się, jemy śniadanie i wychodzimy. Nasz kierowca
już czeka - jedziemy do grupy swiatyń tzw. Roluos Group. Świątynie nie są za
atrakcyjne. Jedna z nich jest jeszcze „w użyciu” – plątają się dookoła niej
mnisi w pomarańczowych wdziankach. Wracamy do hotelu, wymeldowujemy się,
zostawiamy bagaże w recepcji i lecimy pozwiedzać okolice hotelu. Znajdujemy 2
swiątynie. Parę fotek i karmimy cukierkami dzieciaki na ulicy. Jedziemy na
dworzec autobusowy (jak się to hucznie nazywa ;-). Po drodze kupujemy na drogę
pepsi (3 puszki za 2$) oraz bagietkę (miejscowa specjalność - pozostałość po
kolonii francuskiej). O 12:30 wyjazd autobusu - po paru godzinach jazdy postój
na 15 minut. W sam raz na szybkie zakupy i ucieczkę przed żebrającymi dziećmi i
ofiarami min. Kilka dzieciaków karmimy cukierkami i kupinymi przed chwilą
owocami (rambutany, mangostany i banany). W końcu ruszamy. Na 18:30 jesteśmy w
Phnom Penh. Odpędzając się od natrętnych kierowców tuk-tukow idziemy na
piechotę do hotelu (jest tylko 200m od postoju autobusu). W hotelu Riverside
dostajemy pokój z widokiem na rzekę Mekong. Standard pokoju duzo niższy od tego
jaki mieliśmy w Siem Reap. Jakoś to przeżyjemy. Walimy na miasto na kolację i
szukać internetu. Kolacje zjadamy w restauracji Randez-vous (dużo białasów
a „miliony much nie mogą się mylić” wiec widać da się zjeść). Zamawiamy „Fried
Chicken with Rice” oraz „Beef with Noodle”. Do tego pepsi i razem 8$ do
zaplaty. Internet znajdujemy w jakimś ciemnym zaułku - cena 1500 rieli za
godzine (1$=4100 rieli) ale działa tragicznie wolno. A potem lulu w hotelu z
zepsuta klima...

[zdzisek99]

Co można robić w Phnom Penh?
Można próbować spać (choć bez jakichś większych sukcesów jak sie ma
rozklekotaną klime w pokoju i ruchliwą ulicę pod oknem). Khmerowie uwielbiaja
trąbić, trąbią przy każdej okazji - informując o tym, że właśnie jadą i żeby im
w tej radosnej czynności nie próbować przeszkadzać.
Oprócz spania można spędzić dzień na poszukiwaniu mało pikantnych potraw w
restauracjach (na szukanie wogóle niepikantnych potraw trzeba zarezerwować
kilka dni).
Można też w Phnom Penh odwiedzić Pałac Królewski, Wat Phnom i srebrną pagodę
(która nie jest srebrna!). Jak ktoś lubi mocniejsze wrażenia to może wybrać się
do muzeum martyrologi narodu khmerskiego mordowanego przez czerwonych khmerów i
Pol Pota. A jak ktoś chciałby poczuć się jak czerwony khmer to może za kilka
dolarow postrzelać sobie z kałasznikowa na strzelnicy czy rzucić ręcznym
granatem. Zostaliśmy przy klasycznych rozrywkach. Zaczęliśmy od Pałacu
Królewskiego. Wstęp 3$ i dodatkowo 1$ za robienie zdjeć i 3$ za kamerę video.
Pałac jest ogólnie niedostępny do zwiedzania. Krąży się po dziedzińcu między
tabliczkami "zakaz wstępu". Można wejść do sali tronowej ale pomimo uiszczenia
opłat za fotografowanie czy filmowanie - nie można tego robić. Fotografować
można tylko budynki z zewnątrz. Być może zakaz ten ma swoje uzasadnienie - po
co ludzie na świecie mają się dowiedzieć że w środku tego pałacu niczego do
oglądania niema?
Będąc wcześniej w Pałacu w Bangkoku nasuwają się od razu porównania. Palac w
Phnom Penh wygląda jak ubogi krewny przy Pałacu w Bangkoku. Szmaragdowy Budda
też jest jakiś skromniejszy. Zobaczyć warto ale żeby porównać - a w Bangkoku
jest taniej - nie ma ograniczeń w fotografowaniu i filmowaniu.
Tak więc łazimy sobie bez celu po Pałacu w Phnom Penh - założone mam szkła
kontaktowe i zaswędziało mnie oko więc je potarlem przez powiekę - i zrobiłem
sobie "buubuu" - złożylem sobie na pół soczewkę pod powieką. Oko zaczęło boleć
więc ewakuowaliśmy się tuk-tukiem do hotelu gdzie szkło kontaktowe sobie z
niemałym trudem wygrzebałem. Ponieważ oko miałem podrażnione to resztę dnia
spedziłem w okularach. W ten sposób rozwalił nam się program wycieczki w Phnom
Penh. Postanawiamy realizować go od tyłu. Ruszamy na piechote z hotelu do Wat
Phnom. Muszę przyznać że w Kambodży cieżko się przechodzi na drugą stronę
jezdni. Przejście
między pędzącymi motorami i samochodami to jak wiekowa gra komputerowa o nazwie
Frogger. Slalom żabką między samochodami. Wrazenia są mocne - adrenalina
gwarantowana - przed wejściem na jezdnię należy się upewnić czy posiada się
polisę ubezpieczeniową na życie i OC (biały jest zawsze winny wypadku
drogowego - nawet jak go potrącą na przejściu dla pieszych - dlatego lepiej
mieć w polisie ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej).
Świątynia Wat Phnom jest bardzo skromna (1$ wstep) - mieści się na wzgorzu
otoczonym rondem drogowym. W parku dookoła wzgórza spotkać można miejscowe
małpy - wypasione przez turystów. Małpy są bardzo grube i przypominają raczej
kota Garfielda.
Ze świątyni idziemy w kierunku dawnej ambasady USA i koło dworca kolejowego
docieramy do centralnego targu (Psar Thmei). Na targu kupujemy miejscowe owoce
o nazwie mangostan - bardzo smaczne ale wyjątkowo nietrwałe (7000 rieli za
kilogram). Kupiliśmy za 1$ i ruszamy w kierunku centrum handlowego Sorya - w
centrum handlowym zaliczamy kibelek oraz jemy lunch w khmerskim fast foodzie
BBQ World (2,80$ za zestaw).
Dalej po drodze jest pomnik niepodległości, pomnik przyjaźni khmersko-
wietnamskiej i to by było tyle z naszego programu. O 15:00 jest po zwiedzaniu.
Wpadamy jeszcze do Muzeum Narodowego (3$ wstep, 1$ foto, 3$ video - oczywiście
w środku zakaz używania foto czy video!). Po muzeum idziemy nad rzekę i
wynajmujemy łódź na rejs „na zachód słońca” (15$ za dwie osoby i cala lodz
poza tym pusta). Rejs jest bardzo miły - widzimy wioski pływające i wiele łodzi
zamieszkałych przez wietnamskich imigrantow.
Po rejsie internet, kolacja (spring rolls’y 2$, beef with rice 4$, pepsi 1$) i
do spania. Rano trzeba wstać skoro świt i wracamy do Tajlandii.

[zdzisek99]

Pobudka o 4:45 - zamówiliśmy budzenie w recepcji na 5:00 ale zaspali (dzwonili
dopiero o 5:30). Spakowani o 6:00 wyruszamy taksowką na lotnisko (taxi 7$). Na
lotnisku przy check-in są pierwsze komary jakie widzimy w tym kraju. Jest ich
chmara. Ludzie machają rękami i tłuka jednego za drugim. Smarujemy się off'em
(30% DEET) i jakoś udaje nam się przeżyc. Opłata wylotowa 25$ od osoby. Lecimy
do Bangkoku (AirAsia) - na pokładzie samolotu kawa i kanapka (110THB).
Przylatujemy do Bangkoku, kolejny check-in i przechodzimy do terminala lotow
krajowych. Odlot się trochę opóźnia ale w końcu wsiadamy do samolotu i lecimy
do Chiang Mai. Godzina lotu i już lądujemy. Na lotnisku masa naganiaczy
proponujących wycieczki, taksówki i wszystko co tylko można zaproponować. W
hali przylotu, jeszcze zanim na taśmę wyjechały nasze walizki - juz mamy
wykupiony 2 dniowy trekking po dżungli (1600THB za osobę). Przed lotniskiem
miał na nas czekać kierowca z hotelu (zaplaciłem transfer z lotniska wraz z
noclegami) – i pierwszy wałek - kierowcy niema. Telefonują z lotniska do hotelu
a oni tam nic o transporcie nie wiedzą - bierzemy więc taxi i jedziemy na
własną rekę (120THB) do Lanna Palace 2004 Hotel (184 Chang Klan Road, Chiang
Mai 50100). Hotel okazuje się być dość
przyzwoity. Dostajemy pokój na 11 piętrze - widok na miasto jest bardzo
przyjemny. W pokoju jest czajnik bezprzewodowy i pudełko z herbatą, kawą i
cukrem oraz 2 butelki wody mineralnej (dziennie) - wszystko to gratis (a
właściwie w cenie noclegu).
Ponieważ wykupiliśmy jeszcze na lotnisku nieplanowany dwudniowy trekking - cały
nasz plan wziął w łeb. Posadziłem żonę przy telefonie i zaczęliśmy próbować
poprzestawiać rezerwację hotelu tak, żeby nie stracić 1 doby hotelowej
(1650THB - wiec jest o co walczyć) - agencja sawadee zmieniła nam rezerwację
tak jak chcieliśmy - za to my wspaniałomyślnie odpuszczamy im to, że nas nie
odebrali z lotniska.
Zadowoleni z dobrego obrotu sprawy walimy na miasto. Zaznaczam na GPSie gdzie
jest nasz hotel zeby do niego ponownie trafić i ruszamy do boju.
Chiang Mai jest mniejsze od Bangkoku i przyjemniejsze z wygladu. Klimat też ma
łagodniejszy (góry). Obczailiśmy po drodze parę światyń a ponieważ robi się już
ciemno to wpadamy do jakiejś knajpy na Tha Pae Road na kolację. Knajpka skromna
ale na scianach masy papierkow we wszystkich jezykach na których rożni turyści
chwalą jaka to dobra knajpa. Tradycyjnie zamawiamy - ja kurczak słodko-kwaśny z
ryżem a moja kobieta makaron z ważywami i wołowinę. Za każdym prawie razem
bierzemy te same dania - i za każdym razem smakują zupełnie inaczej :-) Grunt
że są mało pikantne. Kolacja dość przyzwoita (130THB za 2 osoby wraz z
napojami). Wracamy do hotelu pakować graty na trekking. Część bagażu (walizki)
musimy zostawić w przechowalni w hotelu a plecaki z niezbędnymi rzeczami
zabieramy w góry.

[zdzisek99]

Rano pobodka o 6:00, śniadanie (przyzwoicie karmią w tym hotelu), bierzemy
brudne ciuchy i wynosimy do pralni kolo hotelu (to kafejka internetowa ale na
drzwiach pisze "laundry"), ustalamy na migi ze chodzi nam o pranie i zostawiamy
3 reklamowki ciuchow (100THB za kilogram – drogo - ale w hotelu chcą 40THB za
sztuke, he he). O 9:30 wsiadamy do pojazdu zwanego tutaj songthaew (dwie
ławki) - walimy się na jedną (druga jest już zajęta przez jakąś kobietę). I
jedziemy zbierać resztę uczestników trekkingu po Chiang Mai. Kobieta siedzacą
na drugiej lawce to Sherry z Kanady. Dolaczają do nas Maria i Martin
(holendrzy). Robi sie ciasnawo w budzie tego samochodu. Każdy ma plecak i każdy
go chce trzymac przy sobie. Mamy nadzieję, że to już koniec zbierania
uczestników, stajemy koło posterunku policji turystycznej gdzie nasz przewodnik
zanosi kserokopie naszych paszportów. Obok staje inny songthaew wypchany po
brzegi białasami i już wiem że albo mamy wyjątkowe szczęście albo ktoś sobie
zaspał. Jednak nikt nie zaspał - dosadzają nam jeszcze na budę 4 koreańczykow.
Sherry przesiada się do kabiny kierowcy więc na pace jest nas 8 sardynek. W
końcu jedziemy za miasto. Pierwszy postój to sklepik z wodą mineralną i innymi
akcesoriami potrzebnymi białasom żeby przeżyć w dżungli. Kupujemy repelenty na
komary, wody mineralne, ciastka, scyzoryk, latarki i baterie. Przy okazji
kupuję też kredki, ołówki, gumki do mazania (dla dzieci w górach). Po zakupach
wszyscy szukają toalety - to ważna sprawa aby odcedzić kartofelki przed długim
marszem - a każdy podróżnik zna zasadę "sikaj kiedy masz
okazję - następna może nieprędko się powtórzyć". Pani sprzedawczyni udostępnia
nam toaletę w sklepie (w podziękowaniu za zakupy). Toaleta "asian style" czyli
wmurowana w podłogę podstawka na nogi i dziura. Wodę spuszcza się przy pomocy
pojemniczka napełniając go wodą z beczki.
Po zakupach jedziemy okolo 1h i zatrzymujemy się przy obozowisku sloni. Przed
zagrodą ze słoniami rozstawione są stoiska - na każdym napis "kup za 20THB
bananów dla słonia żeby się z nim zaprzyjaźnić". Za 20THB do wyboru jest 2kg
bananow lub wiązka grubych patyków (jakiś słoniowy przysmak). Bierzemy banany -
za chwilę szturmuje nas jakis słon-kurdupel (mlody chyba) - wyżebrał od nas
chyba z połowę kiści bananów.
Przedstawiają nam naszego słonia (ale bydle wielkie - braknie nam bananow!) i
po schodach włazimy na platformę z której wsiadamy na slonia. Szofer siedzi na
głowie slonia, my z tyłu na kanapie z barierkami i walimy na trasę. Trasa ma
trwać podobno 1,5h - zakładam, że przez tak długi czas to można całkiem sporo
zwiedzić na słoniu - i tu rozczarowanie - słoń wlecze się niemiłosiernie.
Przystaje przy każdym krzaczku który musi sobie oberwać, poskubać czy cholera
go tam wie co jeszcze z nim zrobić. Jak sobie podje to musi wydalić poprzedni
posiłek żeby zrobić miejsce na nowy. Opiekun słonia zaklina go, namawia, prosi
i przeklina żeby słoń ruszył a on ma to gdzieś - jak się uprze żeby urwać gałąź
z jakiegoś drzewa to nie ma na niego siły. Ważna rzecz jaką zauważamy –
przewodnik słonia nie ma żadnych kolców czy innych przedmiotów które służą do
zmuszania słonia do wykonywania poleceń! Ciągniemy się powoli w 4 slonie przez
jakiś wąwóz; co parę metrów na trasie słonia stoi szopa i sprzedają w niej
bananki na "zaprzyjaźnienie się ze słonikiem". Jak nie kupisz bananków to
słonik staje za szopą, wyciąga trabe i najpierw czeka na żarcie a potem jak nic
nie dostanie to zaczyna burczec a w końcu robi sporo hałasu. Jazda na słoniu
okazuje się być dość kosztowna, kupiłem na trasie 2 razy żarcie dla słonia i
wydzielałem mu je żeby nie obżarł się za bardzo. Z czego słoń chyba nie był
zbyt zadowolony. Mały spacerek po lesie trwał ponad godzinę i na piechotę
obszedłbym tę trasę chyba ze 4 razy. Ale za to było zabawnie. Robiliśmy sobie
nawzajem zdjecia wraz z koreańczykami. Towarzystwo zaczynało się integrować.
Po jeździe podkarmiliśmy jeszcze słonia, zakupiliśmy zdjęcie w ramce (zrobili
nam je w trakcie jazdy z zaskoczenia) 100THB - i ruszyliśmy samochodem w dalszą
droge. Po drodze przerwa na lunch - przewodnicy sami go przygotowują. Tajskie
żarcie jest niepowtarzalne - potrawa nazywa się tak samo ale za każdym razem
smakuje inaczej, wyglada inaczej i zawiera inne skladniki. Jak nasz bigos (co
się nawinie to do gara a zawsze nazywa się tak samo). Dostajemy ryż z jakimś
mięsem i jarzynami. Do jedzenia łyżkę i widelec. Tajowie uważają za brak
wychowania gdy bierze się widelec do ust. Widelec pełni rolę noża - służy do
nakladania potraw na łyżkę, z ktorej się je. Na deser ananasy i arbuzy. Po
jedzeniu krótki przejazd i wysadzają nas przed jakąś wioską. Dalej mamy iść
piechotą. Dwóch przewodników i 9 turystów. Koreanczycy kompletnie nie
przygotowani do trekkingu - malutkie plecaczki, adidaski, krótkie spodenki.
Dobrze że na początku idzie przewodnik (ma torować drogę żeby ktoś w jakiegoś
węża nie trafił).
Od razu dostajemy wycisk - ostro walimy pod górę, słońce grzeje ostro, kurz
spod butów dusi i piecze w oczy. Z początku droga jest szeroka - z koleinami
jak po samochodach (terenowych), idziemy przez wioski. Domy stoją na palach,
pod domami trzoda. Specyficzny zwyczaj dotyczy świń. Wiążą te świnie jakby na
smyczy do drzew i leżą te zwierzaki przez caly dzień na słońcu. Nieprzyjemny
widok.
Zaczyna się ścieżka przez dżunglę. Jestem rozczarowany. Nijak nie da się
porównać tego lasu z dżunglą w Wenezueli. Tam jest dżungla a tu wygląda to jak
trochę bujniejszy polski las - jedyne różnice to brak drzew iglastych i
pojawiają się drzewa u nas niespotykane (palmy i bambus). Poza tym nic
specjalnego. Znaczy się popierdułka jakaś a nie dżungla. Mijamy od czasu do
czasu poletka ryżowe (scierniska bo jest pora sucha więc wszystko juz wycięte).
Kilka razy przecinamy różne potoki i widzimy sporo wodospadów po drodze.
Docieramy po 2h do wodospadu z mala plażą gdzie robimy postój. Można się kąpać.
Temperatura wody w rzece jednak nie zachęca do kąpieli - odpuszczam sobie
pomysł kąpieli jak przestaję czuć palce stóp zanurzonych w wodzie. Ruszamy
dalej. Po drodze postoj przy jakiejś szopie. Wokół pola ryżowe a w szopie
babinka sprzedaje pamiątki i napoje (cola 35THB). Odpalam na próbe telefon
satelitarny (dotychczas nie udało mi się go odpalic - oficjalnie w Tajlandii
nie ma zasięgu). Niespodzianka - telefon loguje się do sieci - ma tylko problem
z napisaniem nazwy kraju - pisze więc ze kraj ten to "thuraya" - niech mu
będzie - byle działał. Dzwonię do szwagra na próbę - hehe - działa - gadamy
parę minut. Od tego momentu przybywa mi sprzętu na wierzchu. Wyglądam jak jakiś
japoński turysta - na lewym ramieniu plecaka GPS, na prawym ramieniu telefon
satelitarny, na szyi kamera, przy pasku zwykly telefon :) Patrzą na mnie chyba
jak na wariata ale przewodnik jest zachwycony GPSem - ciagle sprawdza na jakiej
już wysokości jesteśmy. Docieramy przed zachodem słońca do wioski koło szczytu.
Rozwalamy się z tobołkami i przewodnik informuje nas że tu śpimy - z początku
moja żona jest przerażona - jakies siatki wiszą pod sufitem - znaczy się muszą
to być hamaki. Ale okazuje się że spać będziemy w śpiworach na podłodze a te
siatki to moskitiery.
Przewodnicy pichcą kolację a my mamy okazję obserwować jak to wyglada. Walą
wszystko do wielkiego woka i na palenisku wewnatrz chaty podgrzewają - mieszaja
a potem sru na talerze. Ot i filozofia. Kolacja była raczej mało wyszukana.
Przygotowywałem się intensywnie przed tą podróżą do pikantnej kuchni stołując
się w KFC - niewiele to pomogło. Żarcie dostaliśmy cholernie pikante i jakoś
mało smaczne. Po kolacji towarzystwo znalazło sobie zabawę - uczyliśmy się
wymawiać nasze imiona - koreańczycy szarpali się z naszymi a my z ich imionami.
Zrobiło się bardzo zimno - wbiliśmy się w polary oraz kurtki i poszliśm

[zdzisek99]

Zrobiło się bardzo zimno - wbiliśmy się w polary oraz kurtki i poszliśmy spać.
W nocy tak zmarzliśmy że szczękaliśmy zębami - najgorzej było z nosem i uszami
(nie miałem czapki i szalika). Rano - skoro świt zrywamy się z twardej podłogi
i lecimy zagrzać przy ognisku. Śniadanie i udajemy się w dalszą w trasę.
Kolejne wodospady, las, rzeki, pola ryżowe, w końcu docieramy do cywilizacji,
obiad (tradycyjnie paskudny zreszta) i wsiadamy do samochodu. Podwożą nas do
rzeki. Zostawiamy wszystkie graty w samochodzie i wsiadamy na bambusowe tratwy
(miejscowy flisak z wiosłem z przodu, dwie osoby po srodku na siedzeniu i jedna
osoba z wiosłem z tyłu). Dostaję wiosło i staję z tylu tratwy, moja żona siada
w środku wraz z Sherry. Ruszamy i zaczyna sie zabawa. Trudno na tym ustać a co
dopiero jeszcze tym sterować i odpychać się od dna. Miejscami płynie się wolno
ale miejscami rzeka jest dość rwąca i trzeba lawirować między kamieniami żeby
tratwy nie rozwalić. Nasz kapitan caly czas powtarza mantrę "no wet, no fun".
Zabawa jest super. Po drodze zamieniamy się miejscami żeby każdy miał okazję
powalczyć z wiosłem. Po jakiejś godzinie zabawa się kończy, wyłazimy na brzeg.
Kupujemy zdjecie nas na tratwie (oczywiście zrobione ukradkiem) - 100THB.
Wracamy do Chiang Mai.
Kwaterujemy się w hotelu i walimy na miasto, odbieramy pranie z pralni
(300THB) - sporo tego było - i odbębniamy poczte na internecie. Kolacja w
hotelowej restauracji (nie miałem siły leżć dalej - do restauracji jeździ
winda :) A po kolacji lulu bo rano trzeba lecieć na festiwal kwiatów.

[zdzisek99]

Planujac wyjazd do Tajlandii braliśmy pod uwagę Festiwal Kwiatów który odbywa
się co roku w Chiang Mai w pierwszy weekend lutego (chyba ma to coś wspólnego z
pełnią księżyca). Festiwal kwiatów zaczął się w piątek ale ponieważ nie
posiadaliśmy szczegółowego programu - udaliśmy się w sobote w kierunku Tha Pae
Gate by oglądnąć procesję. Ludzi już było całkiem sporo - ustawiliśmy się przy
jezdni i cierpliwie czekamy. W końcu rusza procesja. Wyglada to trochę jak
nasze pochody pierwszomajowe. Ludzie walą z transparentami, każdy region czy
miasteczko ma swój transparent itp. Co jakiś czas na przodzie pojawiają się
drzeweczka w strojach regionalnych niosące transparenty, czasem miseczki z
płatkami kwiatów. Jak się procesja na chwilę zatrzymuje i jakaś laska staje
koło nas to ruszamy do robienia sobie z nią fotografii :) Ona musi stać i się
uśmiechać a do fotek z nią ustawia się cała kolejka gości chętnych na zrobienie
sobie zdjęcia :) Co jakiś czas przejeżdżają wielkie platformy ozdobione
kwiatami i rzeźbami na których oczywiscie siedza sobie laski i machają do
tlumu. Prawie 3h tak staliśmy i podziwialiśmy laski :) Ech, rozmarzyłem się...
Pochód przeszedł w kierunku parku (mieli tam robić wybory miss kwiatów) a my
ruszamy na „tour de Chiang Mai”.
Świątynie są takie sobie. Po setkach świątyń które już widzieliśmy, wszystkie
świątynie zaczynają nas nudzić. Poza tym w Tajlandii jest jeden problem z
robieniem zdjęć zabytkom. Choćby niewiem jaki ładny był zabytek to nie sposób
go sfotografować bez wiązki drutu w tle. Tajowie uwielbiają ciągnąć druty.
Ciągną je wszędzie i bez opamiętania. Po obu stronach jezdni stoją słupy a na
nich klęby drutów energetycznych, telefonicznych i cholera wie czego jeszcze.
Odnoszę wrażenie, że jak im się jakiś drut urwie to go nie sztukują tylko
zostawiają malowniczo zwisającego ze słupa i ciagną nowego :) Każda swiątynia
jest otoczona drutami. No i każda swiątynia jest pelna wizerunków buddy i
posągów. Pod każdym posągiem skarbonka na datki i miseczka z piaskiem do
wbijania kadzidełek. Łazimy po świątyniach (zgodnie z planem) i przy okazji
łapię się na masaż stóp na ulicy. Sadzają mnie w fotelu, dezynfekuja mi stopy
spirytusem a potem masażystka gniecie je przez pół godziny (za 60THB). Bardzo
przyjemne uczucie - muszę sprobować masażu całego ciała.
Obiadek jemy zaraz w knajpie koło masażystki (dla 2 osob 120THB wraz z napojami
i napiwkiem - tanio jak cholera). Wpadamy jeszcze do parku obfotografować
platformy z kwiatami. Przy okazji oglądamy stoiska z tajskim żarciem (w tym ze
smażonymi na głębokim oleju konikami polnymi i innym robactwem). Żarcia się nie
tykamy. Nie mamy odwagi na takie ekstremalne przeżycia. Przy okazji wstępujemy
do jakiejś agencji turystycznej kupić bilety na dalszą trasę (na dworzec
kolejowy daleko :) Kupujemy bilety na pociag z Chiang Mai do Phitsanulok
(2x500THB) oraz na pociag z Bangkoku do Surat Thani (2x600THB). W tym miejscu
trochę się nam plan sypie bo nie ma pociagu do Phitsanulok o 21:50 - jest tylko
o 21:00 - roznica 50 minut ale do Phitsanulok przyjeżdża o 3:39 zamiast o 5:40 -
co my będziemy tyle godzin robić do świtu? Planowaliśmy przespać się w pociągu
a ten ma tylko miejsca siedzące. Trudno, coś się wykombinuje.
Wieczorem wizyta na Night Bazaar - masa towaru, dużo podróbek. Kupujemy trochę
t-shirtów i pałeczek do jedzenia. Zakupy nas trochę przerosły - jest tu wiele
fajnych rzeczy które by sobie człowiek kupił (bo sa ładne) - ale potem jest
problem - jak się z tym zabrac do domu. Zaczynamy się rozglądać za kupnem
dodatkowej walizki tylko na pamiatki.

[borasca0107]

Z wielka przyjemnoscia obejrzalam zdjecia
i przeczytalam Twoja relacje z wyjazdu.
DZIEKI!!:)

...i niecierpliwie czekam na nastepne odcinki!! :)

Pozdrowionka

[Gość: aster]

dziekuje za piekny opis

[zdzisek99]

Wstajemy rano, pakujemy walizki, jemy sniadanie i wykwaterowujemy się z pokoju.
Zostawiamy bagaż w recepcji (dostajemy pokwitowanie) i lecimy na zwiedzanie.
Łapiemy na ulicy miejscowego busika (czerwony pickup z dwoma ławkami -
songthaew) i mówimy kierowcy "Doi Suthep". Dogadujemy cenę (w trakcie wyszło że
jednak nie dogadaliśmy więc w sumie zapłaciliśmy za wynajęcie busika na pół
dnia 400THB). Jedziemy do świątyni Doi Suthep. Znajduje się ona około 20
kilometrów od Chiang Mai na wzgórzu. Jazda jest koszmarem - kierowca ścina
zakręty, jeździ pod prąd na wąskich serpentynach. Po drodze rozkracza mu się
samochód ale szybko go naprawia grzebiąc kluczami w silniku. Od tego
naprawiania zaczyna w samochodzie śmierdzieć spalinami. Moja żona źle się od
tego czuje ale w końcu docieramy na miejsce. Tłum ludzi, komercja totalna.
Wstęp 30THB od osoby. Widok na panoramę miasta - brak - taki smog że nic nie
widać. Robimy zdjęcia, obchodzimy swiątynię dookoła i schodzimy na dół. W
drodze powrotnej wstępujemy jeszcze do Wat Chet Yot (wstęp bezpłatny) i każemy
kierowcy odwieźć się do parku. Zwalniamy kierowce i wypłacamy mu kasę.
Szwendamy się po parku szukając miejsca do usiadnięcia - wszystko pozajmowane,
na trawnikach leżą całe rodziny. W alejkach stoja przewoźne wypożyczalnie mat
bambusowych (do leżania) – biznes się kręci. Idziemy do centrum, robimy zakupy
(pamiatki), jemy obiad w tej samej knajpie co wczoraj (to samo danie ale
tradtcyjnie już danie ma inny wygląd i inny smak - tylko cena ta sama).
Wracając przez Night Bazaar kupujemy torbę i... pamiatki :-) Odbieramy walizki
z przechowalni w hotelu, łapiemy tuk-tuka i jedziemy na stację kolejową. Na
peronie impreza. Na telewizorach leci jakiś mecz piłki nożnej. Obsługa dworca i
pasażerowie szaleją przed ekranami. Przyjeżdża pociąg z Bangkoku, wysiadają
ludzie po czym obsługa dworca zaczyna myć wszystkie wagony z zewnątrz wężem z
wodą. Po umyciu zmiana tabliczek i oto stoi nasz pociag którym mamy wyjechać o
21:00 do Phitsanulok. Wyjeżdzamy punktualnie o 21:00 - po wagonie kręcą się
kolejowe stewardesy rozwożąc wodę mineralną i coś do jedzenia (nie korzystamy).
GPS pokazuje mi 256 km odleglości do przebycia a według rozkładu jazdy mamy na
miejsce dojechać o 3:39 nad ranem - czyli 6,5h jazdy co daje strasznie niską
średnią szybkość. Jednak pociąg zasuwa ponad 100km/h - to ja nie wiem czemu tak
dlugo mu zajmuje przejechanie tego odcinka - może jedzie dookoła?
O 3:39 dojeżdżamy do Phitsanulok. Od razu kupujemy bilety na pociag do
Ayutthaya na następny dzień (880THB). Odganiamy się od kierowców tuk-tuków i na
piechotę znajdujemy przy stacji hotel Amarin - bierzemy pokoj na 2 noce (960THB
za 2 noce bez sniadania) i padamy na łóżka.
O 8:00 wymarsz z hotelu, łapiemy songthaew i jedziemy na dworzec autobusowy
(50THB). Na dworcu stoi jakaś kobieta i jak widzi białasa to od razu pyta dokąd
chce jechać i kieruje go do odpowiedniej kasy a potem do odpowiedniego
autobusu. Kupujemy bilety do Sukhotai (39THB - autobus z klimą). Pakujemy się
do autobusu i jedziemy godzinę. Wysiadamy w Sukhotai, od razu nas zaczepiają
kierowcy - proponują kurs z dworca do "Old Town" za 200THB. Pukamy się wymownie
po głowach więc odpuszczają. Znajduje nas naganiacz od songthaew - za 20THB
jedziemy do "Old Town" miejscową atrakcją. Atrakcja ta to jakaś garażowa
konstrukcja - skrzyżowanie ciężarówki z wozem drabiniastym (drewnianym!). W
środku 3 rzędy ławek (wersja bardziej dochodowa). Jedziemy okolo 30 minut i w
końcu dojeżdżamy do centrum starego Sukhotai. Ktos nam wciska mapkę ruin z
zaznaczoną trasą zwiedzania i pokazuje swoją wypożyczalnię rowerów (40THB za
dzień). Idziemy wzdłuż ulicy szukając restauracji "MV". Znajdujemy ją po paru
minutach. Zamawiamy śniadanie (ryż z jajkiem i kurczak, duże porcje, herbata
lipton (ale bez cytryny) - 130THB za 2 osoby). Po śniadaniu wynajmujemy w
restauracji skuter na cały dzień (150THB). Po krótkim szkoleniu jestem już
wymiataczem tajskich ulic. W myślach cały czas tylko sobie powtarzam "jedź lewą
stroną" i śmigam jakbym tu mieszkał od urodzenia. Motorek jest pełen wypas - 4
biegi do przodu, półautomatyczna skrzynia biegow i 140km/h na budziku. Jedziemy
do kasy parku - płacimy za bilety 150THB/osobę i 20THB za wjazd motorem.
Jeździmy od światyni do światyni. Wszystkie światynie są w ruinie ale bardziej
nam się podobają niż te całe w złocie. Tu czuć uplyw czasu i historię. O 16:00
zwracamy skuter i wsiadamy w songthaew do Sukhotai (20THB). Oprócz nas w busiku
jest jeszcze 4 białasów. W sumie to nawet fajnie - pusty busik więc szybko
dotrzemy na miejsce. Na 2km przed dworcem busik podjeżdża pod szkołę i zaczyna
robić za gimbus. Kierowca upakowuje dzieciaki w busiku jak sardynki. Zmiescilo
sie tam ze 40 dzieci i nas 6 białasów. Część dzieciaków stoi na stopniach.
Podjeżdżamy w końcu na dworzec. Naganiacz pyta nas gdzie chcemy jechać - a na
dźwięk słowa "Phitsanoluk" od razu nas prowadzi do autobusu. Bilety kupujemy u
konduktorki (39THB) i w godzinę jesteśmy w Phitsanoluk. Z dworca bierzemy
songthaew za 60THB do hotelu. Kolację jemy w restaruacji hotelowej - choć były
problemy z dogadaniem się z obsługą - w menu sa potrawy w dwóch językach - po
tajsku i angielsku ale moja towarzyszka wybrała potrawę w której zawarta była
opcja "lub" - kelnerka wyleciała na ulicę i przywlekła za sobą jakąs kobiecinę
której wydawało się że zna angielski. W końcu moja żona machnęła ręką i
powiedziała że co jej przyniosą to zje. Płacimy za kolacje i 2 cole 125THB.
Teraz lulu bo o 3:51 nad ranem mamy pociąg do Ayutthaya.

[zdzisek99]

Wstajemy o 2:15 w nocy, pakujemy toboły i wynosimy się z hotelu na dworzec. O
3:51 wyjeżdżamy pociągiem do Ayutthaya. W pociągu stewardesa kolejowa daje nam
kawę, herbatę i ciasteczka. O 8:00 jesteśmy już na peronie w Ayutthaya.
Odganiamy się od kierowców i walimy z walizkami do informacji spytać gdzie jest
opisywana w przewodniku przechowalnia bagażu - panowie w informują nas że u
nich w informacji jest ta przechowalnia - dostajemy kwity, wynoszą bagaże,
płacimy 30THB (po 10THB za sztukę) i jesteśmy wolni. Bierzemy tuk-tuka do
świątyni Wat Phra Si Sanphet (60THB). Szofer próbuje nam reklamować wynajęcie
go na cały dzień żeby nas obwiózł po wszystkich światyniach (200THB za
godzinę!) - pukamy się po głowach i odpowiadamy mu że przejdziemy na piechotę.
Wchodzimy do świątyni (wstęp 60THB). Bardzo fajna światynia. A o godzinie 7
rano coś wyjątkowo pusta :) Robimy sobie fotki ze statywu (nikt się nie pląta w
tle więc nie ma problemu). Wychodzimy po godzinie i na piechotę idziemy do Wat
Mahathat (wstęp 60THB). Fotografujemy słynną głowę Buddy w pniu drzewa, łazimy
po ruinach, wypijamy pepsi przegryzając ciastkami i łykamy cotygodniowa porcję
środka przeciwko malarii (lariam). Spacerek do kolejnej świątyni Wat Ratburana
(wstęp 60THB). Zwiedzamy ruiny i po godzince wychodzimy. Moja kobieta w
przewodniku znajduje jeszcze jedną ciekawą światynię na jakimś zadupiu.
Bierzemy tuk-tuka (70THB) i jedziemy do niej. Wstęp 60THB (i pepsi 20THB) -
światynia w stylu khmerskim - jak w Angkor Wat (ale mniejsza). Upał jak
cholera, zapomnieliśmy już jakie upały są na południu. Na północy Tajlandii da
się normalnie funkcjonować, na południu jest dramat. Uciekamy ze świątyni i
próbujemy łapać tuk-tuka. Kierowcy nas odsyłają jak słyszą gdzie chcemy jechać
(na stację kolejową - drugi koniec miasta). Idziemy piechotą wzdłuż ulicy
kierując się GPSem w kierunku centrum. Łapiemy wreszcie po drodze tuk-tuka,
kierowca nie kuma wogóle po angielsku - nie wie co to jest "railway station"
ani "train" - walę mu więc po tajsku "rotfaj" (pociąg) i gość jarzy od razu o
co chodzi (ale jestem dziobak :) (warto było przed wyjazdem zakupić
minirozmówki polsko-tajskie).
Dogadujemy cenę (80THB) i po kilku minutach jazdy jesteśmy na dworcu. Kierowca
jest mily i uczynny więc na migi każemy mu czekać aż odbierzemy bagaże.
Odbieramy walizy i każemy mu jechać na "bus station" - nie kuma wiec ja mu na
to "rot suphanburi, chao phrom market". Gość jarzy i wiezie nas. Wyszukuje nam
autobus do Suphanburi i przenosi walizki. Daję mu umowione extra 50THB i jest
bardzo szczęśliwy. Pakujemy się na siedzenia najzwyklejszego tajskiego pekaesa.
W środku lekki dramat, podłoga drewniana (pewnie dlatego brakuje im lasow z
drzewami tekowymi ;-), dwa rzędy siedześ z przejsciem po środku z tym ze lewy
rząd ma po dwa siedzenia ale prawy po trzy (prawie jak samolot). Pod sufitem
zamontowane są wiatraki które kręcą się w czasie postoju chłodząc pasażerów.
Większość okien jest otwarta. Kupujemy na zewnątrz 2 butelki pepsi. Sprzedawca
przelewa nam te butelki do foliowych torebek, wsadza do nich rurki i wręcza
nam. W ten sposób nie będzie problemu ze zwrotem butelek (kaucja!)(18THB).
Autobus rusza, dogadujemy się na migi z konduktorką że chcemy do Kanchanaburi
(w przewodniku pisze żeby jej to powiedzieć to wysadzą nas wcześniej pod
autobusem #411 a jak tego nie zrobimy to potem będziemy dymać z powrotem na
piechote). Płacimy za bilet do Suphanburi 100THB. Autobus ciągnie się jak krew
z nosa. Staje na każde żądanie pasażerów i czasem jedzie tak
wolno żeby ludzie mogli do niego wskoczyć w czasie jazdy. Przebywamy odległość
70km w prawie 2h. Wysadzają nas na dworcu w Suphanburi, kierowca wynosi nam
walizki i wnosi je aż do autobusu do Kanchanaburi pokazując w ten sposób który
to autobus. Trudno zabłądzić w tym kraju . Przed odjazdem autobusu wyskakujemy
jeszcze po puszkę pepsi (15THB) i ruszamy. Na 17 jesteśmy w Kanchanaburi. Tyłki
nas bolą od siedzeń ale jesteśmy dumni że dotarliśmy na miejsce. Na dworcu
odganiamy się od naganiaczy guesthouse'ów i wyciagamy przewodnik szukając w nim
miejsca na nocleg (nie robiliśmy wcześniej rezerwacji). Wybieramy
guesthouse "Sam's house" - bierzemy songthaew (60THB). Są wolne pokoje.
Proponujemy kierowcy, żeby nas jutro powoził według naszego planu (od 7:00-
16:00 - około 150km do przejechania) - ustalamy cene 1200THB. Oglądamy pokoje w
guesthousie. To nasz pierwszy guesthouse na trasie i nie wiemy czego się można
spodziewać. Pierwszy pokój jaki widzimy jest najtańszym z klimą (350THB) -
pokój ma wygląd raczej spartański, łazienka nie wygląda za atrakcyjnie. Prosimy
o pokazanie najlepszego - jest to bungalow na palach nad rzeka Kwai, wygląda o
niebo lepiej choć i tak daleko mu do hotelowych standardow. Bierzemy go jednak
(600THB). Jemy kolację w restauracji w guesthousie (135THB dla 2 osoób) i
idziemy spać. Rano czeka nas pobudka o 6:00.

[zdzisek99]

Wstajemy o 6:00, pakujemy się i wymeldowujemy. O 7:00 czekamy przed guesthousem
na samochód ale się nie pojawia. Widać za bardzo wytargowaliśmy cenę . Zjawia
się za to jakiś riksiarz i proponuje nam że nas zawiezie gdzie chcemy ale za
1500THB, w koncu opuszcza cenę do 1400THB - nam się nie chce targować. Gość
dzwoni do swojego brata i ściąga go z łóżka. Na ulicy w tym czasie zjawia się
jakiś inny kierowca mówiąc że jego kolega powiedział mu ze ma nas o 7:00
odebrać na wycieczkę. Mówimy mu że jest 7:15 i już znaleźliśmy innego chętnego
do zarobienia. Gosc przeprosil za spóźnienie i odjechał. W sumie lepiej dla nas
bo przyjechał za chwilę brat riksiarza samochodem z klimatyzacją. Tak więc
jedziemy z fasonem (ale o 200THB drożej). Ruszamy około 7:30. Trasa jest bardzo
długa. Do wodospadu Erewan jest jakieś 70km. Po 8:30 jeśtemy pod kasą biletową
do praku narodowego. Płacimy 400THB (za osobę) za wstęp (cholernie drogo!) i
30THB za samochód. Stajemy na parkingu i umawiamy się z kierowcą na godzinę
powrotu. Ruszamy na szlak. Jest pusto, chyba ruszyliśmy zbyt wcześnie bo na
szlakach żywego ducha. Z początku idzie się alejką asfaltową, potem zaczyna się
leśna droga a im dalej od bramy parku tym jest ona węższa. Wodospad Erewan ma 7
progów i szlak wiedzie wzdłuż nich. Pierwszy próg jest dość sympatyczny, pod
progiem wzdłuż brzegu ustawione są siedziska bambusowe żeby można było sobie
odpocząć. Głównymi odwiedzającymi wodospad są plażowicze. Rozkładają się z
ręcznikami na siedziskach i kąpią się pod wodospadem. Idziemy do kolejnego
progu. Trasa idzie ostro w górę, zaczynają się schody. Szlak robi się bardzo
wąski, jesteśmy chyba pierwszymi osobami dzisiaj na szlaku. Zaczynam się
baczniej rozglądać po okolicy wypatrując węży. Każdy korzeń na szlaku może się
okazać jakimś gadem. Troche mam pietra bo nie wiem co można tutaj spotkać.
Kolejne progi są coraz ładniejsze. Po jakiejś godzinie ostrej wspinaczki
docieramy w końcu do ostatniego - śiodmego progu. Sprawdzamy temperaturę wody
pod wodospadem i o dziwo okazuje się bardzo ciepła. Kąpiemy się przez kilka
minut (da sie pływac i jest dość głęboko) po czym na górze pojawiają się
pierwsi po nas turyści. Rozkładają się ze sprzętem fotograficznym więc zwijamy
się i wracamy na dół. Na dole pod bramą parku sprzedają nam talerzyki
pamiątkowe z naszymi fotografiami zrobionymi gdzieś z ukrycia na szlaku (100THB
za sztukę). Wsiadamy do samochodu i ruszamy do świątyni tygrysa. Po godzinie
jazdy jesteśmy na miejscu. Tłumy ludzi wskazują że nie pomyliliśmy trasy
(niestety). Kupujemy bilety (300THB/osobę) i wchodzimy za bramę. Pierwsze
zwierzę, które widzimy za bramą to sarna (albo coś podobnego - nie mam pojęcia
czy tu wystepują sarny). Siedzi sobie pod murkiem i nie przejmuje się
przewalającym się tłumem mijajacych ją ludzi. Docieramy do miejsca, gdzie kłębi
się tłum. Ktoś nas ustawia w szeregu i widzimy tygrysy prowadzone przez ludzi
na smyczach. Tygrysy są prowadzone do kanionu w którym będzie można sobie
zrobić z nimi fotografie. Ostatni tygrys prowadzony na smyczy sluży do robienia
fotografi pt. "spacerowanie z tygrysem". Tłum ludzi leci za tygrysem
(pracownicy pilnują żeby nikt nie wyszedł przed tygrysa). Jeden z pracowników
odbiera od turysty aparat fotograficzny i ustawia turystę z tyłu tygrysa tak
żeby wyglądało że to ten turysta prowadzi tygrysa. Pstryknięcie fotki, oddają
aparat i następny turysta podchodzi do tygrysa. Cały tłum w ten sposob
odprowadza jednego tygrysa i każdy ma w trakcie tej czynności zrobione zdjęcie.
Bardzo sprawnie to funkcjonuje. Wchodzimy do kanionu, ustawiają nas w kolejce,
kanion jest przegrodzony liną za która nie wolno wchodzić. Po drugiej stronie
sznurka leżą sobie przypięte łańcuchami do skał tygrysy. Obsługa pilnuje żeby
tygrysy leżały i co jakiś czas polewają je wodą. Pani z obsługi wyjaśnia
zasady. Stoi się w kolejce. Nie wolno wchodzić za linę w okularach, kapeluszach
i z plecakami lub torbami. Oddaje się sprzęt foto/video pracownikowi a z drugim
za rękę idzie się od tygrysa do tygrysa wykonujac jego polecenia. Bierze mnie
za rękę jakaś dziewczyna z obsługi, druga bierze moją kamerę (i widać że zna
się na rzeczy bo wie jak się nią posługiwać)(żeby tylko unikała zoomowania i
żeby jej się tak ręce nie trzęsły – przyp. autora). Idziemy do pierwszego
tygrysa który leży leniwie na ziemi (już wiem po co ten kanion i godzina 13:00 -
upał jak cholera i kotki są bardzo senne :) pani sadza mnie z tyłu kotka (tak
żeby mnie przypadkiem nie zobaczył), głaskam go po grzbiecie a druga pani kręci
mnie kamera. Kilka sekund, zmiana kotka i od nowa. Kotki są ustawione w różnych
pozach, niektóre leżą parami malowniczo na wielkim kamieniu po środku kanionu.
Po rundce z wszystkimi tygrysami wracam za sznurek, dostajęz powrotem do ręki
swoją kamerę i pani objaśnia że mogę sobie stanąć ponownie w kolejce i zrobić
dowolną ilość rundek. Wracam za sznurek tym razem z aparatem foto. W tym czasie
zza sznurka żona kręci mnie kamerą. Kolejka się przerzedza - można wchodzić
praktycznie od razu i obsługa namawia do tego. Dostaję (w zamian za datek
100THB) wisiorek z zęba tygrysa. Moja kobieta szaleje z aparatem - zdaje się że
jest w swoim żywiole. O 14:15 wynosimy się z kanionu, idziemy do klatek
zobaczyć małe tygryski. O 14:30 wychodzimy i jedziemy do Kanchanaburi. Kierowca
podwozi nas pod biuro gdzie sprzedają bilety na klimatyzowany autobus do
Bangkoku. Jedziemy o 15:40 (100THB). Okolo 18 jesteśmy w Bangkoku na dworcu
(Moh Chit) prawie 10km od centrum. Przed dworcem taksówkarze próbuja nas
naciagnąc na kurs na dworzec kolejowy za 300THB - wyśmiewamy ich. Łapiemy
taksówkę na ulicy i jedziemy na dworzec kolejowy za 100THB. Jak wysiadamy to
dorzucam jeszcze kierowcy 50THB jako napiwek i jest bardzo szczęśliwy. Siedzimy
na dworcu i nudzimy się jak mopsy. Zwiedziliśmy już wszystkie zakamarki dworca
(toaletę radzę unikać - 2THB). O 23:00 siedzimy w końcu w pociągu do Surat
Thani (lekko spóźniony)(1156THB) i cieszymy się z klimatyzacji. Czeka nas teraz
ponad 9h jazdy. Stewardesy roznoszą kocyki, ciastka i wodę mineralną. Pociąg
rusza i zaczyna nabierać prędkości. W Tajlandii tory kolejowe nie są w
najlepszym stanie. Chyba nie znaja tutaj przyrządów do pomiaru poziomu szyn.
Pociąg jedzie z predkością 90km/h, rzuca nami na boki, są takie momenty, że
boję się że wylecimy z torów i skończy się to katastrofą kolejową. Widać
jednak, że maszynista wie na co sobie może pozwolić więc z czasem i ja się
przyzwyczajam i idę spać.

[zdzisek99]

Rano o 8 z minutami dojeżdżamy do Surat Thani. Na dworcu kupujemy łączone
bilety autobus-prom do Koh Samui (200THB) i wsiadamy do autobusu. Jedziemy
ponad godzinę do przystani promów w Don Sak. Wsiadamy na prom i po półtorej
godziny rejsu jesteśmy na Koh Samui. Nie mamy zarezerwowanego hotelu więc
wręczam mojej żonie telefon (lepiej nawija po angielsku :) i obdzwaniamy kilka
hoteli (wolimy jednak hotele od guesthouse'ow – nie wiem czemu ;-). Hotel się
szybko znajduje. Wynegocjowaliśmy nawet zniżke za pokój ze śniadaniem
(1350THB/noc). Teraz trzeba znaleźć transport. Taksówkarze stoją i czekają w
porcie. Pytamy o cenę i za odległość 10km słyszymy odpowiedź - 400THB. Padamy z
wrazenia. Idziemy do drugiego taksówkarza - to samo. Znaczy się jest tutaj
zmowa cenowa. Za 400THB w Bangkoku to by mnie 30km na lotnisko przewieźli
(płatnymi autostradami) - no ale to nie Bangkok. Zlewamy taksowkarzy licząc na
to że któryś się wyłamie i za nami pojedzie. Ale nikt się nie rusza. Wychodzimy
na główną ulicę złapać tam okazję ale główna ulica to jakaś zapomniana wiejska
droga przez kompletne odludzie. Nic tylko siaść i płakać. Podjeżdża do nas
jeden z taksówkarzy z portu i mówi że za 300THB nas zawiezie. Ambicja nam nie
pozwala się zgodzić. Olewamy go i stoimy dalej na ulicy w pełnym słońcu. W
końcu łapiemy okazję. Zatrzymuje się jakiś białas jadący jeep'em. Pakujemy się
na pakę z walizami i zaczynamy zwiedzać wyspę. Uprzejmy białas wysadza nas w
mieście skąd dzieli nas już tylko 5km do hotelu Sila Resort. Nie ma szans na
żaden transport. Taksowkarze znowu krzyczą 300THB - znajdujemy jednego który
godzi się jechać za 200THB i w końcu docieramy do hotelu. Oglądamy pokój i
decydujemy się w nim zamieszkać przez najbliższe 5 dni. Hotel podzielony jest
na 2 części - a dzieli go ulica (ruchliwa jak cholera). Droga z pokoju na plażę
to jak gra komputerowa Frogger. Śmigamy między samochodami z dwutygodniową
wprawą. Plaża jest wąska, piaszczysta ale mało na niej ludzi i nie ma fal w
morzu. Można spokojnie pływać (tym bardziej że woda jest bardzo ciepła).
Rzucamy się do morza ocienionego zwisającymi palmami kokosowymi i tak spędzamy
resztę dnia.

[zdzisek99]

Wstajemy rano i biegniemy na śniadanie. Śniadanie jest a la carte (w cenie
pokoju) więc kelnerka przynosi nam menu w którym wszystkie pozycje są po
angielsku a pod nimi tłumaczenie na tajski. Wskazujemy palcem i pani leci
zamawiać do kuchni. Po śniadaniu wynajmujemy skuter na cały dzień (300THB),
jedziemy go zatankować (25THB/za litr benzyny) i ruszamy zwiedzać wyspę
(powtarzam sobie cały czas: "jedź lewą stroną"). Próbujemy się orientować na
wyspie według tajskiej mapy - jest problem bo mapa zawiera tylko główne drogi,
mniejszych przecznic już nie. Porównujemy mapę papierową z GPSem i jakoś daje
się poruszać. Znajdujemy po drodze biuro Grand Sea - wykupujemy w nim rejs na
wyspe Koh Phangan na snorkowanie (1000THB/osobę). Dojeżdżamy do Chaweng,
zaliczamy bank żeby wymienić czeki podrożne, potem wpadamy na słynna plażeę
(duże fale) a następnie próbujemy znaleźć drogę w kierunku wodospadów.
Znajdujemy jakiś wodospad którego nawet na mapie nie zaznaczono (wstep 40THB).
Dramat nie wodospad. Syfiata woda, koszmarne dojście, strata czasu. Zapuszczamy
się motorem w góry w centrum wyspy, jeźdźimy drogami gruntowymi w końcu
zawracając ze strachu o motor. Znajdujemy jeszcze jeden wodospad Hat Yai (wstep
4THB) - droga dość ciężka przez dżunglę ale wodospad bardzo sympatyczny,
kilkupiętrowy. Kąpiemy się pod wodospadem a potem jedziemy kupić bilety
powrotne do Bangkoku. Znajdujemy biuro podróży i kupujemy łączony bilet na
autobus-prom-pociag do Bangkoku (pociąg z miejscami sypialnymi - w sumie
1300THB). Wpadamy jeszcze do knajpy na obiad (150THB) i wracamy do hotelu.

[zdzisek99]

Rano śniadanie i o 8:00 wsiadamy do samochodu który z pod naszego hotelu wiezie
nas do przystani Grand Sea na rejs do Koh Phangan. Rejs trwa 1/2h i jest
nieszczegolnie sympatyczny. Łódź jest bardzo szybka, ma 3 silniki i pruje po
falach z predkaścią ponad 52km/h. Łódź co chwilę wyskakuje ponad wodę a po
chwili spadając w nią udeża z wielkim hukiem. Wszyscy w łodzi podskakują i
zastanawiają się jak duże uderzenie ta łódź jest w stanie
wytrzymać. Łódź wytrzymuje i wysiadamy w końcu na Koh Phangan. Czeka tam na nas
taksówka która zabiera nas na północną część wyspy przy wyspie Koh Ma.
Wysiadamy i na piechotę brodząc po pas w morzu przechodzimy miedzy wyspami.
Jesteśmy na Koh Ma. Na końcu cypla rozkładamy ręczniki i podziwiamy miejscową
faunę i florę podmorską (obie bardzo ladne). O 14:00 wracamy na Koh Phangan i
jemy obiad w restauracji przy brzegu (155THB). O 15:00 zabiera nas taksówka
zamówiona przez organizatora i zawozi na połódniowy kraniec wyspy skąd
przesiadamy się na łódź i znowu skączac po falach dopływamy do Koh Samui.
Wysiadamy obiecując sobie unikać podobnych doświadczeń w przyszłości. Wracamy
do hotelu spieczeni na czerwono jak raki (a przecież dzień był pochmurny!) i
obkładamy się zimnymi kompresami przez reszte wieczoru. Tradycyjnie jak co roku
pierwsze pływanie na rafach kończy się poparzeniem :-)

[zdzisek99]

Po śniadaniu odbieramy z recepcji nasz skuter (Yamaha) i jedziemy wykombinować
gdzieś mapkę wyspy (poprzednia została w starym motorze). Tankujemy motor do
pełna (110THB czyli 25THB za litr etyliny 91) i zasuwamy do miasta. Wpadamy do
paru biur podróży ale map nie posiadają. Jedziemy więc do naszego "ulubionego"
portu promowego - tam darmowe mapki stały na regałach. Przy okazji śmigniemy
motorkiem przed chciwymi taksówkarzami - a niech wiedzą że sobie potrafimy bez
nich poradzić (byle nie byli zbyt pamiętliwi bo jutro jakoś z hotelu do miasta
z walizkami musimy dojechac).
Wpadamy do portu, zgarniamy mapkę i jedziemy do wodospadu Namuang 1 (sa dwa).
Parkujemy motor (10THB) i lecimy pod wodospad (za darmo :) Wodospad jest zaraz
koło parkingu, nikt się pod nim nie kąpie (my też nie próbujemy) - dzwoni mi
telefon - a to mój szwagierek dzwoni przez VoIP. U niego jest teraz 4 rano -
musi cierpieć na bezsenność albo się kawy za duzo opił :)
To pierwszy do mnie telefon od 3 tygodni. Już zapomniałem jak się odbiera :)
Wodospad zaliczony, jedziemy szukać drugiej sztuki. Z drugą jest trudniej bo
tam zwykle biura organizują wycieczki na słoniach. Niemniej dla chcącego nic
trudnego... Parkujemy motor na parkingu przed farmą krokodyli (za darmo) i
lecimy w dżunglę. Kiedyś szlak musiał być wyznaczony wzdłuż rzeki - teraz
prowadzi od budki z napojami do budki z napojami. Co kilka metrów szopa a w
niej siedzi sprzedawca/czyni i wola "Hej, mister! Do you like to drink
something?" Zdaje się że wszyscy uczą się tylko tego jednego zdania w szkołach
marketingu. Po kilku minutach docieramy pod wodospad. Bardzo przyzwoity i dość
wysoki. Nie bardzo można się pod nim kąpać (mało miejsca) ale zamoczyć się da
(zimna woda!). W drodze powrotnej kupujemy w jednej z szop cole (20THB)(pepsi
nie mieli ) i kokosa (30THB). Kokos jest ciepły ale bardzo słodki. Zaczyna
lekko kropić deszczem, jedziemy na plażę Chaweng (duże fale). Po drodze
zaliczamy punkt widokowy na cyplu między plaża Lamai a Chaweng. Skaliste
urwisko i błękitne morze. Przy okazji dopada nas jakis miejscowy prosząć o
wypełnienie ankiety na temat naszego pobytu w Tajlandii i na Koh Samui.
Wypełniamy i jedziemy na Chaweng. Żona w koszuli z długimi rękawami i kapeluszu
siedzi w wodzie pozwalając się tarmosić przez fale (przypominam - wczoraj
spiekliśmy się trochę na słońcu - profilaktyka jest więc konieczna). Ja siedzę
w cieniu i pozwalam miejscowym laskom podziwiać się (ale jakoś żadnej w okolicy
nie widać, dookoła leża tylko tłuste niemki w stroju topless). Po kąpieli
jedziemy na poszukiwanie jedzenia. Zaczyna lekko padać deszcz. Znajdujemy na
Chaweng restaurację Pizza Hut - ze szczęścia prawie płaczemy. Zamawiamy średnia
pizze super supreme z ekstra serem i pepsi do picia (z dolewką!)(420THB).
Przynoszą pizzę, zaczynamy jeść i coś się nie zgadza smakowo. Sprawdzamy menu i
okazuje się że ta pizza ma jako dodatek jeszcze ananasa (tu wszystko jest z
ananasem albo kokosem). Ale da sie zjeść. Po obiedzie jedziemy na inną plazę
(koło wioski muzułmańskiej) gdzie układam swój tyłek w płytkiej i bardzo
ciepłej wodzie. Jak już na tyłku dostaję zmarszczek od wody to zwijamy się i
jedziemy poszukać dobrego miejsca na fotografowanie zachodu słonca. Robimy
trochę zdjęć i wracamy już po ciemku w kierunku hotelu. Po drodze wpadamy na
kolacje do restauracji (zupa kokosowa z kurczakiem, krewetki z czosnkiem i
zielonym pieprzem, 3xpepsi)(285THB). Zupy nie polecam - krewetki da się zjeść
choć potrawa raczej egzotyczna w smaku. Po kolacji wpadamy jeszcze do kafajki
internetowej (1THB za minutę) potem do sklepu 7eleven i kupujemy puszki
tajskiej pepsi dla szwagierka do spróbowania (14THB za sztukę). Wracamy do
hotelu i padamy na pyski.

[zdzisek99]

Wstajemy, jemy śniadanie, pakujemy się. Wpadamy na plażę na ostatnią kąpiel. Po
kąpieli funduję sobie mały masaż całego ciała z olejkiem (250THB/1h) - po
masażu wykwaterowujemy się i jedziemy do Nathon. Odbieramy z biura podróży
bilet kolejowy i wsiadamy do autobusu a nastepnie na prom do Don Sak.
O 17:30 jesteśmy na stacji kolejowej w Surat Thani. Ruszam na miasto w
poszukiwaniu czegoś na obiad (stragany z zarciem na ulicy wykluczam) - niczego
sensownego w pobliżu stacji nie znajduję więc wpadam do sklepu spozywczego
familymart i kupuję w nim 2 kawałki pizzy, hamburgera i puszke pepsi (85THB).
Sprzedawczyni wrzuca mi jedzenie do piekarnika i za chwilę jedzenie jest gotowe
do spożycia. Jemy na dworcu popijając pepsi z puszki przez plastikową rurkę
(rurki dają tutaj do każdego napoju wraz z obowiazkową reklamowką foliową -
stąd tyle smieci na ulicach). Pociąg ma odjechać 18:22 ale jest spóźniony 30
minut. Kilka razy policjanci (cholera zreszta wie czy to policjanci czy
SOKisci - w mundurach w każdym bądź razie) sprawdzają nam bilety na peronie i
pokazują w ktorym miejscu zatrzyma się nasz wagon. W końcu pociąg przyjeżdża i
mamy możliwość zakosztować kolejnego doświadczenia w Tajlandii - podróż wagonem
sypialnym 2 klasy (z wentylatorem - pierwsza klasa ma klimę). No musze
powiedzieć że jest to ekstremalne przeżycie. Wagon jest bez przedziałów - przez
środek biegnie przejście a po obu jego stronach są siedzenia ustawione na
przeciwko siebie. Jak chce się iść spać to dolne siedzenia składa się tworząc z
nich łóżko a górne łóżko opuszcza się z sufitu. Nieźle ktoś kombinował. Łóżka
na dole są droższe ze względu na dodatkową klimatyzację w postaci otwartego
okna. Nad górnym łóżkiem rozstawione są wentylatory. Biegam jak ostatni debil z
kamerą po pociągu :) Strasznie mnie to bawi – moją kobietę mniej - tak prawdę
mówiąc to ona jest załamana. No ale to tylko jedna noc a jutro już wracamy do
domu więc jakoś to wytrzymamy. Kładziemy się spać, gorąco jak cholera, pociąg
szarpie i podskakuje na każdej krzywej szynie. Wstajemy o 5 rano po
nieprzespanej nocy, pogryzieni (nie mam pojecia przez co - i wolę nie
wiedzieć). Pracownik kolei składa nasze łóżka i zabiera pościel. Po pociągu
biegają kelnerzy z kawą i śniadaniami (odpłatnie). Przed 6 rano jesteśmy w
Bangkoku.
Zostawiamy bagaż w przechowalni (110THB!) i idziemy na piechotę w kierunku
Dusit. O 8:00 jesteśmy przed wejściem do ZOO w Dusit. Płacimy za wstęp (200THB)
i zwiedzamy przez kilka godzin. Bardzo małe zoo ale dość sympatycznie
urządzone. Mają w nim kilka ciekawych zwierzaków jak pandy czerwone oraz biale
tygrysy.
O 14:00 bierzmy tuk-tuka (80THB) i jedziemy na dworzec kolejowy, stamtąd
idziemy do chińskiej dzielnicy kupić rambutany (25THB) i mangostany (70THB).
Przy okazji kupujemy puszkę z durianem (60THB) - będziemy testować po powrocie.
Wracamy na dworzec, odbieramy bagaż z przechowalni, bierzemy taksówkę i
jedziemy na lotnisko (to nasz drugi raz w Tajlandii że jedziemy taksówką według
wskazań taksometru - pierwszy raz z lotniska a drugi na lotnisko, poza tymi
razami nikt nigdy nie chciał włączyć taksometru i ceny zawsze były umowne). Za
taksowkę placimy 200THB - dorzucam kierowcy jeszcze 100THB i jest zaskoczony i
szczęśliwy. Na lotnisku odprawiamy bagaż, wymieniamy bahty na euro,
przechodzimy kontrolę paszportow (brak opłaty wylotowej – właśnie w trakcie
naszego pobytu ją zlikwidowali) i wsiadamy do samolotu linii Cathay Pacific
lecącego z Bangkoku do Hong Kongu. Przesiadka na samolot do Paryża (CDG) i w
Paryżu cyrk z szukaniem stanowiska LOTu (żeby dostać karty pokładowe) – mała
podpowiedź – podobno karty pokładowe LOTu można dostać w strefie tranzytowej na
stanowisku American Airlines (ale nikogo tam nie było więc musiałem szukać
gdzieś indziej) – druga możliwość to przejść odprawę i wyjść na halę odlotów –
znaleźć stanowisko LOTu (a jak tam nikogo nie będzie to Lufthanse) i tam
odprawić się bez bagaży (ja tak zrobiłem).
W końcu mamy karty pokładowe, wsiadamy do Embraera i lecimy do Polski. Tak
kończy się nasza trzytygodniowa podróż.

[puma1]

Fajna wyprawa,choć tempo zawrotne.Przeczytałam ,obejrzałam i baardzo mi sie podobało.Parę rzeczy wykorzystam z Twojej relacji w pazdzierniku,choć mój wyjazd będzie zapewne bardzo spokojny.Pozdrawiam.
Acha ,czy możesz mi powiedzieć dlaczego w Tajlandii tak konsekwentnie odmawialiscie sobie jedzenia kupowanego "na ulicy".

[zdzisek99]

Odstręczał nas od tego zapach starego oleju na którym wszystko smażyli. Poza
tym jedzenie na ulicy w smrodzie spalin też nie jest dla nas zbytnio atrakcyjne.
Mieliśmy wiele okazji spróbowania - ale nie odważyliśmy się - myślę, że też
dlatego, że jeszcze nie jesteśmy takimi prawdziwymi globtrotterami :) Jak
pojeździmy więcej na własną rękę po świecie to być może w końcu się odważymy.
Na razie jednak przyzwyczajeni jesteśmy do pewnego standardu (jedzenia,
noclegów itp) i dlatego trudno nam się przestawić na bardziej drastyczne
doświadczenia (drastyczne oczywiście w naszym rozumieniu).

[majki_k]

Zdzisek, bardzo fajna relacja. Tez pewnie skorzystam z Twoich doswiadczen, tym
bardziej ze juz za 3,5 tygodnie wyjezdzamy.
Mam pytanie do GPS'a - z jakiej mapy korzystales i czy za wyjatkiem Samui sie
sprawdzila?

[zdzisek99]

Używałem map Tajlandii ściągniętych z MapCenter. Jak wyjeżdżałem to na
mapcenter była jedna mapa waypointów Kambodży więc używałem w Kambodży World
Map f-my Garmin (fatalna mapa) - ale ostatnio widziałem, że ktoś na mapcenter
wrzucił piękną mapę Kambodży więc teraz już by nie było problemu.
Najgorsza mapa jaką miałem to oprócz Kambodży - była właśnie mapa Koh Samui -
błędy były do 500 metrów.

[agnitum]

Polecam :)
www.mininova.org/tor/527521
Po zrobieniu calibrates points korzystałem przy podróży po Tajlandii -
zachodnia, wschodnia i wyspy.

Ps.
Do tego oziexplorer + palmtop Asus A636N (również z oprogr. jest dobry GPS Map)

Pozdrawiam :)

Agnitum
www.rozwojduchowy.org

[zdzisek99]

Przed wyjazdem rezerwowaliśmy hotele w Tajlandii na stronie
www.sawadee.com a hotele w Kambodży na stronie
www.directrooms.com oraz bilety lotnicze Bangkok-Phnom Penh i Bangkok
Chiang Mai w www.airasia.com
Transakce przeprowadzaliśmy przez internet korzystając z karty kredytowej Visa
Classic. Większość operacji odbyła się bez żadnego problemu - oprócz zakupu
biletów lotniczych - jedna transakcja dotycząca biletu lotniczego została
naliczona podwójnie za ten sam bilet. Żadnego kontaktu z airasia. Nikt nie
odpisywał na maile i nie dało się z nimi w tej sprawie nic wyjaśnić. W końcu
przeprowadziłem procedurę reklamacyjną w banku-wystawcy karty i kasę za tą
jedną transakcję mi zwrócono. Oczywiście do ostatniej chwili przed odprawą na
lotnisku nie byłem pewien czy nie wyjdą jakieś problemy z tego tytułu - bo
linia uzna że bilet jest nie opłacony. Ale nie było problemu - przelecieliśmy i
wróciliśmy więc uznałem że wszystko jest ok.
Wróciliśmy w lutym z Tajlandii i już bym zapomniał o całym wyjeździe ale
okazało się, że ktoś użył danych mojej karty kredytowej do zrobienia zakupu
biletu lotniczego Chiang Mai-Bangkok (liniami Thai). Nigdy nie leciałem tymi
liniami. Nigdy w Tajlandii nie korzystałem z karty kredytowej i wszystkie
operacje finansowe robiłem gotówką. Tak więc okazało się, że jedna z powyższych
firm z którymi przeprowadzałem internetowe transakcje (wszystkie szyfrowane)
okazała się niesolidna i ktoś wyniósł z niej mój numer karty kredytowej.
Oczywiście kartę musiałem zastrzec i wszcząc reklamację takiej transakcji.
Dlatego też zalecam ostrożność przy posługiwaniu się kartami kredytowymi w
transakcjach z tymi firmami - nie jestem w stanie wskazać skąd wyciekły moje
dane - ale są spore szanse że z jednej z tych 3 firm.

[Gość: JW]

Miałem dokładnie taką samą "przygodę" - z tym że rezerwowałem hotel w Siam Reap
poprzez AirAsia.com - tak więc podejrzewam tą właśnie firmę jako źródło
"wyciekających numerów kart"...
Po powrocie coś mnie tknęło aby sprawdzić kurs USD po jakim mi policzyli (z
reguły wyrywkowo kontroluje transakcje na karcie) - zdziwienie było
przeogromne... oprócz transakcji prawidłowej (czyli hotel w Siam Reap) z
identyfikatorem transakcji AIRASIA xxxx było kilkanascie transakcji CEBU PHILIP
(z realizacją na Filipinach) na łączną kwotę 1800 PLN. Spryciarze dokonali
transakcji dosłownie 2-3 dni przed moim pobytem w Kambodży oraz kilka dni po
pobycie - pewnie abym się nie zorientował...
Oczywiście szybkie zastrzeżenie karty i procedura reklamacyjna w banku - po
miesiącu bank uznał mi reklamację.
Tak więc lepiej uważać na AirAsia.com

pozdrawiam,
Jarek

[zdzisek99]

Pomyłka w tekście - świątynia w której kręcono film "Tomb Raider" nazywa się Ta
Phrom a nie Angor Thom. Za pomyłkę przepraszam.

[ania3013]

cześc, mam pyatnie: piszesz ze rezerwowaliscie przeloty liniami air asia, ja
własnie mam zamiar zrobić to samo, aż cztery przeloty, też tajlandia-kambodża.
Moje pytanie jest takie: czy po rezerwacji, zapłacie kartą kredytową za przeloty
przez inyternet dostaje się bilet elekrtoniczny?? czy jakieś potwierdzenie,
które poddlega wymianie na bilet na lotnisku?? czy trzeba może to potwierdzenie
wymienić na bilet w ich jakims tam biurze w bangkoku?? sorki, moze pytanie durne
ale bedę to robic peirwszy raz i stąd takie kłopoty:))

[zdzisek99]

Po zapłacie dostaja się mailem voucher w pdfie - trzeba go sobie wydrukować i
tyle (ważny jest na tym potwierdzeniu tylko numer rezerwacji). Na lotnisku
idzie się do odprawy i teoretycznie powinno się okazać ten voucher ale nikt
tego nie sprawdza - odprawa jest na podstawie paszportu - patrzą na nazwisko i
sprawdzają w komputerze czy jest taka osoba na liście. Jak jest to dają kartę
pokładową i odprawiają bagaże.

[Gość: ania]

mam pytanie- mozecie zaproponowac jakies fajne wyprawy z BKK - maksymalnie na 2
dni? gdzie sie warto poza miastoudac na popoludnie, czy weekend?

[zdzisek99]

Jednodniowa wyprawa jest do Ayutthaya. Sporo zabytków i dużo turystów :)
Można się na 2 dni wybrać do Kanchanaburi. Reszty nie polecę bo nic więcej w
bliskich okolicach BKK nie zwiedzałem.

[ania3013]

dzięki za odpwiedź- potwierdzenia podrukowane:))

[zdzisek99]

To życzę wielu wspaniałych wrażeń na urlopie!

[majki_k]

Co do biletow lotniczych, to warto skorzystac z promocji "Discovery airpass" w
Bangkok Air. Nam dzieki temu udalo sie kupic bilet Bangkok - Siem Reap za US$90
+ oplaty w jedna strone, zamiast US$190.

[ania3013]

dzięki:)) jutro wyjeżdżam i przyznaje - zaczynam miec dyga, tym bardziej, ze
tym razem lece bez męża, zabieram mamę, zeby jej pokazać jak tak naprawdę się
podróżuje:)))a mama pierwszy raz "nie z biura" a po ang. tylko "senk ju" :))
dwie blondynki z plecakami na plecach przez Tajlandię i kambodżę!! bedzie
extra!

[zdzisek99]

No i nie ma się czego obawiać - tym bardziej, że angielski to tam wiele nie
pomoże ale ludzie są mili i uczynni.
Dacie sobie spokojnie radę - my też mieliśmy masę obaw przed wyjazdem bo to był
pierwszy raz bez biura - ale jak widać żyjemy - żadnych problemów nie mieliśmy
i wszystko zaliczyliśmy dokładnie tak jak planowaliśmy przed wyjazdem.
Najprościej było w Kambodży ponieważ przez cały nasz pobyt w Siem Reap cały
czas jeździliśmy z wynajętym kierowcą. Najtrudniej jest chyba w Bangkoku
(przynajmniej na początku) - ale to i tak żadna trudność - a im więcej masz
kasy do dyspozycji tym łatwiej się podróżuje :)

[beta202]

Wspaniale czytało sie opowiesci z wyprawy.Rok temu byłam miesiac w Kambodży i
Tajlandii-tez sami organizowaliśmy wszystko ale przyznaję że nie zobaczyłam
nawet połowy z tego.Trochę mniej elegancko mieszkaliśmy troche odwazniej
jedliśmy nawet ze stoisk ulicznych.Jedzeniem na wybrzeżu kambodzańskim jestem
zachwycona.Zresztą cały wyjazd uwazam za podróż życia dlatego każde słowo które
napisałeś smakowałam jak delikates.Pewne przygody mieliśmy wspólne o innych nie
masz pojęcia bo w porównaniu z naszymi zyłeś w bajkowych warunkach.Masz
wspaniały dar przekazywania obrazów i akcji,poczekam na następną wyprawę.Pozdrawiam.

[zdzisek99]

Dziękuję za te miłe komplementa :) Człowiek raduje się, że ktoś to czyta i
raczy docenić stopień zużycia klawiatury.
Zdaję sobie sprawę, że narzuciliśmy sobie niezłe tempo zwiedzania ale żal było
tego wszystkiego nie zobaczyć skoro była okazja - a następna może się nieprędko
powtórzyć. Zawsze na wyjazdach jestem czymś zachwycony i obiecuję sobie, że
jeszcze tam wrócę ale świat jest taki wielki i tyle jest na nim jeszcze do
zobaczenia, że nigdy nie jestem pewien czy uda się znowu wrócić w te poznane
już miejsca.
Obiecuję, że jak tylko gdzieś znowu pojedziemy to postaram się na bieżąco
spisywać wrażenia które potem opublikuję - skoro tylko ktoś chce to czytać.
Pozdrawiam!

[Gość: krogulec]

Witam, ja tylko króciutko na temat jedzenia w Bangkoku na ulicy. Nie odmawiajcie
sobie. Wrażenia smakowe są nie do opisania. Czekam z niecierpliwością na kolejny
pobyt w BKK tylko po to, żeby znowu jeść przez cały dzień. Spędziłam tam parę
dni i nie jadłam nigdzie indziej niż tylko i wyłącznie na ulicy. Jedzenie jest
świeże każdego dnia, mam wielu znajomych z Tajlandii, którzy to potwierdzają.
Osobiście nie miałam żadnych problemów żołądkowych (ale mój żołądek jest dość
szczególny, przeszedł wiele w dzieciństwie, nie będę pisać co, bo to troszkę
obrzydliwe). Życzę smacznego :-)

[liloom]

sluchajcie, a jak zrobic z kasa? karty wystarcza czy braliscie czeki podrozne? a
moze gotowke ? usd czy euro?

[lara_croft]

Nie zauwazyłam albo nie doczytałam - ile trwała Twoja wycieczka?
Na ile wczesniej ją planowałes?
No i pytanie najmniej elegnackie, ale ponieważ czesciowo pisałes o kosztach a i ja pytam nie z zamiarem zagladania do Twojej kieszeni - ile Was to kosztowało?
Tak pi razy drzwi, zebym mogła chłopa swego slubnego na to psychicznie przygotowac ;)

Myslę o podobnym wyjeździe w grudniu (chciałabym) i dopiero zbieram wszelkie info.

[zdzisek99]

Wycieczka trwała 21 dni.
Zacząłem ją planować 2 miesiące przed wyjazdem (jak kupiłem bilety lotnicze to
wtedy zacząłem robić plan co w tym czasie zmieścić).
Całkowity koszt wyjazdu (bilety, noclegi, wyżywienie, transport, pamiątki i
wszystko co opisane w relacji - łącznie z wizami i prowizjami za ich
załatwienie) wyniósł nas 4800USD (w sumie dla 2 osób).

[Gość: Filip]

Waw to dużo nawet bardzo 7 tys zł na łepka na 3 tyg. jak na Tajlandię to sporo.
Taki wyjazd można zrobić znacznie taniej.jestem pewien, ze w 4 - 4,5 tys złi to
na miesiąc można się spokojnie zmieścić. Tyle, ze to nie będzie taki lux
standart. Nie mam teraz zamiaru Ciebie dykredytować. Chodzi mi tylko o to, zeby
nie starszyć zawrotną sumą tych którzy aż tak dużych pieniędzy nie mają.

[zdzisek99]

Każdy jeździ tak jak lubi. Jak chcesz żywić się na ulicy, mieszkać w guest
house'ach i podróźować autobusami po kraju - wyjdzie na pewno taniej. nie
sądzę, żeby Ci taniej wyszło jak będziesz chciał mieszkać w przyzwoitych
warunkach hotelowych, będzie Ci szkoda czasu na dłuższe przemieszczanie
autobusami i zamiast tego będziesz latać samolotami.
Za 1500 zł które Ci zostanie po doliczeniu biletu lotniczego to tam wiele nie
powojujesz - a już w Siem Reap na pewno.

[lara_croft]

Zdzisek - dzieki za tak szczegółowe i uczciwe przedstawienie kosztów.
Zgadza się ze zawsze mozna taniej jakimś kosztem. My decydujemy czy chcemy isc
na takie czy inne ustępstwa.

Chciałam się zorientować jakiego rzędu są to koszty - od czego wogóle startować
i czy mam wogóle strartować. ;)

Ze względów oczywistych planowany przeze mnie termin grudniowy nie wchodzi w
grę - ceny biletów sa wtedy zabójcze.
Będzie to, jesli dojdzie do skutku, wyjazd w okolicy marca- kwietnia. Wiem ze w
tedy pogoda będzie mozno nieznośna, ale po przeczytaniu kilku wątków widze ze
wyjazdy w tych terminach też są planowane i da się przezyc.

Dzięki za info!

[zdzisek99]

Grudzień może i najdroższy ale my byliśmy pod koniec stycznia i udało nam się
kupić dość przyzwoicie bilety na ten okres. Oczywiście nie latamy aeroflotem
więc cena była wyższa ale jakbyś dobrze poszukała to myślę, że za 3000 zł można
by kupić (znalazłem na aero za 2983.85 zł (LOT+LTU) wylot 21.01 powrót 14.02 -
ale myślę, że jakbyś poszukała dobrze to znajdziesz coś atrakcyjniejszego w
standardzie za podobną cenę).

[Gość: Filip]

Owszem warunki będą gorsze niż te opisane przez Ciebie bez dwóch zdań. Ale za
te pieniądze można zobaczyć dokładnie to, co Ty i jeszcze więcej także Siem
Reap!
A przyzwoity (według mnie) pokuj dwuosobowy (klima, ciepły prysznic - co w tym
klimacie nie jest koniecznością, czysto i schludnie) można dostać już od 8 USD.
To też zależy od miejsca, bo na wyspach jest drożej a na pn. znacznie taniej.
A jedzenie na ulicy – jedni jedzą inni nie. W knajpie jest drożej ale nie jakoś
masakrycznie.

[zdzisek99]

Nie wiem czy zobaczyłbyś więcej - jak chcesz oszczędzać kasę to będziesz
podróżował autobusami - ile zajmie Ci czasu dojazd z Bangkoku do Siem Reap (bo
o Phnom Penh to nawet nie wspomnę - większość ludzi autobusami z Bangkoku
jeździ do Siem Reap). Dolicz sobie do tego czas dojazdu z Bangkoku do Chiang
Mai (autobusem oczywiście - bo najtaniej) - i zobaczymy czy uda Ci się więcej
za mniej w tym samym czasie. Zresztą to jałowa dyskusja. Mnie nie wystarczy do
szczęścia pokój w guest housie z brudnym prysznicem za 8$ - jak Tobie wystarcza
to jedź - droga wolna - nie zapomnij tylko potem napisać relacji na forum -
żeby inni mogli jeździć tak samo tanio jak Ty.

[Gość: Filip]

Ja preferuje tanie podróżowanie (co nie oznacza życia w brudzie i skrajnej
nędzy bo pokoje choćby za 8 USD jak się troszkę poszuka są naprawdę przyzwoite
i nie są brudne jak twierdzisz.
Masz rację jest to jałowa dyskusja i nie ma sensu jej kontynuować. Każdy jeździ
jak lubi i chce. Każdy rodzaj podróżowania ma swoje plusy i minusy i każdy może
się zdecydować co mu bardziej odpowiada.

A co do przejazdów to łodzią z Siem Reap-Phnom Penh 5h
A BKK- Siem Reap 10h
Owszem trochę czasu zyskujesz latając samolotem, ale autobusem możesz
podróżować nocą (w trakcie której i tak raczej się nie zwiedza i nie ogląda) a
z samolotu zobaczysz zupełnie co innego niż z łodzi – z jednej strony więcej a
z drugiej - mniej.

[Gość: ruger]

Dziekuje za tak interesujace streszczenie Twoiej wyprawy
przeczytalem wszystkie zadales sobie troche trudu zeby to wszystko
opisac napewno w jakims stopniu dzieki Tobie zwiedzilem kantry
Tailandi, kilka uwag przyda mi sie.Jestem nieraz w Taj. przewaznie
jak lece do Polski to polowa drogi odpoczywam kilka dni idalej albo
z powrotem ale przewaznie jestem w Bkk. albo pattaya wtym roku tez
no moze moze zalicze kambodze imalezje albo wietnam ja mam urlop to
musze wypoczac.jeszcze raz dziekuje

[zdzisek99]

Napisałem przecież w relacji - braliśmy czeki podróżne American Express
(gotówki mieliśmy 200Euro i 100USD w banknotach jednodolarowych).

[Gość: Beta 202]

Byłam w ubiegłym roku przez miesiąc w Tajlandii,Kambodży i Hongkongu/połowa
sierpnia i września.pora deszczowa ale nie było źle.Cały wyjazd wraz z
pamiątkami i prezentami to 5.000zł.Nie były to luksusowe hotele ale nie te z
,,dna''.Przejazdy autobusami,promem i busami.Kilka wycieczek z
nurkowaniem.Samoloty dają więcej czasu na zwiedzanie ale jak kasy mniej
to...Jedliśmy pyszne jedzonko zwłaszcza w Kambodży czasem na plaży.Każdy ma
szanse zdecydować o sposobie na wyjazd i to nie podlega dyskusji.Należy czytać i
wybierać to co nam odpowiada,uczyć sie jak uniknąć pewnych wpadek i chwytać
pomysł.Są turyści i podróżnicy i jednym zazdrościmy innych podziwiamy.

[Gość: rybka77]

A ja polecam relacje z Tajlandi, Kambodży i Wietnamu moich znajomych:

mirella-i-daniel.bezbiura.pl