Powiało świeżością z Chalki - aaa, napiszę Wam:)

[bebiak]

Cześć,
spotkała mnie wczoraj, w piątek, symaptyczna niespodzianka, i muszę Wam to
tutaj napisać:)
Napisałam ten tekst w Księdze Gości na mojej www:)
i tutaj, dla Was:

Postanowiłam podzielić się z Wami tą niesamowitą informacją:)
Na mojej stronie w opisie podróży na Kretę' 2001 oraz na Karpathos'2005
wspominam mile niejakiego Petrosa z wyspy Chalki. Dziś zadzwonił do mnie z
Poznania nieznany mi człowiek. Spędzał teraz, niedawno, wakacje na małej
Chalki i przywiózł mi pozdrowienia od mojego poczciwego, starego Petrosa.
Zrobiło mi się tak bardzo ciepło w środku kiedy to usłyszałam, kiedy
usłyszałam, że Petros pokazywał mojemu rozmówcy nawet kartkę, którą wysłałam
na Chalki z Karpathos. Minęły 4 lata od dnia kiedy byłam na Chalki, a Petros
wciąż jest tak blisko mnie. Dziękuję Ci Dobry Człowieku z Poznania, że nie
zapomniałeś do mnie zadzwonić, za to, że sprawiłeś mi tak wiele radości tym,
co powiedziałeś. Efcharisto para poly:-) Spotkałeś Szczęściarzu w Helladzie,
własnie na Chalki, jedną z najbardziej uroczych postaci, z jaką mnie udało
się spotkać w tym kraju.

:DDDDDDDDDDDDDDD
No, było mi kurde tak miło, że aż mi się nogi ugięły a ciepło zalało moje
wnętrze. Ech, łzy miałam w oczach, kiedy z tym człowiekiem rozmawiałam...
Wzruszyłam się po prostu jak licho

Jak poznałam Petrosa na wyspie Chalki w 2001 roku

[bebiak]

To fragment pewnego opracowania (mojego autorstwa):

Stanęli w porcie patrząc na wschodzące słońce.
Biuro z biletami było zamknięte – nie szkodzi: kupią na promie.
Na horyzoncie ukazał się prom: mała, biała plama widoczna gdzieś tam w oddali,
jednak z każdą chwilą zbliżająca się do nich.
- Znowu „Vincentos Kornaros” - uśmiechnęła się wchodząc na prom.
- Gdzie mogę kupić bilety? – zapytała przechodzącego oficera.
- Nie macie biletów?
- Nie, nie mamy. Biuro tutaj było zamknięte.
- Proszę wyjść z promu!
- Ale ja chcę kupić bilety, nie chcę płynąć za darmo. Wczoraj też kupowałam na
promie.
- Proszę natychmiast opuścić prom. Rozumiesz?
- Nie.... Tak, rozumiem..... – opuściła głowę.
Łzy ciekły ciurkiem po twarzy.
- Mała, co się stało?
- Razem z tym promem za chwilę odpłyną moje marzenia o Karpathos. Musimy szybko
zejść z tego promu. Nie możemy nim płynąć.

Usiadła na nadbrzeżu i ukryła twarz w dłoniach.
- Karpathos... moja Karpathos, o której marzyłam od tylu miesięcy i byłam już
tak blisko. Yati? Yati?
Piotr z Tygrysem stali tuż obok zupełnie nie wiedząc, co mogą powiedzieć.
Popatrzyła na nich przeraźliwie smutnymi oczami i skierowała wzrok na
oddalający się prom. Nie była zdenerwowana, ale było jej niewymownie przykro.
- Nie mieliście biletów? Widziałem, że zeszliście z promu.
Uniosła głowę: stary Grek patrzył na nią ze współczuciem.
- Nie mieliśmy, bo to biuro było rano zamknięte.
- Jeśli biuro jest zamknięte to bilety kupuje się w sklepie spożywczym. Od
katastrofy pod Paros już nie można kupować biletów na promach.
Znowu zaczęła płakać.
- Skąd mogłam o tym wiedzieć? Skąd mogłam wiedzieć, że w sklepie spożywczym? Na
drzwiach nie było żadnej informacji.
- Nie płacz, nie płacz tak bardzo, separakalo korici mou. Chodźcie do tawerny –
pilnuję jej o świcie a wy w niej jedliście wczoraj kolację. Zobacz, jak
tutaj jest ślicznie.
- Nimporio już całe zwiedziliśmy i widziałam jakie jest śliczne, ale ja
chciałam koniecznie na Karpathos.... Marzyłam o niej... Czy ty wiesz, jak
pięknie jest realizować nasze marzenia? - kolejna porcja łez popłynęła po
policzkach.
- Nie martw się, naprawdę się nie martw. Przecież przypłynie następny prom.
- Kiedy, kiedy przypłynie?
- Pojutrze, bo ten jutrzejszy nie zawija na Chalki. Niektóre promy omijają
naszą wyspę.
Była przerażona – nie mogli tutaj tyle czasu zostać.
- Posolene?
- Petros. Kseris ilinika? – był bardzo zdziwiony.
- Ligo, ligo. Petros, separakalo, wymyśl coś, cokolwiek, musimy się stąd dziś
wydostać. Nie możemy czekać na następny prom, bo jeśli będzie odwołany z powodu
wiatrów to nie zdążymy na samolot z Krety do Polski.
- O 11-tej odpływa delfin na Rodos. Zabieram chłopaków do tawerny a ty biegnij
do tamtego biura – powinny być jeszcze bilety.

Petros działał na nią uspokajająco.
Opowiadał o życiu, które wiódł w młodości i o tym, ile mil morskich przepłynął
różnymi statkami: był kiedyś marynarzem. Zrobił im kawę, przyniósł jakieś
ciastka i nie chciał nawet słyszeć o zapłacie.
Polubił ich i wypytywał o miejsca, które widzieli w jego kraju, a jej szczere
zachwyty nad Grecją sprawiały mu wielką przyjemność. Dał jej swój adres.
- Przyślesz mi to zdjęcie, które nam zrobiłaś?
- Przyślę, nie martw się.
Odprowadzał ich na nadbrzeże.
- Chalki jest mała, ale dla was zawsze miejsce będzie tutaj czekało. Może
przyjedziecie tu na wakacje w przyszłym roku?
Ucałował ją serdecznie, z Piotrem i Tygrysem uścisnęli sobie dłonie.
- Maise kala Petros. Nigdy o tobie nie zapomnę a mała Chalki będzie mi się
kojarzyła przede wszystkim z tobą.
Odwróciła się w drzwiach delfina i pomachała staremu.
- Jasu Petros, ja.
Czekał ich godzinny rejs na wyspę Rodos.

W tym roku przepływałam promem obok wyspy Chalki

[bebiak]

I tak napisałam na mojej stronie o tym, co czułam kiedy prom z Rodos płynął na
Karpathos (ze mną na pokładzie ofkors):

I droga do portu, już z bagażem - olbrzymi prom „Ierapetra” linii LANE odpływał
z Rodos na moją Karpathos o 4.30 rano. Spojrzałam z górnego pokładu na
ślicznie oświetlone miasto, i wyruszyłam w drogę oglądając po drodze wschód
słońca nad boskim, groźnym Egeo - zachwycające zjawisko.
Mój pierwszy port – to pięknie wyglądające Nimporio na małej wyspie Chalki.
Tu stało się coś, czego nie przewidziałam – łzy popłynęły mi po policzkach,
choć do dziś nie wiem dlaczego tak się stało. Poczułam ukłucie w sercu: czy to
dlatego, że wróciły wspomnienia sprzed czterech lat i pamiętam siebie tak
dokładnie kiedy tu stałam i płakałam a marzenia o Karpathos odpłynęły wraz z
oddalającym się promem, który pozostawił mnie na brzegu, czy też na
wspomnienie tego starego rybaka – Petrosa, który nadal do mnie pisuje: „Beata,
kiedy przyjedziesz?”, a mnie ta Chalki wciąż nie po drodze jakoś od czterech
lat? Wypatrywałam Go teraz z pokładu promu – wszak zawsze mówił, że przychodzi
do portu kiedy prom przypływa. Pomachałam na do widzenia – może gdzieś tam stał
czując, że jestem tak blisko – i odpłynęłam.

[madai]

wiem o czym piszesz Bebiak! takie niespodzianki sa przemile!

[bebiak]

:-) Dostałam od tego Dobrego Człowieka z Poznania zdjęcia z Jego wakacji na
Chalki: i krajobrazowe, i takie z Petrosem...
Ech, ależ powiało atmosferą wysepki!!!

Dziękuję, dziękuję bardzo Dobry Człowieku:-)

[Gość: acek]

:)))

[asiuniach1]

Pieknie:)

[aalissson]

Pięknie! Bardzo dobrze rozumiem Pani emocje, sama mam właśnie łzy w oczach..
Wspaniałe emocje,piękne wspomnienia..
Pozdrawiam serdecznie!